Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Το αλφαβητάρι των πουλιών» της Πόλυς Χατζημανωλάκη

Παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής «Το αλφαβητάρι των πουλιών» της Πόλυς Χατζημανωλάκη που θα πραγματοποιηθεί σήμερα  Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου, στις 8.30 το βράδυ, στο Καλλιτεχνικό Στέκι, Μπενάκη 5 ( Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας).
Θα μιλήσουν η ποιήτρια Ελένη Κοφτερού και η φιλόλογος Δήμητρα Τζανετάκη. Θα συνοδεύσουν οι μουσικοί: Πέτρος Κατσούλης (πιάνο), Αιμίλιος Κούμανης (μαντολίνο) και Ελένη Κατσούλη (ακορντεόν, φωνή).


Διαβάστε δημοσιεύσεις μου - εκτός της παρούσας που θα εμφανίζεται πρώτη-  που αλίευσα από την συγγραφέα Πόλυ Χατζημανωλάκη (εάν κι έχω κι άλλα προς δημοσίευση αποθηκευμένα στο πρόχειρο των ιστολογίων μου ...) :

στο Λογοτεχνικά Αναλόγια : http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr

στο Τέχνες και Γράμματα : http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/

Πόλυ Χατζημανωλάκη, «Το αλφαβητάρι των πουλιών», εκδ. Εύμαρος 2014

ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΚΡΗ ΣΤΑ ΜΟΥΡΑΓΙΑ

Περπατώντας απέναντι από το σπίτι

τον ερειπωμένο τοίχο

ό,τι απέμεινε από την κατεδάφιση

δίπλα στην κατοικία του Διονυσίου Σολωμού

και πριν φωτογραφίσω, άλλη μια φορά, το νεκρικό πορτρέτο

του ποιητή

αντίγραφο αντιγράφου

οι συνήθειες της εποχής

τα έχω, βλέπετε, όλα ξαναδεί

το γραφείο, το οικόσημο, το γενεαλογικό του δέντρο

ο καθρέφτης

όπου εκείνη επήγαινε όταν ήταν μοναχή

και έκλαιγε και γέλαε

και έλεγε πως ήτον η ομορφότερη ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες

στα Επτάνησα

ο νους της επυρώθηκε

μιλώντας για τα κακά των άλλων γυναικών

πυρώνει ο νους

ψηλώνει

σκεφτόμουν και την άλλη

με τα ρουθούνια της γεμάτα νερό

και το μποστάνι, το προικιό της απέναντι

και είδα από τα χαλάσματα ένα παλικαράκι

Μαργαρίτης Φορτουνέλος

μικρό πορτοκαλάκι

χρυσό

σούρουπο ήταν

να θέλει να μάθει την είσοδο για το Μουσείο Σολωμού

παραπλεύρως

Αρσενίου και Μακρή

αλλά δεν είναι ανοιχτά τέτοια ώρα

φοιτητής του Ιονίου Πανεπιστημίου

πρωτοετής

μόλις εγκαταστάθηκε

πουλάκι ξένο

και αύριο λέει αρχίζουν τα μαθήματα.

*

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

Αγαπητέ μου Αντρέι Ταρκόφσκι

σε ευχαριστώ που φώτισες με μια μεγάλη πυρκαγιά

τη μακρινή τη θέα των παιδικών μου χρόνων

ένα κουταλάκι μέλι – τη γλύκα του

ένα κοτσύφι που χοροπηδά στο πίσω μέρος της αυλής

το αριθμητήριο στις αίθουσες που μυρίζουν κιμωλία

και έτσι μπορώ κι εγώ και πιάνω με τα χέρια το φεγγάρι

στο πηγάδι

όταν κατεβαίνει.

Ναι, τώρα που μεγαλώνω και ξεχνώ όλο και λιγότερο

ξέρω πως την παιδική μου ηλικία

ποτέ δεν την αποχωρίστηκα

μαζί την κουβαλούσα πάντα

σαν ένα ασημένο παγόνι

αποχρωματισμένο με σοφία

κρυμμένο κάτω από κρεβάτι μου.

*

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΤΑΝ ΓΕΡΝΑ

Αχ κοτσυφάκι μου, μαυροπούλι μου

πώς ξετρυπώνεις τις μικρές τις πράσινες γωνιές

στη τσιμεντούπολη

να μου θυμίζεις πάντα αθώες καρδιές που πιάνονται

και έναν γέρο έρωτα που κρύβεται πίσω από το λόφο

του Στρέφη

δεν βλέπει καλά

σέρνει τα πόδια του

με τα φτερά του γκρίζα πια

και μια γενειάδα ψαρή

να σκύβει πονηρά

να στήνει τα βρόχια του…

`

*

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Θα αποστηθίσω

τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων

θα χαράξω

ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω

τι λένε τα πουλάκια;

ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ

ταπεινά

έξω στους δρόμους

εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα

να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος

`

*

O WILD WEST WIND… (*)

Ω Ζέφυρε σκληρότατε

Άγριε Δυτικέ άνεμε

Που γυρνάς

Κοίτα να με ξεχάσεις

Θα ήθελα να ήμουν φύλλο νεκρό

Όμοιο με φάντασμα

Να στροβιλίζομαι

Στα πόδια των αγαλμάτων

Μικρή μαύρη μούχλα που ανεβαίνει

Μέχρι το φρύδι το σηκωμένο του Στρατηγού

Που έχει πια πεθάνει

Να δραπετεύω

Τις πολεμικές τις σάλπιγγες

Να μην ακούω

Την διαρκή επανάληψη

Τον εφιάλτη

Μόνο το μισοδαγκωμένο μήλο

–πέντε δόντια από παιδάκι–

Σκουντουφλώντας στο σκοτάδι να βρίσκω…

(*) Από την Ωδή στο Δυτικό Άνεμο του Percy Bysshe Shelley

`

*

ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ

Τα μαλακά του χέρια με κρατούσαν σε απόσταση

όταν έπεφτα πάνω του για αγκαλιά•

είχε ζάχαρο, βλέπετε, και η γλύκα απαγορευόταν.

Τον κοίταζα εκστατική να κάνει ενέσεις ινσουλίνης.

Μετά φορούσαμε οι δυο μας ψάθινα καπέλα και

βαδίζαμε στην επικράτειά του.

Εγώ ο στρατός σου, παππού,

με την τσάπα στον ώμο

σε κατάσταση χάριτος

στου περιβολιού την απέραντη χώρα

με τις μανταρινιές και τα πορτοκαλένια δέντρα

να ορίσουμε τους δρόμους του νερού.

Υγρασία που φτάνει ως τις μέρες μας

ξέρω τι σου λέω

καθώς μετακινώ το χώμα να διαβεί το ρυάκι

μικρές τεχνητές λίμνες, παππού.

Ολοστρόγγυλες

σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας

θα αναληφθεί το αρχαίο περιβόλι.

Είναι τώρα σε άλλο χρόνο

ο χώρος δεν υπάρχει

άγνωστα ακίνητα ανάσκαψαν τα ίχνη της πορείας μας

σπιτάκια ξένα

στριμώχνονται, φυτρώνουν, οι ρίζες τους ξεθεμελιώνουν

το χτήμα.

Εγώ έχω καταταγεί από τότε, ξέρεις

συνεχίζω να ποτίζω

δεν έφυγα ποτέ.

`

*

ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΑΣΜΑ

Πώς και μαλάκωσε η ψυχή σου Άγγελε

και έγινε έτσι διάφανη

πετάς.

Να ξεφύγω κι εγώ από την ακαμψία που με βαραίνει

να βγω, να βγω

σαν αρχαία χελώνα από το καβούκι μου

να ακούω τους ψιθύρους των περαστικών

τη γυναίκα που μιλά μόνη της να καταλαβαίνω

και εκείνον που κάθεται με σφιγμένα χείλη στο μετρό

δίπλα μου

με το κεφάλι ακουμπισμένο στο τζάμι και μετρά

τον άλλον που ξέχασε ποιος είναι και χάθηκε

να του θυμίζω το όνομά του

να ακούω τα δικά μου επίσης

αυτά που δεν θέλω να πω

να ακολουθώ από πίσω τον εαυτό μου

χωρίς να με βλέπει

σαν την ταινία του Βέντερς

να έχω φτερά του έρωτα

κι εγώ

να πετώ στους ουρανούς της Πόστνταμερ Πλατζ

τους ουρανοξύστες

να γυροφέρνω με το άρμα

στην πύλη του Βραδεμβούργου.

Πάλι υποθέσεις θα κάνω μπροστά στον καθρέφτη

για το πως οι Άγγελοι είναι ψυχές ανθρώπων που μαλάκωσαν

περπατώντας μέχρις εξαντλήσεως σε κακοτράχαλους δρόμους

μέχρι να λιώσει η σκληράδα η μέσα

να επέλθει το Αγγέλιασμα.

