Λογοτεχνικά αναλόγια: Μαρίνος Διονύσης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρίνος Διονύσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Αυγούστου 2015

Διονύσης Μαρίνος

Ήμουν ένας καλός γιος που έγινε κακός γιος και μετά γιος χωρίς πατέρα και μετά νησί που οξυδωνόταν από τα κύματά του και μετά πατέρας ενός καλού γιου και το νησί άρχισε να αδειάζει από χαρμολύπη και λυποχαρά και η κακή μούσα μνημοσύνη να το κυριεύει και το παρελθόν να καταλαμβάνει το άδειο κιβώτιο σώμα και το παρόν να υποχωρεί και το μέλλον να γίνεται μάλλον και να βαραίνουν οι σημασίες των πραγμάτων που έπεφταν δίχως ήχο κατά πάνω μου και η συμμετρία της ζωής να είναι προβληματική και το παράθυρο άνοιγε, υπήρχε, αλλά δεν είχε θέα, κάπου είχε πάει, δεν ξέρω πού, και τότε, φτάνοντας σε μια ορισμένη ηλικία, πρέπει να συνθέσεις ξανά αυτό που είσαι, με τα ίδια υλικά ή με άλλα, με τους ίδιους ανθρώπους ή με άλλους και το νησί να κατοικηθεί ξανά και να έχει κύματα και να προσπαθείς κάποια να δεχθείς και κάποια να αποκρούσεις. Και να προσπαθείς να μην πέσουν άλλα πράγματα δίχως ήχο.
Αυτό συμβαίνει 44 χρόνια τώρα.
Διονύσης Μαρίνος
15/08/2015 ·

ένας μεγάλος σκύλος φωνή

γδέρνει την πόρτα

κλαίει στην πόρτα

φωνή δεν έχει να ακούσει

ο μεγάλος σκύλος

με το κενό στο στόμα

και τη μικρή γλώσσα κορίτσι

που δίχως μαλλιά διαβαίνει

της νύχτας τα τραγούδια

Διονύσης Μαρίνος

12 Αυγούστου στις 10:06 μ.μ.

Και τι θέλω εγώ στο Πέραμα,

καράβι κανένα δεν με περιμένει

ούτε κι εσύ που έλεγες πως τα διόρθωνες

τι θέλω εγώ σε αυτό το σπίτι

που βήματα δεν έχει

και κάτω από το πάτωμα

νύχι ζωή το ξύνει

Διονύσης Μαρίνος

8 Αυγούστου στις 7:31 μ.μ. ·

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

Διονύσης Μαρίνος - Αυτό το μπαούλο έχει ανθρώπους και δεν κλείνει.

Εδώ και μια ώρα ο κύριος Αριστομένης παλεύει με το καπάκι, αλλά αυτό αντιστέκεται. Πότε ένα χέρι ξεφεύγει από τα πλάγια, πότε μια μύτη εμποδίζει την κλειδαριά - σωρός τα γόνατα που τον σπρώχνουν. Και είναι και κάτι πεταλούδες στα μαλλιά ενός κοριτσιού, ίσως να είναι η γυναίκα του, αλλά δεν θυμάται, μετά ένα πεύκο που κάποιος άγνωστος έχει ξαπλώσει στη σκιά του και διαβάζει ένα βιβλίο (να είναι αυτός;) και παιδιά, πολλά παιδιά που παίζουν και πάλι αυτή η γυναίκα να τον χαιρετάει από μια βάρκα πριν γυρίσει ανάποδα και την καταπιεί το νερό.

Το άτιμο δεν κλείνει, σαν να έχει γκαστρωθεί. Τώρα έχει ανέβει στο μπαούλο και χοροπηδάει με όλο το βάρος του. Μα, τίποτα τίποτα δεν γίνεται. Δεν κλείνει.
Άλλο δεν του μένει από το να αφαιρέσει κάποιες μνήμες. Μια φωτογραφία που ήταν πέντε χρονών και άλλη μια την ημέρα του γάμου του και μια ακόμη που ήταν φαντάρος στο Βόλο.

