Παρουσίαση-Βιβλίου+Audiobook:"Ημερολόγια Αιγαίου" του Δημήτρη Μανίνη

Οι εκδόσεις Studio Amid σας προσκαλούν στην παρουσίαση της Διπλής Έκδοσης (Βιβλίο+Audiobook σε Cd) με τίτλο « Ημερολόγια Αιγαίου»
8 διηγήματα του συγγραφέα και εικαστικού Δημήτρη Μανίνη


Για το Αιγαίο άλλοτε και τώρα θα μιλήσει ο συγγραφέας.
Θα ακουστούν ηχογραφημένα αποσπάσματα του Audiobook

Σε τραγούδια του Αιγαίου: Η Μήδεια
Ακουστική κιθάρα: Θάνος Μανωλόπουλος
Συντονισμός: Νατάσα Μποζίνη


Παρασκευή 22 Απριλίου 2016 στις 20.00 στο Café- Πολυχώρο ΄΄Αίτιον΄΄ Τζιραίων 8 Αθήνα (Μετρό Ακρόπολης)


Διπλή Έκδοση: ΄΄Ημερολόγια Αιγαίου΄΄ του Δημήτρη Μανίνη

Οκτώ διηγήματα, ζυμωμένα στα σπλάχνα της Θάλασσας, που ευωδιάζουν αρμύρα

Πίνακας εξωφύλλου: Δημήτρη Μανίνη "ΑΙΓΑΙΟΝ" 50Χ40 εκ. Λάδι σε Καμβά 2001 
Κασετίνα με Βιβλίο+ Audiobook σε Cd
Διάρκεια 3 ώρες 
Τα διηγήματα διαβάζει ο συγγραφέας
Εκδόσεις Studio aMID
Κυκλοφορία Ιανουάριος 2016
ISBN 978-9963-2168-7-1 
Αποκτήστε το

Ακούστε ολόκληρο το διήγημα: ΄΄Θεοφανείων Ανήμερα΄΄ 

Ακούστε απόσπασμα απο το διήγημα ΄΄Χορός΄΄

Ηχητική απόδοση εικόνων της έκδοσης

''Καθώς ο ήλιος έγερνε προς τον ορίζοντα του πελάγου, μια βάρκα φάνηκε στον κάβο του όρμου βάζοντας πορεία για τον Γιαλό. Κι όταν κοντοζύγωσε, οι θαμώνες της ταβέρνας, διέκριναν στην πλώρη την ακίνητη γυναίκα που στερέωνε το στεντόρειο κορμί της στο ταμπούκιο με το δεξί πόδι.
Στην πρύμνη, ένας μισόγυμνος γεροδεμένος άντρας, όρθιος κι αυτός, ενώ στα κουπιά που ανάδευαν το κόκκινο ρευστό της θάλασσας στέλνοντας ολόγυρα πορτοκαλιές λάμψεις, αγκομαχούσε ένας καμπούρης νάνος.





Με το που η καρίνα του σκάφους σύρθηκε στην αμμουδιά, οι θαμώνες πετάχτηκαν όρθιοι, η γυναίκα με μια δρασκελιά βρέθηκε στη στεριά, ο άντρας σήκωσε τα χέρια ψηλά μ ένα βρυχηθμό, ενώ ο νάνος, τράβηξε τα κουπιά απ τη θάλασσα.

Στην ταβέρνα, σύρριζα στην αμμουδιά, οι ντόπιοι που έπιναν το τσίπουρο δαγκώνοντας εναλλάξ μια ελιά κι ύστερα ένα κρεμμύδι για μεζέ –για τυρί ή χταπόδι ούτε λόγος, Μεγάλη Εβδομάδα βλέπεις- , έκπληκτοι, σώπαιναν.

Η γυναίκα πήρε να πλησιάζει με αργά, σταθερά βήματα, ενώ, κάθε τόσο σταματούσε για να φέρει μια βόλτα επί τόπου, που ανέμιζε τον χιτώνα, αποκαλύπτοντας την γύμνια της. "

(Απόσπασμα από το διήγημα: Πάσχα στον Γυαλό)

