Τζούτζη Μαντζουράνη, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. "ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ".

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. "ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ".

Αδερφέ μου,
Θέλω να σε πάρω να μιλήσουμε,
θέλω ν' ακούσω την φωνή σου,
να σε ρωτήσω και να με συμβουλέψεις...
Μα, είσαι πεθαμένος,
πάνε δυο χρόνια και ...
κι΄όμως, σαν χτες είναι,
πού τα λέγαμε... πού με άκουγες,
να σου λέω τα παράπονά μου, τις πίκρες μου,
τις αγωνίες μου...
Μάνα, πως πέρασαν πέντε χρόνια κιόλας,
απο την τελευταία φορά πού,
χώθηκα στην αγκαλιά σου
και έκλαψα...
και μου χαϊδευες το κεφάλι,
και, "σώπα κορίτσι μου, σώπα" έλεγες
και όλα πέρναγαν... όλα.
Πατέρα, δεκατρία μετράω πιά,
στην πλάτη μου,
τα χρόνια που μου λείπεις...
Σαν τον Σίσυφο τα κουβαλάω,
πάνω κάτω, πάνω , κάτω...
και τίποτα δεν αλλάζει.
Όσα μού' μαθες, μπούσουλας
στη ζωή μου...
Δεν με γλυτώνουν απο τα λάθη και τις κακοτοπιές,
αλλά, είναι εκεί, πάντα,
να δηλώνουν την παρουσία σου...
όταν τα έλεγες,
και την απουσία σου τώρα που τα σκέφτομαι....
ένα ένα...
Πώς, μεγαλώνουμε με κάθε θάνατο,δικό μας...
Μεγαλώνουμε με τον πρώτο,
και αρχίζουμε σιγά σιγά,
να γερνάμε απο τον δεύτερο και μετά....
Κι΄όταν μείνουμε μόνοι πια,
έχουμε γεράσει τόσο, που,
έρχεται και η δική μας η στιγμή...
αφήνοντας κάποιον άλλον
να μεγαλώνει στη θέση μας,
ή και κανέναν...

http://pitsiloti.blogspot.gr/2015/04/blog-post.html

Τζούτζη Μαντζουράνη, ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΖΕΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΗ ΤΟΥ2014

Tzoutzi Mantzourani


26/5/2014

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ...

Είναι κάτι ποιήματα

που κρύβονται μεσ'

του μυαλού μου 

τις κόγχες.

Και τρυπώνουν εκεί,

και αρνούνται να βγούν

για χρόνια...

Και μετά,

ξεπηδάνε ξαφνικά

και με εκθέτουν.

Σαν τα άτακτα παιδιά.

Είναι κάτι ποιήματα

παιδιά,

που δεν μεγαλώνουν ποτέ.

Είναι κάτι ποιήματα

που τους χρωστάμε

την ύπαρξή μας...

Τ.Μ.

ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΖΕΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΗ ΤΟΥ2014

Τζούτζη Μαντζουράνη

Το ποίημα, πρέπει να είναι σαν τον εσπρέσο.

Μικρό,πικρό και δυνατό."

Τ.Μ.

Tzoutzi Mantzourani 

10 Μαΐου 2014  

Τζούτζη Μαντζουράνη ..."Είναι άνανδρο να παίρνεις πίσω την αγάπη που μου έχεις δώσει!

