Οι εκδόσεις Σμίλη και το Φίλιον στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΦΙΛΙΟΝ και με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου βιβλίου του Σταύρου Σταυρόπουλου ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ σας προσκαλούν σε μια ανοιχτή συζήτηση του συγγραφέα με την Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ την Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014 στις 20.00μμ. Για την ποίηση, τον θάνατο που κουβαλάει η γραφή και την ολοκλήρωση μιας αλυσίδας τεσσάρων βιβλίων με θέμα την γυναίκα: Που ήταν ο κόσμος.
Μονολεκτικοί τίτλοι. Επτά από αυτούς τα θανάσιμα αμαρτήματα. Και μερικά άλλα. Ως το τριάντα. Οι ιδιότητες της γυναίκας που ήταν ο κόσμος. Ο μόνος αφηγητής. Ένας ημερολογιακός μήνας. Ο κατορθωμένος κόσμος σε μια συνέχεια επιστολών. Ο ψεύτικος χρόνος. Μια ιδρυτική πράξη. Από έναν.
Η γυναίκα γεννάει τα γράμματα στον κόλπο της. Σαν παιχνίδι. Η διαρκής, επίμονη θάλασσα. Εξίσου ευλογημένη. Σχεδόν χάρτινη. Το νερό του βλέμματος. Δέρμα. Και ο αχρησιμοποίητος τόπος. Το τελευταίο φύλο. Η τελευταία φωνή.
Μην κάνεις έτσι, μη φοβάσαι. Ένα βιβλίο είναι μόνο. Μια γρατζουνιά κόκκινου.
Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1961. Σπούδασε στο Παρίσι κοινωνιολογία και στην Αθήνα δημοσιογραφία, εγκαταλείποντας και τα δυο στη μέση χωρίς να πάρει πτυχίο. Συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα και εφημερίδες και υπήρξε για χρόνια κριτικός δίσκων και βιβλίου σε περιοδικά της εποχής. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ήταν o ένας από τους δυο βασικούς συντελεστές του γνωστού underground περιοδικού Αγκάθι μαζί με τον Θανάση Μάνθο. Κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο "Διαμελίζομαι" το 1983 (εκδ. Βασδέκης, β΄εκδ. 1990 ) και μετά για πολλά χρόνια τα ίχνη του χάνονται μυστηριωδώς από τον εκδοτικό χώρο. Ξαφνικά, την άνοιξη του 2002, υπογράφει την νουβέλα "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" (εκδ. Απόπειρα, β΄ εκδ. 2004), μια ποιητική καταγραφή για το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, όπου το νήμα της αφήγησης ξετυλίγεται παράλληλα με τον νοητό κύκλο που διαγράφει ένα βινύλιο που παίζει στη διαπασών τραγούδια της "ξεχασμένης" δεκαετίας του '70. Το βιβλίο θεωρήθηκε cult, "έγινε η επιτομή μιας γενιάς που διεκδίκησε πολλά και διαψεύστηκε, αλλά παραμένει ακόμα στο προσκήνιο". Το 2004 κυκλοφoρεί το ποιητικό λεύκωμα "Φως γυναίκας" (εκδ. Αστάρτη) σε συνεργασία με τον φωτογράφο Μανόλη Τσαντάκη, ένα εικαστικό πρότζεκτ όπου η φωτογραφική ανάπλαση του γραπτού λόγου και η ποιητική προσέγγιση της εικόνας λειτουργούν εξαγνιστικά, ως αυτοδύναμα στοιχεία αλλά και ως συλλογική ματιά πάνω στο μεγάλο μυστήριο των αισθήσεων. Το φθινόπωρο του 2005 κυκλοφορεί το αφήγημα "Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα" (εκδ. Απόπειρα ), μια προσπάθεια να ειδωθεί ο ερωτικός μύθος του "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" από άλλη οπτική γωνία, με το γνωστό σκοτεινό και απόλυτα προσωπικό ύφος του συγγραφέα. Ο ίδιος το θεωρεί μια ηχηρή απόδειξη "ώριμης ανωριμότητας". Τον Οκτώβριο του 2007 κυκλοφορεί η ποιητική σύνθεση "Οι άλλοι που είμαι" (εκδ. Μεταίχμιο), μια πυκνότατη φόρμα συναισθημάτων - στα όρια του ποιητικού παράδοξου - ένα μεγάλο πεζό ποίημα που προβάλλεται ως ολιγόλεκτοι στοχασμοί πάνω στο σκηνικό των λέξεων, θυμίζοντας στενογραφημένες σημειώσεις για την ιστορία του βλέμματος. Το 2008 κυκλοφορεί η συλλογή κειμένων "Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν" (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), μια απόπειρα να καταγραφεί μέσα από χρώματα η προσωπική επικαιρότητα του συγγραφέα κατά τα τελευταία επτά χρόνια. Μαζί και ένα συλλεκτικό βιβλίο με τον τίτλο "Unplugged" που περιλαμβάνει 5 συνεντεύξεις του, ένα ανέκδοτο κείμενο και ένα ανέκδοτο ποίημα. Τον Οκτώβριο του 2009 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή "Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις" (εκδ. Μεταίχμιο): Ποιήματα τυφλωμένα απ' τη θέα της θάλασσας και με την άμμο κυριολεκτικά στα μάτια, που "φωνάζουν" για την ερημιά των λέξεων, για τη σιωπή του έρωτα, ποιήματα που εισχωρούν στον χώρο και τον χρόνο και διαπερνούν τα πάντα, αναγγέλλοντας ένα τέλος. Τον Μάρτιο του 2010 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα ένα παράξενο βιβλίο, "Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια": Μια αγγελία μυθιστορήματος, θυροκολλημένη έξω από την σκηνοθεσία της γλωσσικής παρακαταθήκης και των δεδομένων του Κανόνα. Το βιβλίο αυτό, ως οριακό διακύβευμα, συγγενεύει με το παλιό μυθιστόρημα σε ότι αφορά την εικόνα της ιστορίας που μένει να ειπωθεί, διατηρώντας όμως, την μοναξιά της υβριδικής γραφής, όπου συγχωνεύονται, γοητευτικά και υποδόρεια, ο τόπος και η ουτοπία. Τον Ιούνιο του 2011 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ, το πιο φιλόδοξο, έως σήμερα, έργο του: Μια συλλογή κειμένων για το τέλος του ανθρώπινου μύθου, με τίτλο "Πιο νύχτα δεν γίνεται". Οι λέξεις αποκτούν εδώ άλλη σειρά, άλλη βαρύτητα, άλλους χρόνους. Τα πρόσωπα είναι υποφωτισμένα. Ο λόγος βάφει. Γίνεται άθυρμα, νέμεση, ηλικία. Δεν είναι ούτε ζωντανός, ούτε νεκρός. Μόνο θάνατος που περιγράφει ζωή. Σε ανοιχτή επικοινωνία με το "Πιο νύχτα", βρίσκεται o ποιητικός λόγος του "Μετά" που κυκλοφορεί τον Νοέμβριο του 2012 από τις εκδόσεις Απόπειρα: Ένα διαρκές παιχνίδι ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στην ύπαρξη και την μη ύπαρξη, που εξαντλεί όλα τα αναγνωρίσιμα σχήματα για να τα επανεκκινήσει από το σημείο μηδέν. Ένα μηδέν της γραφής, του κόσμου, του ποιήματος. Το "Μετά" δεν είναι παρά ένα τελικό ποίημα για την στιγμή. Μια δωρεά, εν ζωή, της θεάς λύπης - που είναι η θεά τέλος. Δεν είναι μέλος κανενός συλλόγου. Από τους πεζογράφους θεωρείται ποιητής και από τους ποιητές πεζογράφος.
