ΤΗΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΦΙΛΙΑ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

-Όχι κορίτσι μου, μη φύγεις… ‘’της καληνύχτας τα φιλιά, μη μου τα δίνεις’’
-Μα βρε κουτό, σ΄αυτήν την καληνύχτα, βρίσκεται του έρωτα η ανείπωτη μαγεία!
Δεν είδες η Diva, πόσο λυρικά το είπε: ‘’μαγεία θέλω’’…
Εμείς τι; Στον ανέραστο ρεαλισμό θα υποταχτούμε;


Όχι πες μου, τι ζητάς; Τις παντούφλες μας να νυμφευτούμε, με τις αξυρισιές να κυλιστούμε, με τα μπικουτί να φιληθούμε και…
κλείσε το καπάκι, το μπάνιο γέμισε νερά, να φέρεις και κρεμμύδια να κάνω μουσακά και στο σεντόνι η σάρκα μία, στο συζυγικό καθήκον υποχρεωτικά;
Α, πα πα πα, δεν θ- έ- λ-ω αγόρι μου, δεν θέλω.

Η ασυδοσία της οικειότητας , βλάπτει σοβαρά την ερωτική υγεία.
Πάθος και Ασυντρόφευτη συντροφικότητα, δεν συναντιούνται πουθενά.

Άλλωστε, το Ησαϊα χόρευε, μας χόρεψε κάποτε και τους δυο καρσιλαμά, τώρα… ξανά παπιγιόν και νυφικά και βράσε όρυζα, να θυμηθώ να σου κάνω και λαπά;

Αν δεν κρατήσεις Αξόδευτο τον έρωτα, θα φαλιρίσει στου κεκτημένου τη σοδειά.

Γι΄αυτό εμείς, στο κάθε ραντεβού μας, λαμπαδιάζουμε στην φλόγα της άκαυτης ματιάς!
Ποιος Ρωμαίος και ποια Ιουλιέτα; Αυτοπροσώπως ο Σαίξπηρ, το ζαλισμένο μας φλερτ να προσκυνά!
Με τα τζινάκια μας , τα κολλητά, γραβάτες, αρώματα, σχιστά, να μοσχομυρίζουν πάθος …
‘’στο σπίτι σου, στο σπίτι μου ή και κάπου αλλού’’,
σαν το άσμα, να γράφτηκε για μας!

Αμ το παθιασμένο τρέμουλο, στην προσμονή της αγωνίας, πού το πας;
Αγκαλιά με το τηλέφωνο κι αυτό να μην χτυπάει… να το σταυρώνω…
’’χτύπα, μόνο αυτό ζητάω’’
να σε βρίζω….. ‘’πανάθεμά σε, που θα με χορέψεις εσύ εμένα στο ταψί….μωρέ θα σε χορέψω εγώ το χορό του Ησαϊα, να΄χεις κερατά να με θυμάσαι’’
καλώδια και συσκευές να τους έχουν πέσει τα μαλλιά … < γελάς, ε; > μέχρι που να σωριαστώ με την πολυπόθητη φωνή σου!

Βουτιά στα μπάνια εγώ, στα αφρόλουτρα τα σεσουάρ, ‘’αμάν τι θα φορέσω’’ κι ύστερα κουνάμενη κι ιπτάμενη να τρέχω να σε συναντήσω, με τον φρουρό της ζήλειας στο ζωνάρι μας μπροστά.

-Και πού ήσουν και πού πας, ‘’και ποια ταξιδεύει τα μάτια σου’’ ε???…
Πάλι με την πρώην σου, τάχα μου για τα παιδιά;
-‘’ Βγάλε τη σκούφια σου και βάρα’’ νευρικά να απαντάς, και στην ανάκριση…

‘’Ποιος ξαγρυπνάει στο κορμί σου, μάτια μπλε?’’ ε? ε?? ε???
να πέφτει και ’’μπουνίδι’’ …
να ουρλιάζω… πράσινα είναι, δεν είναι μπλε..αμάν πιααααα…
-μην αλλάζεις την κουβένταααα… θα φύγω και δεν θα γυρίσω ποτέ ξανά,
με τραύλισμα να λες… γρυλίζοντας με οργή το στίχο:

‘’Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο για μέναααα’’…
Και το δάκρυ φλογισμένο να σβήνει στην παθιάρα αγκαλιά, μέχρι …
‘’του χωρισμού την πίκρα που έχει μια γλύκα τόση,
που καληνύχτα θα σου λέω, μέχρι να ξημερώσει’’

Εδώ, στου φεγγαριού τη μέθη,
που μας θολώνει τα μυαλά,
με την ηδονική υπόσχεση του αύριο,
να ξελογιάζει αξημέρωτα, τους πόθους της καρδιάς!!
*** ***
*** *** *** ***

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

Μάριον Μίντση
23 Σεπτεμβρίου στις 4:45 π.μ. 

ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Τι να πεις; Μεθύσι είναι θα περάσει. Καμιά ζάλη δεν είναι διαρκής, και θα είναι ο έρωτας, όταν δεν είναι προϊόν συνειδητής επιλογής;
Κοίτα γύρω σου ζευγάρια. Τόσο βαθιά ερωτευμένα! Οι προβολείς των ματιών τους στραμμένοι στο είδωλό τους, με αγάπες και αστέρια στο φεγγαράκι το λειψό! Τα ξαναβλέπεις λίγο αργότερα κι έχουν όλα διαλυθεί στου κορεσμού τον πόθο..
‘’Μα τι διάολο αγάπη ήταν αυτή’’ αναρωτιούνται. ‘’Κοίτα ρε, τι παιχνίδια σκαρώνει η φύση! Βρε που να την πάρει η οργή…’’

Ναι, ναι, μην το γελάς, όπως το είπες, είναι.
‘’Το δόλωμα της φύσης για την αναπαραγωγή’’
Τι νόμιζες, ότι θα περίμενε από σένα, πότε θα βρεις δουλειά, πότε θα πάρεις το επίδομα ανεργίας, πότε με το δάνειο θα κτίσεις το σπιτάκι, να βάλεις μέσα το παιδί;  Φέξε μου και γλίστρησα, στης διαιώνισης την κατηφόρα.

Ρίχνει λοιπόν στο σώμα σου το ‘’βιολογικό ναρκωτικό’’ του έρωτα, δημιουργώντας μέσα σου ένα κόσμο ονειρικό!
Εσύ δεν πατάς… πετάς, τάζεις, ορκίζεσαι, μεθάς με το φυσικό αναισθητικό.
Λίγες μέρες αργότερα, όταν ο έρωτας έχει ξεπουπουλιαστεί, αφού κανένα ναρκωτικό δεν διαρκεί για πάντα και δεν έχει μείνει, μήτε φύλλο, μήτε και φτερό, αρχίζει η τραγωδία.

Έρχεται η άλλη και με το δίκιο της σου λέει…
-Εγώ… πότε θα γίνω μάνα και πότε θα φορέσω νυφικό; Και μου΄ταξες και τον κουμπάρο, και μου υποσχέθηκες γονατιστός!
Και συ να αναρωτιέσαι…
-Μα τι στην ευχή έπαθα; Τώρα δεν μπορώ, μα ούτε και θέλω να ανταποκριθώ. Το μόνο που γυρεύω, είναι το ‘’στρίβειν δια του αρραβώνος’’, δίχως γυρισμό.

Ναι, πράγματι έτσι είναι. Κι αν θες να μάθεις, σε πιστεύω. Όχι, όχι, δεν ήσουν ψεύτης. Απλώς, ό,τι έκανες και ό,τι είπες, ήταν αναθυμιάσεις απ΄του μεθυσιού το παραλήρημα.
Είχες πέσει που λένε, στον έρωτά σου. Το συνειδητοποίησες αυτό;

ΕΙΧΕΣ ΠΕΣΕΙ. Γιατί απλούστατα δεν είχες συνείδηση της τρέλας σου και το πάθος σου για σένα, ήταν ξεπεσμός.
Έτσι, έπεσες και συ και κείνος και η άλλη στην προσταγή της φύσης, για το ‘’αυξάνεστε και πληθύνεστε’’ για να μην βάλει λουκέτο η ζωή. Τι να κάνουμε;

Της νύχτας το ηδονικό ξελόγιασμα, το βλέπει η λογική μας και βογκάει.

Μας εξαπάτησε κουτέ, με έναν έρωτα ασυνείδητο, με μια ηδονική φυγή στη λησμονιά.
Τι κάθεσαι λοιπόν! Τρέχα να βρεις μιαν Αγάπη ψυχικής επιλογής!
Μα και βέβαια υπάρχει. Τι; Επειδή την αποκλήρωσες εσύ, νόμισες πως δεν καρτεράει κάπου να τρέξεις να την ασπαστείς;

Καλύτερα μια ραγισμένη καρδιά, παρά βουτηγμένη
στη σκοτοδίνη της συναισθηματικής αναπηρίας.

Άντε λοιπόν! Μόνο όταν κάνεις την ματιά σου Έρωτα
και τη φλόγα σου ΑΓΑΠΗ,
Τότε μόνος σου θα δεις:

Πόσο Ιάσιμη φαντάζει η ανηφόρα στην Ιθάκη,
όταν με ΔΕΟΣ χαράζεις τον δρόμο της Καρδιάς!!!

Αχ μάγισσα Αγάπη!!!
Τότε μόνο είμαι στην ζωή, Παρούσα
όταν εσύ,
δεν είσαι απ΄την ψυχή,
Απούσα!!! ---------------

Μάριον Μίντση

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

12 Μαΐου 2014 ·

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ!!! ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ...Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ!!! ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ...Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Τη βραδιά αυτή, ακολούθησαν κι άλλες με μοναδικό σινιάλο το τραγούδι που κάθε βράδυ ένας Έλληνας τραγουδιστής, έλεγε στο γειτονικό μας κλαμπ, στην Κύπρο.

‘’Μη μου κρατάς κλειστή την πόρτα
Βρέχει ο Θεός και θα βραχώ’’

Μόλις λοιπόν άκουγα το ρεφραίν αυτό, έτρεχα στο θείο μας λημέρι να τη συναντήσω, όπως εκείνη τη νύχτα, που όμοια της δεν θα ήθελα να ξαναζήσω.