Tzoutzi Mantzourani
29/4/2014 ·
..."Είναι άνανδρο να παίρνεις πίσω την αγάπη που μου έχεις δώσει! Αν έχεις κότσια, παραδέξου οτι μ'αγάπησες και τώρα τέλειωσε.
Αλλά, τα λόγια που είπες, οι πράξεις που έκανες, δεν επιστρέφουν, δεν αλλάζουν, δεν γυρίζουν πίσω...
Εμπρός λοιπόν, σβήσε τις αφιερώσεις από τα βιβλία που μου χάρισες. Πάρε τα φιλιά μέσα από το στόμα μου, πάρε από μέσα μου, την ηδονή που μου χάρισες...
Είσαι ευχαριστημένος τώρα;
Δεν σβήνουν αγάπη μου τα γράμματα απ'το χαρτί, το σάλιο σου έχει γίνει ενα με το δικό μου, δεν ξεχωρίζει πιά... και η αγάπη σου, αν πράγματι μου έδωσες καθόλου, κάηκε στην φωτιά που μας έκαιγε και τους δύο, μαζί με τη δική μου!
Ξοδεύεται η αγάπη!
Και ο έρωτας το ίδιο!
Δεν είναι για να τα φυλάς στο σεντούκι. Να τα ζείς πρέπει, εκείνη τη στιγμή που σού'ρχονται . Αμα τα αφήσεις να περάσουν, πάει, τά έχασες...
Δεν μπορείς να με σβήσεις απ' τη ζωή σου, οπως δεν μπορώ ούτε και γώ.
Αυτό που ζήσαμε μαζί μας θα το κουβαλάμε πάντα...
Και αν τώρα σε βαραίνει πιά, θυμήσου πως κάποτε, ήταν η ευτυχία και το χαμόγελό σου, η καλημέρα σου, η καληνύχτα σου και η γλυκειά προσμονή της επόμενης μέρας.
Σβήσε λοιπόν την αφιέρωση απ’ το βιβλίο.
Εχω χαράξει τ' όνομά σου με μαχαίρι στην καρδιά μου...
Και η ουλή αυτή δεν θα φύγει ποτέ... "
Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ.
ΤΖΟΥΤΖΗ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΗ

Τζούτζη Μαντζουράνη, ΕΔΩ, ΕΚΕΙ, ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ...

Tzoutzi Mantzourani
18/4/2014  
Το ξέρεις...
Οπου και αν βρίσκεσαι το ξέρεις...Κι' όμως, στα μάτια κοιταζόμαστε... εκείνη την ίδια στιγμή!
Η ανάσα σου, με την δική μου γίνονται ενα, τα στόματά μας ενώνονται, το σάλιο μου γλυκαίνει το στόμα σου, και ας είναι η ανάσα μου βαριά από τα τσιγάρα που έχω καπνίσει όλη νύχτα, και μεθυσμένη από τα ποτά που έχω πιεί.
Αυτό που με έχει ζαλίσει δεν είναι το ποτό, τα μάτια σου που μου γελάνε είναι.
Αυτό που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει, δεν είναι το οινόπνευμα που κυλάει στις φλέβες μου, η ελλειψή σου είναι.
Αυτό που με πονάει στο κορμί μου, δεν περνάει με χάπια, η απουσία σου στο άδειο μου κρεβάτι είναι.
Ολη μου η ζωή, κλεισμένη μέσα στην παλάμη σου, που κρατάω την νύχτα, για να μην φοβάμαι...
Ολη μου η ζωή, κρατιέται, από αυτό το αόρατο χέρι, που δεν είναι εκεί, δεν το έχω, αλλά το σφίγγω δυνατά κάθε φορά που φοβάμαι πως δεν θα αντέξω άλλο, πως δεν θα τα καταφέρω ακόμα μια φορά, πως δεν θα τη βγάλω την νύχτα, την μέρα,τη ζωή...
Μέχρι να ξημερώσει.
Να πάρω ξανά ανάσα, να σε καλημερίσω, να ακούσω την φωνή σου,κάτω, από τον κήπο...να μου λέει..
"buongiorno principessa"... να δω τα μάτια σου να μου γελάνε, να πάρω στροφή, και να κοιμηθώ ξανά... μέχρι το μεσημέρι.
Και σύ, να είσαι κάπου, εδώ, εκεί, δίπλα μου και μακριά μου ταυτόχρονα.
Τ.Μ.
http://pitsiloti.blogspot.gr/2011/07/blog-post_28.html?spref=fb

Τζούτζη Μαντζουράνη, Αγαπημένοι μου νεκροί...

Tzoutzi Mantzourani
26/04/2014

Αγαπημένοι μου νεκροί...

Με στοιχειώνει η απουσία σας.

Με πονάει η παρουσία σας παντού,

Με σκοτώνει η έλλειψή σας.

Απώλεια!

Πως να γεμίσω το κενό

που με έπνιγε όταν δεν υπήρχε;

Τίποτα εμπρός μου

όλα τα άφησα πίσω μου.

έφυγα τρέχοντας

Βιάστηκα να φύγω.

Τι κέρδισα,

Τι έχασα,

Όλα ίδια πιά.

Τώρα δεν έχω που να πάω.

Μα,

μήπως υπήρχε και ποτέ δρόμος;

Τ.Μ. ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΥ 2014.