 Τα tracks του CD

1 Περιεχόμενα
2 Θεοφανείων Ανήμερα
3 Χορός
4. Ο Καλόγερος
5.Ο Θείος Εμμανουήλ
6 Οι Γερμανοί
7 Πάσχα στον Γυαλό
8 Ο Κανταδόρος του Αιγαίου
9 Ο Άγιος του Θανάτου
10 Οι τίτλοι των διηγημάτων και των έξτρα
11 Ο Δημήτρης Μανίνης για τα ΄΄Ημερολόγια Αιγαίου΄΄
12 Ηχητική απόδοση εικόνων και πληροφοριών της έκδοσης και για ακροατές με προβλήματα όρασης
13 Συντελεστές
14 Βιογραφικό του Δημήτρη Μανίνη
15 Πληροφορίες για τα Audiobooks της Studio Amid


Στην ιστοσελίδα: των Εκδόσεων Studio aMID μπορείτε να ενημερωθείτε: για όσα ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΙ, να κάνετε ΑΓΟΡΕΣ, να ακούσετε δείγματα ηχητικών βιβλίων και πρωτότυπων μουσικών αλλά και να ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ διάφορα ηχητικά προϊόντα που ετοιμάζουμε για εσάς, μετά τη διασφάλιση των πνευματικών δικαιωμάτων από τους δημιουργούς τους.

Όλα τα ηχητικά βιβλία των εκδόσεων Studio Amid κυκλοφορούν και σε ψηφιακή έκδοση και μπορείτε να τα αποκτήσετε κάνοντας Downloading, στον υπολογιστή, το κινητό ή το το tablet σας από την ιστοσελίδα της Audible

Οι κάτοικοι του εξωτερικού, μπορούν να παραγγείλουν τα Audiobooks, σε μορφή κασετίνας, από την Amazon


Δημήτρης Βασιλείου – Μανίνης. Εικαστικός Συγγραφέας

Γεννήθηκε, στη Σκιάθο το 1948. Παρακολούθησε μαθήματα διαφόρων γνωστικών αντικειμένων στο Πανεπιστήμιο και πήρε πτυχίο από το τμήμα Φυσικής. Το 1989, μαζί με την κεραμίστρια Ευαγγελία Μαρίνου, εγκατέστησε στην Τσαγκαράδα το Εργαστήρι Τέχνης Eroterra.

Η τελευταία ατομική του έκθεση, το 2009 στην Biennale Βενετίας, μετά από πρόσκληση του ιδρύματος Antonio dal Ponte.

Δίδαξε στο Κολλέγιο Αθηνών και στα εργαστήρια Εικαστικών του Δήμου Παλλήνης τα οποία και διηύθηνε πί εξαετία.


ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΚΔΟΘΕΙ

• ”Το βλέμμα της Πανδώρας” εκδ. Κάκτος 1995



• ”Θάνατος με τρικυμία” εκδ. Καστανιώτη 1997



• ”Η λάγνα φουρνάρισσα” εκδ. Ελληνικά Γράμματα 2001



• ˝Ο Μέγας Αλέξανδρος”, πεντάτομο, μετάφραση από τις πηγές και σύνθεση εκδ. Ακρίτας.

• Μεταφράσεις αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων για λογαριασμό των εκδόσεων Κάκτος. 1997

