.jpg)
Το περιοδικό και οι εκδόσεις Bibliotheque σας προσκαλούν στην παρουσίαση της συλλογής
του Σωτήρη Παστάκα ΤΟΠΟΙ ΤΟΠΙ.
H παρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου στις 9:00 μ.μ. στη Βιβλιοθήκη Βολανάκη
Στουρνάρη 11Εξάρχεια τηλ. 210-3300423
Για το βιβλίο θα μιλήσει :
ο Διονύσης Μαρίνος
ο Δημήτριος Μουζάκης
και η Πόλυ Μαμακάκη
ποιήματα θα διαβάσει
ο Σωτήρης Παστάκας
Τα έντεκα εκτεταμένα ποιήματα της συλλογής, θα μπορούσαμε να τα πούμε περιστασιακά, με την έννοια που ο Χοσέ Ορτέγκα υ Γκασσέτ έλεγε πως: Εγώ είμαι εγώ κι οι περιστάσεις μου. Το εγώ του ποιήματος απορροφά από το σκηνικό της περιρρέουσας του τόπου για να στηρίξει μια θεμελιώδη διάθεση κάθε φορά. Οι Τόποι είναι εκεί όχι για να τους επισκεφτούμε για να το επιβεβαιώσουμε αλλά για να τους πάρουμε μιαν ομιλία σαν να είναι γραπτά παλίμψηστα που καλούν μια φωνή να ζωντανέψει από τα στρώματα γραφής που κρατούν βουβά μέσα τους. Το Τόπι που κυλάει είναι η διαθεσιμότητα αυτού που αναλαμβάνει το λόγο των τόπων. Είναι η παιγνιώδης διάθεση ενός εγώ που έχει κερδίσει τη δύναμη να μην παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του και γι αυτό να ανοίγεται σε ό,τι από τους τόπους του χαρίζεται για να το ονομάσει. Θα μπορούσαν και να διαβαστούν σαν παραλλαγές στους τόπους των Τεσσάρων Κουαρτέτων του Έλιοτ αλλά στον εύχαρη τόπο μετά το μοντερνισμό που έχει σπάσει όλα τα μνημεία.
Sotirios Pastakas
Bibliotheque
Mavromateon str. 16,
6th floor
10682 Athens
Greece
tel. +30-2108223067
bibliotheque.open@gmail.com
& info@bibliotheque.gr
Παστάκας, Σωτήρης
Ο Σωτήρης Παστάκας γεννήθηκε στη Λάρισα, στις 13 Δεκεμβρίου 1954. Σπούδασε ιατρική στη Ρώμη και ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική στο ΨΝΑ (Δαφνί).
Από το 1985 εργάζεται ως ψυχίατρος στην Αθήνα. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της "Εταιρείας Έρευνας της Συμπεριφοράς" και το 1996 εξελέγη
αναπληρωματικό μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου στον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών. Το 1981 δημοσίευσε για πρώτη φορά τέσσερα ποιήματα στο λογοτεχνικό περιοδικό "Το Δέντρο" (τεύχ. 20, Απρίλιος 1981), του οποίου υπήρξε
τακτικός συνεργάτης μέχρι το 1987. Από το 1988 είναι τακτικός συνεργάτης
του λογοτεχνικού περιοδικού "Πλανόδιον". Έχει δημοσιεύσει επίσης συνεργασίες
στα περιοδικά "Τετράδια Ψυχιατρικής", "Ο κόσμος του βιβλίου", "Το παραμιλητό", "Σπαρμός", "Ποίηση", "Μανδραγόρας", "Νέα Εστία" καθώς και στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Μεταθέσεις". Το 1994 εξελέγη μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Τον Ιούνιο 2001 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην ίδρυση της "Παγκόσμιας Ποιητικής Ακαδημίας" (World Poetry Academy), στην πόλη της Βερόνας, υπό την αιγίδα της Ουνέσκο. Τον Σεπτέμβριο 2001 έτυχε φιλοξενίας στο Hawthornden Castle, Inernational Retreat for Writers, κοντά στο Εδιμβούργο. To 2002 δημιούργησε, και έκτοτε διευθύνει, τη διαδικτυακή επιθεώρηση ποιητικής τέχνης www.poiein.gr.
