Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπαδάκη Αλκυόνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπαδάκη Αλκυόνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Βιβλιοπαρουσίαση «Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια» της Αλκυόνης Παπαδάκη



Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου παρουσιάζει το νέο μυθιστόρημα της Αλκυόνης Παπαδάκη «Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια», την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015 και ώρα 6 30 μ.μ.

Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει η συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Ελένη Γκίκα.




Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου (πεζόδρομος ΓΣ Παπασιδέρη 13. τηλ 210-6626295).


Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια
Συγγραφέας: 
Αλκυόνη Παπαδάκη
ISBN: 978-960-219-329-7
Σελίδες: 384
Μυθιστόρημα
Η νεαρή Ολάνθη προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια κοινωνία αντιθέσεων, εκεί όπου η σκληρότητα στέκεται δίπλα στη φιλευσπλαχνία, το γέλιο έρχεται μαζί με το δάκρυ, το μίσος φωλιάζει πλάι στην αγάπη. Κουβαλώντας ένα παρελθόν που ακόμη και η ίδια αγνοεί και με μοναδικό στήριγμά της τη φίλη της Μαλαματένια, ζει και ελπίζει σε έναν κόσμο γεμάτο δεινά.

Πολυάριθμα πρόσωπα και ζωές που διασταυρώνονται δημιουργούν μια συνεχή αλληλουχία αφηγήσεων. Ο κάθε ήρωας εξομολογείται τη δική του ιστορία, αλλά και τη δική του εκδοχή που διαφοροποιεί τα γενόμενα, συνθέτοντας ένα μυθιστόρημα που καθρεφτίζει έναν ολόκληρο κόσμο που ζει και ενεργεί σε μια εποχή σε βαθιά αξιακή κρίση.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη, στο νέο μυθιστόρημά της, με επίγνωση –σχεδόν αμείλικτη– αλλά και με τη σοφία της συγκατάβασης, ξεδιπλώνει τους ήρωες και το πεπρωμένο τους σαν το μίτο της Αριάδνης για να μας οδηγήσει –πάντα– σε μια φωτεινή διέξοδο, θυμίζοντάς μας ενθαρρυντικά πως θα ξανάρθουν τα χελιδόνια.

Η Α Λ Κ Υ Ο Ν Η Π Α Π Α Δ Α Κ Η γεννήθηκε στο Νιο Χωριό, κοντά στα Χανιά. Αφού αποφοίτησε από τη Γαλλική Σχολή, ήρθε στην Αθήνα με το όνειρο να αλλάξει τον κόσμο. Με την εμφάνισή της στη λογοτεχνία κατέκτησε το αναγνωστικό κοινό, το οποίο την ακολουθεί πιστά σε όλη τη συγγραφική πορεία της. Τα έργα της, τα οποία ανήκουν στη σύγχρονη μυθιστορία και διακρίνονται για την προσωπική, λυρική γραφή της, κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Καλέντη.

 [ Η Σ Υ Γ Γ Ρ Α Φ Ε Α Σ Τ Ω Ν 16 Μ Π Ε Σ Τ Σ Ε Λ Ε Ρ ] ● Το κόκκινο σπίτι ● Η μπόρα ● Το χρώμα του φεγγαριού ● Σκισμένο ψαθάκι ● Αμάν… αμάν! ● Οι κάργιες ● Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα ● Το τετράδιο της Αλκυόνης ● Βαρκάρισσα της χίμαιρας ● Στον ίσκιο των πουλιών ● Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή ● Στο ακρογιάλι της ουτοπίας ● Το ταξίδι που λέγαμε ● Αν ήταν όλα… αλλιώς ● Τι σου είναι η αγάπη τελικά… ● Σ’ ένα γύρισμα της ζωής 


Περισσότερες πληροφορίες : http://www.kalendis.gr

Τρίτη 12 Μαΐου 2015

Αλκυόνη Παπαδάκη, ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ



ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΑΛΚΥΟΝΗ


-Τι χρώμα έχει η λύπη; ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε.

-Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

-Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

-Τι χρώμα έχει η χαρά;

-Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.

-Και η μοναξιά;

-Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

-Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

-Και η αγάπη; ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

-...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

-Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

-Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

-Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ' αστέρι...

Κοίταξε μακριά στο κενό... και δάκρυσε...

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


http://www.politeianet.gr/books/9789602190227-papadaki-alkuoni-kalentis-to-chroma-tou-feggariou-201421

Δευτέρα 7 Απριλίου 2014

Αλκυόνη Παπαδάκη Αν ήταν όλα... αλλιώς


http://www.biblionet.gr/book
Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας...
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει...
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε...
Αν τόσες φορές ,παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων,δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας...
Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι... Μπορεί και να το ξέραμε ,αλλά μας έφαγε η ουτοπία.
Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας,για λίγες γουλιές παρηγοριάς...
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή,για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι...Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε καταιγίδες...
Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής...
Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις.Μα εντελώς το αψηφήσαμε!
Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός-δεν μπορεί πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας-έχωσε στις αποσκευές μας,τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά.Έτσι...Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του...
Αχ,αυτή η λάθος εκτίμηση.... Ο υπερβάλλων ζήλος... Η περιττή γενναιοδωρία!
Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας... Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.
Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση... Πόσος χαμένος χρόνος, αλήθεια!
Αν δεν χαμογελούσαμε ,με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο,σ'αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ'ένα σουγιά... Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.
Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας, πέρα από τα όριά της...
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της...
Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί,με όλη μας την άνεση,θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες...

Aν... Αν...
Αν ήταν όλα... αλλιώς!
Άντε καλέ!
Μα τότε, πώς θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Αλκυόνη Παπαδάκη

Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014

Αλκυόνη Παπαδάκη, Δεν μπορείς να τον εμποδίσεις να φύγει..




Το τετράδιο της Αλκυόνης


Δεν μπορείς να τον εμποδίσεις να φύγει..

Είναι σαν να βγαίνεις έξω στην καταιγίδα και να φωνάζεις στα σύννεφα να σταματήσουν τη βροχή..



ΑΛΚΥΟΝΗ..
18/1/2014









 18/01/2014 ·

Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

Αλκυόνη Παπαδάκη, Έχασες την ισορροπία σου...





Το τετράδιο της Αλκυόνης


Έχασες την ισορροπία σου........ Τρόμαξες..; Φοβάσαι, μάτια μου γλυκά..;

Έλα δω λίγο πιο κοντά μου, έλα ν' ακουμπήσεις στη φτερούγα μου.. ... Μη φοβάσαι..

Όπου και να'σαι, όπως και να' σαι , να σκέφτεσαι πως πάντα υπάρχει μια τρύπα απ'όπου μπορείς να το σκάσεις..

... Υπάρχει πάντα μια έξοδος μυστική..

Κι αν ακόμα έχουνε μαζευτεί τόσα σκουπίδια στην έξοδο σου, που δε σ' αφήνουνε να τη δεις, πάλι μη φοβάσαι, μάτια μου..
... Σκάλισε λίγο περισσότερο.. Κάψε τ' άχρηστα.. Παραμέρισε τη σαβούρα..
......... Θα τα καταφέρεις .......


ΑΛΚΥΟΝΗ..







Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

Πόσο κλέφτες γίνονται οι άνθρωποι Αλκυόνη Παπαδάκη

Πόσο κλέφτες γίνονται οι άνθρωποι, 

όταν διεκδικούν μερτικό από την ψυχή σου. 

Πόσο ψεύτες, όταν σου ζητούν να γυρίσεις πίσω 

εκείνα που δεν σου έδωσαν ποτέ. 

Πόσο ηλίθιοι, όταν νομίζουν πως δεν έχεις την ικανότητα 

να διακρίνεις το σουγιά, που είναι κρυμμένος στην ανθοδέσμη 

με τις γλαδιόλες. 