ΚΡΙΤΙΚΕΣ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Ελλάδα

o Εφημερίδα Θεσσαλονίκη, Χάρης Καμπουρίδης σελ. 2 , 26 -05-1975

o Περιοδικό Μακεδονική Ζωή, τεύχος Ιουνίου 1975

o Εφημερίδα Θεσσαλονίκη, Γιάννης Μυλωνάκης σελ. 2 , 15 -05-1975

o Ετήσια επιθεώρηση της γκαλερί Ώρα Χρονικό ‘75

o Εφημερίδα Ελληνικός Βορράς, σελ 2, 13-05-1975

o Εφημερίδα Θεσσαλονίκη Γιάννης Μυλωνάκης σελ 2, 10-04-1976

o Εφημερίδα Ελληνικός Βορράς, σελ 3, 11-04-1976

o Εφημερίδα Θεσσαλονίκη Γιάννης Μυλωνάκης σελ 3, 24-03-1976

o Εφημερίδα Θεσσαλονίκη Γιάννης Μυλωνάκης σελ 2, 12-03-1982

o Εφημερίδα ²Ελληνικός Βορράς², σελ 3, 12-03-1982

o Εφημερίδα Θεσσαλονίκη Γιάννης Μυλωνάκης σελ 3, 15-04-1988

o Εφημερίδα Ελευθερία, Άννα Σταυράκη, Λάρισσα, σελ 22-23, 20-03-1995

o Εφημερίδα Μακεδονία, σελ 10 Χαρ. Βασιλείου 17-01-1996

o Περιοδικό Διαβάζω αρ. τεύχ. 378, σελ 29, Οκτώβρ. 1997

o Εφημερίδα Το Βήμα, Μαρίζα Ντεκάστρο, 22-03-1998

o Εφημερίδα Το Βήμα, Μάνος Λουκάκης, 12-04-1998

o Περιοδικό Ιστορία, αρ. τεύχ. 360, σελ 118, Ιούνιος 1998

o Περιοδικό Τέσσερις Τροχοί, τεύχος 337, σελ. 122 , Οκτώβριος 1998

o Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, Αλίκη Κοτζιά σελ 47 , 18-12-1999

o Εφημερίδα Athens News, Γ. Μπασκόζος, 23-05-2000

o Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, Αλίκη Κοτζιά, 23-06-2000

o Περιοδικό Ιδανικό Σπίτι, τευχ. 123, σελ. 347-348 , Γ. Αυγουροπούλου, Δεκέμβριος 2001

o Περιοδικό Αθηνόραμα, τεύχ. 98, σελ. 205, Μάρω Βούλγαρη, 28-03-2002

o Περιοδικό Κατοικία, τεύχ. 92, σελ. 127-130 Γ. Αυγουροπούλου, Ιούνιος 2002

o Περιοδικό Ιδανικό Σπίτι, τεύχ. 138, Βίκυ Σαρακατσιάνου, σελ. 420-421, Β Απρίλιος 2003

o Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, Αλίκη Κοτζιά, 23-12-2003

o Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, Κυριακάτικο ένθετο αρ. 170 2006, σελ, 7

o Εφημερίδα Αγγελιαφόρος, Θεσσαλονίκη 09-04-2006

Ιταλία

o Corriere del Arte 18-02-2006 σελ. 2

o Torino Magazine No 72 σελ. 31 και 32 επετειακό τεύχος Μάρτιος 2006 για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς

o La Stampa, 20-02-2006 σελ. 11

o “ Il Gazzettino “ , 19-09-2009 , Βενετία, Enzo di Martino

o “ Italia Sera “, 09-10-2009, Ρώμη, Lorenzo Miconi



ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Ελλάδα

1975, Θεσσαλονίκη, γκαλερί ”Ενημέρωση”

1976, Θεσσαλονίκη, γκαλερί ”Ενημέρωση”

1980, Θεσσαλονίκη, ”Λέσχη Γραμμάτων και τεχνών”

1986, Θεσσαλονίκη, γκαλερί ”Κ7”

1989, Θεσσαλονίκη, αναδρομική, ”Ινστιτούτο Γκαίτε”

1995, Αθήνα, γκαλερί ”Μπουζιάνη”, Δήμος Αθηναίων

1997, Αθήνα, γκαλερί ”Titanium”

1999, Αθήνα, γκαλερί ”Μετώπη”

2003, Αθήνα, αναδρομική 1980-2002, αμφιθέατρο Κολλεγίου Αθηνών

Ιταλία

2006, Torino, μετά από πρόσκληση της γκαλερί Accademia, επ ευκαιρία των χειμερινών Ολυμπιακών αγώνων

2009, Biennale Βενετίας, μετά από πρόσκληση του ιδρύματος Antonio dal Ponte


ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 50 ομαδικές εκθέσεις. Οι σημαντικότερες είναι:

Δημήτρια 1981 Θεσσαλονίκη,
Δέκα Έλληνες ζωγράφοι 1998 Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα,
I colori dell’ Arte Ολυμπιακό χωριό Bardonecchia, Τορίνο 2006

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

 Το 1989 μαζί με την κεραμίστρια Ευαγγελία Μαρίνου εγκατέστησε το εργαστήρι τέχνης Eroterra στο Ανατολικό Πήλιο, στην Τσαγκαράδα, όπου λειτουργεί ως σήμερα.

.Από το 1985 ως το 1988 παρουσίασε το θεωρητικό του έργο ”Ένα παραμετρικό μοντέλο για την σύγχρονη τέχνη” σε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Ίδρυμα Μελετών Αίμου.


