Οι εκδόσεις Όστρια και ο ποιητής Στέλιος Κοντοδήμος σας προσ-καλούν στην παρ-ουσίαση της Ποιητικής Συλλογής ... "Στα Αετώματα της Ερωτικής και Ανένταχτης Αντι-ποίησης"
το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 19:00
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί
στο Αμφιθέατρο του Πολιτιστικού Κέντρου Γαλατσίου "ΚΑΜΙΝΙ"
Οδός Καραϊσκάκη { κάθετος Λ. Γαλατσίου } και Ρεθύμνης 36
Την Ποιητική Συλλογή θα προλογίσουν :
Αριστοτέλης Παπανικολάου : Πρώην Αντιπρόεδρος και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.
Πέτρος Παπαποστόλου : Δρ. Κοινωνικής Θεολογίας και Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Φωτεινή Δούρου : Στιχουργός
Νικόλας Κολοκοτρώνης : συγγραφέας, στιχουργός, δάσκαλος παραδοσιακού ρέικι και σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης (Συμβουλευτική: Διαισθητική, NLP)
καθώς και άλλες προσωπικότητες των γραμμάτων και τεχνών.
Στην εκδήλωση θα συμμετέχει φιλικά με έργα της η ζωγράφος Λένα Νοτοπουλου
https://www.facebook.com/events/1561611000740070/
Πρόκειται για την πρώτη ποιητική συλλογή του ποιητή.
Ο Στέλιος Κοντοδήμος στις Διακρίσεις του 4ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ποίησης "ΒΡΑΥΡΩΝΙΑ 2014" έλαβε τον δεύτερο έπαινοhttps://www.facebook.com/events/1561611000740070/
 |
| Τίτλος: ΣΤΑ ΑΕΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΗΣ ΑΝΤΙ-ΠΟΙΗΣΗΣ Σειρά :ΠΟΙΗΣΗ Συγγραφέας:ΚΟΝΤΟΔΗΜΟΣ ΣΤΕΛΙΟΣ Σελίδες 159 
Ostria Vivlio Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.
|
....Μαινόμενος ο Αίολος…
ανά-δύει στωικές φίλο-σοφίες…
οξειδωμένες στον εγκαταλειμμένο πλανήτη…
άκαμπτες οι τροχιές των δόρυ-φόρων…
προσ-μετρούν αντίστροφους χρόνους…
ο Δίας οργισμένος δια-περνά κάθετα την τρίαινα…
κατά-κεραυνώνει τους ύπουλους εφιάλτες…
θρυμματίζει τις εσκεμμένες υπόγειες δια-ροές…
στον «διαυγές» πυθμένα της παρά-πλάνησης…
ενάντια στην κατά-κραυγή της συντέλειας …
από πλήθος ακέραιων συγ-γραμμάτων…
που οι αλήθειες παρά-μορφώνονται παρά-ποιημένες…
κι οι ιστορικοί καρτερούν τον επί-λόγο της κοσμογονίας…
 |
Συγ-κράτησε με…
έπαψα να χωρώ στις ζωές τους…
ραγίζω το μείζων μιας κορνίζας με όρια…
Συγ-κράτησε με…
δίχως εγκράτειες συμφοράς…
γκρέμισε τα τις ανιστόρητες αισθήσεις…
Χάρισε ένα όνομα λευτεριάς…
πλησίασε σαν βοριάς…
αναχαιτίζοντας τον σκουριασμένο χρόνο…
επι-βιώνουν μονάχα από καυτές ανάσες οι ψυχές…
Ψυχή μου…
Εσύ…
" Τα ποιήματα μου είναι αλήτες "…
Τα ποιήματά μου είναι αλήτες…
περ-πατούν σε βρώμικα καλντερίμια…
κρυώνουν γυμνά τον χειμώνα…
λιώνουν τα καλοκαίρια…
πρόστυχα κυλιούνται οι λέξεις…
νωπές πάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια…
ποζάρουν σε ανάρμοστες στάσεις…
γουστάρουν στιγμιαία αλισβερίσια δίχως ντροπές…
από-τυπώνονται ανακατεμένα…
δίχως τα στεγανά της καθώς πρέπει ποίησης…
ατόφια στις εξεγέρσεις της ζωής…
Τα ποιήματα μου είναι αλήτες…
χωρίς νομο-σχέδια λεηλατούν τις στιγμές…
δεν υπο-γράφουν…
μα γράφουν ανάποδα στα παπούτσια τους…
τους ευυπόληπτους αν-ήθικους κριτές…