Ήταν μία τα μεσάνυχτα κι εγώ κρυμμένος στις φυλλωσιές του κήπου της στο πίσω μέρος της έπαυλης, να προσδοκώ την άφιξή της.
Κάποια στιγμή την είδα στην τζαμαρία της κουζίνας, να μου κάνει νόημα να φύγω. Καμώθηκα ότι δεν κατάλαβα και άρχισα να μπουσουλώ ως τη σκαλίτσα της υπηρεσίας και μ΄ένα σάλτο, μπήκα μέσα.

-Φύγε, φύγε, Άγγελε, μου ψιθύρισε ενοχικά, αυτός δεν κοιμήθηκε ακόμα.
Της έκλεισα το στόμα κι αφουγκράστηκα. Τα ουρλιαχτά των ενοχών μου άκουγα μονάχα.
Το ανθρώπινο σώμα όμως, με τις επιτακτικές ανάγκες της ψυχής, στραγγάλισαν με μιας τις ενοχές μου.

Ελεύθερο πουλί ο έρωτας και πώς να τον μαντρώσεις!
Την άρπαξα στην αγκαλιά μου και την ξάπλωσα πάνω στην μοκέτα.

Στης ζήσης την ουσία, μίζερες σκέψεις δεν χωρούν!

Γονάτισα μπροστά της. Το Διονυσιακό γιορτάσι φλόγιζε τώρα με ηδονικούς ψαλμούς τη σάρκα, όταν…..
Όταν ακούσαμε πίσω μας βήματα του άντρα της, που όλο και πλησίαζαν.
Με μια ενστικτώδικη ορμή την κάλυψα ολόκληρη με το κορμί μου, σαν τον ξεβρασμένο ναυαγό από μεγάλη τρικυμία.
Αυτήν τη γυναίκα που εγώ την είχα οδηγήσει σε τούτο τον κλεψίγαμο έρωτα, έπρεπε με κάθε τρόπο να τη σώσω.
Να τη σώσω! Πώς; Μ΄αυτήν την ημίγυμνη ''μοιχεία'' που εγκυμονούσε διασυρμό;

Μαστιγώνομαι από ντροπή.
Θέλω να κλάψω, να κλάψω σαν άντρας που δεν έκλαψε ποτές του.
Οι πατημασιές του όλο και δυνάμωναν τώρα, μαχαιρώνοντας και την τελευταία ελπίδα σωτηρίας.

Έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά, για να μη δω την ψυχή μου ανυπεράσπιστη να αναδύεται, στων ματωμένων Αγγέλων τη μανία.
-Αν δεν πεθάνω απόψε, ποτέ δεν θα φοβηθώ το θάνατο ξανά, συλλογίστηκα με όσο λογισμό μπορεί να διαθέτει την ύστατη στιγμή ένας μελλοθάνατος.

Θα πρέπει να μείναμε κει, ίσαμε μισό αιώνα, κουλουριασμένοι σε στάση σιαμαίων εμβρύων, προσμένοντας την καταδίκη της διχοτόμησής μας, που αργούσε όμως να φανεί.

Κάποια στιγμή, πήρα τη μεγάλη απόφαση.
Να ανοίξω τα μάτια μου και ν΄ αντικρύσω κατάματα το δήμιό μας.

Να τολμήσω θέλω.
Να εξαγνιστώ στην τιμωρία της ταπείνωσης.
Να παραδοθώ γυμνός και ντροπιασμένος.
Αιμορραγώ από ντροπή ως το μεδούλι της ασυδοσίας μου. Κόλαση.

Ανοίγω τα μάτια. Νεκρικό σκοτάδι μέσα.
Ήμαρτον Θεέ μου! Και ο διακόπτης που άκουσα, πού είχε ανάψει; Ανασηκώθηκα. Ένα φως αντιφέγγιζε στο μπάνιο και κείνος βρισκόταν μέσα.
Το ζορισμένο ένστικτο, με ώθησε αστραπιαία να σηκώσω το χέρι μου και να στομώσω τα χείλια της Χριστίνας που έβγαζαν επιθανάτιους ρόγχους, ενώ με το άλλο την ακινητοποιούσα. Και ο παραμικρός θόρυβος θα τον οδηγούσε στην επ΄αυτοφώρω σύλληψή μας.

Κόλαση. ‘’Μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβεις’’

Άλλος μισός αιώνας αυτοκαταδίκης, ως τη στιγμή που τα βήματά του άρχισαν να απομακρύνονται από τον Ιερό τόπο του Εγκλήματος!
Η τιμωρία, είχε δώσει για άλλη μια φορά συγχωροχάρτι στη ζωή μου, που είχε μισέψει πριν καλά, καλά, τη ζήσω!

Εκείνη τη νύχτα, είπα στη Χριστίνα...
Κάποια μέρα που θα΄ναι κοντινή, θα νιώσεις, τι σημαίνει να ανεβαίνεις τα σκαλιά της εκκλησίας, μ΄αυτόν που αγαπάς!!

Με μιας, άνθισαν οι ουρανοί !!!
Κι εκείνη, μοσχοβόλησε!!!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ
Μάριον Μίντση


ΠΙΝΑΚΑΣ: Γ. ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ‘’ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ’’

ΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΜΗΝ ΤΗΝ ΚΛΑΙΣ!!! ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ!!! : Από το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ της Μάριον Μίντση

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΜΗΝ ΤΗΝ ΚΛΑΙΣ!!! ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ!!!

-Ανάβω στίχους, για να ξορκίσω το κακό στη χώρα.
Με την ελπίδα μιας στιγμής, μας χρέωσαν το μέλλον.

-Αυτές οι πέτρες δεν βολεύονται κάτω από ξένα βήματα.
Αυτές οι καρδιές δεν βολεύονται, παρά μόνο στο δίκιο.

-Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις,- εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο,
Να τη, πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου.

-Μην τους φοβάσαι. Στον πόνο σου ποντάρουν.

-Γιε μου, ποια μοίρα στο'γραψε
Και ποια μοίρα μην τό'χε γράψει
Τέτοιον καημό, τέτοια φωτιά
Τα στήθια μου ν΄ανάψει;

-Ετούτος δω ο λαός δεν γονατίζει,
παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.

-Ναι, θα τον ρίξουμε μια μέρα ανάσκελα τον πόνο.

-Αυτά που χάθηκαν, αυτά που δεν ήρθαν, μην τα κλαις.
Αυτά που τά'χες και δεν τα΄δωσες, κλάφτα.

-Γέλα καρδιά μου, γέλα, βρες χρόνο να γελάς.
Αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

-Το ξέρω. Πως καθένας μονάχος πορεύεται στη δόξα και στον θάνατο.
Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με να΄ρθω μαζί σου.

-Και δεν θα φύγουμε απ΄τον κόσμο να το ξέρεις
πριν αγαπήσουμε όσα ζητά η καρδιά μας,
πριν αγαπήσουμε όσα ζητά η αγάπη!

Ο πολυβραβευμένος και διεθνούς φήμης Ποιητής της Ρωμιοσύνης, o Γιάννης Ρίτσος, που γεννήθηκε στην Μονεμβασιά το 1909-1990, προτάθηκε πέντε φορές με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και βραβεύτηκε με επτά διεθνή βραβεία, μεταξύ αυτών και το βραβείο Λένιν.

Για μερικά από τα πιο διάσημα έργα του:
-Η Σονάτα του σεληνόφωτος < Κρατικό Βραβείο Ποίησης>
-Ο Επιτάφιος
-Η Ρωμιοσύνη

Ο Κωστής Παλαμάς θα υποκλιθεί και θα πει:
-Να παραμερίσουμε Ποιητή, για να περάσεις!

Kαι ο Πάμπλο Νερούντα, όταν έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας αναφώνησε:
-Ξέρω κάποιον, με περισσότερα προσόντα γι΄αυτήν την Τιμή,
τον ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ!

Αξιοσημείωτο της Μεγαλοπρέπειας του Ποιητή, η δήλωση που έκανε,
όταν ο Ελύτης τελικώς επεκράτησε για το Νόμπελ, ενώ είχαν προταθεί και οι δύο εξ ημισείας:

-Το Νόμπελ δεν αποτελεί τιμή για τον Ελύτη.
Ο Ελύτης αποτελεί Τιμή για το Νόμπελ!

ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ, ο Παλαμάς, ο Νερούντα, και η Αριστοκρατία του Πνεύματος διεθνώς, υποκλίθηκαν
‘’Στην Αιωνιότητα που έκτισες’’

Με Δέος, Μέγιστε Ποιητή!!!
Υποκλινόμαστε στο Αθάνατο Έργο σου κι εμείς!!!

ΥΓ. Το Λογοτεχνικό Σαλόνι, δεν επιχειρεί αφιερώματα,
στις ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ!
Φόρο ΤΙΜΗΣ μόνο, ώστε να δοξάζουν οι μεγάλοι
και να τολμούν με ΑΛΜΑ οι μικροί!

Μάριον Μίντση

27/5/2015 

Μάριον Μίντση

Απ΄όλα τα ΠΡΕΠΕΙ της υπερηφάνειας

και της ανέραστης κακομοιριάς, 

ΨΗΦΙΖΩ 

όλα τα ΘΕΛΩ του Έρωτα και της Καρδιάς!!! 

Μάριον Μίντση 

29/4/2015

ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ, ΕΡΩΤΑ ΜΕΓΑΛΕ! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Τι μου λες; Από πότε η ανέραστη, έγινε έρωτας μεγάλος; Επειδή βαφτίσαμε την πλήξη μας, επιλογή, θα λαδώσουμε τη μοναξιά στην κολυμπήθρα της ευδαιμονίας;
Εσύ ολοένα στους τοίχους κλαψουρίζεις, τη σκόνη σου διαβάζεις και το δάκρυ της ψυχής, στον κουβά ενταφιάζεις.
Κι όσο την ώρα σου σκοτώνεις, τόσο αυτή η τιμωρός, στην ανία σε ματώνει.
Για πες μου λοιπόν, σ΄αυτήν τη μούχλα, τι απ΄όλα αγαπάς;

Αγαπώ, σημαίνει… χαρίζω εκείνο που δεν έχω, γιατί
‘’σαν αγαπώ, χρωστώ’’

Ενώ εσύ, εκείνο που δεν έχεις, είναι η δράση.
Αν ήσουν βέβαια της έμπνευσης μοναχοκόρη, της παλέτας ο ζωγράφος και της ποίησης ο κυνηγός, η μοναχικότητα θα ήταν ευλογία!
Eσύ όμως…τι εσύ; Ποιος σου είπε, ότι δεν μπορείς να συμφιλιωθείς με τον μισητό εχθρό του εαυτού σου, ώστε να γίνεις των χεριών σου ο πλάστης και της φαντασίας σου δημιουργός;
Ανέξοδα κι απλά. Αρκεί να ξεριζώσεις τα μαύρα της τεθλιμμένης σου συνήθειας και να φυτέψεις στην αυταπάρνησή σου, ηθικό!
Ολημερίς σε βλέπω. Γυαλάκια και βαζάκια, στον κάδο της λιποταξίας.

