Πόπη Συνοδινού

Όταν γνώρισα την Τερέζα, βρισκόταν σε μια ταβέρνα, όπου η θάλασσα ακροβατούσε, παίζοντας με τα δάχτυλα των ποδιών της.
Εγώ ήμουν ένας τυπικός άντρας που μέσα από το καλοκαίρι έψαχνα γυναικείες παρουσίες για ερωτική παρέα, τα μάτια της ήταν αυτό που με προδιέθεσαν κυρίως, κι ύστερα το κορμί της.
Αδυσώπητες λάμψεις έβγαιναν από μέσα τους και με πυρπολούσαν μαλακά, σαγηνευτικά, γοητευτικά ύπουλα.
Με δέχτηκε εύκολα στο τραπέζι της σπάζοντας την μοναξιά της, ήταν μόνη της γιατί έτσι επιδίωκε, μου είπε.
Μας βρήκε η βαριά νύχτα και αστέρια βυθίζονταν στο χαος θυμίζοντας μας την ματαιότητα όλων αυτών που μαζεύουμε σαν ύλη, η μουσική του Μάρκου μας υπνώτιζε και μας έφερνε πιό κοντά. Η θάλασσα και το αλκοόλ μας θύμιζαν πόσο ερωτική είναι η ζωή μέσα στην νύχτα.
Εξιστορήσαμε τις ζωές μας σαν να απλώναμε τις ψυχές μας σε ένα βωμό για εξαγνισμό.
Μαζί της, δεν με ενδιέφερε να ξαπλώσω στο κρεβάτι αμέσως, ήθελα να την κατακτήσω αφήνοντας της όλα τα περιθώρια να σκεφτεί πως αυτό που μου έβγαζαν εκείνα τα μελένια της μάτια ήταν να την ακούσω και να την νιώσω με όλη μου την ουσία, αυτή που είχε δημιουργηθεί ζώντας και σκορπίζοντας κομμάτια μου από εδώ κι από εκεί.
<<Έχεις αγαπήσει πραγματικά>>; την ρώτησα γεμίζοντας το ποτήρι της.
<<Εσύ>>; με ρώτησε παίζοντας με ένα τσιγάρο στα δάχτυλα των χεριών της.
<<Ίσως πιό πολύ ερωτεύτηκα και θαύμασα την γυναίκα>>, είπα καλύπτοντας την ερωτομανία μου με λέξεις, γιατί δεν θαύμασα δα και πολλές γυναίκες, μου άρεσε να τις ζω πίνοντας και δαμάζοντας τους ερωτκούς χυμούς τους, ύστερα πολύ σύντομα τις βαριόμουν.
<<Δεν λες όλη την αλήθεια, όμως θα σου πω για μένα μια διαπίστωση που την κάνω μόλις τώρα μαζί σου>>, είπε κι άναψε το τσιγάρο, κοιτάζοντας τον μακρινό αστροβαμμένο ορίζοντα.
<<Αγάπησα πολύ κάποτε έναν άντρα, μου έφερνε στον νου μια φράση του Οθέλου, αυτήν, - μ αγάπησε για τους κινδύνους που έχω διατρέξει-, διέτρεξα πολλους κινδύνους για εκείνον κι έμεινα με την απορία, ήταν ο κίνδυνος που αγάπησα εξαιτίας του ή η μεταμόρφωση μου σε μια άλλη γυναίκα, αυτήν την γυναίκα που μεθάει εξαιτίας του ιλίγγου που φέρνει ο κίνδυνος; ή αγάπησα μονάχα την επίδραση αυτή που είχε επάνω μου , την δύναμη δηλαδή να αλλάζω, όμως αν τα δεχτώ αυτά τότε πως μπορώ να σου πω πως τελικά αγάπησα αυτόν τον ίδιο κι όχι αυτά που σου είπα πριν>.;
<<Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε>>; ρώτησα μαγεμένος από τις απορίες που μου δημιουργούσε.
<< Άπειρα κι ίσως ελάχιστα, είναι όλα στον νου και στην καρδιά μου σαν ένας κύκλος, μισός σκοτεινός και μισός γεμάτος φως>>.
<<Τον αγάπησες λοιπόν>>, είπα και της χάιδεψα το χέρι, ύστερα το έφερα στα χείλη μου και το φίλησα.
<<Τον αγάπησα, ναι, μαζί του διέτρεξα σε λίγες μέρες μια αιωνιότητα, αυτό είναι που καταρρίπτει όλα τα άλλα που συμβαίνουν ή που έχουν συμβεί, όποιος δεν έζησε έτσι, συνηθίζει να λέει, -ζω για το παιδί μου, ή παίρνω δ'υναμη μόνο από το παιδί μου-, θα τους ακούς γύρω σου συνεχώς, αυτό είναι η μισή διαπίστωση για την ζωή>>.
Την κοίταξα και με συνεπήρε μια διάθεση αλητείας, αυτή που είχαν όσοι συνήθιζαν να γράφουν περπατώντα ολομόναχοι στον μεγάλο δρόμο, η Τερέζα ήταν ένας από αυτούς...