αγαπούν σαν μικρά παιδιά τα παιχνίδια…
διεκδικούν σαν έφηβοι τα γυναικεία κορμιά…
τα σακατεύουν τρυφερά σαν στυγνοί ισοβίτες…
που πήραν άδεια καλής συμπεριφοράς…
δίχως καθ-ορισμένες διαδρομές…
δίχως κατευθυνόμενα από άνυδρες πυξίδες…
σαν πρεζόνια ζουν τις στιγμές της παρ-άνοιας…
Μην με ξανα-ρωτήσεις τι έγραψα χθες…
η ψυχή μου δεν εγκλωβίζεται σε μόνιμες πατρίδες…
μεταναστεύει σαν αλάνι σε διαφορετικές πλατείες…
μάχεται γυμνή με ανάποδους καιρούς…
χαρίζεται σε παρα-πλανημένες ηλιαχτίδες…
γεύεται τις κόκκινες στιγμές από ατσάλινες αλήθειες…
χλευάζοντας επι-δεικτικά τους " Κόσμιους " ορισμούς…
γιατί…
Τα ποιήματα μου είναι Αλήτες…
Έχεις βιώσει να σε μαστιγώνει ταυτόχρονα η χαρά και η θλίψη…
Έχεις αισθανθεί να βυθίζεσαι σ’ ένα άηχο οδυνηρό κενό…
Σε παρά-καλώ μην μου ομολογείς πως Ζεις…
Στέλιος Κοντοδήμος
12 Αυγούστου ·
Πάντα κάποιος πρέπει να σε Σκοτώνει…
για να σου θυμίζει πως δεν πέθανες…
πως η καρδιά σου δεν λειτουργεί…
μονάχα για να συντηρεί την ύλη σου…
πως στην Ψ υ χ ή δεν ανήκουν ναυάγια…
αποποιείσαι τις σφοδρές ριπές του θανάτου…
για την Ανά-Γέννηση της ύλης και της Ψ υ χ ή ς Σου…
Στέλιος Κοντοδήμος
Περι-πλανώμενοι "ποιητές"...
σε πολύ-σύχναστες γειτονιές...
από παρα-στάσεις «φτηνές»...
με το δάκρυ ν’ αγκαλιάζει το χώμα...
χτύποι από παραποιημένες συλλογές...
άγγιζαν προσγειωμένες τις ψυχές...
εξ-αντλημένες από έναν άνισο αγώνα...
αδύναμες ανάσες...
που άγγιζαν το νήμα της ήττας...
καρα-δοκούσαν σαν ύαινες...
με δανεικές λέξεις...
να εκσπερματώσουν σαν τα σκυλιά...
δαγκώνοντας πρόστυχα...
την καρδιά...
που ήδη έχει ματώσει...
" Σ΄ ένα γαμημένο συρματόπλεγμα"...
Ντύνουμε τις ζωές μας...
όπως γουστάρουμε...
πολεμάμε με ρόπαλα αθόρυβα...
κόβουμε τις φλέβες με βελούδινα μαχαίρια...
κι εμείς νομίζουμε πως δεν πονούν...
ρουφάμε το αίμα και ταξιδεύουμε...
κάνουμε έρωτα και χαμογελάμε...
στα χάδια ανά-γεννά-με όνειρα...
Ντύνουμε τις ζωές των άλλων...
με σκουριασμένες ελπίδες...
αγαπάμε με θρήνους...
τρομάζουν και τρομάζουμε...
πεθαίνουμε στην αφετηρία της εκκίνησης...
ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και ξεχνάμε...
Ντύνουμε τις ζωές...
με μπαλωμένα πανωφόρια...
σκισμένες ορμόνες...
από μολυσμένες ευτυχίες...
που τραγουδούσαν...
ξεψυχισμένα οι κουκουβάγιες...
κλείνουν τα μάτια σε ότι αγγίζουν τα χέρια...
ναρκώνονται τα χείλη...
όταν φιλούν αυταπάτες...
πορεύονται οι ζωές...
ανακατεμένες με σκουπίδια...
στους δρόμους που ανοίχτηκαν χαντάκια...
εκεί κρύβονται οι επιθυμίες...
σκεπασμένες με χώμα...
τραυματισμένες με ατσαλένιες πέτρες...
και σιωπές που μυρίζουν θάνατο...
Τώρα...
θα κυλήσω το κορμί μου...
σε λασπωμένα όνειρα...
θα χορτάσω με πλαστά χρώματα...
"πρέπει" να ταξιδέψω...
κι ας αγκαλιάσω...
το γαμημένο το συρματόπλεγμα...
που καρφώθηκαν οι ζωές...
γυμνές σαν άθλιες πόρνες...
κι απλά φωνάζουν πως υπάρχουν...
Τώρα...
φεύγω...
τουλάχιστον...
να μην λερωθεί η Ψυχή μου...
απ' τις αμαρτίες...
που θα μοιραστούμε...
στο αναθεματισμένο...
καταμεσήμερο της κούφιας ζωής...
