Η Οργή και η Θλίψη του Χόρχε Μπουκάι

Η Οργή και η Θλίψη του Χόρχε Μπουκάι…


Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια πανέμορφη λίμνη με κρυστάλλινα και καθαρά νερά που μέσα της κολυμπούσαν τα ομορφότερα ψάρια με τα περισσότερα χρώματα.

Σ” εκείνη λοιπόν τη λίμνη ήρθαν να κάνουν μπάνιο η ΘΛΙΨΗ και η ΟΡΓΗ.

Έβγαλαν τα ρούχα τους οι κοπέλες και μπήκαν γυμνές να κολυμπήσουν στη λίμνη.

Η ΟΡΓΗ ως συνήθως βιαστική χωρίς να ξέρει το γιατί, έκανε μπάνιο στα γρήγορα και βγήκε γρήγορα από το νερό…Αλλά η ΟΡΓΗ είναι τυφλή ή τέλος πάντων δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα.

Έτσι γυμνή και καθαρή, μόλις βγήκε από τη λίμνη φόρεσε όποιο φόρεμα βρήκε. Συνέβη όμως εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της ΘΛΙΨΗΣ. Και έτσι ντυμένη σαν θλίψη έφυγε η ΟΡΓΗ.

Σε λίγο, πολύ ήρεμα και γαλήνια, η ΘΛΙΨΗ τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμία βιασύνη, και χωρίς τη συναίσθηση του χρόνου που κυλούσε βγήκε από τη λίμνη. Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της έλειπαν.

Όπως όμως όλοι ξέρουμε στην ΘΛΙΨΗ δεν αρέσει να είναι γυμνή. Έτσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε στην ακτή. Αυτό φυσικά ήταν της ΟΡΓΗΣ.

Από τότε λοιπόν, λένε ότι συναντάμε την ΟΡΓΗ τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη.

Αν όμως κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ΟΡΓΗ που βλέπουμε είναι μια μεταμφίεση και πίσω από τη σκληρή της όψη στην πραγματικότητα κρύβεται η ΘΛΙΨΗ…

Το μαγαζί της Αλήθειας Χόρχε Μπoυκάι

Το μαγαζί της Αλήθειας 

“Συγνώμη. Αυτό είναι το μαγαζί της αλήθειας;” 

“Μάλιστα κύριε. Τί λογής αλήθεια θέλετε; Αλήθεια μερική, αλήθεια σχετική, αλήθεια στατιστική, πλήρη αλήθεια;”

 Ώστε, λοιπόν, πουλούσαν αλήθεια. Ποτέ δεν είχε φανταστεί οτι ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο. Να πηγαίνεις σ’ ένα μέρος και να παίρνεις την αλήθεια, ήταν υπέροχο. 

“Θέλω πλήρη αλήθεια” αποκρίθηκε ο άνθρωπος χωρίς ταλάντευση. “Είμαι τόσο απαυδισμένος από τα ψέματα και τις πλαστογραφίες” σκέφτηκε .

 “Δε θέλω άλλες γενικεύσεις, ούτε δικαιολογίες, δε θέλω απάτες, ούτε κοροϊδίες.” “Απόλυτη αλήθεια” διόρθωσε. 

“Μάλιστα κύριε. Ακολουθήστε με.” Η κοπέλα συνόδευσε τον πελάτη σ’ ένα άλλο μέρος του καταστήματος και δείχνοντας έναν πωλητή με αυστηρό ύφος, είπε: “Ο κύριος θα σας εξυπηρετήσει.” 

Ο πωλητής πλησίασε και περίμενε τον πελάτη να μιλήσει. “Ήρθα να αγοράσω την απόλυτη αλήθεια.” 

“Αχα. Συγνώμη, γνωρίζετε την τιμή;”

 “Όχι. Πόσο κοστίζει;” αποκρίθηκε τυπικά. Στην πραγματικότητα ήξερε οτι θα πλήρωνε όσο όσο για να έχει όλη την αλήθεια. 

“Για όλη την αλήθεια”, είπε ο πωλητής “το αντίτιμο είναι οτι ποτέ πιά δε θα έχετε την ησυχία σας.” 

Ένα ρίγος διέτρεξε τη ράχη του ανθρώπου. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι το κόστος θα ήταν τόσο υψηλό. “Ε..ευχαριστώ… Συγνώμη…” ψέλλισε. Έκανε μεταβολή και βγήκε από το κατάστημα κοιτώντας το έδαφος. Ένιωσε λίγο θλιμμένος όταν κατάλαβε ότι δεν ήταν ακόμα προετοιμασμένος για την απόλυτη αλήθεια, ότι ακόμα χρειαζόταν ορισμένα ψέματα για να βρίσκει ανάπαυση, ορισμένους μύθους και εξιδανικεύσεις για να καταφεύγει, ότι ήθελε κάποιες δικαιολογίες για να μην αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό… “Ίσως αργότερα…” σκέφτηκε.

 Χόρχε Μπoυκάι

Συνειδητοποίηση Χόρχε Μπουκάϊ

Συνειδητοποίηση Χόρχε Μπουκάϊ


Αυτή η ιστορία είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ, του Ριμποτσέ, που εγώ το ξαναέγραψα σύμφωνα με το δικό μου τρόπο αφήγησης, για να τονίσω κάποια παραπανίσια χαρακτηριστικά που έχουμε εμείς οι άνθρωποι. (Χόρχε Μπουκάι)

Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν τη βλέπω
και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα
βγαίνω από το σπίτι μου,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο
και ξαναπέφτω μέσα.

Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.

Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που τη βλέπω,
πέφτω μέσα.

Την έκτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα.

Την έβδομη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα.
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ως την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά και πέφτω μέσα.

Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ΄ το σπίτ ι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου…
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα.

Την ένατη μερα,
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω το δρόμο μου.

Τη δέκατη μέρα,
σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω…
στο απέναντι πεζοδρόμιο.