`

*************************************************

Πόλυ Χατζημανωλάκη 

Πόλυ Χατζημανωλάκη

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκε στην Κάλυμνο το 1958. Σπούδασε Φυσική στην Αθήνα, έκανε διδακτορικό στη Στατιστική Φυσική στις Βρυξέλλες, κοντά στον Νομπελίστα Ilya Prigogine, και εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin. Ήταν μέλος του γραφείου Εκπαιδευτικής Έρευνας των Εκπ. Γείτονα και ασχολήθηκε με προγράμματα Βιωματικής Μάθησης και φιλαναγνωσίας. Έχει δημιουργήσει τα ιστολόγια «Πινακίδες από Κερί» (αναγνωστικές ανταλλαγές) (http://waxtablets.blogspot.com) και «Στην τρύπα του λαγού» (ασφαλές ίντερνετ) (http://stintrypatoulagou.blogspot.com) και flaneries (http://polyhatj.wordpress.com) όπου πλασιώνει με φωτογραφίες της με πρωτότυπα κείμενα.
Έχει γράψει δύο μυθιστορήματα: «Οι μέλισσες του Κάλβου τριγυρίζουν στα λιβάδια του Λινκολνσάιρ» (Ταξιδευτής 2008) και «Τα αινίγματα του Ν’ γκόρο»( Ροές 2010) και τρία θεατρικά έργα. Στο καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα ο Κ. Π. Καβάφης σκηνοθετεί την οριστική μορφή του (Cabaret Voltaire, 2011 Μαίη Σεβαστοπούλου), Η Αλίκη μπροστά στον καθρέφτη της(Cabaret Voltaire, 2012 Μαίη Σεβαστοπούλου), Ανδρέας Κάλβος ο καθηγητής(Έπαινος στο διαγωνισμό Αντίποδες του πανεπιστημίου της Μελβούρνης)
Διατηρεί μια δεκαπενθήμερη συνεργασία με την εφημερίδα Αυγή γράφοντας τη στήλη Ημερολόγια Αναγνώσεων.
«Το αλφαβητάρι των πουλιών» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή

`

Πηγές :

http://www.poiein.gr/archives/27049

http://www.tharrosnews.gr

Πόλυ Χατζημανωλάκη, ΠΟΙΗΤΙΚΗ

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Υπαρχουνε ποιήματα που δεν τα διακρίνεις

σαν περνάς

Ανεπιθύμητες συναντήσεις

Κάποιος σκύβει εμπιστευτικά

Να σου πει κάτι που ξέρεις

Απο καιρό

Πώς να τον αγαπήσεις;

Δεν μπορείς

Άλλοι πάλι

Γυαλιζουν τις λέξεις τους

Να αστραφτουν στον ήλιο

Υποκύπτοντας στο συρμό

Μιας λάμψης επίκτητης

Εμένα με θαμπώνει

Κλείνω τα μάτια ασυναίσθητα

Να σώσω το φως εντός

Μ αρέσουν εκείνα

Που τρέχουν χωρίς κράνος

Με μια μηχανή

Στριβω μαζί τους σε στροφές απότομες

Ημερολόγια μοτοσυκλέτας

Εικόνες ταξιδιού απ την ψυχή του ποιητή

Εδώ κάνω το σταυρό μου

Μ αρέσουν και κάποια Χαϊκού

Μικρές μαχαιριές

Αιφνιδιάζουν

Σαν ηχοι καμπάνας

Που διαρκούν

Που διαρκούν...

Είναι και κάποια αλλα χαμηλόφωνα

Διάβασα ενα σήμερα και ζηλεψα

Που λες αυτό ηταν

Αυτό ήθελα

Να ο χάρτης που θα διαβεί να έλθει

Ο λογος μου

Ο ρυθμός μου που τον έχασα

Αυτή η λεπτή κλωστουλα απο αίμα

Που αφήνει ίχνος στο χαρτί

Όταν όλα τα αλλα που συμβαίνουν

Περνούν και σβηνονται

Αυτό θα ήθελα να είχα γράψει

Ταπεινά παραμεριζω

Να περάσεις Ποιητή...

Πόλυ Χατζημανωλακη

Νοέμβριος 2014

Poly Hatjimanolaki 

13/11/2014 

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Έναστρη νύχτα ΙΙ (στον Vincent van Gogh)

Έναστρη νύχτα ΙΙ (στον Vincent van Gogh)

Κοίταξα χτες τον ουρανό, στην παραλία, τη νύχτα. Τα άστρα ήταν εκεί, τα ίδια όπως τα βλέπω κάθε καλοκαίρι. Ο ποταμός Ιορδάνης, ο Σκορπιός, η ουρά του, ο Τοξότης - το σπιτάκι και ο Στάχυς της Παρθένου που δεν φαινόταν. Και σκέφτηκα ένα ποίημα που θα έγραφα, τόσο όμορφο, σαν το σονέτο 116 του Σαίξπηρ.

Τόσο γνώριμα όλα… έβλεπα τον εαυτό μου σε άλλες εποχές, ανυποψίαστες να κοιτά ψηλά. Ψηλά. Το πιο σταθερό μου στερέωμα. Ένα καλοκαίρι ήταν (πάντα) ο ουρανός, εκείνο το θαρραλέο πάντα, το μέσα μου, το σταθερό σημείο για κάθε περιπλανώμενο. Απαρασάλευτο. Και άρχισε το ποίημα να απομακρύνεται και εγώ σε μια βαρκούλα να το χαιρετώ. Ή το ποίημα ήταν μια βαρκούλα. Γιατί έτσι είναι αυτά. Μεταφορές. Και μια βεβαιότητα, ότι το ποίημα, για να γίνει ποίημα, πρέπει να το διώξεις μακριά σου… Μια μοίρα κοινή, όχι μόνο η δική σου εκεί να γράφεται. Όπως και στα άστρα, η μοίρα όλων των ανθρώπων, σαν σε βιβλίο, διαβάζεται.


Πόλυ Χατζημανωλάκη
Ιούλιος 2014
Poly Hatjimanolaki 

29/7/2014

Πίνακας VanGogh-The Starry Night Βίνσεντ βαν Γκογκ - Έναστρη νύχτα (1889) Στο έργο του αυτό ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης. 

Πόλυ Χατζημανωλάκη

Είδα σήμερα ένα ψαρόνι. Πηδούσε βιαστικά στην είσοδο του εμπορικού κέντρου, σ' ένα τεράστιο πάρκινγκ στη μέση του πουθενά.
Μαύρο σαν πράσινο, σαν ένα μικρό ποίημα που με κοιτά, κλείνει το μάτι και μετά μου ξεφεύγει. Ωστόσο νιώθω το φτερουγισμα στην καρδιά μου. Ένα δώρο της βρετανικής εξοχής. Τα ψαρονια που πετούν, χορεύουν και ψιθυρίζουν λόγια σε μια άγνωστη γλώσσα. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω ακούω από το παράθυρό μου τις φωνές τους. Πόσα πουλιά που τα ονόματά τους δεν γνωρίζω.
Το ψαρονι ωστόσο δεν εχει δική του φωνή. Μιμείται τα άλλα πουλιά, τους ανθρώπους, τους συναγερμούς των αυτοκινήτων...
Προσπαθεί να υπάρξει ανάμεσα σε όλους. Ίσως ξεχνά ότι είναι πουλί. Μοιράζει το χρόνο του ανάμεσά μας και σε δραστηριότητες επ' ουράνιες - ίσως καλλιτεχνικές.
Όταν αλλάζει πτέρωμα δεν το βλέπει κανείς. Μια ψυχική κατάσταση για την οποία είχε γράψει ο Βαν Γκογκ στον αδελφό του. Μια μεταμόρφωση.
Όπως και νάναι σας σκέπτομαι και εσωκλειω αντί φωτογραφίας μια ζωγραφιά από ένα βιβλίο παρατήρησης πουλιών που αγόρασα σήμερα.

Πόλυ Χατζημανωλακη
Ιούλιος 2014
Poly Hatjimanolaki

5 Ιουλίου 2014

Πόλυ Χατζημανωλάκη, «Πάνω σε ένα όνειρο του Ντύρερ»: πορτρέτο του καλλιτέχνη στο άνθος της ηλικίας του

«Πάνω σε ένα όνειρο του Ντύρερ»: πορτρέτο του καλλιτέχνη στο άνθος της ηλικίας του

Ξημερώνοντας την Τετάρτη προς την Πέμπτη μετά την Πεντηκοστή [7 – 8 Ιουνίου 1525], ο Άλμπρεχτ Ντύρερ κατέγραψε ξυπνώντας, ένα όνειρο που μόλις είχε δει. Την περιγραφή του – ιστόρηση - του ονείρου συνόδευσε και με ένα βοηθητικό σχεδίασμα.
Το κείμενο και εκείνο το σχέδιο του Ντύρερ, το «Όραμα» που βρίσκεται στο Μουσείο της Βιέννης, παρατίθενται στο δοκίμιο της Μαργκρερίτ Γιουρσενάρ που έχει τίτλο «Πάνω σε ένα όνειρο του Ντύρερ»[1].

