14 Απριλίου 2014 στις 12:20 μ.μ.
Πίσω από τα γυαλιά η εικόνα του κάδρου
ζωντανεύει,τα χρώματα αναμειγνύονται
ρέουν ένα μες στο άλλο
οι μορφές αποκτάνε φυσιογνωμία νέα
και το ερωτικό ζευγάρι αρχίζει
να επιδίδεται σε περιπτύξεις πάθους μοναδικού
η σαρκική εξάρτηση πραγματώνει τον υπαινιγμό της
Η σκηνή μοιάζει από μυθιστόρημα
ο συγγραφέας αρχίζει να ζει τις επινοημένες μορφές του
τη στιγμή που αυτονομούνται,του επιβάλλονται
με την προσωπικότητά τους
κινούν την πένα του,την υπόθεση,
τη μυθιστορηματική πραγματικότητα
Αυτό που είναι η πραγμάτωση των ιστοριών του.
Βαθύς είναι ο λάκκος.
Η ποίηση βγαίνει από το ράφι και το γλυκό
από το κουτί,για να εισέλθει στην πραγματικότητα
όπως η πραγματικότητα στη σκηνή.
Βαθύς είναι ο λάκκος.
Ο καλλίτερος τρόπος να υπαινιχτείς
και να μείνει ανεξίτηλο.Μην το πεις.
Δώσε την περιοχή του.Τέτοιος ο τόπος της τέχνης.
Χτίσε όλη την αθάνατη ψυχή
του ήρωά σου.Κι αν έπεσε, μεγάλως έπεσε.
Κι αν έπεσε μεγάλως έπεσε.
Μην σε ξεγελούν τα πετροδόλαρα
τα λουλούδια αν αρνούνται ν ανθίσουν
κορίτσια ,λυγερές χορεύτριες
ανθίζουν στο μίσχο τους
αίσθηση φαντασμαγορίας σκότος κυκλοτερές
κύκνοι στο μαύρο κύμα
κάτω από προβολείς στο στόμα φωτεινού κύκλου
η ζωή παγώνει
Βουνά θρυμματίζονται από το μαστίγιο της αστραπής
Η θάλασσα δαρμένη σκύλα ουρλιάζει στα βράχια
Την ώρα του τυφώνα η καταιγίδα μοιάζει χαμόγελο
Η καρδιά δεν είναι βούτυρο που λιώνει
Πίσω από τη γυάλα η εικόνα του κάδρου ζωντανεύει.
Δώσε την περιοχή του.