Τις αφήνει στην άκρη – ούτε καν τις κοιτάζει. Κλείνει το μπαούλο, το κλειδώνει. Ξέρει ότι πολύ σύντομα θα ξεχάσει πού έχει βάλει το κλειδί. Και γιατί δεν έκλεινε το μπαούλο.

Διονύσης Μαρίνος
23/06/2015

Κυριακή 10 Μαΐου 2015

Διονύσης Μαρίνος ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (Anamneza, εκδ. Γαβριηλίδης 2014)

ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

φύκια της Κυριακής

γυρεύουν το φουστάνι σου

σωροί βουνά και κεραμίδια

στη φωλιά σου

μαύρη μητέρα σε κουβάλησαν

τα δάκρυα

πικρή η αράχνη της καρδιάς

γεμάτη δόντια

τι να σου κάνει ο ποταμός

και της καμπάνας το γυμνό το στήθος

πώς να σε θρέψει το πλατάνι

μες τη νύχτα

γύρισε ο κόσμος να περάσεις

να διαβείς

απάνω θάλασσα

και κάτω ουρανός

στη μέση ο θάνατος

φιλάει το μάγουλό σου

(Anamneza, εκδ. Γαβριηλίδης 2014)

Διονύσης Μαρίνος
10 Μαΐου στις 9:18 π.μ. ·

... αυτά που η μάνα μου δεν άκουσε.

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Παρουσίαση του μυθιστορήματος Ουρανός Κάτω του Διονύση Μαρίνου (εκδ. Πάπυρος)

Την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου στις 7.30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο "επί λέξει" (Ακαδημίας 32 και Λυκαβηττού) είστε καλεσμένοι για την πρώτη παρουσίαση του μυθιστορήματος Ουρανός Κάτω (εκδ. Πάπυρος) του Διονύση Μαρίνου .

Θα μιλήσουν

Δημήτρης Σωτάκης - συγγραφέας
Τζούλια Γκανάσου - συγγραφέας

Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Εμμανουέλα Αλεξίου.

Είσοδος ελεύθερη, ένδυμα περιπάτου, διάθεση ανοιχτή...

Επί Λέξει Βιβλιοπωλείο
Ακαδημίας 32 και Λυκαβηττού, 106 72 Athens, Greece

Ουρανός κάτω
Διονύσης Μαρίνος
Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός,
2014, 344 σελ.
ISBN 978-960-486-094-4,
Νεοελληνική πεζογραφία -
Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

Ο Ιωσήφ Σαρογιάν είναι το σοφό παιδί του χρηματιστηρίου. Έχει τα πάντα: χρήμα, δόξα, επιρροή, μια οικογένεια να τον περιμένει, ένα σπίτι σε ακριβό προάστιο. Μια τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία της εταιρείας όπου δουλεύει, του αλλάζει όλη τη ζωή. Ένοχα μυστικά και ανομολόγητες αλήθειες από το παρελθόν έρχονται να τον σκιάσουν· ανακαλύπτει την πόλη του, που είναι βουτηγμένη στην οικονομική κρίση, και μέσα από αυτήν ανακαλύπτει τον κρυμμένο εαυτό του.
Και τότε ξεσπάει...
Και τότε ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος. Ποιος ήταν και πώς έγινε. Ποιοι ήμασταν και πώς γίναμε.

Ένα μυθιστόρημα για την "άλλη" κρίση, που δεν χρειάζεται οικονομικούς όρους για να προκαλέσει ρήγματα και σεισμούς· την κρίση της συνείδησης.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Κατερίνα Μαλακατέ, Ουρανός κάτω, "Διαβάζοντας", 12.11.2014

"Το καινούργιο βιβλίο του Διονύση Μαρίνου «Ουρανός κάτω» είναι και δεν είναι για την κρίση. Αφορά βεβαίως έναν άνθρωπο που ξαφνικά συνειδητοποιεί την θέση του μέσα στο σύστημα και θέλει να αλλάξει ή να βρει αυτό που είναι. Μιλά για χρήμα και εξουσία και την πόλη όπως είναι. Όμως αμιγώς στην «λογοτεχνία της κρίσης» δεν ανήκει.