Έλα, σήκω απ΄την σεσημασμένη καρέκλα της ακινησίας, δώσε στα άψυχα ψυχή, να κατηφορήσει ντροπιασμένη η πλήξη, απ΄το μεράκι της προσωπικής σου ανατολής!
‘’Γοργά- γοργά τις αλλαγές, να μη μας φάει η μαρμάγκα’’
Να, κοίτα τι κάνω εγώ! Τα υιοθέτησα με το χρυσό της αστραπής και με μιας η βαρεμάρα, βρόντηξε αξία καλλιτεχνική! Ύστερα, κόλλησα επάνω τους ανθάκια, μαζί με όλα τα χορτασμένα αυτοκόλλητα, που χασμουριούνται πάνω απ΄το νηστικό ψυγείο
και άκου με πόση ευγνωμοσύνη, μου λένε ευχαριστώ:
Aπό ζητιανάκι σκουπιδιών, φαντάζω, σαλονάτο αρχοντικό!

Δε λέω, σπουδαίο ήταν αυτό που είπε η Δημουλά!
‘’Στην αταξία, η τάξη πρέπει να σωπαίνει.
Μεγάλη πείρα ο χαμός’’
Όμως, μην αφήνεις το μυαλό σε αφασία, η αδράνεια παραμονεύει, τη μνήμη σου να ναυαγήσει, στους ωκεανούς της αμνησίας.
Φόρα στο ηττημένο κέφι σου, της νίκης το μανδύα, και με την μαγεία της αναγέννησής σου, θα γίνει το σύμπαν σου ξεχωριστό!

Κι όταν την αυλαία του ληθαργημένου πάθους σου ανοίξεις, η αξιοσύνη σου, θα υποκλιθεί και θα σε χειροκροτήσει!
Απ΄ το μεσίστιο βλέμμα της ανυπαρξίας, με το σάλτο μορτάλε στην ματιά της αυτολύπησης,
πότε για της ζήσης σου τον στεναγμό
και πότε για της στοιχειωμένης σου ύπαρξης την τυραννία,
θα κυοφορήσεις το κίνητρο, για της ψυχής την απογείωση και του ετοιμόρροπου μυαλού την ευφορία.

Και τότε, με ανακούφιση θα τραγουδήσεις!
Ξεφυλλίζοντας απόψε της ζωής μου την ανία,
μήτε τη βαρυγκωμούσα θλίψη δεν θυμήθηκα
‘’και προσπαθώντας κάτι για να θυμηθώ’’
με την συντροφικότητά μου αποκοιμήθηκα!

Μοναξιά μου, silver aller…
Αιωνία σου η λήθη, δε σ΄αναζητώ!
*** ***
*** *** ***

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ, ΕΡΩΤΑ ΜΕΓΑΛΕ! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Μάριον Μίντση

21/4/2015 ·

Φωτογρ. πίνακα : Άβλιχος Γεώργιος-Ζάκυνθος, 1879

http://el.wikipedia.org

Η ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΣΤΗ της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Η ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΣΤΗ της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Στης ζήσης μου τα μονοπάτια, πολλές φορές αντάμωσα τη
Θλίψη χαρωπή και τη χαρά μαυροφορεμένη!
Μα απόψε, την απόγνωση αντίκρισα στην ελπίδα κρεμασμένη.

‘’Ψιτ, ψιτ’’, άκουσα μιαν ετοιμόρροπη φωνή, καθώς τον δρόμο μου διέσχιζα.
Γύρισα και κοίταξα. Μια γέρικη μορφή σ΄ένα πεζούλι ρημαγμένη, με καλούσε σε βοήθεια. ΄Ετρεξα κοντά του.
-Σε μένα μιλήσατε; Του είπα ευγενικά

.-Ναι, ναι κοπέλα μου, σε σένα. Θέλω να μου κάνεις μία χάρη, είπε, καθώς τα αποφλοιωμένα χέρια του ψαχούλευαν στις τσέπες του, σαν κάτι πολύτιμο να έψαχνε να βρει!
Κοίταζα απορημένη, όταν είδα να βγάζει δυο στραπατσαρισμένα κόκκινα αυγά και να τα σφίγγει με δέος στα ασθενικά του χέρια.

-Έλα κορίτσι μου, ψιθύρισε τρεμουλιαστά, ενώ μου έδινε το ένα. Σε λίγο ξημερώνει Πασχαλιά, έλα να τσουγγρίσουμε τ΄αυγά!
Καλή τύχη και χρόνια σου πολλά!
-Και σε σένα παππούλη μου, χρόνια σου καλά, μα τέτοια μέρα, γιατί είσαι μοναχός; Το σπίτι σου πού είναι;

-Το σπίτι μου; Δεν έχω σπίτι ψέλλισε, μέσα από ένα δάκρυ που είχε στεγνώσει σε μια βαθειά ρυτίδα από παλιά.
Να εδώ κοιμάμαι, είπε, μ΄ένα μειδίαμα που μαχαίρωνε το πουθενά.
Γύρισα και κοίταξα. Ένα τρεμουλιαστό φωτάκι, φέγγιζε μια ξεθωριασμένη πινακίδα. ΟΙΚΟΣ ΕΥΓΗΡΙΑΣ.
Να , εδώ μέσα μαραζώνω, όμως, μέρα που είναι δεν ήθελα να δω κανέναν.
Έφυγα κρυφά κι ήρθα εδώ στο πεζουλάκι να περιμένω τα παιδιά!
Αλλά δεν βαριέσαι! Αυτά φαίνεται πως ξέχασαν, ότι έχουν παρατημένο έναν πατέρα εδώ μέσα. Δεν έχω βλέπεις και λεφτά να πάρω ένα ταξί, να πάω να τους πω, πόσο πολύ τους επιθύμησα, πόσο πολύ τους αγαπώ!

Είχα μείνει εκεί, ασάλευτη στο ανθρώπινο δράμα, βουβή μπροστά.
Μια τρελή ιδέα ξεπρόβαλε επιτακτικά στην σκέψη μου, με μιας.
Έλα παππούλη μου του είπα, θα σε πάω εγώ. Πες μου μόνο πού μένουν τα παιδιά.
Τρελός από χαρά, απογειωμένος από της απόγνωσης το μνήμα, έβγαλε από τον κόρφο του ένα μικρό χαρτάκι.
Εκείνα τα δάκρυα που΄χαν πετρώσει στης αγνωμοσύνης τον καημό, ανάβλυσαν με μιας στους καταρράκτες της ελπίδας!

Λίγα λεπτά αργότερα, χτυπούσα το κουδούνι.
Μια μεγάλη οικογένεια από μεγάλους και παιδιά, ξεπρόβαλε στην πόρτα με γέλια και ρούχα γιορτινα!
-Χρόνια σας πολλά ,τους είπα. Μέρα που είναι,
σας έφερα έναν μπουναμά!

Και τότε η Παναγιά, θαρρείς και έκανε το θαύμα της!
‘Ένα τσούρμο από εγγόνια, χουχούλιασε στην αγκαλιά του.
-Παππού, παππού, πες μας ότι δεν θα ξαναφύγεις πια!
-Ναι μπαμπά, είπαν η κόρη κι ο γυιος, σε μια συνειδησιακή απολογία. Αύριο θα ερχόμασταν να σου το πούμε, για να σου δώσουμε χαρά!

Ήταν η στιγμή, που αιματοκυλούσε η συνείδηση, στα ντροπιασμένα αυγά!

Γνώρισα, λέει, την ευτυχία από τον κρότο που έκανε φεύγοντας!
Κι εγώ απόψε,
αφουγκράστηκα την Ευλογία,
από τον Αναστάσιμο κρότο της Καρδιάς!

Ναι παιδιά, αλήθεια είναι!
Τούτη την Ευλογημένη ώρα, μαζί με το ΧΡΙΣΤΟ!!!
Και η ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΣΤΗ!!!
Χρόνια μας πολλά!

Ο πίνακας, της Εύας Πελεκίδου!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

της
Μάριον Μίντση
1 Μαΐου 2013

Μάριον Μίντση, ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ… ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ!!!

-Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό.

-Κύριε, όχι μ΄αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου.

-Είναι πιο εύκολο να περάσει καμήλα απ΄την τρύπα της βελόνας, παρά Έλληνας πολιτικός, να καταλάβει την Ελλάδα.

-Η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις, πονάει.

-Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.

-Λυπάμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι, ανάμεσα από τα δάχτυλά μου, χωρίς να πιω μια στάλα.

-Σ΄αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας, χρειάζεται τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

- Και ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια.

-Δεν απελπίζεται η ζωή, όσο υπάρχει.
Κι ας απελπίζεται ο άνθρωπος

-Με τι καρδιά, με τι πνοή
τι πάθος και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας λάθος
κι αλλάξαμε ζωή.
*** *** ***
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ < Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γεωργίου Σεφεριάδη> γεννήθηκε στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας το 1900-1971
Από τους σημαντικότερους Έλληνες Ποιητές, που τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ΝΟΜΠΕΛ Λογοτεχνίας το 1963, Τιμώντας με το βαρύ του έργο την Ελλάδα !!!

ΥΓ. Το Λογοτεχνικό Σαλόνι, δεν επιχειρεί αφιερώματα
στις Μέγιστες Πνευματικές Μορφές!!!
Υπενθυμίσεις μόνο, ώστε να Δοξάζουν οι μεγάλοι
και να ΤΟΛΜΟΥΝ, με ΑΛΜΑ οι μικροί!

-Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε πώς έγινε τούτο το φονικό.
Το πάγωμα της αγάπης.
Κύριε, βοήθα να το ξεριζώσουμε!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ!!! ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ!!!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ… ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ!!!

Μάριον Μίντση

1/4/2015 ·

ΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Το χρήμα, λέει, πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς, λες και της στέψης σου η δόξα δεν κοστίζει ακριβά!
Τόσο ακριβά, που στα πόδια αυτού του πολύτιμου κακού, ληστεύθηκαν αισθήματα, για της λύσσας τον παρά.
Να, κοίτα αυτά τ΄αδέλφια, που ενώ μια φορά κι έναν καιρό, βύζαιναν αγκαλιασμένα απ΄της ίδιας μάνας την ψυχή, μοιράζοντας τη μπουκιά, στης αγάπης το φιλί, τώρα απομυζούν και τη στερνή σταλαγματιά, απ΄του μίσους τους την αδικία.
Γιατί, η αχαλίνωτη δίψα για συσσώρευση ρευστών, στάλαξε στις φλέβες τους το σαράκι της κερδολαγνείας.

Όχι, κανείς δεν περιφρόνησε της ζωής του την ευημερία, γιατί…
’’Δει δε χρημάτων και άνευ αυτών…’’ το παγκάκι καρτεράει με στέγη κεραυνών.
Μόνο που οι ρακένδυτοι της απληστίας, δεν κατέχουν τα λεφτά, κατέχονται από κείνα, γιατί σαν τ΄αφηνιασμένα άλογα που τρέχουνε μπροστά, τον φιλοχρήματα, σέρνουν από πίσω.

Ξέρω τι θα πεις… ‘’για όλα φταίει η κοινωνία’’, λες κι αυτή είναι πρόσωπο κι απρόσωποι, χωρίς συνείδηση εμείς.
Κοίτα στον καθρέφτη σου να δεις, κατ΄εικόνα και ομοίωση το bullyng, στην κόλαση της προδοσίας.

‘’Για τα λεφτά, τα λεφτά, τα λεφτά,
την πορτοφόλα, τα λεφτά, τα εκατομμύρια
Τα ψιλά, τα χοντρά, τα 30 αργύρια’’
όπως εσύ, ο ανέντιμος, η έμπνευση του Αίνστάιν, όταν έγραψε:

Ανέκαθεν η Δύναμη, είχε την ιδιότητα να προσελκύει ανθρώπους, δίχως ηθική.

Τώρα τι ζητάς; ‘’Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις.’’ Μόνο στην κολυμπήθρα της κάθαρσης, θα βρεις την θεία κοινωνία!
Το καταραμένο χρήμα, να το βαπτίσεις Ευλογία!
Μια Ευλογία που θα μεταλλάσει,
τη μιζέρια της ανάγκης και την ταπεινωμένη αφραγκία,

Σε θερμοπύλες υπερήφανες που θα βαστούν,
Τη Δόξα της δικής σου Αξιοπρέπειας ψηλά!

Ίσως μόνο τότε, να μην θρηνήσουμε με την απάνθρωπη γραφή:
Ο Κάιν, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γράφτηκε στο βιβλίο του εγκλήματος. Ο τελευταίος Κάιν, δεν θα βρει, μήτε αδελφό για να σκοτώσει.

Πόση κατρακύλα στο ματωμένο ΚΡΙΜΑ…
Ως τότε, στα κρύα μας χέρια θα κοχλάζει η απώλεια της ντροπής,

Αν την Κοινωνία της Αγάπης,
δεν προλάβουμε
να την κτίσουμε Εμείς!!!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ


Μάριον Μίντση

18/3/2015 ·

ΓΥΝΑΙΚΕΣ!!! ΦΤΑΙΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ… της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Συ καταπιεσμένη φίλη που τώρα με διαβάζεις! Βύθισε αν θέλεις τον στοχασμό σου στην δική σου κοινωνική υπόσταση κι αναλογίσου το χρέος που οφείλεις απέναντι στον δικό σου λυτρωμό.

Και σε σένα καινούργια μάνα. Σε σένα ,το χθεσινό κοριτσόπουλο, θα΄θελα τούτο να σου πω:
H άβυσσος που χωρίζει το κορίτσι από τ΄αγόρι, για να καταλήξει στον ανελέητο πόλεμο των δύο φύλων, ανοίγεται από τα πρώτα κιόλας στάδια της παιδικής τους ζωής.
Κι αυτήν την ευθύνη, την επωμίζεσαι μονάχα εσύ. Θυμήσου πώς μεγάλωσες και γίνε παράδειγμα προς αποφυγήν.

Ναι το ξέρω, γιατί και άλλοτε μου το είχες ξαναπεί.

‘’Εκείνος που ανατρέφεται παράλογα, είναι δύσκολο να αναθρέψει τους άλλους με την λογική’’

Να λοιπόν το λάθος, το πρώτο το ασυγχώρητο και το μεγάλο. Όχι, δεν είχες το δικαίωμα δύστυχη μάνα εσύ, μ΄αυτά τα ίδια της ανατροφής σου αγκαθωτά στεφάνια, να στέψεις και τα δικά σου γεννητάρια.
Μα ούτε και στην ψυχή τους να μπολιάσεις ,όλα τα κατάλοιπα της πνευματικής και κοινωνικής σου δουλοσύνης, που σου κληροδότησαν εσένα οι εξευτελιστικοί θεσμοί.

Όχι, δεν σε αδικώ δύσμοιρη γυναίκα και πάψε πια να διαμαρτύρεσαι, πως μπορεί της χειραφέτησης το δρόμο να της έφραξες, αλλά… στην λεωφόρο της ωραιοπάθειας και του ναρκισσισμού... δυνατά την έσπρωξες, συμβουλεύοντάς την:

Nάναι σέξυ και παρθενική συγχρόνως!
Να είναι αρκετά έξυπνη, ώστε κάποιον άντρα πλούσιο να τυλίξει, μα ακόμα εξυπνότερη, ώστε από κείνον με επιμέλεια την ευφυϊα της να κρύψει.

Γιατί λοιπόν αναρωτιέσαι, πώς είναι δυνατόν, ο χειρότερος εχθρός της κόρης, να είναι η ίδια η γυναίκα! Αφού εσύ την οδήγησες στο παιχνίδι του ανταγωνισμού και της αντιζηλίας. Έχει πλήρως μυηθεί να καταφέρεται, μέσα από την ανασφάλειά της, με αποστροφή και απέχθεια η μια απέναντι στην άλλη.

Η ερωμένη εναντίον της νόμιμης συζύγου.
.Η εργαζόμενη με απαξία στην νοικοκυρά.
Η διανοούμενη εναντίον της απαίδευτης
και του σαλονιού η οικοδέσποινα, εναντίον της κυράς της γειτονιάς.

Κι όλες μαζί, ελεύθερες και παντρεμένες, χήρες, ζωντοχήρες, άσχημες κι ωραίες με το περίστροφο στο βλέμμα και το ακουστικό της συκοφαντίας, καρφωμένο στο αυτί.

Για σκέψου λίγο, πώς γαλούχησες τον υιό και πώς την θυγατέρα! Σε κείνη, με τι τσαλίμι με το μήλο της έριδας να παίζει και σε κείνον, από φόβο μήπως και μπλεχτεί με Μία και την παντρευτεί, πώς να το προσφέρει απ΄την καλή, πάντα στην καλλίστη, την ίδια ώρα, δίχως καμία ενοχή.

Και πέτα αυτήν την εμετική καραμέλα από το στόμα.
‘’Άκου κόρη μου, ο έρωτας του άντρα, περνάει πρώτα απ΄το στομάχι’’
Έλα λίγο πιο κοντά και πες μου την αλήθεια! Αυτό το γραμμωτό κορμί, που κάποτε έκαιγε καρδιές κι έτρεχες από πίσω του και συ, μετά τον Ησαϊα , τον χορεύεις με γεμάτο το ταψί! Γιατί; Για να παίρνει δρόμο η καλλονή κι ας χαϊδεύεις στο κρεββάτι σου εσύ, μια σαμπρέλα αντιερωτική…

Το νοιώθω πως σε πίκρανα καλή μου! Μα δεν πρέπει ούτε συ, ούτ΄εγώ, να χάνουμε καιρό.
Τούτη την ώρα απ΄τα ξεφτίδια της ηττημένης μας ζωής, συχνά δε και ξοφλημένης, να υφάνουμε το στημόνι μιας αναγεννημένης και ισοδύναμης αρχής.

Και τότε μόνο, εμείς οι Γυναίκες που ζυμωθήκαμε με την ΑΓΑΠΗ αντάμα, να ξεπλύνουμε την προσβολή της ανισοτιμίας, μέσα από την οποίαν γεννήθηκαν και πέθαναν εκατομμύρια γυναίκες,
πριν συνειδητοποιήσουν...

Ότι, η χειραφέτηση και η ατομική ελευθερία,
δεν ήταν αντρικά προνόμια,
αλλά Ανθρώπινα Δικαιώματα!

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας!

ΓΥΝΑΙΚΑ !!! ΜΑΝΑ !!! ΜΗΤΡΑ ΖΩΗΣ !!!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ!!! ΦΤΑΙΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ… της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ


Μάριον Μίντση

3 Απριλίου 2013 

Ο,ΤΙ ΠΟΘΗΣΑΜΕ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Τι έγινε γλυκά μου, άσοφα κι ονειροπαρμένα; Πάλι με το δεκανίκι του ονείρου στην ουτοπία βολεμένα;
‘’Όσα έχει η μοίρα στο χαρτί, πελέκι δεν το κόβει’’

Μα γιατί δεν θέλεις να το δεις; Η προσωρινή κακοτυχιά, έχει ρίξει απροσπέλαστη αυλαία σε τούτη την αδιέξοδη ελπίδα. Γιατί την εξαντλείς; Ρακένδυτη την άφησες με την στείρα επιμονή σου. Κόντρα στο πεπρωμένο σου θα πας εσύ;
Ναι, έτσι ακριβώς, όπως σου το έχω ξαναπεί.