Αλκυόνη Παπαδάκη

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013

Ξεκαθάρισε τα πράγματα μια και έξω.. Αλκυόνη Παπαδάκη

Ξεκαθάρισε τα πράγματα μια και έξω.. Πάρε θέση..
Αυτό πάει να πει λεβεντιά..
Βγάλε το μαχαίρι και καθάρισε την πληγή..
................ Πόσο θα πονέσεις, ρε φίλε..;;


ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ


https://www.facebook.com/photo.php?fbid=639745489422941&set=a.532689150128576.1073741827.532686593462165&type=1&theater

Όταν μπαίνετε στην ψυχή κάποιου... Αλκυόνη Παπαδάκη

Όταν μπαίνετε στην ψυχή κάποιου,
θα πρέπει να βγάλετε τα παπούτσια σας...
και να περπατήσετε στις μύτες των ποδιών.
............ Τα ιερά μέρη πρέπει να γίνονται σεβαστά.....


.

Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

Ξέρεις τι μετράει τελικά ; Αλκυόνη Παπαδάκη

Ξέρεις τι μετράει τελικά ;
Ποια χέρια θα σ’ αγκαλιάσουν και θα κάμουν το δέρμα σου να δακρύσει .
Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου
και θα σε τινάξει χωρίς αναπνοή στ’ αστέρια .
Δεν έχει ταυτότητα ο έρωτας.
Αλκυόνη Παπαδάκη

Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Το άρωμα μιας λέξης Αλκυόνη Παπαδάκη

Σε είδα μέσα σε μια γκρίζα παγωμένη λίμνη, να τριγυρνάς με τη βάρκα σου.
Μου φάνηκες λυπημένος. Και είπα να κάνω την ψυχή μου νούφαρο, να ομορφαίνει τη λίμνη σου. Δε φαντάστηκα πόσο άγρια χτυπούσαν τα κουπιά σου.
Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν. 
Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό για ώρα ανάγκης δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τ' αδέσποτα που διψούσαν.
Τώρα....
Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί;
Πώς να ποτιστούν τα όνειρα;
Παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως δεν βρίσκω λύσεις. Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου. Μου φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό.
Σημασία έχει ποια χέρια θα σ' αγκαλιάσουν και θα κάνουν το δέρμα σου να δακρύσει. Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς ανάσα... στ' αστέρια.
Που βρίσκομαι ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
Σε λίγο θα νυχτώσει και θα φοβάμαι.
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου. Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου. Μου λείπει η φλυαρία της ξεγνοιασιάς μου. Ο ζεστός καφές παρέα με τον φίλο μου.
Χάσαμε πολλά, γιατί δεν μάθαμε ποτέ να στήνουμε στην ψυχή μας αναχώματα.
Χάσαμε, γιατί δεν φορέσαμε στολές παραλλαγής.
Μα περισσότερα χάσαμε, γιατί μπερδέψαμε την αγάπη με την ανοχή...
Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά; Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να υποσχεθείς πως δεν θα πάρεις μετεωρολογικό δελτίο. Πως δεν θα χεις μαζί σου προμήθειες και αποσκευές. Πως δεν θα γεμίσεις το πλεούμενο με σωσίβια. Θα δέσουμε την άγκυρά μας στα φτερά των γλάρων.
Σ' όλη μου τη ζωή υποτίθεται ότι έψαχνα για ασφάλεια. Κάπου να ακουμπήσω. Κάπου να νοιώσω προστασία.
Ψεύδος!
Ψεύδος πλανερό.
Η αλήθεια είναι πως με παρέσερνε ένα άγριο κύμα. Μια μανία αυτοκαταστροφής. Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί. Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δίνω εξηγήσεις. Όμως.. απ' όλα περισσότερο θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι....
Το παραμύθι πως θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!



Αλκυόνη Παπαδάκη

Στα παιδικά μας χρόνια, κρύβαμε τα χέρια μας
στην τσέπη και προσπαθούσαμε να ονειρευτούμε.
Τώρα που μεγαλώσαμε, κρύβουμε την ψυχή μας στην ίδια τσέπη..

