Όλη νύχτα σε χάιδευα με τα μάτια
αρχαγγελε μου
και με το βλέμμα αποτύπωνα
κάθε σου κύτταρο
πυρογραφωντας τη μνήμη μου.
Κάποια στιγμή ανοιξες τα ματια
και μου αχνογελασες
χαρουμενος που δε σε χορταινα
κι ολες οι θαλασσες σου
με ελουσαν με το γαλαζιο τους
κι ολοι οι ηλιοι σου
φωτισαν τα σκοταδια μου
κι εσβυσαν ολους τους χρονους μου
και σταθηκα αιωρουμενη στο παρον
κι ακλονητη στην συσσωρευμενη αγαπη μου!
Ασπιδα σου ολογυρα αποψε
αορατο ιστο υφανα την ψυχη μου
που απο παντα σε λατρευε
και την οριζω ακοιμητο φρουρο σου-
αφθαρτο το κορμι σου
να στεγαζει την καθαροτητα του ειναι σου!
Ομοιος σου κανεις επι γης νικητης
της καρδιας και των ονειρων μου
κτητωρ!
Δεκατετραχρονη μπουμπουκιασα
με την αγνη σου αγαπη
κι ανθισα γυναικα στην αγκαλια σου.
Τι κι αν περασαν χειμαρροι ανθρωποι
και χρονια αναμεσα μας
ριζωμενη η αγαπη μας αντεχει
σε ο,τι ορκιστηκαμε τον πρωτο μας Μαη!
Χαρτογραφησα στις πλατες σου την οικουμενη
και πανω στα στηθη μου ζωγραφισες
ολα οσα δεν χαρηκες μαζι μου
απο λεηλατημενες ωρες!
Μα πόσο βαθεια κι αληθινα σ αγαπω!!
Μαίρη Γραμματικάκη
27 Μαη ξημερώματα