‘’Υποτιμητικό συναίσθημα καταντάει η ελπίδα’’ όταν για χρόνια σου κρατάει την κουίντα σφαλιστή και συ, κακομοίρης θεατής, γονυπετής να την προσμένεις.
Αφουγκράσου για λίγο τα σινιάλα της άρνησης που στέλνει < δεν θέλει> κι ανέβα στην επόμενη σκηνή. Αφού σ΄έχει απενεργοποιήσει απ΄την δράση ενός καινούργιου στόχου, τράβα της και συ ένα delete. Κι ύστερα, άκου ξανά τον Ποιητή:

Θεέ μου, δώσε μου την δύναμη να αντέξω, όσα δεν μπορώ να αλλάξω και την δύναμη της θέλησης να κάνω, ό,τι μπορώ να επιτύχω!

Τώρα μάλιστα! Ώστε ‘’η ελπίδα πεθαίνει τελευταία;’’
Μέχρι πότε; Όταν χορτάσει απ΄της ουτοπίας μας τα κόλλυβα και μας στείλει αδιάβαστους στην επόμενη ζωή;
Να δω τότε, ποιος θα την κλάψει την αναίσθητη, έτσι
που θα μείνει τελευταία… Μην σου πω και τ΄άλλο…

‘’Συν Αθηνά και χείρα κίνει’’ γιατί…
‘’Όποιος θρέφεται μ΄ελπίδες, θ΄αποθάνει από την πείνα’’

Γι΄αυτό σου λέω. Μην την φυλακίζεις στις εμμονές σου την ελπίδα. Σαν αποφυλακιστεί, θα γίνει τιμωρός στις εφιαλτικές σου χειροπέδες.
Το ξέρω, ότι διακαώς, αυτό λαχταράει η καρδιά σου. Αλλά κι αυτήν, μην την πολύ εμπιστεύεσαι, γιατί είναι τόσο κακομαθημένη, που διαρκώς παραμυθιάζεται με ό,τι την βολεύει!

Ξύπνα καλό μου, ξύπνα, Του εγκεφάλου μας εφεύρεση είναι η ελπίδα, των μελλούμενων η προδοσία, γιατί την έχουμε ανάγκη στης πεθυμιάς την προσδοκία!
Τι, δεν με πιστεύεις; Γιατί δεν κάνεις μια κατάδυση στης πείρας σου τη γνώση, ώστε μόνος σου να θυμηθείς.

‘’Αυτά που ήταν να γίνουν, δεν έγιναν.
Κι εκείνα που έγιναν, δεν έπρεπε να γίνουν’’

Από τα ξεφτίδια ενός απελπισμένου ονείρου, μπορείς να αναστήσεις, ή τον δάσκαλο της νέας σου αρχής, ή τον προφέσορα ενός καινούργιου ‘’αντίο’’

Έλα, τρέχα να προλάβεις, πριν θρηνήσεις την χαμένη δυνατότητα! Τρέχα! Ίσως αύριο να μην την ξαναβρείς.
Αααα και μην ξεχάσω, αυτό που ο μέγας Ευρυπίδης, μου ψιθύρισε στ΄αυτί:

Ό,τι ποθήσαμε, δεν μας δόθηκε.
Για το απρόσμενο όμως,
έχει τον τρόπο του ο Θεός!!!
*** *** ***
*** *** *** *** ***

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

Ο,ΤΙ ΠΟΘΗΣΑΜΕ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Μάριον Μίντση

25/2/2015 ·

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ !!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Στο θησαυροφυλάκιο των υποσχέσεων και βέβαια υπάρχουν!

Μόνο μην μου ζητήσετε μαχαίρι, 

για να κόψουμε από μεθαύριο το χέρι.

Η κάλπη λοιπόν κι ο έρωτας, την ίδια μοίρα έχουν.

Με του μελιού την ηδονή, μας ραντίζουν για αρχή 

κι εμείς θερίζουμε στο τέλος, της μεταμέλειας το κεντρί.

Κι επειδή, 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 

σε μια Ελλάδα που αιμορραγεί,

σ΄έναν κόσμο που με πείνα αργοπεθαίνει,

για την ψήφο μας υπεύθυνοι, 

Είμαστε για ΜΑΣ!!! ΕΜΕΙΣ!!!

*** *** *** ***

*** *** ***

Μάριον Μίντση

21 Ιανουαρίου στις 8:44 μ.μ.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ !!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ! ΕΣΥ !!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ! ΕΣΥ !!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Αγαπάτε, λέει, αλλήλους ως εαυτόν!
Εαυτόν; Με τρόπο, ποιον; Μήπως σαν βετεράνοι του… ΄΄ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ’’ στου Λαβείν την απληστία; Με την λαίμαργη ματιά στραμμένη, όχι στα ευλογημένα δώρα που κατέχουμε τούτη την στιγμή, αλλά σ΄εκείνα που μας λείπουν;

Ξημερώνει η καινούργια μέρα! Ανατέλλει η βδομάδα! Μπαίνει ο καινούργιος χρόνος κι αρχίζει η καημός της προσμονής!
Τι θα μας δωρίσει η καινούργια ανατολή!
Το τι θα προσφέρουμε εμείς στην νέα μας αρχή, το σκέφτηκε κανείς;
Μια ενδοσκόπηση, ας πούμε;
Μια κατάδυση στην περιοχή των σφαλμάτων μας, ίσως;
Μια αυτοκριτική για κείνους που πονέσαμε;
Μια άφεση του μίσους που καταστρέφει την υγεία και σαπίζει την καρδιά;
Ένα ‘’ευχαριστώ’’ σαν δωρεά ψυχής, σε όσους μας χάρισαν τα φτερά του θαυμασμού τους;

Όχι εμείς. Λάτρεις της βολικής μας κριτικής, που την δική μας αποτυχία εμψυχώνει.
Τώρα θα μου πεις…εύκολο είναι να απολυμάνεις την καμινάδα, απ΄τα σκουπίδια της μιζέριας, της απόρριψης και της μειονεξίας που παραλύουν το μυαλό και την ψυχή;
Πώς να παραδεχτείς την μεταμέλεια και να γίνει η ζωή σου οδυνηρή;
Έτσι, το άδικο το έχουν πάντα οι άλλοι, για να μην τιμωρηθούμε απ΄των λαθών μας την κατακραυγή. Και τότε, αρχίζει ο σπαραγμός γιατί…
Παραλύει η ψυχή όταν δεν την αφουγκράζεσαι και κυρίως, όταν την αμφισβητείς.

Κοίτα. Ξημέρωσε η μέρα! Δόξασες ποτέ τον ήλιο που φώτισε τα μάτια σου;
‘Επεσε σκοτάδι. Έδειξες στην τύχη σου ευγνωμοσύνη, που ανώδυνα κι αναίμακτα, κάλυψε κι αυτήν την διαδρομή;
Επιβράβευσες τον εαυτό σου, για την αξιοσύνη του να σε στηρίζει μια ολόκληρη ζωή;
Ολημερίς, βαρύγδουπα όλοι μας διαλαλούμε την αγάπη! Όμως, πόσο έμπρακτα τη δείξαμε, σε όλους εμάς που την έχουμε ανάγκη;

Έλα λοιπόν. Στάσου τώρα, ενώπιος ενωπίω, Εσύ με Εσένα!
‘’Το σώμα σου φωνάζει, αυτό που σωπαίνει η ψυχή’’
Υποκλίσου στην μεγαλοφυία της καρδιάς σου που ολοένα σου χαρίζει εισπνοή και εκπνοή κι ορκίσου:

Eαυτέ μου και με τα λάθη σου ακόμα, εσένα θα σέβομαι, εσένα θα πονάω!
Απ΄τα αποθέματα της ΑΥΤΑΓΑΠΗΣ, θ΄αγαπώ και θ΄αγαπιέμαι, στην τρυφερή μαγεία του Δούναι και Λαβείν!
Και τότε, μόνος σου θα δεις. Η απεχθής αυτοταπείνωση, θα γραφτεί στο ακροθαλάσσι, προσμένοντας τους ωκεανούς της εξιλέωσης ν΄αφανιστεί! Ύστερα…

Σβήσε την αυτολύπηση απ΄το βλέμμα σου.
Στην ασεβή σου έπαρση, βάλε κλειδαριά.
Και με της ευγνωμοσύνης το κλειδί,
ξεκλείδωσε την ευτυχία σου
και κτίσε την δική σου Αυταξία, μέσα!!!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ της

Μάριον Μίντση

5 Ιανουαρίου 

ΞΗΜΕΡΩΝΑΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! -της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΞΗΜΕΡΩΝΑΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! -της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Γρήγορα όμως ήρθαν και καλύτερες μέρες. Έτσι είναι η ζωή!

Όταν ο πόνος σε συντροφεύει στο τραπέζι, η χαρά, κρυφοκοιτάει απ΄το ανοιχτό σου παραθύρι!

Ξημέρωναν Χριστούγεννα! Τι θα μπορούσε να με κρατήσει μακριά της τέτοια μέρα!
Πού είπε ότι θα πάει με τον αντρούλη της για ρεβεγιόν;
Τον άντρα της! Πόσο τον μισούσα αυτόν τον άντρα! Οι μόνες στιγμές που ένιωθα παρηγοριά, ήταν, όταν τον κατηγορούσε.
Ύμνος χερουβείμ τα λόγια της!!! Άνοιγα τότε διάπλατα τα τύμπανά μου, να περάσει μέσα η θαλπωρή των ήχων της, να γειάνει την καρδιά μου.

Απόψε όμως, ήταν Mεγάλη Nύχτα και το μίσος δεν είχε προσκληθεί στο δείπνο της αγάπης!

Α, ναι στον ‘’Ανεμόμυλο’’ θα πάει. Τι ανέλπιστη τύχη Θεέ μου! Ο ιδιοκτήτης του κέντρου, είχε από παλιά σε μένα, ανεκπλήρωτη οφειλή ευγνωμοσύνης!

Έβαλα στα πόδια μου τα έλκηθρα, με τον φτερωτό έρωτα μπροστά μου να τα σέρνει και άρχισα να κατρακυλώ στην ‘’κατηφόρα’’ που με σήκωνε ψηλά!