Αλκυόνη Παπαδάκη

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013

Εγώ ήμουν δίπλα του, για ν' αρμενίζω στο γαλάζιο του... Αλκυόνη Παπαδάκη



Εγώ ήμουν δίπλα του, για ν' αρμενίζω στο γαλάζιο του...

Για να βάφω ασημί τα βήματά μου...

Για να ρυθμίζω τη ρότα μου ανάλογα με το μελτεμάκι των ματιών του...

Ήμουν δίπλα του σιωπηλά, αθόρυβα...

Φοβόμουν μήπως και τον τρομάξει ακόμα και ο ίσκιος από τα όνειρά μου... 

"Είναι πληγωμένος", έλεγα, πρέπει να είμαι προσεχτική...

Ήμουνα ακόμη μικρή για να ξέρω πως κάποιοι πληγωμένοι είναι επικίνδυνοι...

Πως την ώρα που εσύ προσπαθείς να τους δέσεις τις πληγές τους, αυτοί λιμάρουν τα νύχια τους για να στα καρφώσουν.


Αλκυόνη Παπαδάκη

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

Αλκυόνη Παπαδάκη "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή
Αλκυόνη Παπαδάκη
επιμέλεια σειράς: Νίκος Καλέντης
Καλέντης, 2004
135 σελ.
ISBN 960-219-147-3, 






Αλκυόνη Παπαδάκη
"Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"
Αποσπάσματα

Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου 'μαθε το δρόμο για το "εμείς".
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του "εσείς".
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιασε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναζε
"Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
Τι φταις!


Ξέρω ποιος είσαι

"Ξέρω πόση βρομιά έχεις μέσα σου.
Ξέρω ποιος είσαι και τι θέλεις.
Μα, δεν πειράζει. Έλα, κάθισε κοντά μου.
Εγώ θα σε κρύψω όταν οι άλλοι σου αμολήσουν τα σκυλιά.
Θα σου κάνω όσο χώρο θέλεις στην ψυχή μου να ξεκουραστείς.
Θα σε κεράσω και γλυκό του κουταλιού.
Αλλά μην αρχίσεις να κάνεις μπροστά μου την αγιογραφία σου,
γιατί τότε, στο λέω, θα σε φτύσω ."


http://www.biblionet.gr/book

Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013

"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας" Αλκυόνη Παπαδάκη

Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
Αλκυόνη Παπαδάκη
επιμέλεια σειράς: Νίκος Καλέντης
Καλέντης, 2005
279 σελ.
ISBN 960-219-164-3, 
ISBN-13 978-960-219-164-4,
Νεοελληνική πεζογραφία
 - Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]


"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"
Αποσπάσματα


Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.


***
Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω. Τόσο τη σκόρπισα, τόσο την χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα. Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα.... Και τι ωφελεί.... Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα. Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν . Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα.... Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψυθιριστά : «Μη κλαίς». Μόνο αυτό. Τίποτ’άλλο. Μην κλαίς. Μόνο αυτό.....

***

"Αλλά εγώ μιλώ για την άλλη αγάπη.
Την υπερβατική.

Αυτή που ντύνει με βελούδο την ψυχή.

Αυτή που διώχνει τους σκορπιούς από τη σκέψη.
Αυτή που σπάει το συρματόπλεγμα του εαυτού σου.

Αυτή που δεν βγαίνει από το στόμα.

Ξεχύνεται από την αφή και την ανάσα."

***

Μπορεί να’γειρε η μέρα στη ζωή μου, να σουρούπωσε, αλλά εγω πάντα στολίζω τα όνειρά μου με τα χρώματα του δειλινού. Μπορεί να’χασα την πανσέληνο, μα πάντα περιμένω το καινούργιο φεγγάρι, για να κάνω μιαν ευχή. Μπορεί να μην αναβρύζει πια ο έρωτας στο κορμί μου, να μη σχηματίζει χειμάρρους που σπάνε φράγματα, αλλά καλύτερα έτσι. Γλυτώνω και τη λάσπη. Στο κάτω κάτω, υπάρχουν και τα ρυάκια, που σιγοτραγουδούν ανάμεσα στ’αγριολούλουδα.