Η αναλυτική περιγραφή των ονείρων – όχι με σκοπό την καλλιτεχνική τους μετάπλαση - αλλά την καθεαυτό καταγραφή της ονειρικής εμπειρίας έχει απασχολήσει και αλλού την συγγραφέα των Απομνημονευμάτων του Αδριανού.Στο βιβλίο της «Τα όνειρα και οι μοίρες» [2] μάλιστα καταπιάνεται συστηματικά με την καταγραφή των τόπων και των προσώπων που εμφανίζονται στα όνειρά της. Μια και θεωρεί την καταγραφή αυτή υψίστης σημασίας για την κατανόηση και την χαρτογράφηση της ανθρώπινης ψυχής προσπαθεί να περισώσει τα όνειρά της από την λογοτεχνική μεταμόρφωση, προσδοκώντας ίσως την έλευση ενός ερευνητή των σκοτεινών περιοχών της ανθρώπινης ψυχής που ως άλλος Βάσκο ντε Γκάμα ή Χριστόφορος Κολόμβος θα επιχειρήσει κάποτε να την χαρτογραφήσει.
Το όνειρο λοιπόν του Ντύρερ, θεωρείται από τα λιγοστά «αυθεντικά» όνειρα που μας έχει κληροδοτήσει το παρελθόν. Εννοείται ότι η Γιουρσενάρ δεν θεωρεί αυθεντικά τα όνειρα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που μοιάζουν με τους πίνακές του, ούτε και τα «οδυνηρά όνειρα» του Δάντη στη Vita Nuova που τοποθετούνται στο «μεταίχμιο ανάμεσα στο όνειρο και το εν εγρηγόρσει όναρ και την visio intellectualis» που χαρακτήριζε τόσους και τόσους καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε σ’ αυτό την ακραία περίπτωση του φίλου/alter ego του Ρ.Λ. Στήβενσον που εκμεταλλεύεται λογοτεχνικά τα «ανθρωπάκια» και τις παραστάσεις που δίνουν κάθε βράδυ στο θέατρο του μυαλού του, εξιστορώντας τις περιπέτειες χαρακτήρων που εμφανίστηκαν σε τέτοιες σκοτεινές περιοχές όπως ο Ντόκτορ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ. [3]

Ας επιστρέψουμε όμως περίφημο «Όραμα» του Ντύρερ και ας αντιγράψουμε την καταγραφή του:


"Τη νύχτα της Τετάρτης προς την Πέμπτη μετά την Πεντηκοστή [7-8 Ιουνίου 1525] είδα στον ύπνο μου αυτό που απεικονίζει το παραπάνω σχεδίασμα: ένα πλήθος από σίφουνες να πέφτουν από τον ουρανό. Ο πρώτος έπεσε στη γη σε μιαν απόσταση τεσσάρων λευγών: το τράνταγμα και ο πάταγος ήταν τρομαχτικά, και όλη η περιοχή καταπλημμύρισε. Τρόμαξα τόσο πολύ, ώστε ξύπνησα. Έπειτα, οι άλλοι σίφουνες, που η δριμύτητα και ο αριθμός τους ήταν φοβερός, ενέσκηψαν πάνω στη γη, άλλοι σε μεγαλύτερη απόσταση και άλλοι πιο κοντά. Και έπεφταν από τόσο ψηλά, ώστε φαίνονταν όλοι τους να κατεβαίνουν σιγά – σιγά. Όταν όμως ο πρώτος σίφουνας κόντευε να πέσει στη γη, η πτώση του έγινε πιο γρήγορη και τη συνόδευε τέτοιο μπουμπουνητό και τέτοια λαίλαπα που ξύπνησα τρέμοντας σύγκορμος κι έκανα ώρα να συνέλθω. ΄Ετσι ώστε μόλις σηκώθηκα, ζωγράφισα αυτό που φαίνεται παραπάνω.
Ο Θεός φέρνει όλα τα πράγματα προς το καλύτερο.”Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ διαβάζει λοιπόν τις σημειώσεις του Ντύρερ και χαράσσει μια προσωπική ερμηνευτική πορεία προσπαθώντας να πάρει σοβαρά υπόψη της αλλά και να μην ακολουθήσει υποχρεωτικά τις τρέχουσες ερμηνείες της εποχής της.

Χαρτογραφεί λοιπόν την ψυχή του Ντύρερ ή φτιάχνει το πορτρέτο του με τα υλικά των δικών της αναγνώσεων και των δικών της εμμονών; Ποιος Ντύρερ είναι αυτός που ονειρεύτηκε αυτή τη λαίλαπα και τα μπουμπουνητά;

Ο χαράκτης των σκηνών της Αποκάλυψης; Ο αστός της Νυρεμβέργης που προσχώρησε στη Μεταρρύθμιση; Ο ζωγράφος που επιχείρησε να αποδώσει το σχήμα και τη μορφή του ρινόκερω χωρίς να τον έχει δει; Ή μήπως κάποιος άλλος;
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να προσέξουμε λοιπόν δεν είναι ο τρόμος, η λαίλαπα των ήχων και τα τραντάγματα, αυτά που γράφει και αναφέρει ο Ντύρερ στην περιγραφή του αλλά κάτι που δεν αναφέρει καθόλου ενώ ίσως θα ήταν αναμενόμενο και η προσεκτική αναγνώστρια και ακαδημαϊκός υπογραμμίζει την έλειψή του: Το όνειρο την εντυπωσιάζει

«επειδή δεν περιέχει κανένα σύμβολο».Μήπως σε αυτό μπορεί κανείς να διακρίνει τον αντίκτυπο που είχαν στον Ντύρερ οι αναταραχές που του προκάλεσε η Μεταρρύθμιση και ενδεχομένως η ένταξή του στις τάξεις της προς το τέλος του βίου του;
Μήπως ένας ψυχαναλυτής να υπέθετε ότι ο Ντύρερ κατατρύχεται από την έμμονη ιδέα του νερού; Η ίδια το αποκλείει, θεωρώντας ότι «το νερό κατέχει μικρή θέση στη ζωγραφική ή τη χαρακτική του Ντύρερ, και η όψη του δεν είναι καθόλου μα καθόλου καταστροφική».

Επομένως μη βρίσκοντας σε άλλα έργα του μεγάλου ζωγράφου ζοφερές αναφορές σε κατακλυσμούς ή σε πλημμύρες μένει η καταγραφή ενός κοσμικού δράματος σε όνειρο, όπου ο οραματιστής – καταγραφέας - θεατής περιγράφει με ακρίβεια φυσικού επιστήμονα. Το φαινόμενο λοιπόν κατά Γιουρσενάρ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί είναι μοναδικό, περιγράφει μια συγκλονιστική κατάσταση – τον τρόμο του κοιμώμενου - ο οποίος όμως περιγράφει αποστάσεις, διαστάσεις και ήχους ως να διέκοπτε τον ύπνο του για να μην παραλείψει το παραμικρό και μετά να βυθιζόταν στο ανελέητο όραμα.

Εκεί που επιμένει ιδιαιτέρως η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ είναι στην ορθολογική – μεταρρυθμιστική τρόπον τινά όψη του ονείρου:


«Το επαναλαμβάνω δεν υπάρχει θρησκευτικό σύμβολο προστεθειμένο στο περιθώριο, ούτε εκδικητές άγγελοι που να δηλώνουν την οργή του Θεού, ούτε αλχημιστικό σύμβολο «των δυνάμεων που φέρονται προς τα κάτω» - ανώφελο μπροστά στη τρομερή καταφορά των καταρρακτών»Το κλειδί λοιπόν της ερμηνείας είναι στο ότι ο Ντύρερ ήταν χριστιανός, «κληρονόμος της και ανυπέρβλητος ερμηνευτής της Μεσαιωνικής ευλάβειας» αλλά και «αστός της Νυρεμβέργης που προσεχώρησε στη Μεταρρύθμιση».

Και η καταληκτική φράση «Ο Θεός φέρνει τα πράγματα προς το καλύτερο» επιβεβαιώνει είτε μια ειλικρινή και ευλαβή αισιοδοξία που ως ένα μηχανικό «σταυροκόπημα που του επιτρέπει να βγει αλώβητος από το όνειρο» ή ένα Ντύρερ που διαθέτει μια

"περιεσκεμμένη δήλωση υποταγής στην τάξη των πραγμάτων",που είναι χαρακτηριστικό ενός αυθεντικά θρησκευτικού μεγάλου πνεύματος, όπως ο Μάρκος Αυρήλιος ή ο Λάο Τσε.
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Γιουρσενάρ βλέπει τον δεύτερο Ντύρερ, ως ένα επίγονο του προσφιλούς της Αδριανού όπου χωρίς αντίφαση στα βάθη της ψυχής του αποδέχεται με εμπιστοσύνη και συγκατατίθεται στην τάξη των πραγμάτων.

Ο Ντύρερ αυτός πιστεύω αν ήταν δυνατόν, εκτός από την καταγραφή του οράματος θα συνέγραφε και αυτός τα Απομνημονεύματά του ως άλλος Αδριανός. Ίσως αυτό δεν έγινε γιατί ο Ντύρερ της έχει ενσωματώσει, πριν γίνει ο αστός της Νυρεμβέργης, στοιχεία από τον Ζήνωνα τον Αλχημιστή της Αβύσσου, δηλαδή του Νιγκρέντο του Μαύρου Έργου της Αλχημείας.

Πώς να ξεφύγεις από τις δεσμεύσεις ενός έργου που βρίθει αλχημιστικών συμβολισμών όπως η περίφημη Μελαγχολία; Μπορεί κανεις να αγνοήσει τα πυθαγόρεια τετράγωνα, τα πλατωνικά στερεά, την κλεψύδρα του Κρόνου, το ουράνιο τόξο που προαναγγέλλει το επόμενο στάδιο της αλχημιστικής μεταμόρφωσης και να εφησυχάσει κοιτώντας το όραμα «χωρίς κανένα σύμβολο»;

Αυτό που θα αποτολμούσα να παρατηρήσω, με την ασφάλεια της απόστασης και το ακαταλόγιστο της ερασιτεχνικής ματιάς είναι μια διαφορετική χρήση των συμβόλων και των εικόνων από τον Ντύρερ. Η υπερχρήση τους στη Μελαγχολία και στα χαρακτικά της Αποκάλυψης φανερώνουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή ο 16ος αιώνας είναι ένας αιώνας συμβόλων και διαμεσολαβημένων θεωρήσεων της πραγματικότητας μέσα από τα κείμενα και τις εικόνες των γραφών και των φωτεινών και σκοτεινών – πάντα γοητευτικών όμως - παραδόσεων του Μεσαίωνα.

