Ήρθες εσύ στον ύπνο μου
οχλοβοή βουβή
φωνή αγγελική να ψάλλει
εαρινή εξόδιο ακολουθία.
Πολλοί ήσαν εκεί
μα πιο πολλά τα όνειρα
νωθρά κυνηγημένα,
καμμιά πραγματικότητα
τον ύπνο το βαθύ εγκλωβισμένα.
Ήτανε λέει Άνοιξη
"Δάκρυα της Παναγιάς" πανάλευκα
ευωδιαστός ο τόπος.
Κι ήσουν λευκοντυμένη εσύ
αγκαθωτό στεφάνι ρόδινο στην κεφαλή
την πλάση όλη μάτωνε ο χτύπος της καρδιάς σου,
τόσοι πολλοί συνοδοιπόροι
του έρωτα τα βέλη τρυπημένοι
κι ο κάθε είς έν όνειρο έριχνε στην ποδιά σου•
άλλος καράβια σου 'τάζε θάλασσες και ταξίδια
φουρτούνες είπες, ευχαρίστησες κι απέρριψες,
Άλλος,
χρυσάφια και ρουμπίνια
παλάτια σου 'τάζει τον Όλυμπο
σ' ακρογιαλιές πολύφημες•
φιλιά μαλαματώνουν την καρδιά
είπες κι απέρριψες.
Κι ήρθε ' νας τρίτος ψυχογιός
βαστούσε την καρδιά του
μάτωσε την ποδιά σου
πληγώθηκ' η ψυχή σου
πόνο τόσο πολύ ν' αντέξεις πώς;
κι ας πόνος είν' ο έρωτας
μα ποιός και ποιά θα έστεργε
τον πόνο ν' αγαπήσει;
Κι ως ήρθαν κι άλλοι έφτασεν
και η σειρά δική μου
και είπα από τα μέσα μου
αυτό που η μάνα διάβαζε μικρός ως ήμουν
κείνο τ' ονειροκρίτη,
όνειρο π' ονειρεύετ' όνειρο
βγαίνει αληθινό.
Κι ήμουν πολλά χαρούμενος
κι απ' τη χαρά μου ξύπνησα
κι όθεν ποτέ δεν έμαθα,
όνειρο που 'μειν' όνειρο
αλήθεια που θα ζήσω;