Τι θα μπορούσα τούτη τη νύχτα να ζητήσω; Ό,τι πιο σημαντικό! Ένα ασήμαντo τραπέζι. Ο άνθρωπος, σαν με είδε στα γόνατα πεσμένο, μου χτύπησε ευλαβικά την πλάτη και μου είπε:
Για σένα Άγγελε, όλο το μαγαζί δικό σου.

Έτρεξα στο σπίτι. Ξημέρωνε η δεκαετία του 70, πού να βρεθεί στη τσέπη μου το κινητό! Τηλεφώνησα στον Μάνο, να ακυρώσει όλες τις προσκλήσεις του, να πάρει και άλλα δυο άτομα μαζί του και δέκα η ώρα, βρισκόμασταν εκεί.

Ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη! Έσκυβα και φιλούσα το τραπέζι, δάγκωνα το πιάτο, χτυπούσα παλαμάκια για την ευτυχισμένη έκπληξη που θα της χάριζα.

Τροχάδην το γκαρσόν
-Ορίστε κύριε, τι θέλετε;
Χαμόγελο και η ντιζέζ με τη φούξια τουαλέτα, που νόμιζε η έρμη, ότι αυτήν χειροκροτούσα, όταν…

Όταν ξαφνικά την είδα. Ήταν η πιο όμορφη γυναίκα, γης και ουρανού, αφού ο προβολέας των ματιών σου, φωτίζει μόνον εκείνον που αγαπάς!!!

Κάποια στιγμή, με κοίταξε και κείνη.
Ο μαγνήτης της καρδιάς, ποτέ του δεν λαθεύει!
Εμένα κοίταξε, από τα χίλια κεφάλια που ήταν μέσα. Ναι, εμένα, σαν να είχε δώσει το κάρμα ραντεβού για μας!

Φεγγοβόλησε με μιας! Τα χείλη πυρπολήθηκαν στη φλόγα της αγάπης! Λαμπάδιασα και γω, έτσι καθώς ήμουν έτοιμος να τη ζητήσω στο χορό του Ησαϊα!

Πλησίαζε η ώρα! Δώδεκα παρά πέντε ακριβώς, σηκώθηκα. Έτρεξα σε μια γωνιά, και φόρεσα τα ρούχα που είχα στη σακούλα. Ένα παλιό σακάκι , μια τραγιάσκα, τα μαύρα μου γυαλιά και κράτησα στο χέρι το καλαθάκι με τα κόκκινα τριαντάφυλλα.

Στο κέντρο τώρα, είχαν ανάψει τα κεριά.
Πλησίασα το τραπέζι τους και στάθηκα πίσω απ΄την καρέκλα της Χριστίνας.

-Ένα λουλουδάκι στις κυρίες! Καλά Χριστούγεννα παιδιά!

Της έβαλα το τριαντάφυλλο στο χέρι, ενώ της το έσφιγγα με θέρμη μέσα στην παλάμη μου. Απότομα το τράβηξε με θιγμένη απορία. Της έδωσα μια σκουντιά, ενώ ταυτόχρονα, καθώς έσκυβα να πάρω το φιλοδώρημά μου, της ψιθύρισα,

‘’σ΄αγαπάω, χρόνια σου πολλά’’

Αναρίγησε σύγκορμη η Χριστίνα! Μέσα απ΄τα βάθεια του ‘’είναι’’ της, μια φλέβα ευτυχίας ανάβρυσε με μιας, σαν συντριβάνι, που πότισε με δέος της αγάπης μας τα Ωσαννά!!!

<απόσπασμα βιβλίου μου!

Aχ μάγισσα Αγάπη,
την ψυχή μας,
μόνο εσύ μας κυβερνάς!!!





Μάριον Μίντση

25 Δεκεμβρίου 2012 ·

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

Πηγή φωτογραφίας : https://guardachefoto2.files.wordpress.com/2013/06/cf81-21.jpg

ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

‘’Και που λες ευτυχία,
ευτυχία δεν βρήκαμε.
Μόνο λίγα ψιχία
ευτυχίας γευτήκαμε’’

Εμ, άδικο είχε ο ποιητής; Στους θλιμμένους καιρούς μας, πού να βρεις την ευτυχία; Ή στον τοίχο, από κάποιους ρομαντικούς γραμμένη, ή από φιλοσόφους στα βιβλία τυπωμένη.

Στον έρωτα, σου λέει ο άλλος θα την βρεις! Τώρα, αν την έχει βρει κανείς, ας έρθει εδώ, να γνωρίσουμε τον μεγάλο εφευρέτη!
Το έπαθλό του θα΄ναι ένα ταξίδι εκεί ψηλά στ΄αστέρια, να χαζεύει τους ερωτευμένους, να πίνουν μέλι απ΄το κεντρί κι απ΄την ηδονή τους να στραγγίζουν την οδύνη.
Ένας υγιής ιός, που την ίασή του κανείς δεν επιθυμεί.

Στην φιλία, σου λέει κάποιος άλλος. Εκεί θα βρεις την ευτυχία.
Πού; Στη σχέση του ΕΓΩ; Μα έτσι που τα κορμιά κυλίστηκαν μέσα στου ‘’λαβείν’’ την απληστία, μαγαρίζοντας με απονιά το βλέμμα της ψυχής, πάει…πέταξε κι αυτή, στον πλανήτη του ‘’ΔΟΥΝΑΙ’’ ελπίζοντας, πως εκεί θα ζεσταθεί!

Στα παιδιά, σου λέει κάποιος τρίτος, εκεί θα βρεις την ευτυχία.
‘’Έχεις παιδιά; Αχ…
Δεν έχεις; Αχ και βαχ…’’
Οι άνθρωποι όμως αμετανόητοι, βάζουν μπροστά την παιδομηχανή, νομίζοντας πως έτσι γεννούν την ευτυχία. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε, ότι για να την χαρίσεις, πρέπει πρώτα εσύ να κρατάς στα χέρια σου αυτήν την Ευλογία!
Ένα παιδί που ήρθε, είδε και απήλθε σ΄έναν κόσμο τάχα ονειρικό, γιατί κανένας δεν του είπε, πως στον κόσμο των ναρκωτικών, της ανέχειας, της κατάθλιψης, της ανεργίας, θα΄ναι πληγωμένο με του φευγιού του τον ακούσιο ξεριζωμό.

Στη φύση, φωνάζει ο φυσιολάτρης. Εκεί θα βρεις την ευτυχία.
-Βρε καλό μου, τι να σε κάνει εσένα η φύση, αφού έγινες ένα αφύσικο πλέον ον;
Δεν το βλέπεις, ότι από μάνα μας, έχει γίνει πλέον πατριός;
Δεν ακούς; Μέρα νύχτα με σπαραγμό φωνάζει:
-Ανόητοι άνθρωποι! Αντί για φύση, προτιμήσατε τα ‘’παρά φύσει;’’
Έξω αφύσικοι. Έξω απ΄την γενετήσια φύση.

Αααχ, ευτυχία!
Τι; Δεν την βρήκαμε;

Να΄την! Σκύψε! Αφουγκράσου!
Στους ναούς της ψυχής Ιερουργεί!

Ναι Ευτυχία!
Στην Αγάπη σε βρήκαμε!!!
**** *** *** *** *** ***

Μάριον Μίντση

10/12/2014 ·

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Ο ΕΡΩΣ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Ο ΕΡΩΣ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Μα και βέβαια δεν κοιτά! Πάνσοφος καθώς είναι, δεν μετράει χρόνια, αλλά τους χτύπους της καρδιάς! Εσύ…γιατί ψαχουλεύεις το ληξιαρχείο;
Γιατί δηλητηριάζεις με την μουχλιασμένη στενοκεφαλιά σου τους ανθρώπους, που ευτύχησαν να μπολιαστούν από τα βέλη του;
Τι γιατί αγανακτώ; Αφού το ζευγάρι αποφάσισε να σφραγίσει την δοκιμασμένη αγάπη τους με τον χορό του Ησαϊα, εσύ… γιατί έχεις κακιώσει;
Αααα, γιατί η νύφη είναι μεγαλύτερη απ΄τον γαμπρό;
Εμ έτσι πες μου, να πάρει επιτέλους το ξανθό κρανίο μπρος!!!
Και γιατί αναρωτιέσαι κι ολοένα ξεφυσάς; Εκεί δεν βρίσκεται η κρυμμένη αρμονία; Αφού εσείς, για να καμουφλάρετε τις ενοχές σας, το παίζετε εσαεί παιδιά, τότε... ποιος θα κρατήσει την ισορροπία; Αν ο άντρας δεν βάλει την πρακτική ωμότητα και η γυναίκα του μυαλού την ωριμότητα, πώς θα κάνουνε χωριό;

Τι σου είμαστε όμως βρε παιδιά! Αγύριστα και μονόχνωτα μυαλά. Και χειρότερα εμείς τα θηλυκά. Και μην μου θυμώσετε κορίτσια, γιατί καιρός είναι να πούμε εδώ μέσα και την οδυνηρή αλήθεια καμιά φορά!
Με το ένα χέρι ανοίγουμε το δικό μας μάτι και με τ΄άλλο, ροκανίζουμε της διπλανής το μάτι.


-Καλέ κορίτσια τα μάθατε τα νέα; Έλεγε προχτές κάποια ανέραστη σαρκαστικά. Η δικιά μας θα παντρευτεί τεκνό!!!… Α, πα πα, ξεφτίλααα, καλέ αυτή είναι τόσα χρόνια μεγαλύτερή του. Τρέξτε γρήγορα, να του αλλάξουμε μυαλά…
Δηλαδή;;;;; Αν αυτός ο ίδιος παντρευόταν κάποιο ‘’αγέννητο’’, θα ήτανε καλά; Την μοσχομυρισμένη άνοιξη να την κρατάει ο γερό χειμώνας αγκαλιά;
Σ΄αυτήν την ιερόσυλη ντροπή, δεν βγάζει κανείς μιλιά. Να βλέπεις μια μασέλα που την έχουν ροκανίσει 45 μάστοροι κι 80 τορναδόροι, να μαγαρίζει έναν μίσχο ζηλευτό κι όμως, κανείς να μην ανατριχιάζει.