Ας μην ξεχνάμε ότι το νερό που βλέπει ο Ντύρερ, ο ευλαβής χριστιανός, δεν είναι το νερό από κάποιο ποταμάκι που ενδεχομένως υπάρχει σε άλλα έργα του. Πρόκειται για νερό «που πέφτει από τον ουρανό». Σύμφωνα λοιπόν με την κοσμολογία της Βίβλου, που σαν μεταρρυθμιστής μελετά πρόκειται για άλλου είδους νερό.

Ας θυμηθούμε τις πρώτες αράδες της Γενέσεως:


«και διεχώρισεν ο θεός ανά μέσον του ύδατος, ο ήν υποκάτω του στερεώματος και ανά μέσον του ύδατος του επάνω του στερεώματος. Και εκάλεσεν ο Θεός το στερέωμα ουρανόν» Γεν 1, 7-8.Το νερό λοιπόν που βρίσκεται π ά ν ω α π ό το σ τ ε ρ έ ω μ α ανακαλεί το α ρ χ έ γ ο ν ο χ ά ο ς , λόγω της διαφορετικής του φύσεως από αυτό των ποταμών και των θαλασσών.
Πρόκειται λοιπόν για ένα κοσμικό δράμα, για ένα σοβαρό κίνδυνο που θα καταλύσει την συναγωγή των υδάτων επαναφέροντας το αρχέγονο χάος; Όλα είναι πιθανά όταν ανοίγει το στερέωμα. Πόσο διαφορετική φαίνεται η σκηνή της βάπτισης του Χριστού στα αγιασμένα έκτοτε ύδατα του ποταμού όταν ανοίγει και πάλι το στερέωμα αλλά για να εμφανιστεί τότε το Πνεύμα εν είδει περιστεράς…
Ή μήπως δεν πρόκειται για διαφορετική στιγμή; Η μέρα του ονείρου – ο Ντύρερ δηλώνει τυπικά και με ακρίβεια την ημερομηνία αλλά κανείς δεν την προσέχει – την νύχτα δηλαδή « της Τετάρτης προς την Πέμπτη μετά την Πεντηκοστή» είναι η μέρα που ανακαλεί πάλι την Επιφάνεια του Αγίου Πνεύματος, όχι με τη μορφή περιστεριού αλλά πύρινων γλωσσών που κάθισαν πάνω στις κεφαλές των Αποστόλων και τους έδωσαν τη δυνατότητα μέσω της φώτισης να μιλούν γλώσσες.


Νομίζω λοιπόν ότι ο Ντύρερ εκφράζει το προσωπικό του άγχος της φώτισης. Η εξ αποκαλύψεως φώτιση - εκείνης της ημέρας που είδε το όνειρο δηλαδή μετά την Πεντηκοστή – με το αναπόφευκτο άνοιγμα του στερεώματος μπορεί να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και να απελευθερώσει το αρχέγονο ύδωρ το υπεράνω του στερεώματος. Οι ομιλούσες φλόγες λοιπόν έχουν τη μορφή ηχηρών σιφώνων ύδατος.


[1] Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, Η σμίλη του Χρόνου, μετάφραση Νίκου Δομαζάκη και Ιωάννας Χατζηνικολή, εκδ. Χατζηνικολή (1993)

[2] Ενυπνιογράφοι και καταγραφείς ονείρων της Μ. Θεοδοσοπούλου στο:
http://maritheodo.blogspot.com/2008/05/blog-post_30.html

[3] Robert Louis Stevenson, Περί της ηθικής του συγγραφικού επαγγέλματος, Μετάφραση Κατερίνα Ηλιοπούλου – Νάσια Ντινοπούλου, Εκδ. Printa (2005)

[4] Σάββα Αγουρίδη, «Ποταμός εκπορεύεται εξ Εδέμ…», Η Καθημερινή 7 ημέρες, Κυριακή 20 Ιουλίου, 2. Τα μυθολογικά του νερού στο: http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/2003/07/20072003.pdf

Πηγές εικόνων
http://www.blessedsacramentcc.org/Ministries/info/MusicalOfferings/pentecost.jpg
http://godspace.files.wordpress.com/2008/04/mildorfer_pentecost340x600.jpg
http://members.chello.nl/~l.de.bondt/JohnBaptist.jpg
http://www.logoi.com/pastimages/img/jesus_1.jpg
http://br.geocities.com/reinaldochaves/imagens/melancolia.jpg
http://briancarnold.files.wordpress.com/2009/02/albrecht_durer_apocalypse_of_st_john_the_dragon_with_the_seven_heads.jpghttp://www.wga.hu/art/d/durer/2/16/2/12dream.jpg
http://www.masterworksfineart.com/inventory/durer/prev_durer2275.jpg (Pentecost, the small Passion)
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5SYNIMAYNkUYos0vcMe4VZZ2F_fYi2v7O12buMNniG6eiUkRBUD2arTEN90MODXddplp_2KOWoYGvDyqEEwQjudcORWQ3UOFN5fA_fP6Uz-RAWBWJGXaIwIRHCkAXbFZFlilSW7f-Sc8/s400/durer-rhinoceros.jpg
http://www.masterworksfineart.com/images/artists_bio/durer.jpg
http://en.structurae.de/files/photos/r0002001/hadrien01.jpg
http://www.ifp.cz/IMG/851_l_oeuvre_au_noir.jpg
http://www.notablebiographies.com/images/uewb_09_img0659.jpg
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjXO5rgDlr-hsx3q-wpu7wm5l0q7rX2m3_o7TyHkGT06x6dwSNARDDYf0-U-SDcipu81r_ZbvA0HktY1STv9-YKFOWUeaygYUYXAFV5RiR4ox2wdnGPmfJ8WuxjmS4JB0Xp3_6t6qd8wLH/s320/6a00d83451c23269e200e5531319938833-800wi.jpg
http://terresdefemmes.blogs.com/photos/portraits_dauteures/marguerite_yourcenar.JPG

http://waxtablets.blogspot.gr/2009/05/blog-post_29.html

Πόλυ Χατζημανωλάκη Σκέψεις, σκέψεις, δαιμόνια και διακορευτές. Μιλώντας για την «πρώτη φορά»

Poly Hatjimanolaki
21/5/2014
Σκέψεις, σκέψεις, δαιμόνια και διακορευτές. Μιλώντας για την «πρώτη φορά»

Διάβασα σήμερα στα πεταχτά – και χάρηκε η ψυχή μου – ένα απόφθεγμα της Εμιλυ Ντίκινσον, που ανάρτησε η φίλη μου, η ποιήτρια Αθηνά Τιτάκη. Εντάξει, το ξέρω ότι καλό είναι να δυσπιστεί κανείς στα αποφθέγματα. Μια φράση, αποκομμένη από το σώμα της σκέψης και του συλλογισμού στο πλαίσιο του οποίου έχει ειπωθεί οδηγεί αρκετές φορές σε απλοποιήσεις, αγκυλώσεις. Εστιάζει κάπου αλλά και πολλά αποκρύπτει. Μπορεί να συμβεί το ίδιο με ένα στίχο, μια ποιητική αστραπή, μια σκέψη, ένα σλόγκαν, που αναπαράγεται με σκοπό να τονίσει να παραλληλίσει κάτι από το ένα πλαίσιο στο άλλο, μεταφέροντας τα «θετικά» ή τα αρνητικά συμφραζόμενα . Εδώ είναι η ουσία της διαφήμισης – κάποιοι θα πουν της ποίησης – μια ηθελημένη συσκότιση, μια μεγέθυνση, μια καίρια αναλογία στην υπηρεσία αυτού που στέλνει το μήνυμα. Και λέει πολλά για αυτόν που το στέλνει.

Η φράση της Έμιλυ Ντίκινσον έχει να κάνει με την πρώτη φορά.
«Όταν επιχειρείς κάτι για πρώτη φορά, απελευθερώνεις ένα δαιμόνιο»

Και σκέφτηκα τότε - πώς να το αποφύγω; - την πρώτη φορά της νεαρής ψηφοφόρου που χρησιμοποίησε ο Πρόεδρος Ομπάμα στην εκστρατεία του. Μια κοπελίτσα απαριθμεί τα προσόντα που πρέπει να έχει Αυτός τον οποίο θα πρέπει να εμπιστευθεί για να τον ψηφίσει (με τον ίδιο τρόπο που θα διαλέξει κατά το αμερικάνικο πρότυπο αυτόν με τον οποίο θα κάνει έρωτα για πρώτη φορά). Το ίδιο συμβαίνει και με μια κοπέλα στην προεκλογική εκστρατεία του Πούτιν, που συμβουλεύεται την τσιγγάνα για το πώς θα είναι ο πρώτος της. Η τσιγγάνα στα ταρώ της δείχνει τον Πούτιν και η ονειροπαρμένη Ρωσίδα ανεβαίνει τα σκαλιά του εκλογικού κέντρου να βρει τον – σιτεμένο αλλά έμπειρο - πρίγκιπα του παραμυθιού, τον μόνο άξιο να του εμπιστευτεί την παρθενική της ψήφο.
Τα ίδια και στα καθ’ ημάς στη διαφήμιση που κυκλοφόρησε εδώ στο φμπ με την «πρώτη φορά» και το Ποτάμι. Λίγο πιο επαρχιώτικα, μια αντιγραφή στο ίδιο πρότυπο που θεωρείται ότι πέτυχε, μια και τώρα πια η λογοκλοπή δεν κρύβεται. [Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Τα κλιπ με τις πρωτότυπες διαφημίσεις Πούτιν και Ομπάμα κυκλοφορούν σε πολλούς τοίχους. Απορώ πως κάποιος μιμείται και πιστεύει ότι δεν θα το δουν οι άλλοι. Εγώ τα πρωτοείδα στον τοίχο της εξαιρετικής Αφροδίτης Κουκουτσάκη]

