Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026

Σεφέρης Γιώργος, Ἐπὶ Ἀσπαλάθων...








Ἐπὶ Ἀσπαλάθων...




Ἦταν ὡραῖο τὸ Σούνιο τὴ μέρα ἐκείνη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.
πάλι μὲ τὴν ἄνοιξη.
Λιγοστὰ πράσινα φύλλα γύρω στὶς σκουριασμένες πέτρες
τὸ κόκκινο χῶμα καὶ οἱ ἀσπάλαθοι
δείχνοντας ἕτοιμα τὰ μεγάλα τους βελόνια
καὶ τοὺς κίτρινους ἀνθούς.
Ἀπόμερα οἱ ἀρχαῖες κολόνες, χορδὲς μιᾶς ἅρπας ποὺ ἀντηχοῦν
ἀκόμη...

Γαλήνη

-Τί μπορεῖ νὰ μοῦ θύμισε τὸν Ἀρδιαῖο ἐκεῖνον;

Μιὰ λέξη στὸν Πλάτωνα θαρρῶ, χαμένη στοῦ μυαλοῦ
τ᾿ αὐλάκια.
Τ᾿ ὄνομα τοῦ κίτρινου θάμνου
δὲν ἄλλαξε ἀπὸ κείνους τοὺς καιρούς.
Τὸ βράδυ βρῆκα τὴν περικοπή:
«τὸν ἔδεσαν χειροπόδαρα» μᾶς λέει
«τὸν ἔριξαν χάμω καὶ τὸν ἔγδαραν
τὸν ἔσυραν παράμερα τὸν καταξέσκισαν
ἀπάνω στοὺς ἀγκαθεροὺς ἀσπάλαθους
καὶ πῆγαν καὶ τὸν πέταξαν στὸν Τάρταρο κουρέλι».
Ἔτσι στὸν κάτω κόσμο πλέρωνε τὰ κρίματά του
Ὁ Παμφύλιος ὁ Ἀρδιαῖος ὁ πανάθλιος Τύραννος

31 τοῦ Μάρτη 1971

Γιώργος Σεφέρης – ΕΠΙ ΑΣΠΑΛΑΘΩΝ
«Επί ασπαλάθων...» είναι το τελευταίο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη. Πρωτοδημοσιεύτηκε, σε γαλλική μετάφραση του ιδίου, στην παρισινή εφημερίδα Le Monde, (με τον τίτλο Sur les aspalathes…) στις 27 Αυγούστου 1971.

Η πρώτη δημοσίευσή του στην ελληνική γλώσσα, έγινε στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 23 Σεπτεμβρίου 1971, τρεις μέρες μετά το θάνατο του και την επομένη της κηδείας του, στην περίοδο της δικτατορίας.
Συλλογή – Τετράδιο Γυμνασμάτων Β΄



Τὸ ποίημα βασίζεται σὲ μία περικοπῆ τοῦ Πλάτωνα (Πολιτεία 614 κ. ἑ.) ποὺ ἀναφέρεται στὴ μεταθανάτια τιμωρία τῶν ἀδίκων καὶ ἰδιαίτερα τοῦ Ἀρδιαίου. Ὁ Ἀρδιαῖος, τύραννος σὲ μία πόλη, εἶχε σκοτώσει τὸν πατέρα του καὶ τὸν μεγαλύτερό του ἀδερφό του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ τιμωρία του, καθὼς καὶ τῶν ἄλλων τυράννων, στὸν ἄλλο κόσμο στάθηκε φοβερή. Ὅταν ἐξέτισαν τὴν καθιερωμένη ποινὴ ποὺ ἐπιβαλλόταν στοὺς ἀδίκους καὶ ἑτοιμαζόταν νὰ βγοῦν στὸ φῶς, τὸ στόμιο δὲν τοὺς δεχόταν ἀλλὰ ἔβγαζε ἕνα μουγκρητό. «Τὴν ἴδια ὥρα ἄντρες ἄγριοι καὶ ὅλο φωτιὰ ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ καὶ ἤξεραν τί σημαίνει αὐτὸ τὸ μουγκρητό, τὸν Ἀρδιαῖο καὶ μερικοὺς ἄλλους ἀφοῦ τοὺς ἔδεσαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια καὶ τὸ κεφάλι, ἀφοῦ τοὺς ἔριξαν κάτω καὶ τοὺς ἔγδαραν, ἄρχισαν νὰ τοὺς σέρνουν ἔξω ἀπὸ τὸ δρόμο καὶ νὰ τοὺς ξεσκίζουν ἐπάνω στ᾿ ἀσπαλάθια καὶ σὲ ὅλους ὅσοι περνοῦσαν ἀπὸ ἐκεῖ ἐξηγοῦσαν τὶς αἰτίες ποὺ τὰ παθαίνουν αὐτὰ καὶ ἔλεγαν πὼς τοὺς πηγαίνουν νὰ τοὺς ρίξουν στὰ Τάρταρα». (Πλ. Πολιτεία 616).





