Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τόλιας Γιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τόλιας Γιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 30 Μαρτίου 2017
Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014
Γιάννης Τόλιας ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ - Αμαρτολόγιο, εκδ. Περί Τεχνών, Πάτρα 2007
ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ
Πλατεία Ψηλών Αλωνίων
Να έτσι ήρθαμε και έτσι θα φύγουμε
λογίζοντας στην πλακωσιά του δρόμου το χαμένο απόγευμα
όπως όλα τα πράγματα…
Να έτσι καθισμένοι σε πειθαρχικές πολυθρόνες
με τα πόδια στο στόμα των πλοίων
προσμένοντας τα φώτα να χαμηλώσουν
και να χαθούμε στα σγουρά μαλλιά των βουνών
αφήνοντας στο πεζούλι το λευκάδι των ματιών μας
έντρομοι μπρος στην προοπτική μιας ξενάγησης
στο γλυφό φεγγάρινο δρόμο του γυμνοσάλιαγκα
μέχρι την άκρη της φοινικιάς
ως τα ξέφωτα που σκιάζονται τα φιλήματα
ώσπου επιτέλους μπορούμε ν’ αναπνεύσουμε
κι ας πέσουμε στην υπόληψη της πόρτας που χάσκει
έτσι
όπως εγκαταλείφθηκαν οι σοφίτες
τυλιγμένες στις πλεξούδες της καγκελόπορτας
όπως βάραιναν τα πλήκτρα του πιάνου και βούρκωσαν.
Δεν μας απόμειναν δα ούτε μερικά μουσικά νομίσματα.
Λάζαρος Τοσουνίδης
Πάτρα 1976
ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ
Λήθη Χρήστου Χωμενίδη
Δεν έχει ιστορία ο αέρας
Μνήμη η ζέστη η απογευματινή
Οι άνθρωποι που πάνω κάτω προχωράνε
Ηλικιωμένοι που τους σέρνουνε παιδάκια
Σκηνοθεσία της φύσης καθώς γέρνει η ώρα
Κι ο φωτισμός αλλάζει σαν νέο έργο ν’ ανεβάζει
Κάποιας κινέζικης του δειλινού καλλιτεχνίας
Και γύρω μόλις να’ τανε φτασμένοι
Φοινικιές και κορμοί στρεβλοί των πεύκων
Μέσα από πράσινες εκρήξεις ν’ αποκρούουν
Για πόσο ακόμα τα επερχόμενα σκοτάδια
Που τελικώς επέρχονται πιο δυνατά κι από τη μοίρα
Ενώ τα πρώτα φώτα φτιάχνουνε παρέες
Από σκυμμένα πράγματα καθώς πατάτες
Τηγανητές που προσπαθούν μετά μανίας
να ταιριάξουν
Το κίτρινό τους με το κίτρινο
Της πλαστικής καρέκλας ένα γύρω.
Γιάννης Πατίλης Γραφέως Κάτοπτρον ,εκδ. Ύψιλον, Αθήνα 1989
ΨΗΛΑΛΩΝΙΑ
Σκοτωμένο απόγευμα
καρφωμένο
στις αιχμές των πεύκων
Αχνίζει πηχτό
το αίμα της δύσης
Ποιο άλλο χρώμα
να συγκριθεί
με το πορφυρό δάκρυ του σιντριβανιού;
Κι ο άνεμος σκοτεινός
ξεφυλλίζει τις σελίδες της φοινικιάς
Πέφτουν λυπημένες ιστορίες
σαν αυλαίες μικρών δραμάτων
που ζήσαμε
με αθώους τώρα πια τους απόντες
Περισσότερο από μόνος
Τόσες λέξεις περαστικές
καμία δεν γύρισε
να με κοιτάξει.
Γιάννης Τόλιας Αμαρτολόγιο, εκδ. Περί Τεχνών, Πάτρα 2007
Γιάννης Τόλιας
14 Μαρτίου
Σάββατο 1 Μαρτίου 2014
Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014
Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014
Με το κοπίδι των λέξεων Γιάννης Τόλιας
Με το κοπίδι των λέξεων
Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες
Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο του κορμιού σου.