Τούτο το βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα του Μαρίνου, τόσο ως προς τον χειρισμό της γλώσσας όσο και του θέματος. Η γλώσσα του γίνεται λυρική, οι περιγραφές κάποιες ώρες ολισθαίνουν προς την ποίηση. Κι ο κεντρικός του χαρακτήρας, ο Ιωσήφ Σαρογιάν, μοιάζει λες βγαλμένος από αρχαία τραγωδία.

Ο Ιωσήφ είναι στέλεχος του «Οφθαλμού» μιας από αυτές τις εταιρίες που πατά επί πτωμάτων. Είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που αγαπάει, έχει δυο παιδιά που τα βλέπει ελάχιστα. Ενώ ξεκίνησε από τα χαμηλά, αγόρασε σπίτι με κήπους και πισίνες στα Βόρεια προάστια, κι αφήνει στην γυναίκα του την χρυσή του κάρτα για να αγοράσει πράγματα και να εξιλεωθεί που γύρισε πάλι μετά τα μεσάνυχτα στο σπίτι.

Όλα αλλάζουν όταν σε ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην εταιρία, γλιτώνει σαν από θαύμα. Μέσα στους καπνούς, τον πανικό, τα αίματα, χάνει την λαλιά του, δεν μπορεί να πει στην γυναίκα του πως είναι καλά, δεν γυρίζει σπίτι, περιπλανιέται στην πόλη, καταλήγει σε ένα μπορντέλο, θυμάται όλα εκείνα που δεν ήθελε να θυμηθεί. Κατανοεί την εμμονή του με τα παράθυρα.

Κρυμμένα μυστικά, της δουλειάς, της μητέρας και του πατέρα του, της τωρινής του οικογένειας αναδύονται, κι ο Σαρογιάν είναι ανίκανος να τα διαχειριστεί, ψάχνει να βρει αυτό που είναι, δεν ανήκει πλέον πουθενά. Θα προσπαθήσει να απαγκιστρωθεί από τον «Οφθαλμό», αλλά αυτό δεν θα είναι και τόσο εύκολο. Ο παντοδύναμος Ησίοδος Γκρας δεν θα τον αφήσει να φύγει έτσι.

Ένα μυθιστόρημα ταυτότητας είναι αυτό, μια προσπάθεια του Μαρίνου να ακροβατήσει ανάμεσα στην ποίηση και την λογοτεχνία, να μιλήσει για θέματα δύσκολα, όπως το σύστημα και η διαφθορά του, η αστειότητα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, η εξουσία, αλλά και πιο εσωτερικά, όπως η οικογένεια, το «φαίνεσθαι», η παραίτηση σε μια ζωή εντελώς συμβατική, η αυτοκτονία.

Ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, μια ιστορία σημερινή που προσπαθεί να αποτυπώσει την εποχή μας κι όλα τα ανείπωτα μέσα μας. Από όλα όσα περιγράφονται, το πιο αυθεντικό κομμάτι είναι το πώς περιγράφεται η σχέση του ήρωα με τον πατέρα του, κάτι που συχνά είναι ένα θέμα που δεν τολμούν να θίξουν οι άντρες συγγραφείς." Κατερίνα Μαλακατέ

"Ουρανός κάτω", Διονύσης Μαρίνος, εκδ. Πάπυρος, 2014, σελ.334
Aκούστε την εκπομπή της Κατερίνας Μαλακατέ Διαβάζοντας (κάθε Κυριακή 2-4 στον www.amagiradio.com) στις 9 Νοεμβρίου 2014 με καλεσμένο τον συγγραφέα Διονύση Μαρίνο.:
Διαβάζοντας@amagi 09 Νοε 2014 by Katerina Malakate on Mixcloud

Ουρανός Κάτω, εκδ. Πάπυρος, απόσπασμα...