Πηγή http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/various.htm

φωττογρ https://www.facebook.com/photo/?fbid=1509215767665368&set=pcb.1509215840998694

Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Σοφία Φιλιππίδου - Τα πολύ μικρά τα ουσιώδη

 



Αυτό το παραπάνω που βάζεις πάνω σου 

Το ασήμαντο

Βγαλμένο από την ανάγκη σου για ψήλωμα 

Παίρνει στα μάτια μου μορφή 

Αρχαίου δράκου 

Αυτό το λίγο παραπάνω το ανούσιο

Γλιστράει μέσα μου

-Ενώ βρίσκομαι σε διαδικασία αφαίρεσης- 

Καταλαμβάνει τα κενά προστίθεται 

Γαντζώνεται και αναρριχάται 

Ρουφάει το οξυγόνο των αναπνοών μου

Τις ουσίες από το βρογχικό μου δέντρο 

Το ξεριζώνω τότε και βγάζω μαζί

Βαθιά ριζώματα 

Διαδρόμους διαφυγής 

Κι επιτέλους φτάνω

Στα λημέρια της ποίησης:   

Στην γλάστρα  με την λεμονιά

Που φύτρωσε από το κουκούτσι 

Που φύτεψα μια Άνοιξη 

«Είσαι ακατάδεχτη» την μαλώνω

«όλα τα μπόλια που σου έβαλα τα πέταξες» 

Και εκείνη στην γλώσσα των εσπεριδοειδών 

Αστράφτει «κοίτα» 

Και τότε βλέπω το θαύμα:  

Είναι πράσινα δάκρυα με αιμάτινες ανταύγειες 

Είναι οι πρώτες ανάσες μιας υπόσχεσης: 

«Θα τα γεννήσω μόνη μου» 

Δέκα εαρινές ισημερίες περάσανε να περιμένω 

Της λεμονιάς τα πολύ μικρά 

Τα ουσιώδη

Δώδεκα μπουμπούκια

Μήτρας Μιχαήλ - Η Υποκειμενική Ερμηνεία του Κανόνα



Απαγορεύεται η είσοδος. 
Απαγορεύεται η έξοδος. 
Απαγορεύεται η παραμονή. 
Απαγορεύεται η κίνηση. 
Απαγορεύεται η στάση. 
Απαγορεύεται η σιωπή. 
Απαγορεύεται η ομιλία.
Επιτρέπεται μόνο να φανταστείς πως όλα αυτά δεν είναι απαγορεύσεις αλλά οδηγίες χρήσεως για ένα ταξίδι που δεν έγινε ποτέ.
ΜΗΤΡΑΣ ΜΙΧΑΗΛ (1944-2019) ¨Η Υποκειμενική Ερμηνεία του Κανόνα" από την ποιητική συλλογή «Διακριτικές Μεταβολές (Ποιήματα και εικόνες 1982-2002)», η οποία κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις Απόπειρα.
Η συγκεκριμένη έκδοση αποτελεί έναν συγκεντρωτικό τόμο που περιλαμβάνει τόσο δημοσιευμένα όσο και ανέκδοτα ποιήματα μιας εικοσαετίας. Το βιβλίο είναι ιδιαίτερο γιατί
συνδυάζει Λόγο και Εικόνα. Εκτός από τα κείμενα, περιέχει οπτικό υλικό όπως κολάζ και γραφές που αναδεικνύουν το ενδιαφέρον του Μήτρα για την οπτική ποίηση.
Πειραματική Γραφή: Τα ποιήματα ανήκουν στα ρεύματα της «Συγκεκριμένης» ποίησης και του ποιητικού μινιμαλισμού, καταργώντας συχνά τις παραδοσιακές συμβάσεις ανάγνωσης.