(Ανέκδοτο)
Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014
ΑΜΦΙΣΗΜΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ Γιάννης Τόλιας
ΑΜΦΙΣΗΜΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ
Εσύ
Ο αντίλαλος αιθρίας
στην καταιγίδα της μνήμης
Η πραγμάτωση
των μυστικών επιθυμιών
Το αιφνίδιο παρόν
στην απουσία των ημερών
Είσαι
Ο θανάσιμος τραυματισμός
της προσμονής
Η πλεύση
αντίθετα στη ροή της γαλήνης
Το αληθινό όνειρο της μέρας
που αποστατεί στη νύχτα
Α μ φ ί σ η μ η σ υ ν ο δ ό ς τ ο υ θ α ύ μ α τ ο ς.
Γιάννης Τόλιας
7 Ιανουαρίου
Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014
Γιάννης Τόλιας
Κρυφά καλείς
Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης
Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής
Κατεβαίνεις τη σκάλα
αφήνοντας αποτύπωμα παραπλάνησης
στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας
Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος
δε λυπάται κανέναν
στέλνεις το δούρειο άρωμά σου
να διασχίσει το αναφιλητό της κλίνης
Με θαμπούς ψιθύρους
κρυφά καλείς
αισθήσεις που απώλεσαν τη μνήμη τους
Η τρυφερότητα της σκιάς σου
ερμηνεύει τους χρησμούς του απρόσμενου
απαλύνει το πένθος των μονολόγων
Εξαλείφοντας με φως τα ίχνη σου
συντρίβεις την περιπλάνηση
αγγέλλοντας θριαμβικά
το τέλος της νύχτας
Ξυπνάω ακρωτηριασμένος
είναι αδιαπέραστο
το ναρκοπέδιο των ονείρων.
(Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας)
Άτιτλο
Κι αυτός είπε :
Θα σε πληγώνω
Κάθε μέρα θα σε σκοτώνω
Στην αγκαλιά μου πεθαίνοντας
Θα γράφεις τα πιο ωραία ποιήματα
Κι αυτή είπε :
Καμία λέξη σου
δε συγχωρώ
Πάλι και σήμερα
Με ποίημα
Έβαψες τα χέρια σου.
(Αμαρτολόγιο)
Οι μέρες της βροχής
Οι μέρες της βροχής
είναι η διαδικασία του ερχομού σου
Το μυστικό βάδισμα
Απειροελάχιστη αναμονή
Η απόσταση ενός διαδρόμου
Ύστερα η υγρασία σου πληθαίνει
Μεθώντας τα οράματα του σκότους
Αποδεσμεύοντας εκκωφαντικά
την ύστατη εκβολή μου
Οι μέρες της βροχής
είναι η μισάνοιχτη πόρτα μου.
(Ονειρόδραμα)
Όταν θάρθεις
Όταν θάρθεις
θα σβήσω τα φώτα και τις ώρες
Να αφήσω μονάχα το μωβ
να φωτίζει τα μάτια σου
Θα σε κοιτάζω ασάλευτος
αιμορραγώντας γιασεμί και θέρος
Δε θα μιλάς
Θα γεμίζει το ποτήρι μας
το άρωμα μιας άρρωστης μνήμης
να πίνουμε ατελείωτα
στο μεγαλείο της σήψης
Όταν φύγεις
σε παρακαλώ
μη μου επιστρέψεις την όραση.
(Εξίτηλος χρόνος)
Ψηλαλώνια
Σκοτωμένο απόγευμα
καρφωμένο
στις αιχμές των πεύκων
Αχνίζει πηχτό
το αίμα της δύσης
Ποιο άλλο χρώμα
να συγκριθεί
με το πορφυρό δάκρυ του συντριβανιού;
Κι ο άνεμος σκοτεινός
ξεφυλλίζει τις σελίδες της φοινικιάς
Πέφτουν λυπημένες ιστορίες
σαν αυλαίες μικρών δραμάτων
που ζήσαμε
με αθώους τώρα πια τους απόντες
Περισσότερο από μόνος
Τόσες λέξεις περαστικές
καμία δεν γύρισε
να με κοιτάξει.
(Αμαρτολόγιο)
Ο θρήνος των επιθυμιών
Απ’ όλους τους θρήνους
στη ζωή
ο πιο σπαρακτικός
είναι αυτός της επιθυμίας.
Αν ο χρόνος
δεν έσβηνε τη δίψα του
με τα δάκρυα των επιθυμιών
Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη.
(Ανέκδοτο)
Στη θηρεύτρια των ονείρων
Έπρεπε να έχουμε συναντηθεί
σε εποχές άλλες
Τότε που η δύση
έσπαγε πάνω στα παράθυρά σου
Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης
Σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων
Να με γκρέμιζες από τη μοτοσικλέτα μου
Κι από τις τσέπες του δερμάτινου
Να άρπαζες τα ποιήματα.
