« Θέλω να βάλω μια φωτιά
στον γκρίζο λόφο απ’ τις παλιές φωτογραφίες
κουρασμένος απ’ το κουβεντολόι τους για θάνατο
που σιωπηλά τρυπάει τ’ αυτιά μου.
.
Ν’ αδειάσω στα σκουπίδια κόκκο με κόκκο
τις στάχτες από τοπία που άλλαξαν,
βλέμματα που έδυσαν, χαμόγελα π’ έσβησαν
ήλιους που εβασίλεψαν, πόλεις που ξεμάκρυναν
Αγκαλιές όπου άδειασαν κι ορφάνεψαν,
ανάσες που ποτέ δεν έφυγαν από κάποιο στήθος.
.
Θ’ ανακατέψω στάχτες από αναμνήσεις,
μ’ ότι απόμεινε από την χθεσινή πίτσα,
μεγάλες στιγμές με κάτι ξεροκόμματα,
δυο φύλλα από μαρούλι μ’ αποκαΐδια στιγμών,
να μάθουν εκείνο που ξέρουν καλά
και μόνιμα μου διαφεύγει.
.
Πως η αιωνιότητα δεν είν' η ψεύτικη ακινησία τους,
αλλά, το τσιμέντο μιας αυλής που αύριο
θα τραβήξει πάνω του το ηλιοβασίλεμα,
οι αγκαλιές, τα χαμόγελα, οι άνθρωποι, που έρχονται,
οι παρέες από πιωμένους ευτυχισμένους
ξελογιασμένους με την ζωή.» (Θ|Β)
με αφορμή την ανάσταση του Λαζάρου, και
τους αναδρομικούς πανηγυρισμούς
μιας νεότητας που έφυγε, μέσα από αναμνήσεις.