-Με την Τερέζα στην Αμοργό-

Υγ, κι αυτή η φωτογραφία θέλει και συνοδεύει ένα κείμενο έτσι, απλά και μόνο γιατί το επιθυμεί..




Popi Synodinou
27/08/2015

Πόπη Συνοδινού, Στους μαγικούς ανθρώπους

Η Μπλάνς κατέρρευσε, ήταν μόνη μέσα σε έναν κόσμο που ξέρναγε χολή. Κι η Βίβιαν κατέρρευσε, σαν ήρθε η στιγμή. Έγινε αέρας η τέφρα της πάνω από μια ήρεμη λίμνη.
Μαζί της πετούσαν και λίγες εικόνες από τα μάτια της, ένα πλάσμα κυριευμένο από φωτιά και θέλω.

Την γνώρισα όταν την είδα με τον Μπράντο στο φλεγόμενο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς, την κατάλαβα γιατί ανήκω στο ίδιο ζώδιο με εκείνην, αν θέλεις να σου μιλήσω λίγο αστρολογικά.
Είχε πει σε μια συνέντευξη της, είμαι σκορπιός και οι σκορπιοί τρώγονται από μέσα τους.
Αν πάλι δεν θέλεις την αστρολογική όψη δεν έχεις παρά να δεις τα μάτια της στην Μπλανς και στην Σκάρλετ -σκορπιός κι η συγγραφέας του όσα παίρνει ο άνεμος-. Τα μάτια της ήταν κυρίαρχα σε όλο το πρόσωπο και φώτιζαν τις σκιές ενός ψυχισμού τεράστιου.
Τι γίνονται οι άνθρωποι με αυτόν τον τεράστιο ψυχισμό;
έχω δει κάποιους από αυτούς μέσα από τα έργα τους και έχω δαγκώσει τα χείλια μου από θαυμασμό ενώ η καρδιά μου φώναζε σαν λύκος.

Ο φιλάσθενος Προυστ που έγραφε σημειώματα στην μητέρα του η οποία ήταν ξαπλωμένη στο διπλανό δωμάτιο, ο Φιλάσθενος και ανέραστος Προυστ που άλλαξε την όψη της λογοτεχνίας, αυτός που έγραφε όσα δεν είχε ζήσει.
Μάλλον θα έκανε πτήσεις έξω από το σώμα του..

Ο Αντρέ Ζιντ με τις γήινες τροφές του και τον Προμηθέα Δεσμώτη που έβαλε φωτιά στον ηλίθιο σνομπ κόσμο της αστικής τάξης με τις λέξεις του.
Ο Όσκαρ Ουάιλντ που αντί για μίσος στον ανάξιο εραστή του τον έκανε μέρος ενός θαυμάσιου μυθιστορήματος που έγραψε στην φυλακή (De Profundis ), αυτός ο αδαμάντινος θησαυρός της τέχνης που με το πορτρέτο του ταξίδεψε στην αδάμαστη σάρκα του νάρκισσου.