Από το 1979 ως το 1985 έγραψε κριτικές για εικαστικά γεγονότα και άρθρα με περιεχόμενο ”Αισθητική και κοινωνία” στις εφημερίδες ”Θεσσαλονίκη”, ”Μακεδονία”, καθώς και στο περιοδικό ”Αντί”

Κατά τα έτη 2003 και 2004 έδωσε σειρά διαλέξεων με θέματα

Παιδική εικαστική δραστηριότητα. τέχνη;

Tι είναι αυτό που βλέπουμε;

Η βρεφική ηλικία του πολιτισμού στην Αθήνα

Ιδρυτικό μέλος της ”Λέσχης κινηματογράφου Θεσσαλονίκης” και μέλος της συντακτικής επιτροπής τους περιοδικού ”Κινηματογράφος”.

Ιδρυτικό μέλος της ”Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης για την Βόρεια Ελλάδα” και μέλος του Δ.Σ. επί τετραετία.

Οργανωτής και ομιλητής της ημερίδας

Η τέχνη υπό το βλέμμα του εγκεφάλου, Αγ. Παρασκευή Αθήνα 2005.

(Πανεπιστημιακοί νευροανατόμοι ερευνητές καθώς και σπουδαστές του Δ. Μανίνη κατέθεσαν εισηγήσεις για την λειτουργία του Οπτικού Εγκεφάλου, και εν συνεχεία, ακολούθησε συζήτηση)


Διδασκαλία

• 2001 – 2003 συνεργάζεται με το Κολλέγιο Αθηνών (Ψυχικό), διδάσκοντας Συστημική της Αισθητικής σε ενήλικες

• 2003-2006 συνεργάζεται με τα Εργαστήρια Εικαστικών του Δήμου Αγίας Παρασκευής διδάσκοντας σε ενήλικες το μάθημα ˝Εικαστικά Παίγνια˝, που περιλαμβάνει θεωρία και εφαρμογή στο πεδίο της ζωγραφικής

• 2003 συνεργάζεται με τα Εργαστήρια Εικαστικών του Δήμου Παλλήνης, διδάσκοντας σε ενήλικες το μάθημα ˝Εικαστικά Παίγνια˝, που περιλαμβάνει θεωρία και εφαρμογή στο πεδίο της ζωγραφικής

• 2006 αναλαμβάνει την διεύθυνση των εργαστηρίων Εικαστικών του Δήμου Παλλήνης, όπου και διδάσκει το μάθημα ˝Εικαστικά Παίγνια˝,


Η ιντερνετική ιστοσελίδα του εικαστικού διδασκάλου και συγγραφέα Δημήτρη Μαρίνη
http://dimitrismaninis.blogspot.gr/

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - Απόσπασμα από το μυθιστόρημα “Θάνατος με τρικυμία”, του Δημήτρη Μανίνη, εκδόσεις Καστανιώτη 1997

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Στο μεταξύ, η γριά, ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα είχε ξεκινήσει, αλλά η καρδιά της τό ξερε. Προπαραμονή της γέννησης του Θεανθρώπου ήτανε, -χώρια που γιόρταζε κι ο γιός της-, κι ενώ το μυαλό της από το ®μπλέξιμό¯ του να ξεκολλήσει δε γινότανε, μουρμουρίζοντας,
"αχ αυτή η νυφαδιά μου, τον έφαγε τον γιόκα μου, κανένα μας δε θα αφήσει ζωντανό",
δούλευε ασταμάτητα για να τα προφτάσει όλα. Άσε που είχε να επιβλέπει και τις κόρες της γκρινιάζοντας.
"ολόκληρες γομάρες, τον απαυτό τους να ξύσουν δεν νογάνε, -Θεέ μου σχώρα με τέτοιες ημέρες πού ναι".
Στη μικρή κουζίνα, μήτε φλυτζάνι δεν χωρούσε ν ακουμπήσεις πια, αφού και το φανάρι ταψάκια και φορμίτσες ήτανε γεμάτο. Μελομακάρονα, Χριστόψωμα, κουραμπιέδες και μπακλαβάδες, απλώνονταν από τ αντρέ ως μέσα, στην παραστιά, σε καρέκλες, πάγκους, τραπέζια και σκρίνια, όπου τελοσπάντων ήταν δυνατό να βολευτούν. Οι ηδύτατες οσμές τής βρασμένης κανέλας, του σπασμένου καρυδιού, του καβουρδισμένου αμύγδαλου, της άχνης ζάχαρης που την ετοίμαζαν με το γαβάνι, έδεναν σ ένα πανηγύρι οσφραντικής παραζάλης με τη σαγήνη από το ζεσταμένο μέλι και το πετιμέζι.