[Τρεις μέρες τώρα αλλάζω θέση στα έπιπλα. Στα αδέσποτα έπιπλα του σπιτιού μας. Ξεχνάω τη βρύση του μπάνιου ανοιχτή, τα παιδιά μου φωνάζουν ότι πλημμύρισε το σπίτι. Το ξέρω, τους απαντάω, αυτό το σπίτι πλημμύρισε από απουσία. Τη δική σου. Στην πραγματικότητα τους λέω «το έκανα για σας, για να παίξουμε». Βυθίζουν τα παιχνίδια τους, εγώ τα χέρια μου, κάποια ανεβαίνουν στην επιφάνεια αφήνοντας μπουρμπουλήθρες. Τα δάχτυλά μου μένουν στον πυθμένα, δεν μπορώ να τα τραβήξω. Τα παιδιά γελάνε, τους αρέσει το παιχνίδι, λένε πως είμαι το τέρας της λίμνης. Έχουν δίκιο: τα δάχτυλά μου βγάζουν δόντια. Θα πάψω να τα βάζω στις τσέπες, δεν θα ξαναχαϊδευτώ. Τα φοβάμαι αυτά τα δάχτυλα. Ζω στο ενδιάμεσο ενός επινοημένου χρόνου. Εκεί μέσα τίποτα δεν συμβαίνει, οι άνθρωποι δεν προχωρούν, τα αυτοκίνητα δεν υπάρχουν, οι δρόμοι έχουν γίνει σταροχώραφα, έρχεσαι και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, κυλιόμαστε στο χώμα και γελάμε σαν μικρά παιδιά. Αυτός είναι ο δικός μου χρόνος. Κάποιες φορές τα παιδιά με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Άλλες φορές είναι το κουδούνι της εξώπορτας. Ήρθες; Όχι, ευχαριστώ, δεν ενδιαφέρομαι, αφήστε τα φυλλάδια στην είσοδο, όχι, δεν θέλω να σας ανοίξω, ευχαριστώ πολύ. Ο χρόνος επιστρέφει στη σπηλιά του.
Στήνει το αυτί της στην τηλεόραση για να ακούσει να μιλούν για’ κείνον, να προφέρουν το όνομά του ξένα χείλη. Προβάλλουν την εικόνα του σε μια ταπετσαρία γεμάτη από άλλα πρόσωπα του «Οφθαλμού». Δείχνουν κι εκείνους που έβαλαν τις βόμβες. Τα πρόσωπά τους είναι παραμορφωμένα. Και το δικό του ίδιο. Δεν μπορεί να διακρίνει τις γωνίες στα βλέμματα. Μπερδεύεται με το ανφάς και το προφίλ. Τρέμει στην ιδέα ότι ήταν εκεί την ώρα που… την ώρα που έγινε αυτό, μα, πάλι έχει κάθε δικαίωμα να ξέρει. Πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο σαν να μη συμβαίνει τίποτα κι ύστερα γυρνάει τους δρόμους που περπατούσαν μαζί. Σπάνια, όταν ο Ιωσήφ δεν ήταν στον «Οφθαλμό». Δηλαδή πολύ σπάνια. Για πρώτη φορά προσέχει πόσο άυλη είναι η πόλη όπου ζει. Σχεδόν αποστασιοποιημένη από τα δράματα που παίζονται γύρω της. Μια φορά κατέβηκε και στο λιμάνι. Κάθισε και κοίταζε τα καράβια που έφευγαν και τα καράβια που έρχονταν. Κάποια στιγμή της είχε μιλήσει ανοιχτά για τα παιδικά του χρόνια, για την Μπρι, για το λιμάνι. Γι’ αυτό ήρθε άραγε εδώ; Και τώρα πού είναι; Στέκεται σαν κλέφτης και κρυφακούει συζητήσεις σε καφετέριες και σε μπαρ, μπαίνει σε εστιατόρια και ζητάει μια πορτοκαλάδα, μόνο και μόνο να έχει κόσμο τριγύρω της, να ακούει τον τόνο των ομιλιών τους, να νιώθει την οσμή του οξυγόνου τους στο πρόσωπο. Κανείς δεν φαίνεται να ξέρει πού είσαι. Οι φωνές τους αντηχούν στο μυαλό της για μέρες.
Τα φτερά του ανεμιστήρα στο σαλόνι, καθώς θροΐζουν, ανακατεύουν τις αφημένες μυρωδιές σου. Είναι κι αυτές μια κάποια παρουσία, αλλά δεν φτάνει. Στην πραγματικότητα, αντί να είναι υποκατάστατο του ειδώλου, επιτείνουν την απουσία του. Γεμίζω τις χούφτες μου με τον αφρό ξυρίσματος που χρησιμοποιείς, βάζω την κολόνια σου, τις νύχτες κυκλοφορώ στο σπίτι φορώντας το γαλάζιο πουκάμισο που σου αρέσει να φοράς στις συσκέψεις• κοιμάμαι μ’ αυτό. Ξάφνου, τα νυχτικά μου με στενεύουν. Είμαι σίγουρη πως, αν αποφασίσω να φορέσω και τα παπούτσια σου, θα σε βρω πιο γρήγορα. Μπορεί να έχουν κρατήσει από μνήμης τα βήματα που έκανες και να με φέρουν μια ώρα αρχύτερα κοντά σου. Θα το κάνω, θα δεις].