Ο Μπωντλαίρ που ταξίδεψε πολύ μακριά, άρρωστος βαριά για να πεθάνει τελικά στην αγκαλιά της μητέρας του, μια αγάπη που δεν μπόρεσε ποτέ να απαρνηθεί και να σκοτώσει.

Όλα αυτά τα πλάσματα κι άλλα τόσα,διακατέχονται από ατόφια, καθαρή μαγεία. Η αύρα τους υπάρχει κοντά σου και μόνο σαν τους σκέφτεσαι.

Μαγικά πλάσματα που κατέρρευσαν.
Που για την ακρίβεια είχαν καταρρεύσει πολύ πιο πριν, ίσως κι επάνω στην γέννα τους.
Ένα χρωματιστό γυαλάκι μπαίνει μέσα στην καρδιά τους μόλις βγουν και κολυμπήσουν έξω από την μήτρα.
Και πολλούς από αυτούς τους συνδέει μια αφιλόξενη μήτρα...
Η ανθρωπότητα χρωστάει πολλά σε αυτές τις αφιλόξενες μήτρες...

Άραγε υπάρχουν τετράδια της ευτυχίας;
Και πόσο αντέχουν να υπάρχουν αν υπάρχουν;

Με ενδιαφέρουν βαθιά οι άνθρωποι που υποφέρουν, που πάσχουν με την αρρώστια της ανθρωπότητας.
Που τους νιώθω να καίγονται σαν τα φτερά μιας πεταλούδας πάνω από ένα σπίρτο.

Πες μου ειλικρινά,
προλαβαίνεις να κάψεις τα φτερά σου στο άναμμα ενός σπίρτου;

Σε ενδιαφέρει να ζήσεις θυελλωδώς ως το τέλος χωρίς να κάνεις θόρυβο γύρω σου;

Μπορείς να γράψεις στα<< αρχίδια>> σου όλα όσα σου απαγορεύουν;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ζήσεις όπως θέλεις.

Πες μου,
όταν βλέπεις τις ηρωίδες του Τένεσι Ουίλιαμς ματώνεις;
Εγώ ματώνω.
Και καίγομαι.
Κάποτε θα θριαμβεύσουν οι ήττες του κόσμου.
Δεν θέλω νικητές, ακούς;
Τους ηττημένους θέλω.
Κι όλους τους αδικημένους του Ντοστογιέφσκι.

Κάποτε θα κάψω όλους τους αγαπημένους μου ήρωες στα βιβλία και στις ταινίες.
Ίσως έτσι καταφέρω και καώ μαζί τους ενώ θα ζωντανεύουν.
Σίγουρα δεν θα υπάρχει πιο ωραίος θάνατος..

(Στους μαγικούς ανθρώπους)

 Popi Synodinou

29 Ιουλίου

Πόπη Συνοδινού, -Η ευδαιμονίζουσα γαλήνη-

Η ευδαιμονία μου σήμερα, μάλλον μοιάζει με την γλυκύτητα που έχει το μετάξι.
Δεν φυσάει, και αυτήν την ώρα οι ταράτσες είναι σαν μισογερμένες στον ήλιο.
Μια ησυχία απλώνεται στο χωριό που σπάει από τις φωνές των παιδιών και των σκύλων. Και ναι, που και που κάποιο γαιδούρι φωνάζει στο άλλο που βρίσκεται στο απέναντι χωριό.

Καθώς ανέβαινα στο σπίτι γυρίζοντας από μια υπέροχη θάλασσα φαντάστηκα μια γκέισσα να ανοίγει ένα τεράστιο κλουβί σαν δωμάτιο κι από μέσα του να λευτερώνονται και να πετούν στον ουρανό χιλιάδες πουλιά με κόκκινες και μπλε ουρές. Γέμισαν τα μάτια μου χρώμα..
Η ευδαιμονία συνήθως συνοδεύεται από πολλά πυρακτωμένα συναισθήματα και μια απέραντη κοιλάδα υψηλής συγκίνησης. Εγώ σήμερα έχω την σιγουριά της, ξέρω πως την έχω αλλά έχω και μια απέραντη γαλήνη.
Αυτήν πως ξέρω που είμαι και τι είμαι.