Το παιδί, μπερδευόταν στις ποδιές των γυναικών, παρακαλούσε τη γριά να του πλάσει ένα καίκι, -ενώ εκείνη διατεινόταν πως μόνον φίδια, αρκούδες και πουλιά κατάφερνε-, βουτούσε κρυφά το δάχτυλό του στις ζύμες, έγλυφε στα πεταχτά λίγη γέμιση μελομακάρονου από την άκρη της λεκάνης, κι όποτε εύρισκε ευκαιρία τρύπωνε κρυφά στο στόμα του ένα ®καρυδάτο¯. διότι αυτά, ήταν έτοιμα για φάγωμα απ τη στιγμή που τα έπλαθε η μάννα του, αφού ανάγκη από ψήσιμο δεν είχαν. Ύστερα, έτρεχε στην αυλή για να κρύψει τη ζαβολιά του. Η θάλασσα ακινητούσε ως πέρα στον ορίζοντα, το καίκι τού πάππου του καμάρωνε κατακόκκινο με τα δυό του άλμπουρα, και το γλύκισμα έλιωνε αργά-αργά στο στόμα τού παιδιού. Στη γεύση του, ένα γινόταν το καρύδι, το μέλι και το κακάο, κι όλα έπαιρναν κάτι από το χιόνι που σκάλωνε στα χείλια του όπως κρημνιζόταν βουβό απ τα ουράνια, ενώ ο ήχος της καμπάνας που χτυπούσε αδιάκοπα καλώντας τούς πιστούς, έσμιγε κι αυτός με τις γεύσεις.
Κι όταν τελείωσαν με το ζύμωμα και το πλάσιμο, οι κόρες της γριάς πήραν να μεταφέρουν τα γλυκά στο φουρναριό βγάζοντας μικρές κραυγές, τάχατες για το χιόνι που τις ανατρίχιαζε καθώς πασπάλιζε τα γυμνά τους μπράτσα, ενώ απ τη χαρά τους ήτανε. Διότι η ετοιμασία τις ξαναγύριζε στα παιδικά τους χρόνια, στην άδολη χαρά δηλαδή, που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο κάνει την καρδιά να ριγά, κι αλαφραίνει το κορμί. Και το παιδί που μπαινόβγαινε ξωπίσω τους, είδε τη γριά να τρυπώνει στο κατώι βαστώντας δυό μικρά βαθιά τσίγκινα πιάτα. Κι όπως το αντιλήφθηκε εκείνη, κοντοστάθηκε μπροστά στη βαριά πόρτα.
"Θέλεις νά ρθεις;"
ρώτησε, κι ενώ το βλέμμα της σκεφτόταν, έσπρωξε την πόρτα.
Τη στιγμή που τα μάτια τού παιδιού συνήθισαν στο μισοσκόταδο, η γριά άφησε καταγής τα πιάτα, κι ύστερα έπιασε με τα δυό χέρια ένα αγκωνάρι στον τοίχο. Τραβώντας το έξω με κόπο, αποκάλυψε μιάν τεράστια παραθύρα. Ήξερε το παιδί τις παραθύρες, άλλωστε στο κατώι υπήρχαν άλλες τέσσερις. Στις δυό, τρεις απ τις κότες τού σπιτιού τό χαν συνήθειο να γεννούν τ αυγά τους, κι εκεί όλες ανεξαιρέτως τα κλωσούσαν. Κι αφού η γριά αντιλήφθηκε μιά μέρα πως ο Μενέλαος στο μελίσσι, -κάτω από την πλάκα που το σκέπαζε-, έκρυβε τα τσιγάρα του, στις κενές παραθύρες τα παράχωνε πλέον ο πάππος τού παιδιού πριν μπει στο σπίτι. κι ύστερα στο μισοσκόταδο, μασούσε και μιά σταλιά ρίγανη με βασιλικό, προσπαθώντας να παραπλανήσει τη γριά, αφού,
"βρωμοκοπούσε τσιγαρίλα από δυό μέτρα μακρυά".
Το παιδί παρατηρούσε με κομμένη ανάσα, γιατί το μέγεθος της παραθύρας, -διπλάσιο απ των αλλονών το άνοιγμά της-, κι ύστερα το εκστασιασμένο βλέμμα τής γριάς κι ο δισταγμός της, ένα σήμαιναν. μυστικό βαρύ κρυβότανε εκεί.
Η γριά, τρύπωσε τα χέρια της βαθιά, ως τους ώμους, και μετά με κόπο, αργά-αργά τα έσυρε έξω λαχανιασμένη απ την προσπάθεια και τη συγκίνηση. Το παιδί δεν πίστευε στα μάτια του. δυό τεράστια φίδια χοντρά ίσα με το μπράτσο του κουλουριασμένα το ένα με το άλλο, αργοσαλεύανε στην αγκαλιά της .
"Δεν είναι για να τα φοβάσαι",
το βεβαίωσε εκείνη,
"δικά μας είναι, του σπιτιού, τη μοίρα μας βαστάνε αλάργα και το κακό ξορκίζουνε. κι ύστερα, σαν ξυπνήσουνε με την καλοκαιρία, κοίτα τί κάνω",
κι έφερε τα κεφάλια τους στ αυτί της, σκύβοντας.
"Τη γλώσσα βγάζουνε έξω και μου σφουγγίζουνε τ αυτιά. Πώς θαρρείς ότι ακούω τα πουλάκια στο ρέμα κι αφουγκράζομαι;"
Το παιδί κοίταζε αποσβολωμένο.