Στις 21 Μαρτίου κάθε έτους τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Για το 2026, το θέμα του εορτασμού της, από τον ΟΗΕ φέρει τον τίτλο «Η ποίηση ως γέφυρα για την ειρήνη και την ένταξη», που έχει ως σκοπό να προωθήσει τον μετασχηματιστικό ρόλο της ποίησης στην ενίσχυση της ενότητας, της δημιουργικότητας και της παγκόσμιας κατανόησης. Παράλληλα, το θέμα δίνει έμφαση στη γλωσσική ποικιλομορφία, στις προφορικές παραδόσεις και στη δύναμη των λέξεων να συνδέουν πολιτισμούς.
Η αρχική έμπνευση του εορτασμού της ημέρας, ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι' αυτό.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Ετοιμάστηκε με ελάχιστα έξοδα και πολλή εθελοντική δουλειά, και είχε μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.
Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά "Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση"».
Πηγές https://www.sansimera.gr/worldays/8#google_vignette
© SanSimera.gr
Wikipedia
#World_Poetry_Day #Μarch_21









Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Γιάννης Σκληβανιώτης - ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΨΑΧΝΕΙΣ



ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΨΑΧΝΕΙΣ
.
Πως να σιτίσεις το άσμα με άρτο σώματος
αν δεν στάλιασες ποιμένας ονείρων
δεν ιχνηλάτησες τ’ άγγιγμα αετού σε βράχο
δεν φύτεψες σε πέτρα ανθό
και δεν σμίλεψες γυναίκα στο νερό
.
Ποιο το πιστεύω π’ αναζητάς
αν δεν έπαιξες με ναυαγισμένα παιχνίδια
στις αλάνες των βυθών
δεν διάβηκες πύλες πληγωμένων χεριών
και στερήθηκες το δάκρυ απ’ την πληγή του άλλου
.
Για ποιον θεό ψάχνεις
αν δεν μέρωσες του περίσσιου το θεριό
αρκέστηκες στο λείψανο του εφικτού
και δεν τραγουδούσες όταν
αυτό που έχτιζες γκρεμιζόταν συνεχώς
απ’ το καινούργιο
.
Ποιον Ορφέα αναζητάς
αν δεν θήτεψες στη χώρα της ανομίας
. των αισθήσεων
αν τις ωδές της Οδύσσειας του κόσμου
τις άκουσες δεμένος στο κατάρτι
.
Κι αν όλα τούτα δεν σ’ έκαναν εσαεί επαίτη
στο ναό της σιωπής
πως θα τύχεις της κοινωνίας των ανωνύμων
.
( Από τη συλλογή «ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ»
. εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2016 ).