Είμαι ένας σπόρος που αντιλαμβάνεται διαφορετικά το δέντρο και την φτιαξιά του, δεν μπορώ να μην δω πως είμαι ίδια με τους άλλους μα και τόσο διαφορετική.
Από παιδί έψαχνα αυτό που δεν φαίνεται με τα μάτια, τούτο το νησί με βοήθησε σε αυτό και με καθοδήγησε με τον τρόπο του.
Αυτόματα μυήθηκα στα μυστήρια και στην ανακάλυψη του κόσμου εδώ..

Αγαπώ τις γυναίκες που μπορούν να πουν αν δεν σε ξαναδώ θα πεθάνω, όχι εκβιαστικά ή με ύπουλα κι υπόγεια αισθήματα, απλά θα πεθάνουν χωρίς την θωριά εκείνου του άντρα στην καρδιά τους.
Αγαπώ τους άντρες που μπορούν να πουν σε μια γυναίκα είσαι όλος ο κόσμος και να εννοούν όλος ο κόσμος, όχι απλά ο δικός τους..
Η ευδαιμονία που έχω σήμερα υπάρχοντας μέσα στο νησί μου είναι η απλή αίσθηση πως θέλω και μπορώ να φτάσω μέχρι το τέλος του κόσμου..
Ανάβω τσιγάρο, τακτοποιώ ένα σι ντι με μπλουζ και χαμογελάω, έτσι αβίαστα.
Σήμερα δεν θέλω να καταλάβω κανέναν και να μην συγχωρήσω κανέναν.
Δεν μου γουστάρουν τα εν βρασμώ ψυχής, γουστάρω τα εγκλήματα που σκοτώνουν μονάχα όλα τα άρρωστα εγώ.

Μαλάκα, τίποτε δεν είσαι, μου λεω απλά, είσαι όμως και τα πάντα.
Όλα αυτά που δεν βλέπουν τα μάτια μου αγαπώ κι από αυτά που βλέπω αγαπώ
τα περισσότερα..

-Η ευδαιμονίζουσα γαλήνη-

Popi Synodinou

27 Ιουλίου 

Πόπη Συνοδινού, -Η μοναξιά μιας γερασμένης βάρκας-

΄΄Oταν κοιτάζεις μια βάρκα που είναι έρημη, αφημένη κάτω από ένα σμήνος πουλιών,

μια βροχή που δεν έρχεται, που μπορεί να ακούει, την κατακόρυφη και υπόγεια συνομιλία των πλασμάτων που κατοικούν στην θάλασσα, πες μου τι σκέφτεσαι;

Σκέφτεσαι πως ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται με την ίδια ευκολία που ένα κατσίκι καθισμένο στην άκρη ενός γκρεμού αγναντεύει το Αιγαίο;

Τα κλαδιά των δέντρων μοιάζουν με τις σκέψεις, κάθε φύλλο ενός δέντρου και μια αισθητήρια απόληξη ή ένα οπλισμένο γερά σύστημα σκέψεων που απελευθερώνουν την δύναμη που διαθέτει το κεντρί μιας σφίγγας.

Ο χρόνος είναι η μέτρηση του θάνατου, όσο υπάρχεις μέσα στον χρόνο με τρόπο αποκλειστικό κι απόλυτο, τόσο ο θάνατος είναι μια μετρήσιμη και υπαρκτή δύναμη..