Ενώ η άλλη, ε; Η άλλη μας έπεσε μεγάλη. Τώρα, αν μας έπεσε μεγάλη σε ηλικία ή σε μνησίκακη αντιζηλία, γιατί όλες θα θέλαμε να θρονιαστούμε στην δική του αγκαλιά, άστο… άστο σου λέω…μην βγάλουμε ξανά την χολή μας στον σεριάνι της κακομοιριάς…

Ποια ηλικία βρε παιδιά; Σήμερα βλέπεις ώριμες κυρίες και υποκλίνεσαι στο κάλλος της πνευματικής τους ομορφιάς!
Είναι οι ευλογημένες αυτές προσωπικότητες, που δεν φυτοζωούν με δανεικές χαρές της μοναξιάς, αλλά με μαγικές στιγμές δράσης και δημιουργίας! Με καλλιτεχνικές και πολιτιστικές αναζητήσεις, σε μια παρατεταμένη νεότητα, ερωτεύσημη και λαμπερή!

Γι΄αυτό σoυ λέω! Ο έρως χρόνια δεν κοιτά, όχι βέβαια μόνο για τους άντρες, αλλά και για μας τα θηλυκά, δίχως μίζερες προκαταλήψεις και ψυχοφθόρες ενοχές!!!
Έλα, τρέχα να προλάβεις τη θλιβερή στιγμή, που θα κοιτάξεις τον καθρέπτη και μόνη σου θα πεις:Θυσίασα όλες της λαχτάρες της ψυχής μου, στο ‘’τι θα πει ο άτιμος ντουνιάς’’ δίχως ποτέ κανείς να αφουγκραστεί, το κλάμα της στερημένης μου ζωής.


Όμως, ποτέ δεν είν΄αργά! Γίνε λίγο ανυπότακτη σε όσους επιμένουν να ορίζουν τις δικές σου επιλογές! Άρπαξε από τα χέρια τους τα ηνία, που Εσύ τους επέτρεψες να κλέψουν και…

Απ΄όλα τα φρένα της δειλίας
και της ανέραστης κακομοιριάς,
πάτα γερά τα γκάζια
στα μεράκια της Καρδιάς!!!
************************************
19/11/2014


ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

Μάριον Μίντση

ΠΕΡΑΣΕ Η ΖΩΗ ;;; ΨΕΜΑΤΑ… της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΕΡΑΣΕ Η ΖΩΗ ;;; ΨΕΜΑΤΑ… της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Καμιά φορά σκέπτομαι, ότι όλα αυτά τα προικισμένα μυαλά, μέσα από τη σοφή τους πείρα, έγραψαν όλης της ζήσης τη φιλοσοφία!
‘’Ντράπηκα πολύ’’ έγραψε ο Μπρεχτ ‘’όταν συνειδητοποίησα εκεί στα βαθειά μου γηρατειά, ότι δεν είχα κάνει αυτό, που η ουσία της ζωής, μου όριζε να κάνω’’

Και κείνος εκαρτέραγε κι η μαγική ‘’στιγμή’’ περνούσε!
Μια ζωή φυλακισμένη στο περιθώριο της προσμονής.
Μια ζωή ξεζουμισμένη από αναβολή σε αναβολή. Περιμένοντας το αύριο να σου χτυπήσει θριαμβευτικά το παράθυρο της προσδοκίας, το σήμερα, σου έκλεισε σαρκαστικά το μάτι από την πόρτα.

Αχ, μια ζωή στης απελπισίας σου τη στέρηση και κοιτάζοντας στον καθρέφτη μια σαρακοστιανή πρωϊα, βλέπεις κάτασπρα τα μαύρα σου μαλλιά!
Μωρέ τι έκανα ο άμυαλος, αναρωτιέσαι, καθώς οι κόχες της μιζέριας σε κοιτούν ειρωνικά:

Τι να σου κάνω ανόητε! Παρά πίστεψες στην απατηλή υπόσχεση του αύριο, χάνοντας του σήμερα την ευλογημένη δωρεά!
Και τότε, με μια απορημένη απόγνωση, γυρίζεις πίσω σου να δεις, τι απέγινε εκείνη η φλόγα της ζωής, μα αλίμονο…
‘’Κεριά σβηστά, λειωμένα’’ στη στερνή σου γνώση που ήρθε πολύ αργά.
‘’Nά ταν τα νιάτα δυο φορές’’ σ΄ακούω απ΄το μπαλκόνι σου να τραγουδάς!
Και τρεις φορές να ήταν, πάλι το μεράκι θα θυσίαζες, για να το γευτούνε αύριο τα παιδιά!
Εν τάξει, δε λέω, τα παιδιά είναι παιδιά, μα όλα πια για κείνα; Τίποτα για σένα;

Βγάλε τα κουρέλια από το βλέμμα,
Γδύσε απ΄τα χείλη σου την Αυτολύπηση,
στα ναρκωμένα Όνειρα, δώσε γερή τσιμπιά, για να κάνεις τα παιδιά σου υπερήφανα και τόσο ευτυχισμένα!

Για σκέψου λίγο.. αν κι αυτά ακολουθήσουν της δικής σου στέρησης τα χνάρια, τότε… ποιος θα απολαύσει τη ζωή του τελικά;
ΚΑΝΕΝΑΣ.
Μα δεν ακούς τον ποιητή, με πόση θλίψη σου φωνάζει…

Τι κρίμα! ‘’Πέρασε ολόκληρο ποτάμι από τα χέρια σου και συ δεν ήπιες, ούτε μια γουλιά νερό’’

Αναστήσου! Σήκωσε με κέφι και ζωντάνια το Δικαίωμα ψηλά και δώσε το φιλί της Ανάσας στο δικό σου μερτικό! Όχι πια σαν θεατής απ΄τον εξώστη της ζωής, αλλά ως Πρωταγωνιστής στη σκηνή που σου ανήκει.
Πίστεψέ το τώρα! Το οφείλεις εσύ Γεννήτορα, στον δικό σου Εαυτό!
Τρέχα, πριν προλάβουν οι καμπάνες με οδύνη να ηχήσουν.

Δώδεκα! Πόσο άσοφα πλήγωσα τα νιάτα!
Δώδεκα! Πώς ‘’θάφτηκε’’ στα χέρια μου η ζωή!

Μάριον Μίντση

6 Μαρτίου 2013 

ΘΥΜΑ… ΠΟΣΟ ΑΘΩΟ; Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΘΥΜΑ… ΠΟΣΟ ΑΘΩΟ; Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Αμάν διαμαρτυρόμενο θύμα, πάλι στην κλάψα έστησες το μοιρολόι; Απηύδησα πια, τα ίδια ολημερίς να αναμοχλεύεις και την θλίψη σου ν΄αναμασάς.

Κι εγώ τι φταίω; Προξενήτρα της δυστυχίας σου έχεις καταντήσει, με το έτσι θέλω να της βρίσκεις συντροφιά.
Τα αυτιά του θύτη σου καλή μου, τα έχουν ακούσει αυτά που του προσάπτεις;
Εμ ,τότε; Αν δεν σταθείς ενώπιος ενωπίω με τον εξολοθρευτή σου και με τόλμη να τον πυροβολήσεις λεκτικά, σε ξένα τύμπανα, άδικα ψάχνεις να βρεις την γιατρειά.

Αλήθεια, αυτή η υστεροβουλία της ένοχης σιωπής σου, σε τι ελπίζει; Ότι στις φλόγες των δακρύων σου, θα αυτοπυρποληθεί αυτό το τέρας, για να σου φέρει πίσω της ψυχής τα δανεικά;
Α, ναι! Τώρα την δειλία, την βαπτίσαμε ανωτερότητα; Ξέρεις πόσοι ‘’ανώτεροι’’ βρίσκονται φυλακισμένοι στης κατάθλιψης τα κάγκελα, γιατί ο φόβος έθαψε την δικαίωση που καρτερούσαν;

Τόλμα επιτέλους να γίνεις ανυπότακτη και να σταθείς μπροστά του εχθρικά. Ως πότε θα πετάς το δίκιο σου, στ΄αζήτητα της τρομοκρατημένης οντότητάς σου;
Και πάψε πια με την βολική σου καραμέλα, ολημερίς να κλαψουρίζεις:
-Μα όλα τα κτήνη, πάντοτε σε μένα;
-Και βέβαια σε σένα. Εσύ τους προσελκύεις. Μέσα απ΄την φοβισμένη ανασφάλειά σου, η σφραγίδα του θύματος, έχει χαραχτεί στο μέτωπό σου. Η ανεπαρκής αυτοπεποίθησή σου, μαγνητίζει τους θύτες σου, να περιμένουν στην ουρά.

Βάλε στην ΤΟΛΜΗ σου φτερά, να ευνουχιστεί ο ΦΟΒΟΣ απ΄την ρίζα!

Τρέχα λοιπόν, προτού η ταπεινωτική στιγμή σε τιμωρήσει, όχι γι΄αυτά που ψέλλισες, αλλά για κείνα που εσιώπησες.

Αυτό το ξέρω πολύ καλά. Όλοι οι αχρείοι, νοιώθουν τόσο τιποτένιοι, που μέσα απ΄την ασημαντότητά τους, υψώνουν απειλητική φωνή, να σε τρομοκρατήσουν, και να βυθίσουν το θάρρος σου στην κρυψώνα της φυγοπονίας.

Α, να! Πάνω στην ώρα. Να΄τος με τσαμπουκά μπροστά, ‘’αθώος ο κατηγορούμενος’’ αφού ποτέ κανείς δεν τόλμησε να του ‘’τινάξει’’ στον αέρα τα αδίστακτα μυαλά.
Τι είναι; Συγγενής; Μα γιατί δεν μου το λες να καταλάβω!

Την Οικογένεια πολλοί Αγάπησαν, το φίδι της φαμίλιας, ποτέ κανείς.

Όρμα λοιπόν και μην λιποτακτείς. Σε μετωπική μονομαχία, δείξ΄του την ματωμένη μάχαιρα που σου βύθισε μέσα στην ψυχή.
Ασφαλώς και ο δήμιός σου τ΄ αγνοεί. Αυτός έμεινε αλώβητος, αφού η δική σου θλίψη αυτοκτόνησε στις λίμνες των ματιών σου.
Όχι, να τον νικήσεις, μην ελπίζεις. Είναι αήττητοι, όσοι έχουν κάνει κόμμα με τον σατανά. Ο μεγάλος Νικητής όμως θα είσαι Εσύ, ένας άνθρωπος Ελεύθερος, αποκομμένος από τον ομφάλιο λώρο της φοβίας.