"παλιά όλοι νογούσανε τα κελαϊδίσματα. Για τον καιρό προσφεύγανε στον Γκιώνη, στα περιστέρια για τα γεννητούρια, στη σουσουράδα για τα κουτσομπολιά, και τα μελλούμενα από τη χελιδόνα τα μαθαίνανε. Άλλαξε ο κόσμος τώρα, κι αν τα φιδάκια σου δεν έχεις, τ αυτιά σου να σ ανοίξουνε, αποτέλεσμα μηδέν. Μόνον ακούς τα κελαϊδίσματα και χαίρεσαι. Καλή είναι η χαρά, αλλά με σκέτη χαρά, μόνον οι ξεμωραμένοι αγάλλονται. Άντε τώρα να τα βάλουμε πίσω στη θέση τους, χαλάσαμε τον ύπνο τους. Κι όχι πως θα ξυπνήσουνε τελείως, με την καλοκαιρία θα ξαναδούν τη μέρα. Αλλά καλού-κακού, τους έφερα φαγάκι. μέλι με γάλα και πυτιά. δεν είναι οι γιορτές μονάχα για τον άνθρωπο, για τις ψυχούλες όλες είναι, και όλα είναι ζωντανά".
Το παιδί, ίσα που ανάσαινε παρατηρώντας το καφεκόκκινο δέρμα των φιδιών και τις πορτοκαλιές βούλες που έτρεχαν στη ράχη τους απ το κεφάλι ως την άκρη της ουράς, ενώ εκείνη προσπαθούσε να τ αποθέσει και πάλι στη φωλιά τους.
"Για πιάσε την ουρά",
διέταξε η γριά,
"δε βλέπεις πώς τη γύρισε και δε χωράει; Αυτό είναι το ζημιάρικο, έχει μιά βούλα παραπάνω απ τ άλλο".
Υπνωτισμένο το παιδί, έσπρωξε την ουρά που είχε τσακίσει σε γωνία και δεν έλεγε να μπει στην τρύπα, και το χέρι του πάγωσε μαζί με την καρδιά του καθώς ακούμπησε στο παγωμένο δέρμα του φιδιού. Η γριά, αφού κατάφερε να τα ξαναβάλει στη θέση τους, τοποθέτησε δίπλα τους και τα πιάτα και συνέχισε να μιλάει.
"Τώρα που τό μαθες κι αυτό, στις βρυσούλες, ξημέρωμα θα πάμε. Εδώ, πίσω απ του Σταμάτη, στου Καλόγερου, και στην άλλην, που ακόμα δε στην έδειξα, στο ρέμα το δικό μας. θ αφήσουμε καλούδια και γλυκά. Η δικαιοδοσία μας, ως εκεί είναι. παραπάνω, αλλονών. Και για τις βρύσες θα τ αφήσουμε, αλλά πρωτίστως για τα ξωτικά. και για τα καλκατζούρια βέβαια. Θα πάμε τα πεσκέσια μας, θα τα παρατήσουμε, και θα φύγουμε. Ψυχή ζώσα δεν πρέπει να υπάρχει για να φανερωθούν τα ξωτικά. Παλιά, τα καλκατζούρια τρυπώναν απ τον μπουχαρή και κατεβαίνανε στα σπίτια. Εκεί να σ έχω, όρθιο κι αμίαστο, τίποτα δεν απόμενε. Παντού αποπατούσανε κι αλείβανε ότι των Χριστουγέννων. τσουρέκια, μπακλαβάδες, φτάκια και κουραμπιέδες. Το παραμικρό δε γλίτωνε, ως και στο κατώι τρυπώνανε για να μολέψουνε το σφάγιο. Κι όταν το πρωί ξυπνούσες, ο αποθαρρός σου σ έπιανε, καταστροφή. Ως των Φώτων κινδυνεύαμε, γιατί μετά, τα έδιωχνε ο αγιασμός από παντού, και τρέχαν να προφτάσουν, στη γη να μπούνε πάλι".
Το παιδί άκουγε με τεντωμένα αυτιά και μάτια, κι όταν σταμάτησε η γριά να πάρει ανάσα, ρώτησε,
"καλά, και τώρα τί θα κάνουμε;"