***


Δε λέω ότι αγάπησα τον συνάνθρωπο. Είμαι όμως βέβαιη ότι τον ένοιωσα. Ότι τον άκουσα. Ότι ήμουν πάντοτε εκεί. Απίκο, όποτε με φώναξε. Τον άφησα να μου πλασάρει το ψέμα του, για να μπορέσει να σηκωθεί η ψυχή του. Μοιράστηκα την τρέλα του. Ήπια από το ποτήρι του. Πέρασα υπονόμους, βούτηξα σε χαντάκια με θολά νερά, όμως δεν ξέχασα ποτέ τη μυρωδιά του γιασεμιού. Τη διαδρομή του ήλιου. Πάντα στην άκρη της απόγνωσης, εκεί που τέλειωνε η αντοχή μου, έβλεπα ένα λευκό περιστέρι να έρχεται δειλά - δειλά προς τη μεριά μου. Κι άπλωνα τα χέρια μου να το υποδεχτώ. Δεν έβγαλα σουγιά. Δε δίκασα. Δε ζήτησα ρέστα, κάθε φορά που πλήρωσα λογαριασμό. Κι αν δεν τήρησα κατά γράμμα τις δέκα εντολές, δε στράβωσε εξαιτίας μου ο γιαλός.

***

...Δεν είναι τόσο απλό να αντέξεις να αντικρίσεις τον εαυτό σου. Συνήθως θέλουμε να βλέπουμε αυτό που μας αρέσει. Συνήθως παίζουμε κρυφτούλι με τον εαυτουλάκι μας , προκειμένου να βαδίζουμε επί του ασφαλούς. Και το ασφαλές είναι πάντοτε η δοκιμασμένη συνταγή ζωής που μας έχουν περάσει οι άλλοι.
Πρέπει να έχεις κότσια , για να τραβήξεις το ριντό. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολο , έως και ακατόρθωτο , όταν κάποιοι στέκονται δίπλα σου και κάνουν επιμελώς αέρα στον ιδρώτα της αγωνίας σου .Όταν κάποιοι σού έχουν ετοιμάσει μια φάτνη και σε καλούν να μπεις μέσα σαν μικρός Χριστούλης. Μια κομψή ιλουστρασιόν φάτνη και γύρω γύρω παχιά χορτασμένα βόδια που θα σε αποκοιμίζουν με τα ζεστούλικα χνώτα τους. Αν συναντήσεις με τέτοιες συνθήκες τον εαυτό σου , Γράψε μου...
Με λίγα λόγια , αν θέλεις να σκύψεις μέσα σου και να δεις μια δυο αλήθειες , κάνε το ΜΟΝΟΣ σου. Μακριά από προστάτες και συμπαραστάτες.
Ύστερα ό,τι και αν δεις , μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια. Είναι δικό σου , φίλε. Κουλάρισε. Είσαι εσύ! Σκίσε τη συνταγή που σου έχουν βάλει στη τσέπη και πες ένα τραγουδάκι. Έτσι για πάρτη σου. Για τις αλήθειες σου. Για τα λάθη που δεν ήθελες να πιστέψεις πως σε καθορίζουν...
***
Την ζωή δεν την φωτογραφίζουμε την ζωγραφίζουμε.

***

Όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου.

***
Ξέρω πως όλη η μαγεία, σ’ αυτήν τη φόρα για το λάθος κρύβεται.


***
Όποτε έτρεξα κοντά σε ανθρώπους, γιατί νόμισα πως με φωνάζουν με την σκέψη τους, μάλλον δε μου βγήκε σε καλό. Πρόσθετα ένα σωρό ξένα φορτία, στην ήδη βαρυφορτωμένη ράχη μου.