Κι ύστερα, συγχώρεσέ τον σιωπηλά, βγάζοντας την κραυγή της απελευθέρωσής σου Δυνατά:
-Αυτά ‘’είχε’’ στην ψυχή του να μου δώσει, αυτά μου έδωσε. Πώς μπορούσε να βγάλει θησαυρό, από άδειο κουμπαρά;
Αν πάλι αρνηθείς ν΄απαλλαγείς απ΄την μνησικακία, τότε θα σημαίνει, ότι εσύ επέλεξες τις αλυσίδες της θυματοποίησής σου, εσαεί να προσκυνάς.

Και σαν στα στερνά σου νιώσεις, 

ότι αθώο θύμα δεν υπάρχει, 

τότε, διπλά θα ματωθείς 

απ΄της Αυτοταπείνωσης

την αγιάτρευτη πληγή, εκτός…

Εκτός, αν εγκαίρως θυμηθείς

Ότι ‘’η τέχνη της λησμονιάς’’

Και της συγχώρεσης το αντίδωρο,

χαρίζει την δύναμη στον άνθρωπο

για την Αυτοθεραπεία της Καρδιάς!!! 

Πίνακας: Εύα Πελεκίδου

Μάριον Μίντση

29/10/2014

ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ Η ΕΝΟΧΗ! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ Η ΕΝΟΧΗ! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Μα τι κακό είναι αυτό με σένα; Καημό το΄χω να σε δω, να συμφιλιώνεσαι με του κορμιού σου την εικόνα.
Τι έχεις πάθει; Πλύση εγκεφάλου, απ΄όλα αυτά τα ζωγραφιστά κορμιά που ξεπηδούν μέσα απ΄τις οθόνες;

Και λοιπόν; Επειδή όλες αυτές
οι καλλονές, όρισαν τη ζωή τους κάτω απ΄του πλαστικού μάγου το νυστέρι και φυσικά, απ΄της τεχνολογίας το ρετούς το χέρι, εσύ πρέπει να νοιώθεις απέχθεια για το δικό σου σώμα;

Και το χειρότερο , μου λες, δεν στο έχω πει ακόμα! Ντρέπομαι να με δει γυμνή, αυτός για τον οποίον έχω γίνει χώμα.
Ε...βέβαια...την ώρα της γυμνής αλήθειας, δεν χωρά καμιά...''απάτη''.
Εκείνος, ο μεγάλος κριτής, ψαχουλεύει κι ερευνά,
σπιθαμή προς σπιθαμή την κάθε απόκρυφη γωνία. Και τότε...αρχίζει η δική σου τραγωδία.

Τι άραγε να σκέπτεται; Με ποια να με συγκρίνει; Και κάτω απ΄τα σεντόνια σου, γλιστράς ν΄αφανιστείς...

Και τι ειρωνία!!!! Την ίδια ακριβώς στιγμή, που εσύ, τρέχεις να κρυφτείς , να καμουφλαριστείς, να απολογηθείς, σ΄έναν αγώνα
μαρασμού και απειλής,
Εκείνος...ανενόχλητος , να απολαμβάνει την ερωτική του λύτρωση, αδιαφορώντας για τις κοιλίτσες ,τα
στομάχια, τις αξυρισιές, και τα αντιαισθητικά καλτσάκια.

Να γιατί εγώ τους άντρες τους ζηλεύω! Γιατί, μέσα απ΄την αχαλίνωτη αυτοπεποίθηση τους, απαιτούν, να αγαπηθούν γι΄αυτό που είναι, όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες εσύ να είναι.


Κι εμείς οι μάνες, όμως...ε; Ντοκτορά στην διαπαιδαγώγηση του γιού!!!
Από κείνο...το πρώτο...του θηλασμού το γάλα, αντί να
του διδάξω την Τέχνη του Ανθρωπισμού, τον γαλούχησα στην Τεχνική του Ανδρισμού.

Έτσι ο γιόκας μου, έμαθε από πολύ νωρίς, πώς...το μήλο της έριδος να το προσφέρει,
απ΄την καλύτερη ΠΑΝΤΑ στην καλλίστη,
την ίδια ώρα, δίχως καμία Ενοχή,

Γι αυτό σας λέω κορίτσια. Ας αγαπήσουμε αυτό το ευλογημένο κορμί. Το γεμάτο ομορφιά, αίσθημα και γενετήσια ζωή!

Όχι μόνο για να του δώσουμε την πρέπουσα Τιμή, αλλά γιατί είναι ΚΡΙΜΑ
μεγάλο κρίμα, να είμαστε μια ολόκληρη ζωή,
ΕΜΕΙΣ και μόνον ΕΜΕΙΣ,
έρμαια...άλλης μίας ΕΝΟΧΗΣ!

ΌΧΙ άλλο Αυτομαστίγωμα γυναίκες,
σ΄αυτό το Ιερό κορμί!!!

Μάριον Μίντση

25 Αυγούστου 2012 

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗ 1927

ΘΕΛΩ, ΜΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΘΕΛΩ, ΜΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Τρέξτε γρήγορα παιδιά! Του ονείρου θα περάσουμε αυτήν την αξημέρωτη βραδιά!
Πάλι τα ΠΡΕΠΕΙ με τα ΘΕΛΩ, στήσανε καυγά. Οι δυο μεγάλες κυρίες της Λογικής και της Αλόγιστης λαχτάρας, το ρίξανε στην κατινιά.
Ε, ναι σας λέω! Μαλλί με μαλλί πιάστηκε η γόησσα των ΘΕΛΩ, με την γεροντοκόρη λογική, την ώρα που τούτη η ανέραστη, σάρκαζε από ψηλά.
-Θα έρθει η ώρα σου και σένα ξελογιάστρα πεθυμιά, που με σκυμμένο της μεταμέλειας το κεφάλι, θα φωνάξεις:
Αχ, ‘’στερνή μου γνώση, να σ΄είχα πρώτα’’

-Βλέπεις κυρά μου σωφροσύνη και μόνη σου το λες…’’να σ΄είχα πρώτα’’
Ε, λοιπόν εγώ, πριν από ‘’τα πρώτα’’ θα βάλω πρώτα- πρώτα, τα μεράκια της καρδιάς!
Εσύ, τι ζόρι τραβάς με της πρεσβυωπίας τα κουπιά; Γιατί δεν μ΄αφήνεις στον βυθό των συναισθημάτων μου να κολυμπήσω;
Να ξεμυαλιστώ, να στραβοπατήσω, να ηδονιστώ, να Ζήσω και με την τρέλα μου να ηττηθώ και να νικήσω! Κουμανταδόρο θα σε βάλω στα ΘΕΛΩ και στο ΠΡΕΠΟΝ της χαράς;
Άντε σταμάτα πια… με ένα ΜΗ και μ΄ένα ΟΧΙ και με όλα τα ΠΡΕΠΕΙ σε ντελίριο, ολημερίς με κυνηγάς.
Ναι, όπως ακριβώς το είπες. Θυματοποιός του εαυτού μου και θύτης, σε ό,τι το κέφι λαχταρά.



Το Μεράκι της ψυχής, μην το προσπερνάς!

Ή μήπως σ΄έχει κακιώσει η ζήλεια, που φύτεψα στα στήθια την ατίθαση Άνοιξη παντοτινά.
Ωραία! Όταν τα ΘΕΛΩ μου κερδίσω κι αποφασίσω
στην σοβαροφάνεια της Άτολμης Λογικής να βολευτώ,
τότε, εμείς οι δυο, θα στήσουμε χορό με της μοιρολογίστρας τον ζουρνά.

Θα στρώσουμε τα ΠΡΕΠΕΙ στο τραπέζι,
στο κρεββάτι την ανημποριά,
στο φιλί μας το λιβάνι,
στον έρωτα την μακαριά
και παρέα θα θρηνούμε, της ζήσης την ουσία που αφήσαμε να ξεψυχήσει, από φόβο… τι θα πει ο άτιμος ντουνιάς.

Μωρέ ποιος είναι αυτός ο κερατάς; Μήπως αυτές οι απρόσωπες φιγούρες, με την σκανδάλη στην ματιά και στα χείλη τη συκοφαντία, που θα΄θελαν να είναι της ζωής τους εραστές, αλλά δεν τους παίρνει πια;
Όλοι αυτοί οι ηθικοπλάστες ξαφνικά, γιατί η γλυκιά ατασθαλία δεν τους φλερτάρει, ούτε από χίλια μίλια μακριά;

Άκου με λοιπόν προσεκτικά. Επειδή κάτι θέλω να πω, σ΄αυτούς τους μικρούς επαναστάτες, που΄χουν σηκώσει το μπαΪράκι του κεφιού και του face την ανεμελιά …
ναι, ναι εδώ μέσα στα παιδιά, που ολημερίς μαζί ρουφάμε το μέλι της στιγμής και τα μεσάνυχτα μεθάμε την πίκρα της οργής…
εσύ, χαμηλοβλεπούσα Λογική, κλείσε στόμα και αυτιά.


Λοιπόν παιδιά! Επειδή, όσο να σκεφτούν οι λογικοί, οι τρελοί περνάνε ωραία τον καιρό τους, ελάτε να γίνουμε λιγάκι ανυπότακτοι, σε ό,τι την ύπαρξή μας τυραννά.

Πάμε όλοι μαζί, να ψηφίσουμε και πάλι και ξανά

Όλα της αναρχίας μας τα ΘΕΛΩ

και της φιμωμένης μας λαλιάς!

Μόνον έτσι απ΄την ζωή μας θα απαιτήσουμε,

Εκείνο που ‘’μας πρέπει’’

Αρκεί, η στάση μας απέναντί της,

να είναι ‘’καθώς πρέπει’’

Πρέπει δεν πρέπει,

εκείνο που μας Πρέπει,

είναι τα ΘΕΛΩ της Καρδιάς!!!

*** *** *** *** *** ***

Μάριον Μίντση

8/10/2014