Τζούτζη Μαντζουράνη, ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

΄

ο πίνακας είναι του Rouault

Tzoutzi Mantzourani
14/4/2014


ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

Τη Δευτέρα
με φίλησες.
την Τρίτη
δεν σε είδα.
Την Τετάρτη
είχες αρχίσει ήδη
να σμιλεύεις τα καρφιά.
Πέμπτη
ένιωσα
να με στήνεις
στον Σταυρό.
Παρασκευή
με Σταύρωσες
Όμως,
Το Σάββατο
αγάπη μου,
θ' Αναστηθώ
και δεν θα σε θυμάμαι πια...


Τ.Μ. Πάσχα του 2012

Τζούτζη Μαντζουράνη, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ."ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ."

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ."ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ."

Ξεγέλασε με...

πές μου πως μ' αγαπάς.

στείλε μου πεταλούδες στο παράθυρό μου,

να με ξυπνήσουνε πολύχρωμα 

κι' όταν τα μάτια μου θ' ανοίγω 

το πρωί, 

δώσε μου ένα φιλί,

σαν τριαντάφυλλο γλυκό.

Πρωταπριλιά είναι αύριο 

αγάπη μου, 

ξεγέλασε με...

δεν πειράζει, 

και αν όλα σβήσουν την επόμενη 

κι' αν πίσω μου τα πάρεις,

ο,τι μου έδωσες, 

κακία δεν θα σου κρατήσω...

πρωταπριλιάτικο αστείο ήτανε 

θα πώ... 

και μοναχά το καρδιοχτύπι του 

σαν φυλαχτό μεσ' την ψυχή μου 

θα κρατήσω...

Τζούτζη Μαντζουράνη

 http://pitsiloti.blogspot.gr/2012/04/blog-post.html?spref=fb

Τζούτζη Μαντζουράνη

Πού, μου αρνήθηκες,

μιαν αγκαλιά,

κι' έμεινε η χαρά

μισή στο χαμόγελο.

Και μ' ενα μολύβι

και δυό λέξεις

εγώ,

το άσπρο χαρτί

παλεύω

και το νικάω.

Μα το παράπονο,

μένει στην ψυχή

και αφήνει

σημάδι

που καμμιά γομολάστιχα

δεν μπορεί να σβήσει...

Τ.Μ. 15/9/2013.

Tzoutzi Mantzourani


30 Μαρτίου 2014

Τζούτζη Μαντζουράνη, ...

Edvard Munch (Έντβαρτ Μουνκ) Η γυναίκα και η καρδιά", 1896.

Tzoutzi Mantzourani

 9/3/2014

...

Μικρό και δύσπιστο αγόρι,

εσύ,

που φοβάσαι να πιστέψεις

στον έρωτα.

Εσύ ,

που κάνεις τον αδιάφορο

και τον σκληρό.

Βλέπω το στέρνο σου

πως ανεβοκατεβαίνει.

Ακούγεται η καρδιά σου

μέχρις εδώ,

έτσι που στέκομαι

απέναντί σου,

Χτυπάει στα μηνίγγια μου

και μου τρυπάει το μυαλό.

Αυτό, που πρέπει

να 'χω εγώ

και για τους δυό μας.

Αν δεις ποτέ

ψυχρή και αδιάφορη γυναίκα

να σε κοιτά στα μάτια,

μην την πιστέψεις!

Να ξέρεις!

Θέλει πολύ πόνο

για να θάψεις την καρδιά σου

ζωντάνή.

ΤΖΟΥΤΖΗ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΗ. ΜΑΡΤΙΟΣ 2014

Τζούτζη Μαντζουράνη "ΤΙ"... από την ποιητική συλλογή ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΓΑΡΑ

"ΤΙ"...

Μια τόση δα, λεξούλα...
Δύο γράμματα όλα κι' όλα.
Απ' το τίποτα, μόνο το "τι".
Τον κοίταγε στα μάτια,
του χαμογελούσε και τίποτα άλλο δεν έλεγε...
παρά μόνο, "τι"...
Τι!
τι 'ναι;
τι νοιώθεις;
τι θέλεις;
τι ζητάς;
τι με κοιτάς;
τι με ρωτάς;

Τι μου κρύβεις;

http://pitsiloti.blogspot.gr/2011/02/blog-post_09.html