***
Σε κάθε τέλος, υπάρχει και μια αρχή.


***

Η μεγάλη ελευθερία οδηγεί εκεί ακριβώς που οδηγεί και η στέρησή της.


***
Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι χαρακιές. Μην τους βλέπεις σαν οφειλέτες σου. Κανείς δεν γεννήθηκε κακός. Να συγχωρείς.


***
Η συγνώμη δίνεται σε αυτόν που την ζητάει . Αν δε σου τη ζητάνε, κι εσύ τη βγάζεις έτσι και τη σκορπάς αφειδώς, γίνεται ένα λοστάρι στα χέρια αυτών που έχουν βάλει στόχο την ψυχή σου.


***
Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τα φουγάρα των πλοίων , όταν ήταν έτοιμα να σαλπάρουν . Γιατί πάντα ήμουν έτοιμη να σαλπάρω κι εγώ για ένα άγνωστο ταξίδι. Τα φουγάρα της ψυχής μου έβγαζαν συνεχώς μαύρο πυκνό καπνό.


***
Κι ακόμα , δεν έχω καταλήξει πόσο φταίνε οι «άλλοι» για την «καταστροφή» μας. Μήπως οι «άλλοι» είναι απλώς ένα άλλοθι που μας βολεύει; Λέω. δεν ξέρω. Εξαρτάται…
***
Κανείς δεν είναι τόσο καλός, για να έχει το ελεύθερο να γίνει τιμωρός.
***
Τί να την κάνω τελικά την ελευθερία μου, αφού δεν έχω κάποιον να την διεκδικεί…
***
Δεν βρίσκω άλλη αιτία για την άφιξή μου σ’ αυτήν την γη. Ήρθα να δω την ομορφιά. Μήπως δεν είναι αρκετό;
***
Είναι κάποιοι άνθρωποι που «λείπουν» πολύ περισσότερο, όταν είναι παρόντες.
***
Πότε ο «υπερβάλλων ζήλος» είχε το ποθητό αποτέλεσμα; Σε γελοιοποίηση δεν καταλήγει; Σκάει στο κεφάλι σου σαν σάπια ντομάτα.
***
Τι ζωή πρέπει να την περιμένεις, όχι απλώς με ανοιχτή την πόρτα , αλλά έξω, στο κεφαλόσκαλο. Στο κεφαλόσκαλο και με ανοιχτή αγκαλιά.
***
Δεν είναι περίεργο, που οι γονείς δεν καταφέρνουν, σχεδόν ποτέ, να μάθουν τα παιδιά τους; Εκείνα όμως τους μαθαίνουν. Τους γνωρίζουν καλά!

Τι με χαλάει:

Οι μανούλες που κρύβουν τις δυστυχίες της οικογένειας κάτω από το παχύ χαλί του σαλονιού.

Οι ντάντηδες που, επειδή γάμησαν, το παίζουν μια ζωή πρωταθλητές.

Οι μύγες στα ζαχαροπλαστεία.

Τα ονειράκια της Χρύσας, που μουχλιάζουν μέσα σε μια καπελιέρα.

Τα δάκρυα και τα αίματα στα πρόσωπα των μικρών παιδιών.

Οι επέτειοι γενικώς, γιατί βρωμάνε φορμόλη.

Οι φόλες, γιατί δε θα μάθω ποτέ να τις αναγνωρίζω.

Ο ρομαντισμός της εξουσίας.

Οι μαλάκες που έχω ανάγκη.

Τα σκατά με γλάσο που προσπαθούν να με ταΐζουν όσοι φροντίζουν το καλό μου.
Τι δεν αντέχει η κοινωνία:
Τη φωτογραφία της!!

Τι δε θέλω να γίνω:

Πάπια σε τεχνητή λίμνη.

Κερκίδα σε αγώνα σικέ.

Λοφίο στο κεφάλι κάποιου κανίβαλου.
Τι θέλω να κερδίσω:


Τη ζωή μου ολόκληρη. Χωρίς ενέχυρα.