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014)
Ολομόναχοι μαζί, Σμίλη
(2013)
Καπνισμένο κόκκινο, Σμίλη
(2012)
Μετά, Απόπειρα
(2012)
Μετά, Απόπειρα
(2012)
Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια, Απόπειρα
(2011)
Πιο νύχτα δεν γίνεται, Οξύ [κείμενα, φωτογράφιση]
(2009)
Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις, Μεταίχμιο
(2008)
Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν, Ελληνικά Γράμματα
(2007)
Οι άλλοι που είμαι, Μεταίχμιο
(2005)
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα, Απόπειρα
(2004)
Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου, Απόπειρα
(2004)
Φως γυναίκας, Αστάρτη
(1982)
Διαμελίζομαι, Βασδέκης
Κριτικογραφία
Η ασύλληπτη τρομοκρατία του είναι, "Η Αυγή", 14.4.2013
Το προκλητικό νόημα της ομορφιάς [
Όσκαρ Ουάιλντ,
Ανθολόγιο], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 675, 1.10.2011
Πιο νύχτα δεν γίνεται [
Σταύρος Σταυρόπουλος,
Πιο νύχτα δεν γίνεται], Περιοδικό "Index", τχ. 46, Ιούλιος 2011
Το πληθυντικό σώμα της αγάπης [
Μαρία Χρονιάρη,
Εκεί που αλλάζω ζωές], "Η Αυγή", 15.5.2011
Με το διαρκές εργαλείο της φυγής [
Γιώργος Κακουλίδης,
Περί αλητείας], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 654, 7.5.2011
«Ο,τι ζωγραφίζω μού έρχεται σε όνειρο» [
Marc Chagall,
Ο Marc Chagall στην Ελλάδα], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 629, 13.11.2010Με το τομάρι των ζωντανών [
Νάντια Γαβαλά,
Τριανταοκτώ τριαντάφυλλα], Περιοδικό "Διαβάζω", τχ. 512, Νοέμβριος 2010
Τριπλό βινύλιο με αφορμή το εγώ [
Κωνσταντίνος Τζούμας,
Πανωλεθρίαμβος], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 621, 18.9.2010
Ο έρωτας σαν εκδίκηση του κακού [
Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες,
Ο βασιλιάς της Αβάνας], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 598, 9.4.2010
Το παιχνίδι της βιογραφίας της Άσωτης Σώτης [
Σώτη Τριανταφύλλου,
Ο χρόνος πάλι], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 586, 15.1.2010
Στο τέλος μιας μεγάλης διαδήλωσης ή μιας μεγάλης ελπίδας [
Χριστόφορος Κάσδαγλης,
Η αριστερά και ο κακός ο λύκος], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 584, 23.12.2009
Τέσσερις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αθωότητας, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 581, 4.12.2009
Άρωμα κλεισούρας που κάποτε ήταν ζωή [
Γιάννης Ευσταθιάδης,
Πορσελάνη], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 579, 20.11.2009
Πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις [
Κ. Π. Καβάφης,
Φερνάντο Πεσσόα, Κ. Π. Καβάφης], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 568, 4.9.2009
Να υπάρχεις μεταξύ των νεκρών, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 555, 5.6.2009
Η αμύθητη γωνιά της Μαρίας [
Μαρία Μήτσορα,
Με λένε λέξη], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 554, 29.5.2009
Μια ασυγχώρητη και διαρκής πνευματική υγεία, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 548, 10.4.2009
Με πονάει το κεφάλι μου και το Σύμπαν [
Φερνάντο Πεσσόα,
ΠεσσόΑ-Ω], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 547, 2.4.2009
Τίποτα πιο πραγματικό απ' το τίποτα (Partir, c' est mourir un peu), "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 544, 13.3.2009
Ύμνος στην τζαζ, στο περιθώριο και στην χαμένη αθωότητα [
Τζακ Κέρουακ,
Πικ], "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 31.8.2008