Αναρωτιέμαι γιατί αυτά με ενοχλούν. Αφού πολλές φορές μιλάμε για παρθενικό ταξίδι, για παρθενική ομιλία, παρθενικό είναι κάτι το καινούργιο κάτι που επιχειρεί κάποιος για πρώτη φορά. Αυτό που ίσως τον εντάσσει σε μια νέα κοινότητα. Αυτό που του ανοίγει νέες προοπτικές. Στο «παρθενικό» υπάρχει βεβαίως το σεξουαλικό υπονοούμενο, αλλά πώς αλλιώς και στον έρωτα υπάρχει πρώτη φορά και οι εκφράσεις αυτές θαρρώ αναφέρονται στα δυο φύλα. Ενώ οι πολιτικές διαφημίσεις – και σε όλες τις εκδοχές τους – έχουν σαφή προσανατολισμό στο φύλο. Αναφέρονται σε μια κοπέλα. Ο υποψήφιος είναι ο μελλοντικός διακορευτής που πρέπει να επιλεγεί με σύνεση. Αντί η ψήφος, η πρώτη φορά, να είναι η αφορμή για κάτι νέο, για μια είσοδο σε μια κοινότητα με το πολιτικό δικαίωμα, η διαφήμιση παραπέμπει στο δικαίωμα της πρώτης νύχτας που το παραχωρεί η κοπέλα στον φεουδάρχη, τον πλανητάρχη, τον ολιχάρχη, στο κάθε επιδοξο αντίγραφό του που χάνει και τα εύσημα της πρώτης φοράς, της φρέσκιας ιδέας.
Κάθε πρώτη φορά, για οτιδήποτε είναι πολύ σημαντική. Σκέπτομαι πόσο αινιγματική και πόση πυκνή είναι η φράση της Έμιλυ Ντίκινσον. Το δαίμονα που απελευθερώνεται με την πρωτοτυπία, το ρίσκο που παίρνεις και που πρέπει να μάθεις να ζεις μαζί του, να τον αντιμετωπίζεις από δω και πέρα. Την ευθύνη που παίρνεις. Σκέπτομαι την ουσία των λόγων, την περίσκεψη και το βάθος της σκέψης μιας ποιήτριας, μιας κοπέλας που ζούσε έγκλειστη καλλιεργώντας τον κήπο της, γράφοντας στίχους για την αιωνιότητα.
Αυτά θέλω να σκέπτομαι. Οχι τα άλλα. Τους πλανητάρχες, τους φεουδάρχες, τους υποψήφιους διακορευτές.

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Μάιος 2014

Πόλυ Χατζημανωλάκη Το αλφαβητάρι των πουλιών

Το αλφαβητάρι των πουλιών

Θα αποστηθίσω

Τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

Και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων

Θα χαράξω

Ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

Με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω

Τι λένε τα πουλάκια;

Ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ

Ταπεινά

Έξω στους δρόμους

Εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα

Να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος"

Ακολουθεί αναδημοσίευση από άρθρο τις 09.04.2014 στην Αυγή
Το αλφαβητάρι των πουλιών
Η Πόλυ Χατζημανωλάκη έχει έναν προσωπικό, άκρως ενδιαφέροντα, τρόπο να αναγνώνει και να ανασύρει τους λογοτεχνικούς χυμούς των κειμένων. Όπως στο αναγνωστήριό της δεν αφήνει ούτε λέξη να πάει χαμένη, έτσι και στο λογοτεχνικό της εργαστήρι "μυρίζεται" την ουσία χωρίς να αποστρέφεται τη λεπτομέρεια. Πολλές φορές, μάλιστα, είναι μια μικρή, ταπεινή λεπτομέρεια που την οδηγεί στη δόμηση του υλικού της και την επισήμανση των λεπτών εκείνων γραμμών που ενώνουν το πεζογραφικό με το ποιητικό της σύμπαν.

Επίμονη ανατόμος νοημάτων και λέξεων, στο έως τώρα λογοτεχνικό της αποθεματικό, το μυθιστόρημα "Οι μέλισσες του Κάλβου τριγυρίζουν στα λιβάδια του Λινκολνσάιρ", τα θεατρικά, τα δοκίμια αλλά και τις βιβλιοκριτικές της εδώ στην "Αυγή" και στα ιστολόγιά της, έρχεται να προστεθεί η πρώτη της ποιητική συλλογή "Το αφαβητάρι των πουλιών" (εκδ. Εύμαρος) που παρουσιάζεται απόψε στις 7.30 μ.μ. στο "Καφενείο της Άννας" (Αγίων Αναργύρων 5, Ψυρρή).

Διατηρώντας την ανορθόδοξη - αντίστροφη - πορεία κατάληξης στον ποιητικό λόγο, με τις πρότερες αποσκευές και τη βιωματική σύνθεση της εμπειρίας της, στα ποιήματα της πρώτης της συλλογής αναμετράται με θέματα υπαρξιακά, κρηπτομνησίες, αναζήτηση του χαμένου χρόνου, συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους με τον τρόπο του Γκουρτζιέφ: υποκαταστάσεις και μυστικές συνομιλίες με την Έμιλυ Ντίκινσον, τη Φρίντα Κάλο, τον Αντρέι Ταρκόφσκι, τον Σαιντ Εξυπερύ, τον Παπαδιαμάντη και άλλους μυθιστορηματικούς ή μυθικούς ήρωες και ηρωίδες (Πηνελόπη, Αριάδνη, Οδυσσέας) ή χαρακτήρες του κινηματογράφου και του θεάτρου, όπου και αποδίδονται οι πνευματικές οφειλές.

Σε ελεύθερο στίχο ή με ποιητική πρόζα, σε αντίστιξη ή σε ζεύξη με τον τρόπο της πεζογραφίας επιτελούνται τα βήματα προς στην ποίηση που προσλαμβάνονται διαρκώς ως πτήση.

Ο ποιητικός λόγος, ως «μαγική πτηνότητα», ως μαθητεία στην άφωνη γλώσσα των πουλιών εκφράζεται χαρακτηριστικά στο ομότιτλο ποίημα "Το αλφαβητάρι των πουλιών" στο οποίο διαβάζουμε: Θα αποστηθίσω / Τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά / Και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων / Θα χαράξω / Ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται / Με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ' ακούω / Τι λένε τα πουλάκια; / Ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ / Ταπεινά / Έξω στους δρόμους / Εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα / Να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος.

http://www.avgi.gr/article/2252916/to-alfabitari-ton-poulion

Πόλυ Χατζημανωλάκη, «Το αλφαβητάρι των πουλιών»

Οι εκδόσεις Εύμαρος και η Πόλυ Χατζημανωλάκη σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής της συλλογής «Το αλφαβητάρι των πουλιών»



την Τρίτη 8 Απριλίου 2014, στις 7:30 μμ


στο Καφενείο της Άννας, Αγίων Αναργύρων 5 στου Ψυρρή (Μετρό Μοναστηράκι)


Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι φίλοι της:


Παυλίνα Παμπούδη


Σοφία Φιλιππίδου


και ο Στρατής Φάβρος


Διαβάζουν ηθοποιοί της φοιτητικής σκηνής Τ3χνη


_______

Ακολουθώντας μια θητεία - μετά την είσοδό της στα γράμματα σε ώριμη ηλικία - στο μυθιστόρημα, το θεατρικό κείμενο, το λογοτεχνικό δοκίμιο και το κριτικό σχόλιο, η Πόλυ Χατζημανωλάκη κατασταλάζει και ανθολογεί μια συλλογή από ποιήματα που έχουν γραφεί σε ένα διάστημα περίπου τριών χρόνων. Προέρχονται κυρίως από την παρουσία της στο διαδίκτυο όπου διατηρεί τρία λογοτεχνικά ιστολόγια και σηματοδοτούν μιαν ανορθόδοξη – αντίστροφη – πορεία κατάληξης στον ποιητικό λόγο, με τις πρότερες αποσκευές και τη βιωματική σύνθεση της εμπειρίας της.

Θέματα υπαρξιακά, κρηπτομνησίες, αναζήτηση του χαμένου χρόνου, συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους με τον τρόπο του Γκουρτζιέφ: υποκαταστάσεις και μυστικές συνομιλίες με την Έμιλυ Ντίκινσον, την Φρίντα Κάλο, τον Αντρέι Ταρκόφσκι, τον Σαιντ Εξυπερύ, τον Παπαδιαμάντη, και άλλους μυθιστορηματικούς ή μυθικούς ήρωες και ηρωίδες (Πηνελόπη, Αριάδνη, Οδυσσέας) ή χαρακτήρες του Κινηματογράφου και του Θεάτρου όπου και αποδίδονται οι πνευματικές οφειλές.