Διονύσης Μαρίνος
23 Νοεμβρίου στις 1:47 μ.μ. ·

Μαρίνος Διονύσης

Δευτέρα 18 Αυγούστου 2014

Διονύσης Μαρίνος, Να ξέρεις πως ο χρόνος σταμάτησε...

Να ξέρεις πως ο χρόνος σταμάτησε

Όταν ο Ίαν Κέρτις χόρεψε με τα απλωμένα ρούχα της Barton Street 77

Όταν ο Ρόθκο άπλωσε εκείνο το κόκκινο, κόκκινο, κόκκινο που έμοιαζε με μάτι τραγικό

Όταν ο Μπελμοντό έβγαλε ιεροτελεστικά τα μαύρα γυαλιά του στο A Bout De Souffle

Όταν ο Πύντσον έγραψε το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας

Όταν η ταστιέρα του Νιλ Γιάνγκ γαργάλισε ένα παχύ φα στο Like a Hurricane

Όταν ο Άκης Πάνου άφησε ένα άγιο δαχτυλίδι να πετάξει από το τσιγάρο του
Όταν ο Γιώργος Χειμωνάς είδε τι υπήρχε στην άλλη πλευρά
Όταν ο Άμλετ φώναζε τον εαυτό του με άλλο όνομα και η Δανία ήταν μια χώρα άγνωστη
Όταν ο Στίβεν Ντένταλους, γέρος πια, ενδιαφερόταν μόνο για το πότε σερβιριζόταν το τσάι
Όταν ο Τζάκσον Πόλοκ έκανε ντρίπινγκ με τον ιδρώτα των παραθύρων
Όταν ο Τζακ Κέρουακ ένιωσε μέσα στο στήθος του το γέρικο βουνό του Ντάρμα
Όταν ο Τάτζιου χαιρέτησε το νερό με τα ρόδα των δαχτύλων του
Μα, πάνω από όλα
όταν οι δρόμοι που περπατήσαμε
βράδιασαν
πριν ζήσουν
Διονύσης Μαρίνος

18 Αυγούστου

Τετάρτη 30 Απριλίου 2014

Τα "Χαμένα κορμιά'" του Διονύση Μαρίνου: Αθώος του αίματος ή όχι;

Γράφτηκε από Γιάννης Φαρσάρης
Ο Διονύσης Μαρίνος, νικητής του Γ' Βραβείου στον περυσινό διαγωνισμό "ΛογωΤέχνης 2010" με το διήγημά του "", εξέδωσε πρόσφατα το μυθιστόρημα "" από τις Εκδόσεις Τετράγωνο. Σε πρώτο πρόσωπο γράφει στο Artmagazine.gr για την ιστορία πίσω από το έργο του...