Όταν κοιτάζεις μια βάρκα που είναι έρημη, αφημένη έξω στην αμμουδιά, σπασμένη και κατεστραμμένη, πες μου μπορείς να ακούσεις μέσα από τα ξύλα της , μπορείς να ακούσεις τις χαρούμενες φωνές των παιδιών που κουβαλούσαν κουβαδάκια και παιχνίδια για την θάλασσα, τις ματιές των εραστών που πήγαιναν σε μια άλλη παραλία , πιο καθαρή, πιο διάφανη, τα χάδια τους τα απαλά, τα χέρια τους κλεισμένα σφιχτά το ένα μέσα στο άλλο και το μυρμήγκιασμα της κοιλιάς τους από την διάχυτη ευδαιμονία;

Μπορείς να φανταστείς το τιμόνι στα χέρια ενός νέου άντρα μελαχρινού σαν παξιμάδι, την ματιά του να σκίζει τον ορίζοντα, την θάλασσα να γλείφει τις πλευρές της βάρκας κι αυτός να σκίζει μαζί της ΄΄ολες τις ακρογιαλιές με την βάρκα που σαν γυναίκα φιλόξενη κάνει μικρά ταξίδια σε ένα άγονο νησί, άγουρο, σεμνό, γεμάτο αγριάδα και μια ταπεινοφροσύνη που μόνο στο Αιγαίο κατοικεί από αιώνες;

Στέκομαι τώρα δίπλα σε αυτήν την έρημη βάρκα που μοιάζει σαν μια πικρή ερωμένη που εγκαταλείφθηκε νωρίς, μπορώ να ακούσω τους στεναγμούς της για την αδυναμία της να τρέξει στα γαλαζοπράσινα νερά της μάνας της και αισθάνομαι.

Κι όπως σαν σκέφτεσαι έναν άνθρωπο είναι σαν να τον σώζεις γιατί τον απομονώνεις από την άβυσσο της μνημης και τον ζωντανεύεις, έτσι νομίζω πως κάνω κι εγώ.
Πως σώζω μια βάρκα, πως κάνω απαλότερο τον πόνο της μιλώντας της και ακούγοντας τους τριγμούς από τα γερασμένα ξύλα της.

Έπειτα σκέφτομαι με πικρία πως προτιμότερο είναι να σώζεις μια βάρκα με την σκέψη σου παρά έναν άνθρωπο.
Ο άνθρωπος έχει την ζωώδη συνήθεια ότι δεν τον εξυπηρετεί να το πετάει και να ξεχνάει την προηγούμενη ζωή του με αυτό...

Γι αυτό πες μου, μπορείς να κλάψεις για μια βάρκα;
Μια βάρκα σε εγκατάλειψη είναι σαν μια καρδιά δίπλα σε ερείπια...

-Η μοναξιά μιας γερασμένης βάρκας-
 

Popi Synodinou

26/7/2014 

Πόπη Συνοδινού, Το να είσαι αξιοπρεπής χρειάζεται κόπο και τέχνη

Το να είσαι αξιοπρεπής χρειάζεται κόπο και τέχνη, κόπο ως προς την αντοχή σου στην μη αλλοίωση της προσωπικότητας σου από τα χτυπήματα και τις δοκιμασίες της ζωής, καθώς και των άλλων από εσένα και τέχνη στο να βρίσκεις χαρά και νόημα ύπαρξης, μέσα σε αυτόν τον κόπο.
Οι πρώτες εντυπώσεις για κάποιον δεν είναι πανάκεια,η ρητορία και η φτηνή επίδειξη πνεύματος σταματούν όταν συναντούν ένα <<βρόμικο>> πνεύμα, τότε ακριβώς οι εντυπώσεις κατρακυλούν και μένει η ουσία. Η ουσία και η αλήθεια φαίνονται στην διάρκεια..
Η αξιοπρέπεια λοιπόν κανένα ζήτημα θορύβου δεν ξεσηκώνει, υπάρχει εκεί και μένει αλώβητη και όμορφη με μια ταπεινότητα..