Σε ελεύθερο στίχο ή με ποιητική πρόζα, σε αντίστιξη ή σε ζεύξη με τον τρόπο της πεζογραφίας επιτελούνται τα βήματα προς στην ποίηση που προσλαμβάνονται διαρκώς ως πτήση.

Ο ποιητικός λόγος, ως «μαγική πτηνότητα», ως μ α θ η τ ε ί α στην άφωνη γλώσσα των πουλιών εκφράζεται χαρακτηριστικά στο ομότιτλο ποίημα:


Το αλφαβητάρι των πουλιών


Θα αποστηθίσω

Τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά

Και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων

Θα χαράξω

Ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται

Με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω

Τι λένε τα πουλάκια;


Ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ

Ταπεινά

Έξω στους δρόμους

Εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα

Να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος"


https://www.facebook.com/events/650863064949862/?ref_dashboard_filter=upcoming





Στρατής Φάβρος

3 Απριλίου


ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ


Τα μαλακά του χέρια με κρατούσαν σε απόσταση

όταν έπεφτα πάνω του για αγκαλιά

είχε ζάχαρο βλέπετε, και η γλύκα απαγορευόταν

τον έβλεπα εκστατική να κάνει ενέσεις ινσουλίνης

Μετά φορούσαμε οι δυο μας ψάθινα καπέλα

βαδίζαμε στην επικράτειά του

Εγώ ο στρατός σου, παππού

με την τσάπα στον ώμο

σε κατάσταση χάριτος

στου περιβολιού την απέραντη χώρα

με τις μανταρινιές και τα πορτοκαλένια δέντρα

να ορίσουμε τους δρόμους του νερού

Υγρασία που φτάνει ως τις μέρες μας

ξέρω τι σου λέω

καθώς μετακινώ το χώμα να διαβεί το ρυάκι

μικρές τεχνητές λίμνες, παππού

ολοστρόγγυλες

σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας

θα αναληφθεί το αρχαίο περιβόλι

Είναι τώρα σε άλλο χρόνο

ο χώρος δεν υπάρχει

άγνωστα ακίνητα ανάσκαψαν τα ίχνη της πορείας μας

σπιτάκια ξένα

στριμώχνονται, φυτρώνουν, οι ρίζες τους ξεθεμελιώνουν

το χτήμα

Εγώ έχω καταταγεί από τότε, ξέρεις

συνεχίζω να ποτίζω

δεν έφυγα ποτέ


Πόλυ Χατζημανωλακη ( Από την ποιητική συλλογή της Το Αλφαβητάρι των πουλιών)

[ Τα ποιήματα της Πόλυς δεν πατάνε επάνω σε κλασσικές ποιητικές φόρμες αλλά έχουν μια εξαίσια συναισθηματική ροή και εντελή αφηγηματική έκταση, και αυτά είναι στοιχεία που μόνον μεγάλοι ποιητές επιτυγχάνουν . ]


Poly Hatjimanolaki






Έργο: Silena Lena.






Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόλυ Χατζημανωλάκη στο μπλογκ μου Λογοτεχνικά Αναλόγια (ότι συλλέγω διαβάζοντας από τον Αύγουστο'13 που δημιούργησα τον ιστότοπο) : http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr/


και προηγούμενες δημοσιεύσεις μου για την Πόλυ Χατζημανωλάκη μπορείτε να δείτε εδώ :


http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/






Χατζημανωλάκη, Πόλυ





Η Πόλυ Χατζημανωλάκη γεννήθηκε στην Κάλυμνο το 1958. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά έκανε το διδακτορικό της στη Στατιστική Φυσική στις Βρυξέλλες, κοντά στον νομπελίστα Ilya Prigogine. Κατόπιν εργάστηκε ερευνητικά στο Κέντρο Στατιστικής Μηχανικής και Θερμοδυναμικής του Πανεπιστημίου του Austin στο Τέξας, δίδαξε Φυσική σε μεταλυκειακό επίπεδο καθώς και στο Διεθνές Απολυτήριο (ΙΒ΄).


Για δέκα χρόνια διηύθυνε το IB΄ στα Εκπαιδευτήρια Κωστέα - Γείτονα. Είναι μέλος του Γραφείου Εκπαιδευτικής Έρευνας των Εκπαιδευτηρίων Γείτονα. Τελευταία ασχολείται συστηματικά με τα προγράμματα Βιωματικής Μάθησης, δημιουργώντας εκπαιδευτικό υλικό και πολυμεσικές παρουσιάσεις για όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Συμμετέχει ως συντονίστρια στο Δίκτυο Καινοτόμων Σχολείων και έχει δημιουργήσει το Ιστολόγιο για θέματα μνήμης «Πινακίδες από Κερί». Είναι υπεύθυνη του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ανάγνωσης Παιδικού Βιβλίου «Βιβλιοδρομίες» που τα τελευταία δέκα χρόνια διοργανώνεται από τα Εκπαιδευτήρια Γείτονα και έχει συμβάλει, κατά κοινή ομολογία, στο να μυηθούν οι μικροί μαθητές στην τέχνη της ανάγνωσης. «Οι Μέλισσες του Κάλβου» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.





Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ


(2010) Τα αινίγματα του Ν’γκόρο, Ροές


(2008) Οι μέλισσες του Κάλβου τριγυρίζουν στα λιβάδια του Λινκολνσάιρ, Ταξιδευτής





Λοιποί τίτλοι


(2011) Δήμου, Νίκος, 1935-, Meditations on eBook, Καραγιάννη Γεσθημανή [έργα]











Κριτικογραφία


Οι ιστορίες που ονειρεύτηκαν τα πουλιά, "Η Αυγή", 18.3.2014Αντονέν Αρτώ: "Το θέατρο και το είδωλό του" [Αντονέν Αρτώ, Το θέατρο και το είδωλό του], "Η Αυγή", 18.2.2014Φτιάχνοντας καπέλα από χαρτί, "Η Αυγή", 4.2.2014"Το χεράκι στον ιστό" της Παυλίνας Παμπούδη: αφήνοντας κενό στην εικόνα να διεισδύσει το επέκεινα[Παυλίνα Παμπούδη, Το χεράκι στον ιστό], "Η Αυγή", 21.1.2014Η "Οδύσσεια" του Jean-Pierre Vernant: Ήμουν κι εγώ κάποτε "Κανένας" [Jean - Pierre Vernant, Η Οδύσσεια], "Η Αυγή", 8.1.2014Χωρίς λίκνο: δημιουργώντας έναν εαυτό στο ορφανοτροφείο [Αλέξανδρος Στεφανίδης, Το χάδι], "Η Αυγή", 24.12.2013Animus Canis: Σκέψεις μετά την ανάγνωση του βιβλίου του Κώστα Μαυρουδή "Η αθανασία των σκύλων"[Κώστας Μαυρουδής, Η αθανασία των σκύλων], "flaneries", 22.12.2013"Το σπίτι μου" της Μέλπως Αξιώτη: Ο μηχανικός, ο συγκολλητής και οι δρόμοι της Χρυσαλλίδας [Μέλπω Αξιώτη, Το σπίτι μου], "Η Αυγή", 10.12.2013Ιστορίες ανθρώπων [Ελένη Λόππα, Οι εμιγκρέ], http://bibliotheque.gr, 28.10.2013Εκεί που η καρδιά χτυπάει σαν ξενιτιά: ο αλχημικός χρυσός της ποίησης της Ολβίας Παπαηλίου [Ολβία Παπαηλιού, Μόνιμο ύδωρ· ζωντανό νερό], "Πινακίδες από Κερί", 27.7.2013Η ανθρώπινη ομιλία της ποιήτριας Γιώτας Αργυροπούλου: μιλώντας τη γλώσσα που μιλούσαν τα πουλιά στο "Τραγούδι του νεκρού αδερφού" [Γιώτα Αργυροπούλου, Ποιητών και αγίων πάντων], Περιοδικό "Ο Σίσυφος", τχ. 6, Ιούλιος-Δεκέμβριος 2013Το αλογάκι της Παναγίας [Αρχοντούλα Διαβάτη, Το αλογάκι της Παναγίας], diastixo.gr, 27.1.2013Ταξίδι με το Ματαρόα [Αρχοντούλα Διαβάτη, Το αλογάκι της Παναγίας], Περιοδικό "Ένεκεν", τχ. 27, Ιανουάριος-Μάρτιος 2013Ο αρχαίος κόσμος της Χλόης Κουτσουμπέλη [Χλόη Κουτσουμπέλη, Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς], "Η Αυγή", 18.12.2012Θησαυρίζοντας το Χρυσό της Πανσελήνου [Άννα Ι. Ρούσσου, Χρυσό της πανσελήνου], www.critique.gr, 11.7.2010



http://www.biblionet.gr/author/

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Σαν τα δάκρυα των νυμφών χρυσά…

Poly Hatjimanolaki
6/4/2014

Σαν τα δάκρυα των νυμφών χρυσά…

Θυμάμαι την ιστορία με τα δάκρυα που άκουγα από τη γιαγιά μου. Τα δάκρυα που έπρεπε να τα μαζέψει η βασιλοπούλα σε ένα μικρό γυάλινο βαζάκι και όταν αυτά θα γίνονταν χρυσά να ξεκινήσει κάτι
Τι; Δεν θυμάμαι πια.
Θα ήταν όμως ένα σημάδι σαν τα δάκρυα των νυμφών που τα εδέχετο η γη, των αδελφών του Φαέθοντα και σε ήλεκτρο μεταμορφώνονταν ή σαν τον αλχημικό χρυσό, ένα σημάδι πως άλλαξε εντός της επαρκώς, ήλθε δηλαδή το πλήρωμα του χρόνου και μπορούσε να κάνει μια καινούργια αρχή στην ιστορία της.

