νύσταξαν πάλι τα πουλιά
κι εκείνος ο άπληστος καιρός,
που ορμούσε ακάθεκτος μέσα στις ψυχές,απολύθηκε...
σβήσαν και οι ιδέες κι ερωμένες απώλεσα...
στη γυάλα,φυτρώσαν δυό δάκρυα
και μιά μεγάλη ψευτιά,που την είχα έγνοια...
ώρα να ντυθώ το αίμα της κραυγής
και του απείρου τον θόλο να ντυθώ...
της καρδιάς τον αντίχειρα θα προτάσσω,
κάθε φορά που ένα κουμπί του πουκαμίσου σας,
θα τινάζεται στα σωθικά μου...
κείνος ο ποιητής ο βράχινος είναι η σπουδή της φύσης
άλλωστε...
και το βλέμμα της,κρασί που από το πρωί με ρουφά...
...με μέθυσε η νύχτα πάλι,να σε ερωτεύομαι...
πίνακας Fabian Perez Artist




