Παραβολές
Και που λες ήταν γυναίκα χάρμα, όνειρο σου λέω, από αυτές που τις λες «κυρία» και κολλάει ο στόμας σου μέλι πηχτό, αγουρίδα. Άλλο να σου λέω κι άλλο να την βλέπεις.
Την είχα αγαπήσει χρόνια πριν, αλλά αυτή «κυρία», «κύριος» όμως κι εγώ. Τη θαύμαζα από μακριά υπομένοντας την ανεκπλήρωτη γνώση και ξέροντας την κατάληξη. Ποια είναι αυτή, σιγά μη σου πω. Μήπως ξέρω, άσε τι λέω... Ο "Ένας" ίσως, αλλά σιγά μην ασχοληθεί Αυτός με παρακατιανά.
Και που λες, ξαφνικά μπήκαν στη μέση κάτι σού-ξου μού-ξού, κάτι
αδελφίστικα και κιλοτάκια αχρησιμοποίητα και η κατάσταση πέρασε σε υψίπεδα υστερίας. Και αρχίσανε οι ρουφιάνες κουβέντες που ξερνούν κρίσεις εμπιστοσύνης.
Όχι με μένα καλέ. Εμείς κύριοι σου 'πα, σεβασμός. Τα κακά προέκυψαν από την αντιπέρα όχθη, αυτή της άγραφης υποψίας ("ψύλλοι στα αυτιά μου μπήκανε" που λέει και το λαϊκό άσμα) και τα πράγματα μπήκαν σε ατραπούς με περίεργες λακκούβες και βράχια. Δύσκολο να σου εξηγήσω, αλλά έκοψε η μαγιονέζα λάσπη. Κοινώς επλήγησαν τα δεδομένα και οι προσδοκίες έγιναν σκισμένη σελίδα στο περιοδικό της προϊστορίας και όλα, δι ανεξήγητον λόγον και αιτία, πήραν χρώμα απόνερα πλυντηρίου.
Είναι αυτά τα περίεργα κλικ της ακίνητης κλεψύδρας, αν έχεις ακούσει.
Λες και μετράει κανείς τους κόκκους της άμμου.
Αχ, πόσες φορές θα στο πω ότι η ιστορία δεν εκτίμησε ποτέ τον Θωμά αγαπημένη.. Ήτο άπιστος και χαμερπής τύπος σου λέω και, εν ολίγοις, ολίγος.
Πώς να στο εξηγήσω; Κάποια στιγμή, μια μοιραία στιγμή, χτυπάνε τα ήθη με πάταγο στο γκρο-μπετό της βλακείας και η μικρόνοια γλιστράει στην άσφαλτο σαν ετοιμοθάνατος αυτόχειρας. Είναι να μην μπεις σε αμφισβήτηση εαυτού. Μετά αναλαμβάνει η έσω ένδεια και χτυπάει το παράδοξο στο μάτι σαν παλτό μέρα καλοκαίρι στην οδό Συγγρού.
Α, και το συμπέρασμα γιατί στά 'πρηξα: ο μαλάκας μαλάκας, η κυρία κυρία και εγώ κύριος. Με μικρό το Κ φυσικά γιατί με μεγάλο γράφεται μόνο ο «Ένας». Ο πιο γνωστός μου άγνωστος.
Τι δράμα να έχεις την εύνοια της τύχης και να μην ξέρεις τι να την κάνεις..!
Ντίνος Λυρικός (Άρης Κουμπαρέλης) 5/6/2013