Με τι να καταπιάνονται άραγε οι βασιλοπούλες στα παλιά τα παραμύθια; Τι νίκες να καταγάγουν;
Καλά τον δράκο τον έχουν ημερώσει χωρίς μάχη και τις ακολουθεί (κάπου λέγεται) γητεμένος. Και άλλα πολλά κατορθώματα ιστορημένα στο πανί μα και στα τραγούδια
που σώθηκαν ως τις μέρες μας, για τα αδέλφια τους τους αγριόχηνους που τους έραβαν πουκάμισα τη νύχτα, ή για τον ύπνο τον βαθύ από όπου ξύπνησαν.
Κατόρθωμα και αυτό σπουδαίο.

Τα πίστεψα λοιπόν αυτά τα δάκρυα κατά λέξη. Άργησα όμως να το αποφασίσω
να αρχίσω να τα μαζεύω και άφησα να περάσει ο καιρός που έρεαν άφθονα, λίμνη
που μπορούσες να κολυμπήσεις. Τώρα πια κόμπο κόμπο
Δένεται η θλίψη πισθάγκωνα
Φράγματα πανύψηλα
Ορθώθηκαν εκεί που ήταν τα ποτάμια
Οι πηγές ίσως να στέρεψαν

Για να μην μπορεί να ταξιδέψει
Το καράβι του παραμυθιού
Με όλες τις παλιές τις υποσχέσεις του

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Οκτώβριος 2012 (re - post)

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Μια ασθένεια

Poly Hatjimanolaki
4 Απριλίου
Μια ασθένεια


Ήταν ο ήλιος άγριος έδιωχνε τις αποχρώσεις, ξέβαφε τα πάντα. Ο δρόμος πολυσύχναστος. Βοή. Τα μηχανάκια βιαστικά, θελήματα, διαδρομές ιδιωτικές. Η επιγραφή του ανθοπωλείου. Το όνομα του δρόμου δεν χρειάστηκε να το θυμηθεί. Κενό. Κράμπα στο στομάχι. Βοή στα αυτιά. Είχε κοκκινίσει στο πρόσωπο. Το ήξερε. Χωρίς να δει τον καθρέφτη.

Γράφει και ξαναγράφει τα συμπτώματα
το βλέμμα που σπιθίζει
το πρόσωπο που φλέγεται
τον κρύο ιδρώτα και το τρέμουλο
και ο σεισμός στο στήθος που τραντάζει
το κλουβί
όπως αποτυπώθηκαν στην τέχνη της ποιήσεως
Τα αμετάβλητα αισθήματα
το κορμί σαν διαλύουν
μια ανάμνηση.

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Απρίλιος 2014
Φωτό από την ταινία Paris Texas

Πόλυ Χατζημανωλάκη Van Gogh, Ημιτελής Άγγελος κατά Rembrandt

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Van Gogh, Ημιτελής Άγγελος κατά Rembrandt



Είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου και τον κάλεσαν από εκεί που είχε καταφύγει προ αμνημονεύτων χρόνων, ένα πηγάδι όπου έπλαθε μικρά πήλινα πουλιά και ο Παντοδύναμος να τους φυσά πνοή και πετούσαν. Εργαζόταν κυρίως με την αφή - είχε με τον καιρό τυφλωθεί από το σκοτάδι και την προσήλωση - λάσπη κολλημένη στα δάχτυλα, ξερή και μπορούσε να δίνει με το χέρι του το σχήμα εκείνο της ατράκτου στο πετούμενο, το τέλειο που το μόνο που χρειαζόταν μετά ήταν η ελαφράδα, ο αέρας που γεμίζει τα λεπτά οστά και προκαλεί μια αραίωση στην υφή του σώματος. Εκείνος δεν πετούσε, τυφλός, πού να πάει τόσο χρόνια το είχε ξεχάσει το αγγελικό προνόμιο.
Σήμερα είναι η μέρα, του είπαν. Του έβαλαν στα χέρια τον κρίνο, τον πιο ανθεκτικό, αυτόν που φυτρώνει στη Νότια Αφρική. Κατάμαυρη κάλα έως μωβ, εκείνος βέβαια δεν μπορούσε να δει και από την ταραχή του τον έπιασε ένα τραύλισμα … Τερι ρι ρέμ - Τεριρέμ και κρατούσε σφιχτά ένα πήλινο ομοίωμα μέχρι που έσπασε. Του είπαν ότι εκείνη ήταν μια κοπέλα από την Παλαιστίνη, στα στρατόπεδα των προσφύγων, είχε χάσει δυο αδέλφια στους βομβαρδισμούς, ζούσαν και οι δυο της γονείς όμως, ανήμποροι να τους φροντίζει. Φόρεσε τη στολή του, είχε και σειρήτια και όμορφες επωμίδες. Στρατιωτικός Άγγελος είσαι, μην κοιτάς που έχεις ασκητέψει.
Θα κάνω ό, τι μπορώ είπε. Θα θυμηθώ τις εποχές των πτήσεων. Θα κλείσω τα μάτια, θα με οδηγήσει η σκέψη. Από πνεύμα είμαστε όλοι, δεν είμαστε;
Το ξέρω πως η Πνοή που τώρα εκπροσωπώ δεν είναι αυτή που θα κάνει το θαύμα. Είναι η άλλη, η ακατανίκητη δύναμη που έχει εντός της η Μαριάμ. Σε αυτήν θα της πω να προσφύγει. Να μην απελπίζεται. Και εγώ θα είμαι το ζωντανό παράδειγμα. Τυφλός. Ατελής. Ημιτελής. Δημιουργός ομοιωμάτων φτερωτών πουλιών που τερετίζουν. Θα συντηρήσω ωστόσο, αφού πρέπει, την πρόληψη της Θείας Δίκης, για να ενισχύσω την οργή της, την απόφαση να μην εγκαταλείψει. Να μην απελπιστεί. Όπως γίνεται τόσες φορές στις εξεγέρσεις, που κάποιοι διαδίδουν ότι μια ισχυρότερη δύναμη έχει ταχθεί με το μέρος τους, στα μετόπισθεν και υποστηρίζει κρυφά.
Απαραίτητο. Χαίρομαι που με διαλέξατε. Ευλογημένος εγώ από τους αγγέλους.

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Μάρτιος 2014

Πηγή : http://waxtablets.blogspot.gr/2014/03/van-gogh-rembrandt.html

Πόλυ Χατζημανωλάκη Van Gogh, κορίτσι στο δάσος, σκίτσο

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Van Gogh, κορίτσι στο δάσος, σκίτσο





Κάθε απόγευμα, κάθεται στο παράθυρο φορώντας πάντα ένα άσπρο πάνινο καπέλο και μαύρα γυαλιά, να κρύβουν το βλέμμα της από τους περαστικούς. Ζει στο ισόγειο ενός τριώροφου στο Άμστερνταμ, στο κανάλι Σίνγκελ. Τα μαλλιά της, λευκή αλογοουρά, δεμένα πίσω με ένα λαστιχάκι, το δέρμα της λείο, λεπτό, άσπρο σαν χασές…

«Δεν έχω τίποτε να κρύψω. Με ωφελεί ο ήλιος αυτή την ώρα της μέρας. Νιώθω τη ζέστη του στα μάγουλα, σαν γάτα των νεκροταφείων είμαι.
Ακούω το σαράκι στο εσωτερικό του σπιτιού, να τρώει τα έπιπλα επί πενηνταοκτώ χρόνια. Σήμερα που σας μιλώ, έχει σταματήσει απότομα. Για πρώτη φορά. Κάτι συμβαίνει.
Καθένας κοιμάται με διαφορετικό τρόπο σε αυτό το σπίτι. Αριθμός επτά. Το γνωρίζετε. Στον τρίτο όροφο μια ξανθιά κοπέλα – δουλεύει σε ένα φούρνο στο κέντρο. Μου φέρνει μηλόπιτες ακόμα ζεστές το απόγευμα. Η αδυναμία μου.»

Έχω μείνει κι εγώ εδώ, της θυμίζω. Να βρω κάτι κοινό μεταξύ μας. Η όψη της, ευγενική και περιπετειώδης, μου θυμίζει την Jane Goodall σε μια από τις φωτογραφίες της αγκαλιά με ένα χιμπαντζή στην Τανζανία ή την Κένυα.

«Έχω μια ανεψιά στους γιατρούς του κόσμου», μου απαντά.

«Έχω ακούσει για ταξίδια. Δεν έφυγα όμως ποτέ από αυτό το σπίτι».

Τότε θα συναντηθήκαμε όταν έμεινα κι εγώ. Μια σύντομη επίσκεψη στην πόλη σας. Πριν πολλά χρόνια. Είχα κοιμηθεί σε έναν υπνόσακο στον τρίτον όροφο. Στο κατώφλι έδεναν τα ποδήλατα. Την άλλη μέρα οι ροδακινιές – και ένας ζουάβος στο Μουσείο του Βαν Γκογκ. Τοπία θερισμού, μια θημωνιά και ένας κίτρινος τοίχος. Το καφέ στην Άρλ. Φωτογράφιζα τα σπίτια νύχτα με ένα τρίποδα. Αντάλασσα χαμόγελα με ανέμελους ποδηλάτες. Ένας Γαλαξίας γεμάτος παράξενους αστερισμούς ο τόπος σας. Θυμάμαι έστριβα τσιγάρο με το ένα χέρι. Ολντ Χόλμπορν. Δεν καπνίζω πια. Σε αυτήν την πόλη χαμογελούν πολύ. Είδα ανθρώπους να μην ντρέπονται να χασομερήσουν, να λιάζονται στην πόρτα τους. Καλημερίζουν τους περαστικούς σαν ισόβιοι ναυτικοί στα ποταμόπλοια. Ένα δάσος από κατάρτια στο κανάλι. Ιπτάμενοι Ολλανδοί σε χαμηλές πτήσεις.