Να μην κολοβωθεί το άτομο από τη μάζα
Αlfred Doblin

Συντάσσομαι με την κυρίαρχη άποψη: η προσπάθεια αποδόμησης ενός μυθιστορήματος, με σκοπό να αναδείξεις τα καίρια ζητήματα που το εξέθρεψαν, είναι απείρως δυσκολότερη από το να προβείς σε μια εξυπαρχής σύνθεση.
Τα πάντα εκκινούν έτσι και αλλιώς από την πρώτη λέξη. Από τη στάλα της πρώτης λέξης και στα «Χαμένα Κορμιά» από την πρωτοφανέρωτη πρόταση στην οθόνη του κομπιούτερ έως και την έσχατη, άκουγα συνεχώς αυτές τις στάλες να πέφτουν.
Γραμμένο πριν από δύο χρόνια, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, ήταν αποτέλεσμα ενδελεχούς παρατήρησης. Τίποτα το καινούργιο: κάθε έργο δεν είναι τίποτα άλλο από μια «συγκόλληση οφθαλμών» πάνω στο ίδιο πρόσωπο. Ενας καμβάς που περιλαμβάνει αδιάκοπα βλέμματα. Εδώ χρειάστηκε, όμως, να μπω στη διαδικασία της πλήρους αποταύτισης. Να γίνω με τη σειρά μου... Χαμένο Κορμί. Να γίνω το βλέμμα και η εικόνα ταυτοχρόνως. Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια. Ο άνθρωπος της μετά – νεωτερικότητας βιώνει εκ των θέσεώς του τη διαστρεβλωτική επιβολή των επιμέρους κοινωνικών συνόλων, πάνω στο ατομικό του πετσί. Η απώλεια της συνείδησης, το χάσιμο της ταυτότητας, ο κατακερματισμός της αυτοδιάθεσης του ατόμου είναι κρίσιμα ζητήματα της σήμερον. Αυτά πραγματεύονται τα «Χαμένα Κορμιά», αυτά βιώνουν οι ήρωές του. Χαμένοι στην ανωνυμία τους, πολλαπλά καθημαγμένοι από την ομοιογενοποίηση της κοινωνίας που ζητάει κι άλλο... αίμα για να ζήσει. Ζωτικός χώρος για να αναπτυχθεί το άτομο, δεν υπάρχει.
Κάποιοι εξαφανίζονται, έτσι απλά. Και θα συνεχίσουν να χάνονται ακόμα και μετά το τέλος της ανάγνωσης. Είναι αναπόδραστο. Φευ και αυτοί που επιστρέφουν είναι καταδικασμένοι –με μια σισύφεια εμμονή- να κουβαλούν το βάρος μιας επικείμενης απουσίας.
Ηταν μια απόφαση της στιγμής, η οποία ωστόσο έπρεπε να παρθεί από τη μεριά μου: επέλεξα τη διάβρωση της πλοκής μέσω της ειρωνείας. Το γκροτέσκο πήρε τα ηνία της υπόθεσης φτιάχνοντας μια ιστορία η οποία τη στιγμή ακριβώς που αναπτύσσεται ταυτοχρόνως (και με τρόπο ύπουλο και υποδόριο) καταλύεται εν τοις πράγμασι.
Ό,τι διαβάσει κανείς στα «Χαμένα Κορμιά» είναι αλήθεια ή στο περίπου. Αυτό το χρησμό αποφασίζει η ζωή να μας τον λύσει. Και το κάνει καθημερινά. Είναι το μεταίχμιο που μας ωθεί σε έναν καίριο αγώνα. Να χαθούμε ή να μην χαθούμε. Να μας βρουν ή να μην μας βρουν. Να συμπαραταχθούμε με το μέρος των υποσυνόλων ή να γίνουμε από μόνοι μας ένα... ατομικό σύνολο;
Τα πάντα στο μυθιστόρημα συμβαίνουν μέσα σε μια ημέρα (μια οποιαδήποτε Τρίτη του κόσμου), κι ας φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως ο χρόνος έχει για τα καλά ξεχειλωθεί. Όλα τελειώνουν στο σημείο που ξεκίνησαν. Η ζωή άρχεται με μια εξαφάνιση και ολοκληρώνεται με αυτήν.
Η ένδον παρατήρηση (τελικώς) άξιζε τον κόπο, ανεξάρτητα από το λογοτεχνικό αποτέλεσμα του μυθιστορήματος. Είδα πως είναι να είσαι Χαμένο Κορμί. Πως είναι να γράφεις για Χαμένα Κορμιά, να γράφεις δηλαδή για τους καθημερινούς ανθρώπους με τα χάρτινα πρόσωπα. Όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι ζεις καλύτερα μαζί με τους άλλους, καλό είναι να αρχίσει να αρματώνεται. Ο «μοριακός πόλεμος» τον περιμένει για να τον ρίξει στην πρώτη γραμμή. Αθώο θύμα της κοινωνικής ζωής; Χμ, ουδείς είναι αθώος του αίματος...

http://artmag.gr/articles/arthistory-of-a-piece/item/3264-dionusis-marinos