(Αμαρτολόγιο)
Να πονάς από επιθυμία
Θα αφήσω μέσα σου ένα κεντρί σα χάδι
Να σε κάνω να πονάς από επιθυμία
(Αμαρτολόγιο)
Ματαιωμένος
Οι μέρες του φθινοπώρου
αλυχτούν μέσα στη νύχτα
Αγέλη πεινασμένη
αναμένει να τραφεί με τις σάρκες των ωρών
Περιφέρω τη λύπη μου στα άδεια δωμάτια
Την παρατάσσω απέναντι στο μέτωπο της χαράς
Μπροστά μου το ποίημα
ζητάει άγρια την αφορμή του
Σπάω τις μύτες των μολυβιών πάνω στα τζάμια
Αναιρώ κάθε αξία ποιητική
Κάθε υγρό ελιγμό των λέξεων
που εκβάλλει πάνω στο χαρτί
Δεν επιθυμώ να αποτυπωθώ
Τι θα ωφελήσει αν με δείτε;
(Αμαρτολόγιο)
Η λυσίκομος ποιητική κόρη
Το ποίημα πρέπει να το αφήνεις στο συρτάρι σου
να ωριμάζει
να σιτεύει.
Κάτω από το αδύναμο φως
των νυχτολούλουδων λύχνων
να χτενίζεις τα ξέπλεκα μαλλιά του.
Να αφαιρείς
Να συμπυκνώνεις
Περπατώντας στο δρόμο να φωνάζεις μέσα σου
το ποίημα
Κάθε μέρα
Κάθε στιγμή
Να προσκρούεις αυτοκτονικά
πάνω στους ανέμους των λέξεων
Να καλλιεργείς το μυστικό αριθμό
ακούγοντας τα υγρά σαξόφωνα της βροχής
Μόνο το πέρασμα του χρόνου σου δείχνει
πότε η λυσίκομος ποιητική κόρη
είναι έτοιμη να μας κοιτάξει άφοβα στα μάτια.
(Ανέκδοτο)
2
Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2013
Γιάννης Τόλιας ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΙ
Γιάννης Τόλιας
24 Δεκεμβρίου 2013
ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΙ
Πλημμυρισμένη
από την ανομολόγητη επίγευση
σκύβει μέσα στον ερωτικό ύπνο
και του ψιθυρίζει:Γιατί ποτέ άλλοτε
εγώ
τόσο βασανιστικά
δεν ξεδίψασα
την παραφορά κάποιου.
Για να δροσιστεί αυτός
και να καώ εγώ.
Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013
Γιάννης Τόλιας από το ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ 2007
Όλη τη νύχτα έβρεχε μαζί σου
Πλημμύρισα οδύνη.
Από την ποιητική συλλογή Αμαρτολόγιο 2007
Γιάννης Τόλιας8 Δεκεμβρίου 2013
Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013
ΟΠΩΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ Γιάννης Τόλιας
ΟΠΩΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ
Όπως στέλνεις
τον οδυρμό του φωτός
ως άλλη δύση
Διψώ
την αλμύρα των λέξεων
στην ανομολόγητη
συνομιλία των ματιών σου
Εσύ η στέρηση
κι εγώ ο μακρινός.
ΧΑΔΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ
Το χάδι είναι δημιουργία.
Εμπειρία τρυφερότητας.
Έχει το δικό του μυστικό ρυθμό.
Η ευλύγιστη κίνηση των δαχτύλων,
επινόηση εμπνεόμενη από τις αισθήσεις.
Το χάδι το εξουσιάζει και το οδηγεί η έξαρση της στιγμής.
Όμως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο,
οι διαθέσεις του χαδιού είναι υποσυνείδητα αρπακτικές.
Αποσπά την προσοχή με την επίσκεψη της περιπάθειας
κρύβοντας επιμελώς τα γαμψά νύχια της κυρίευσης.
Η κόμη, παρά τη φαινομενική ακινησία της,
μέσα της κρύβει κι αυτή επιθετικές ροές.
Η διείσδυση όμως των δακτύλων, τις αναχαιτίζει.
Κάποτε το χάδι υπερβάλλοντας σε αγριότητα συναισθήματος
κατορθώνει και μεταλλάσσει τον πόνο σε ευχαρίστηση.
Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΩΝ Γιάννης Τόλιας
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΩΝ
Πάντα είχα πρόβλημα κάθε πρωί.
Ξυπνούσα άνθρωπος μισός, επειδή ο άλλος μου εαυτός
κωλυσιεργούσε στο όνειρο.