Σας θυμάμαι. Δεν έφυγα ποτέ από εδώ. Επιτρέψτε μου να αποσυρθώ τώρα. Είμαι τυφλή μου λέει. Η έλλειψη όρασης δεν με απασχόλησε ποτέ. Ξέρω ότι έχετε ξαναέλθει.
Η σιωπή όμως από το σαράκι που σταμάτησε είναι ένα μεταφυσικό σκοτάδι που με καλεί να το ερμηνεύσω, με ταράζει. Πρέπει να του αφιερωθώ…


Πόλυ Χατζημανωλάκη
Φεβρουάριος 2014

http://waxtablets.blogspot.gr/2014/02/van-gogh.html

Πόλυ Χατζημανωλάκη Η θανάσιμη λευκότητα της ροδακινιάς του Vincent van Gogh

Η θανάσιμη λευκότητα της ροδακινιάς του Vincent van Gogh

Vincent van Gogh ζωγράφισε δεκατέσσερις πίνακες με ανθισμένα περιβόλια που σφύζουν από ζωή, όταν εγκαταστάθηκε στην Αρλ επιστρέφοντας από το Παρίσι. Αυτό το έκανε με πάθος, να τα προλάβει, όσο διαρκεί η εποχή της ανθοφορίας.
Τόσο φευγαλέα…
Έγραφε στον αδελφό του για την σημασία του δέντρου στη ζωή του ανθρώπου, το θαύμα του δέντρου που ανθίζει "ακόμα και στη μαύρη ξαγκαθιά" , τον κράταιγο, την ξεραμένη μηλιά που κάποτε ανθίζει – μια νέα νεότητα – αποδίδοντας άνθη μιας σπάνιας ομορφιάς, «τα πιο ευαίσθητα και παρθενικά που υπάρχουν κάτω από τον ήλιο». Αυτό είναι το προιόν μια σκληρής, δύσκολης ζωής ενός ανθρώπου έγραφε.

Τον φαντάζομαι στην αιωνιότητα, να παρατηρεί τους πίνακές του να αποχρωματίζονται, μια και τα χρώματα που είχε χρησιμοποιήσει δεν άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου. Αλλοιώσεις, αλλαγές των χρωμάτων. Μια ζωντανή μεταβολή των πινάκων, που αμφισβητούν τον δημιουργό τους και επιλέγουν να δίνουν άλλα ερεθίσματα κατά το δοκούν. Η βιολετιά πόρτα να γίνεται γαλάζια στο υπνοδωμάτιο, ή το άλικο σκέπασμα του κρεβατιού φτηνό κόκκινο…
Εκείνος, εκεί, ατάραχος, εύχεται να επιστρέψουν στην αρχική ιδεατή μορφή του σχεδίου, όπου τα χρώματα είναι λέξεις, είναι σύμβολα.
Αυτή η επίγνωση είναι το δώρο του θανάτου. Η αιωνιότητα του σχήματος και του συμβόλου απέναντι στη φευγαλέα ομορφιά του χρώματος.

Συνομιλεί με την λευκή ροδακινιά του… Οι νεκροί ζωγράφοι μπορούν και βλέπουν

Τι είναι ο θάνατος; Ένας αποχρωματισμός
Mε μετασχηματίζει μέχρι να φτάσω
Στις απαρχές των χρωμάτων
Στο μηδέν
Το Πριν

Στο σχέδιο που είχα, στην ελπίδα για μια αναγέννηση
Το άνθος
Ο βλαστός
Η έκρηξη της ανθοφορίας
Ακολουθεί ένα περίγραμμα
Που δεν διακρίνεται
Η γέννηση του σχήματος
Πριν το σχήμα
Ο βλαστός με όλες τις δυνατότητες
Που κρύβει
Σε προτάσεις, σε αραδιασμένα σύμβολα
Πρό – γραμμα
Ένα πρόγραμμα
Κρυμμένο στην κυτταρική καρδιά του δέντρου

Το βλέπω να λευκαίνεται

Το χιόνι στο πρόσωπό σου
Ανθός του θανάτου
Δεν μαραίνεται

Τα αίμα φεύγει από τα πέταλα
Σαν το χρώμα από τα μάγουλα μιας κόρης
Η παρθενικότητα του άνθους
Το έχω γράψει, αν θυμάμαι καλά
Στην επιστολή στον Τεό
Μόλις την είχα ζωγραφίσει
Ρόδινη

Ενα κορίτσι τώρα
Ασπρο σαν το χιόνι
Ρόδινο σαν το αίμα
Το παραμύθι


Πόλυ Χατζημανωλάκη
29 Ιουλίου 2013


Εικόνα: Van Gogh, Lευκό ανθισμένη ροδακινιά, στο Μουσείο Van Gogh του Άμστερνταμ
Από εδώ: http://www.vangoghmuseum.nl/vgm/mmbase/images/17473

Πηγή :  http://waxtablets.blogspot.gr/2013/07/vincent-van-gogh_29.html

Πόλυ Χατζημανωλάκη Αφιερώματα (βασισμένα σε εικόνες του Φεντερίκο Γκ. Λόρκα)

Αφιερώματα (βασισμένα σε εικόνες του Φεντερίκο Γκ. Λόρκα)





Σπίτια,
σπίτια σαν μικρά ζωάκια
Σπίτια παιδιά
Σπίτια φαντάσματα, σπίτια ζωντανά
Σπίτια ορφανεμένα
Ψυχοπομποί
και μια εκκλησιά
Σαν αρκούδα γονατισμένη στα τέσσερα
Γρυλλίζει να τα συμμορφώσει

…

Ένα δέντρο στον καθρέφτη σου
και ο πεθαμένος ανοίγει τα μάτια
Η γάτα της Αλίκης γλύφει τις τελευταίες σταγόνες γάλα
Οι ρίζες αναζητούν τον ήλιο
Και το καταραμένο ρόδο
Τώρα μια γλυκιά υπόσχεση

…

Ξέρεις εκείνη την μικρή πτυχή
Στο κέντημα της Παινεμένης
Εκεί έχε κρύψει ένα δάσος
Και μέσα ένα αηδόνι
Που τραγουδά με φωνή γυναίκας
Αν μπεις εκεί
Για να περάσεις τη νύχτα
Αψηφώντας τον άνεμο
όλη σου την ζωή την έζησες
Δεν έχει άλλο να σου δώσει


Πόλυ Χατζημανωλάκη
Ιούλιος 2013

http://waxtablets.blogspot.gr/2013/07/blog-post_31.html

Πόλυ Χατζημανωλάκη Το άλμπατρος εγώ

Το άλμπατρος εγώ




Θα ήθελα να ήμουν άλμπατρος
Λέω, φορώντας τα μαύρα μου γυαλιά
Έχοντας ένα κατοικίδιο θυμό στο στήθος

Ξυπνώ από τον εφιάλτη της κάθε νύχτας
Κυκλικά και ξαναμπαίνω
περνώντας από τη μέρα

Τη μοίρα των άλμπατρος
των ποιημάτων
να ακολουθήσω
θέλω

Επαναλαμβάνω λέξεις για τον πάγο που σπάει

(Ο πάγος ήταν παντού τριγύρω)

Ραγίζει σπάει και γρυλίζει απειλητικά
Ο θυμός μου
Δεν θρυμματίζεται
Βρυχιέται και ουρλιάζει
Πέφτει σωριάζεται
Όπως οι θόρυβοι μές΄τη λιποθυμιά
Πώς ακούγεται

Λέξεις καταραμένες
Της ποίησης
Ταξίδια

Απαγγέλω την μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Στέκομαι στο ένα πόδι
Και αυτό με χάρη
Ατενίζοντας πέρα στον ορίζοντα
Με τηλεσκόπιο
Μετά τον καφέ
Πώς βάφει το παράθυρο ο τυφώνας που έρχεται

Θυμάμαι τα μέρη που έχω ταξιδέψει
Τα ονόματα των πόλεων

Μάελστρομ

Που θα παρασύρει το πλοίο
Εγώ στο στήθος του φονιά μου να απαγκιάζω
Έχοντας σωριαστεί νεκρό στο κατάστρωμα
Υπακούοντας
Στην άγνωστη παρόρμηση του ποιητή
Που οπλίζει το χέρι
Που θα με θανατώσει

Μέχρι τότε

Κατάρτια από το παράθυρό μου βλέπω
Πλοία της ξηράς
Που θα σαλπάρουμε μαζί μια μέρα

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Σεπτέμβριος 2013

Φωτό: η ηθοποιός Φιόνα Σω στην παράσταση της Μπαλάντας του γερο ναυτικού του Κόλριτζ στην Επίδαυρο από το Lifo http://www.lifo.gr/mag/features/3372

Πηγή : http://waxtablets.blogspot.gr/2013/09/blog-post_24.html