Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Μαθαίνεις

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Μαθαίνεις Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή. Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια …και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής. Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό. Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις Και μαθαίνεις… μαθαίνεις …με κάθε αντίο μαθαίνεις (Μετάφραση στα ελληνικά από το: http://alepouda.blogspot.com/2007/07/blog-post_27.html)

Χόρχε Λουίς Μπόρχες Η Αυτοκτονία

Η Αυτοκτονία

 

Ούτε ένα αστέρι δεν θα υπάρχει στον ουρανό

Η νύχτα δεν θα μείνει

Θα πεθάνω, και μαζί μου,

το βάρος του ανυπόφορου  πλανήτη

Θα εξαλείψω τις πυραμίδες, τα μετάλλια,

τις ηπείρους και τα πρόσωπα

Θα σβήσω το συσσωρευμένο παρελθόν

Θα φτιάξω σκόνη από την ιστορία, σκόνη απ’ την σκόνη

Τώρα κοιτάζω το στερνό ηλιοβασίλεμα

Κληροδοτώ την ανυπαρξία στον κανένα.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες Εγώ Είμαι

Εγώ Είμαι

 

Εγώ είμαι αυτός που ξέρει τον εαυτό του όχι λιγότερο φιλάρεσκα

από εκείνον τον ματαιόδοξο παρατηρητή που στον καθρέφτη

από γυαλί και σιωπή ακολουθεί την αντανάκλαση

ή το σώμα (το ίδιο και το αυτό) του αδελφού του

Εγώ είμαι, σιωπηλοί μου φίλοι, εκείνος που γνωρίζει

πως δεν υπάρχει άλλη συγγνώμη ή εκδίκηση

από την διαφάνεια της λήθης. Κάποιος θεός έχει παραχωρήσει

αυτή την παράξενη λύση για όλα τα ανθρώπινα μίση.

Παρά τις πολλές μου υπέροχες περιπλανήσεις,

εγώ είμαι εκείνος που ποτέ δεν κατάφερε να ξεδιαλύνει

τον λαβύρινθο του χρόνου, ενικό, πληθυντικό,

εξαντλητικό, παράξενο, μόνος του και του καθένα

Είμαι ο κανένας. Ποτέ δεν κράτησα σπαθί σε μάχη

Είμαι ηχώ, κενό, τίποτα.

Μετάφραση Γιώργου Αλισάνογλου

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίημα στους φίλους»

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίημα στους φίλους»

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

[πηγή: Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995 ]