Το ρολόι όμως της δουλειάς είναι αμείλικτο,
δεν νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες.
Μια ζωή κυνηγούσα τους δείκτες, εξάντλησα όλες τις δικαιολογίες.
Πώς να εξηγήσεις ότι αυτός που αργεί, δεν είμαι εγώ, αλλά ο άλλος.
Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να εκδικηθώ.
-Τα όνειρα του ύπνου και τα άλλα-
Κι αν αυτόν τον ελεούσε το σκοτάδι, εγώ συνήψα συμφωνία
με τα όνειρα του φωτός.
Με αυτόν τον τρόπο ζούσα το όνειρο στη διάρκεια της μέρας.
Τραβούσα λοιπόν, εκείνες τις βαριές,
τις αδιαφανείς κουρτίνες της φαντασίας
και φύτευα αμέτρητους σπόρους επιθυμίας.
Η μέρα όμως έχει άλλες απαιτήσεις,
όσο κι αν υποθάλπει αυτούς που νοσούν από όνειρα,
έρχεται η στιγμή που η πραγματικότητα των άλλων
είναι ασυγκράτητη και αδιάκριτη.
Με επισκέφτηκαν στιγμές,
όπου ήθελα να εξοντώσω τον ανυποψίαστο
που με μια απλή ερώτηση, μου σκότωνε το ονειρόδραμα.
Τώρα, απόμεινα ένας θλιβερός ιχνηλάτης, ανίκανος να ακολουθήσω
τις μυστικές διαδρομές των σκιρτημάτων.
Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011
Γιάννης Τόλιας -"... Να λοιπόν πώς αναβιώνει και αναβλύζει νοήματα μέσα από τις επίπονες ασκήσεις συναισθήματος το ποίημα."
Όταν συναντάς ανθρώπους, υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συστηθείς.
Ο συνηθέστερος είναι αυτός της χειραψίας, που τον συνοδεύει η αφή.
Στην πρώτη –πρόσκρουση- με την αφή του άλλου επιχειρείς μια διστακτική προσέγγιση.
Χειραψίες συναντώνται όλων των ειδών: αδιάφορες, παγωμένες, τυπικές, υποκριτικές, απόγνωσης, φιλικού καλέσματος ή ερωτικής πρόσκλησης.
Δεύτερος τρόπος είναι τα λόγια που απευθύνεις όταν συναντάς κάποιον.
Η διάρκεια, η ένταση, η χροιά της φωνής και η ποιότητα των λέξεων εξαρτώνται από την εντύπωση που αφήνει η στιγμιαία συνάντηση των χεριών.
Ένας τρίτος τρόπος, που είναι τόσο πολύπλοκος ώστε χρειάζεται να τον αποκωδικοποιήσεις, είναι η πράξη.
(πάντα με συγκινεί μια κίνηση ευγένειας ή απροσποίητης καλοσύνης ενός άγνωστου)
Υπάρχει κι ένας ακόμα τρόπος.
Να συστηθείς αποτυπώνοντας τα συναισθήματά σου στο χαρτί.
Αυτός είναι ο τρόπος της γραφής.
Το ποίημα είναι η αισθαντική παλάμη που απλώνει ο δημιουργός προς τον αναγνώστη.
Είναι τυχερός όταν ο απέναντι άγνωστος κατέχει την τέχνη μιας βαθιάς, δημιουργικής ανάγνωσης.
Δηλαδή, αναγνωρίζει, κατανοεί και στο τέλος επεξεργάζεται.
Επειδή η ποίηση πολλές φορές δρα συνειρμικά και υπαινίσσεται, τα μηνύματα που μεταφέρει είναι κωδικοποιημένα.
Έτσι η ανάγνωση μετατρέπεται σε πολύπλοκη διαδικασία.
Παροτρύνει το θεατή να εγκαταλείψει τη βολική θέση του ακροατηρίου και να εισβάλει στη σκηνή του δράματος.
Το ποιήματα είναι εικόνες του παρελθόντος που ο χρόνος βύθισε σε κώμα και η επιτυχία της ανάνηψης σε μια σύντομη πραγματικότητα εξαρτάται από τη δική μας επίμονη φροντίδα.
Να λοιπόν πώς αναβιώνει και αναβλύζει νοήματα μέσα από τις επίπονες ασκήσεις συναισθήματος
το ποίημα.
Γιάννης Τόλιας
6 Οκτωβρίου 2011 ·
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)