Popi Synodinou

20 Ιουνίου

Η ΓΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ Πόπη Συνοδινού

Η ΓΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ
22 Φεβρουαρίου 2011 στις 7:10 μ.μ.
Πλησιαζε πια εναν αιωνα στο κατωφλι της,
μα τα χε τετρακοσια οπως συνηθιζουμε να λεμε.
Ειχε μυρισει τον θανατο διπλα της οταν μυρισε θανατιλα το διπλανο διαμερισμα.
Ειχε πεθανει μια φιλη της που συνηθιζαν να πινουν μαζι λιγο καφε και να κοιταζουν το φλυτζανι..συνηθεια της νιοτης.
Οταν ειδοποιησε τους γειτονες ειδε την παλια της φιλη να φευγει στηριγμενη πανω σε δυο αντρες.
Δεν φυσηξε τον κορφο της.
Συνεχισε να κανει τις δουλειες του σπιτιου της οπως καθε ημερα.
Ομως της μπηκε πια η ιδεα της φυγης.
Ηταν σιγουρη πως θα φευγε, γι αυτο εκανε μια προσπαθεια να θυμηθει που θα μπορουσε να εμπιστευτει το κουφαρι της.
Και βεβαιωθηκε αυτο που καιρο ηξερε.
Αν θα πεθαινε δεν θα υπηρχε κανεις να της χαρισει εναν αξιοπρεπη θανατο.
Ετσι εκανε τα κουμαντα της και πηγε σε μιαν εταιρεια που φροντιζαν αυτες τις περιπτωσεις.
Ανοιξε το συρταρι της και πηγε στην τραπεζα με το φθαρμενο βιβλιαριο και σηκωσε ολα της τα χρηματα.
Επειτα με ολη της την αξιοπρεπεια εκλεισε την συμφωνια.
Κοιμοταν πιο ησυχα τα βραδια...
Η γατα της σαν να καταλαβε την γαληνη της και δεν εκανε πια φασαριες.
Απλωνοταν στα ποδια της και χουρχουριζε.
Η μοναξια απλωνε τα νυχια της πανω της σαν της γατας...ομως εκεινη πια δεν ανησυχουσε...
Κοιμοταν με την μοναξια της κι ετσι ξυπναγε..
Τουλαχιστον να φευγα ορθια, ελεγε μεσα της και ενα τσοφλι θλιψης τσουλαγε αργα.
Μια ημερα γκριζα οπως ειναι οι μερες στην πρωτευουσα εμαθε πως η εταιρεια επεσε εξω.
(τι παει να πει παιδι μου αυτο); ρωτησε την υπαλληλο με χερια που ετρεμαν καθως κρατουσε το ακουστικο. (και ποιος θα φροντισει τωρα τον θανατο μου);
(ηρεμειστε κυρια μου, θα φροντισω να σας φερουμε τουλαχιστον το φερετρο).
Και πραγματι, την αλλη μερα δυο κατσουφηδες αντρες της εφεραν το φερετρο, ενα απλο και οικονομικο οπως τους ειχε τονισει..
Τους εδωσε οδηγιες και το τοποθετησαν διπλα στο κρεβατι της.
Κι εφυγαν οπως ηρθαν, ετσι, βαρεις κι αμιλητοι...
Η γατα συνηθιζε να μπαινει μεσα στο φερετρο.
Εκει τωρα πια χουρχουριζε..
Βρε που φτασαμε, μουρμουρισε η γυναικα να πεσει εξω η εταιρεια...
(τ ακους Τιτικα μου); ρωτησε την γατα λες κι αυτη θα καταλαβαινε..
Κι αυτη ξαναμπηκε μες στο φερετρο και νιαουρισε με ευχαριστηση.
(τι παραξενος τουτος ο κοσμος)..ειπε η γρια στον εαυτο της και κοιταξε εξω απ το παραθυρο.
Κι ηταν σαν να μην εβλεπε τιποτε, αφου την αξιοπρεπεια που ηθελε για να πεθανει οπως ηθελε την αγορασε μιση..
Κι ας εδωσε ολα της τα χρηματα...