Γιάννης Σκληβανιώτης
6 Μαΐου στις 4:28 μ.μ. ·

Μαρία Χατζηγιάννη - Λύτρωση ψυχής



Ήταν μια μέρα σαν κι αυτή

Θολή, μουντή και θλιβερή

Που στην ζωή μου γύρισα άξαφνα σελίδα

Πήρα τη στράτα απ’ την αρχή

Για κει που δίψαγε η ψυχή

Απ’ το λαβύρινθο του στάσιμου νου βγήκα…




Με τα παπούτσια τα παλιά

Γύρισα κάθε γειτονιά

Χαρά και δάκρυ στο δισάκι να μαζέψω

Κι ύστερα πήρα το χαρτί

Με μία κίνηση γοργή

Μέσα στις λέξεις σαν παιδί πάλι να παίξω…




Αλλά δεν γνώριζα σταλιά

Κάθε μια λέξη πώς πονά

Σάρκας κομμάτι που ξερίζωσα με βία

Στη σκοτεινή μου τη φωλιά

Με δίχως χάδια και φιλιά

Σκορπώ μελάνι στα χαρτιά μου με μανία…




Είναι μια λύτρωση ψυχής

Όταν μπορείς κάτι να πεις

Για τα ανθρώπινα τα πάθη και τα ήθη

Απ’ το καβούκι σου να βγεις

Κανένα να μην φοβηθείς

Να ανασύρεις τις πληγές σου απ’ τη λήθη…




Πάντα πονάνε οι ψυχές

Όταν μιλάνε για το χτες

Το κάθε σήμερα βουνό που ανεβαίνουν

Λιθόστρωτες οι διαδρομές

Με εχθρικές επιδρομές

Που έρχονται εκεί που δεν το περιμένουν…




Μα σαν αγγίξεις την κορφή

Το βλέμμα θα ξεκουραστεί

Και η καρδιά με οξυγόνο θα γεμίσει

Αυτό αξίζει στη ζωή

Μία πολύτιμη στιγμή

Αίμα να δώσει στο χαμόγελο ν’ ανθίσει…



20-10-2015


Ώσπου να 'ρθεί τούτος ο κόσμος στα καλά του.. άσε με να σε αγαπώ μέχρι θανάτου



Μαρία Χ. (Μαρία Χατζηγιάννη) © 20-10-2015 @ 12:37



https://stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=249258


Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026

Γιάννης Σκληβανιωτης - Η συνομωσία των ονείρων





Ως μελλοντικός κάτοικος της χώρας των απόντων

αναζητώ αξιόπιστο συνομιλητή

για τους όρους της εκεί συμβίωσης

για τα όσα μέχρι τώρα απόκρυβε η συνομωσία των ονείρων

Αναγκαίο τούτο έστω και ως υπόθεση εργασίας

ώστε να αποφευχθεί εκεί παράλληλα η εγκατάσταση

και των μύθων η εξουσία

Τούτος ο κίνδυνος πάντα υπάρχει από την ανάγκη

καταασκευής ομοιωμάτων συνήθειας και ορίων ιδιώτευσης

Βέβαια οι συνομιλίες αυτές χρεία έχουν να είναι

απαλλαγμένες από τις αποπροσανατολιστικές παρεμβολές

κατόπτρων φύσης και ειδυλλιακής σκηνοθεσίας

όπως από ψιμύθια των ρόλων μας

ως ηθοποιών θεατών και κριτών που περιβληθήκαμε

για να ανταποκριθούμε στου ψεύδους την αναγκαιότητα

Αποδεχτή μόνο η διαισθαντική των ποιητικών εργαστηρίων




Δύσκολη η συνάντηση ενός γνώστη παρομοίων θεμάτων

για τα ισχύοντα στης ανύπαρκτης αιωνιότητας τον τόπο

γνώση συνεχώς ελεγχόμενη

από την αλήθεια του εδάφους τη




O Γιάννης Σκληβανιώτης (12/6/1934-4/3/2026) 
γεννήθηκε στη Λιβαδειά και ζούσε στην Αγ. Παρασκευή Αττικής. Ασχολήθηκε βιοποριστικά με διάφορα επαγγέλματα ενώ παράλληλα βρισκόταν σε διαρκή επαφή και μελέτη με τα κείμενα της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας και ασκήθηκε στη συγγραφή, χωρίς να δημοσιεύει. Η συνεχής παρακολούθηση του έργου των σύγχρονων ζωγράφων και εικαστικών και η ανάπτυξη ιδιαίτερων σχέσεων με το έργο τους και με τους ίδιους, όπως και οι ατελείωτες μουσικές σπουδές του, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ποιητικού και πεζογραφικού του λόγου. Eμφανίστηκε στα γράμματα το 1993 με την ποιητική συλλογή "Τα Μυθικά". Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη έχουν κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές και δύο συλλογές πεζογραφημάτων.

Δευτέρα 25 Μαρτίου 2024

Γιάννη Ρίτσου, «Ειρήνη»




Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.

Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ’ οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που ‘σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές που ‘καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κ’ οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ’ ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ’ άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι
κ’ είναι μια κερδισμένη μέρα κ’ ένας δίκαιος ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ’ τις γωνιές του χρόνου
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ’ αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου — όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κ’ οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ’ όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.

Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό ‘ναι η ειρήνη.
ΑΘΗΝΑ, Γενάρης 1953

Από τη συλλογή Αγρύπνια (1941-1953)

Πηγή: Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960, Β΄ τόμος, Εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα 1961, σ. 173-175

Φωτογρ : Τάσσος (Αλεβίζος Αναστάσιος) (1914 - 1985). Ένα περιστέρι, 1958. Έγχρωμη ξυλογραφία σε χαρτί, 32 x 31,5 εκ. Δωρεά Α. Τάσσου και Λουκίας Μαγγιώρου στην Εθνική Πινακοθήκη. Αρ. Έργου:Π.7199