"Αχ, πάνε και τα καλκατζουράκια. πλέον δε βγαίνουνε",
"Γιατί;"
είπε αυθόρμητα το παιδί που κρεμόταν απ τα χείλια της.
"Διότι πονήρεψε πολύ ο κόσμος. όλα αλλάξαν από τότε. Κι έχει και τα καλά του, όπως μ αυτά τα άτιμα τα ζλάπια που φύγαν και γλιτώσαμε, έχει και τ άσχημα, όπως με τα πουλάκια για παράδειγμα. Ότι τίποτα μόνο του δεν έρχεται. Να θυμάσαι. να θυμάσαι για να μη γελιέσαι. Όλα αντάμα είναι, κι ας φαίνεται το ένα απ τα δυό. Το καλό όταν βλέπεις, να περιμένεις και τ ανάποδο. Και το κακό όταν σε πετυχαίνει, κοντά-σιμά σε φτάνει κι η ευεργεσία. Κι άλλη φορά δε θα στο πω, μόνον ο Ύψιστος, -Ευλόγησον Κύριε-, μένει απαράλλαχτος εις τους αιώνας των αιώνων. τα άλλα, όλα αλλάζουν. Κι ας είναι κάστρα και βουνά, κι ας είναι θάλασσες και λίμνες, κι ας είναι αγάπες με όρκους και βάσανα και χάδια και φιλιά, διπλά και τρίδιπλα δεμένες, ακόμα και με μάγια. Κι ο άρχοντας της σήμερον, ζήτουλας της αύριον. Ά!, θα το λησμονούσα, ακόμα και ο Πονηρός, άγγελος ήτανε πρωτύτερα, και γύρισε κι αυτός. κι αυτό είναι το καλύτερο, γιατί μας βεβαιώνει, πως και οι αγγέλοι ακόμα αλλάζουν".
Ωσότου έρθει ώρα για να κοιμηθεί το παιδί, στο νου του στριφογύριζε τα φίδια, τα καλκατζούρια και τα ξωτικά. Κι όταν έγειρε τα βλέφαρά του απ τη νύστα, είδε νησιά να βυθίζονται στα πέλαγα, πολιτείες να φυτρώνουν εκεί που έρημες εκτάσεις υπήρχαν μόνον έως τότε, κι είδε το βουνό να γεμίζει από σπίτια, κοντά το ένα στ άλλο, τόσο, που μήτε η ρίγανη δεν είχε πλέον τόπο να φυτρώσει. κι είδε τη θάλασσα άδεια από ψάρια, κι είδε τους φίλους του τον Κωσταντή και τον Δημήτρη να το καταδιώκουν και να το εχθρεύονται, και τέλος είδε, αντάμα με τη μάννα του τον τόπο του ν αφήνει, φεύγοντας για τη ξενητειά. Κι η αγωνία του έλαβε τέλος, μόνον όταν ένοιωσε στη μύτη του μυρουδιά από θάλασσα, πετρέλαιο και λεμόνια, τη μυρουδιά του πατέρα του δηλαδή, και κει, βγάζοντας στεναγμούς, βυθίστηκε σε ύπνο βαθύ, λιθαργικό.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα “Θάνατος με τρικυμία”, του Δημήτρη Μανίνη, εκδόσεις Καστανιώτη 1997

Dimitris Maninis
25 Δεκεμβρίου στις 11:44 μ.μ. ·