Θέλω ν’ αποφασίζω. Να διαλέγω. Να χαρίζομαι. Να γκρεμίζομαι αν γουστάρω, χωρίς να με περιμένουν στη γωνιά οι “νοσηλευτές” με το ιώδιο στο χέρι.
Τι με φρικάρει όταν το ακούω:


“Θυμάσαι που σου το’ λεγα;” Συνοδευόμενο συνήθως από κείνη τη γελοία κίνηση του δείκτη να σημαδεύει τον κρόταφο.


“Των φρονίμων τα παιδιά…κλπ” Τα’ χω χεσμένα των φρονίμων τα παιδιά.


“Ο κόσμος είναι κακός”. Αλλαγές κάνει το κατάστημα;


“Εγώ στην ηλικία σου…” Ένα ψάρι που το λέγανε Γουάντα…

(Ουδεμία σχέση)
Τι κάνω:


Τρέχω. Τρέχω χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί.

Ίσως κάποιοι να με κυνηγούν. Ίσως και μόνη μου να κυνηγιέμαι.

Μου φωνάζουν και δε σταματώ. Τέρμα τα γκάζια…

Δε γαμιέται. Γιούχουουου!

Έτσι κι αλλιώς, το αύριο μοιράζεται με κουπόνια. Ως συσσίτιο.

Πλήρως ηλεγμένο και με συμπληρώματα διατροφής.

Δε βιάζομαι να καθήσω στην ουρά. Έχω καιρό.


Γιούχουουου!!…
Πηγές :
http://www.biblionet.gr/book/
https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com/2012/05/25/sto-akrogiali-tis-oytopias/
http://anasa1950-yahoo-gr.pblogs.gr/2012/11/sto-akrogiali-ths-oytopias.html
http://siascolours.blogspot.gr/2012/04/blog-post.html
 SearchingTheMeaningOfLife

http://psycheandlife2.wordpress.com/2011/05/25/%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%AD%CF%86%CE%B7%CE%B2%CE%B7%CF%82/

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013

Κυλά ο χρόνος.. Αλκυόνη Παπαδάκη



Κυλά ο χρόνος..

σαν το νερό της βροχής..

κι εγώ ξεκλέβω κάποιες στιγμές..

να τις στολίσω πάνω μου όταν βαραίνει η ψυχή μου..

Να κάνω κόρτε στον εαυτό μου..

.....και να λέω..

_____θα τα καταφέρω!!




Α.Παπαδάκη


Πηγή : http://didymoteicho.net/forum/15/7436--.html?limit=6&start=84

Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2013

Γιατί το... ''Χ''... πρέπει να 'χεις τα κότσια να το βάζεις.. Αλκυόνη Παπαδάκη


Γιατί το... ''Χ''... πρέπει να 'χεις τα κότσια να το βάζεις.. 
Πρέπει να 'σαι καβάλα στο άλογό σου..
Να κρατάς τα γκέμια του γερά και να στριφογυρίζεις ένα μαστίγιο στον αέρα..
........ Εγώ γύριζα μ' έναν μικρό σουγιά και χάραζα στα δέντρα τα όνειρά μου..
............. Ούτε που πήρα χαμπάρι πότε χάθηκε τ' άλογό μου..

Αλκυόνη Παπαδάκη
https://www.facebook.com/

Κυριακή 18 Αυγούστου 2013

Κι όταν σε ρώτησα, μια νύχτα, τι 'μαι για σένα... Αλκυόνη Παπαδάκη


Κι όταν σε ρώτησα, μια νύχτα, τι 'μαι για σένα,
σκέφτηκες λίγο και μ' απάντησες αδιάφορα,χαζεύοντας
μια πεταλούδα που είχε παγιδευτεί στο φώς της λάμπας σου.

"Τι είσαι,είπες??....

Μια νύχτα,στο τίποτα της ζωής μου". 

Αλκυόνη Παπαδάκη