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Τόποι τόπι, Bibliotheque
(2012) Παραπάτημα στη χαρά, Μετρονόμος
(2012) Συσσίτιο, Σαιξπηρικόν
(2012) Τριλογία, Παρουσία
(2011) Προσευχές για φίλους, Σαιξπηρικόν
(2011) σώμαΜεσώμα, Απλές Εκδόσεις
(2010) Ύποπτος φυγής, Σαιξπηρικόν
(2010) Χαμένο κορμί, Μελάνι
(2009) Νήσος Χίος, Οδός Πανός
(2009) Όρος Αιγάλεω, Ενδυμίων
(2008) Χόρχε, Μελάνι
(2007) Προσευχές για φίλους, Heteron
(2006) Η μάθηση της αναπνοής σε τρεις κινήσεις, Μελάνι
(2002) Νήσος Χίος, Πλανόδιον
(2002) Ο κοινωνός των αποστάσεων, Πλανόδιον
(2001) Η μάθηση της αναπνοής, Πλανόδιον
(2001) Το αθόρυβο γεγονός, Πλανόδιον
(1999) Η μάθηση της αναπνοής, Πλανόδιον
(1997) Ο κοινωνός των αποστάσεων, Νεφέλη
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2013) Η μπάρα, Θράκα
(2011) Poste Restante, Ενδυμίων
Μεταφράσεις
(2011) Συλλογικό έργο, Ανθολογία ιταλικής ποίησης, Οδός Πανός [ανθολόγηση, μετάφραση, επιμέλεια]
(2003) Leoni, Cristiana, Η Αθήνα του Περικλή με ξεναγό τον Σωκράτη, Toubi's
Λοιποί τίτλοι
(2013) Συλλογικό έργο, Αλμανάκ Ποιείν 2012, Μετρονόμος [επιμέλεια]
(2012) Συλλογικό έργο, Αλμανάκ Ποιείν 2011, Μετρονόμος [επιμέλεια, ανθολόγηση]
(2009) Συλλογικό έργο, Ποιείν Αλμανάκ 2009, Περιοδικό "Ποιείν" [επιμέλεια]
Κριτικογραφία
Μάρτυς μου ο Θεός [Μάκης Τσίτας, Μάρτυς μου ο Θεός], http://www.poiein.gr, 12.10.2014Αγάπη γι' αυτούς που φεύγουν… [Γιώργος Καρτάκης, Τώρα που τα σύννεφα], "Το Ποντίκι", 12.2.2014Το παραμύθι της τετράγωνης λογικής [Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, Το παραμύθι της τετράγωνης λογικής], diastixo.gr, 25.11.2013Έρωτας για τον ψυχίατρο [Καίτη Βασιλάκου, Αγαπημένε μου ψυχίατρε], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", 17.8.2013Αγαπημένε μου ψυχίατρε [Καίτη Βασιλάκου, Αγαπημένε μου ψυχίατρε], diastixo.gr, 30.4.2013Η χάρη του βλέμματος [Sandro Penna, Ο σκονισμένος ποδηλάτης], Περιοδικό "Ποιητική", τχ. 11, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2013Ο Συνταγματάρχης Θάνατος: η χρήση και κατάχρηση του αλκοόλ στον Συνταγματάρχη Λιάπκιν, http://bibliotheque.gr, 18.2.2013Μία μοναχική αγριόχηνα: Ρένος Αποστολίδης [Ρένος, Ουλάν Μπατόρ], http://bibliotheque.gr, 21.1.2013Το κέρασμα που άργησε [Τάσος Μελίτης, Το κέρασμα που άργησε], diastixo.gr, 16.12.2012
http://www.biblionet.gr
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα μικρό χωριό ένα παιδάκι που ήταν πολύ διαβαστερό: διάβαζε όλα όσα έπεφταν στα χέρια του, από βίους αγίων που μάζευε η μητέρα του έως τους «Άθλιους» του Ουγκώ που είχε ο πατέρας του, κι έπειτα από μόνος του μάζευε κι αντάλλασε με τους φίλους του όλα τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», το «Μικρό Ήρωα» κι αργότερα τη «Μάσκα». Διάβαζε, διάβαζε κρυμμένος κάτω από τις κουβέρτες το βράδυ με τον πρώτο φακό μπαταρίας που του είχαν κάνει δώρο κάποια Χριστούγεννα, το μεσημέρι με το λίβα κάτω από την κατάκαρπη ροδακινιά. Διάβαζε μετά τα βιβλία της αδελφής του, φοιτήτρια στην Αθήνα, που τα έκρυβε επιμελώς κάτω από ψεύτικα μπλε πανάρια: Καζαντζάκη και Καβάφη. Χάρη σε μια φιλόλογο που του διάβαζε τις εκθέσεις στην τάξη κι ήταν το χαϊδεμένο της παιδί, το διαβαστερό παιδάκι μας ο Βασιλάκης, άρχισε να της γράφει ποιήματα, στην ουσία ερωτικές εξομολογήσεις που δεν μπορούσε να της αφιερώσει δημόσια. Μετά η φιλόλογος παντρεύτηκε με στρατιωτικό και πέτυχε μετάθεση αφήνοντας το διαβαστερό παιδάκι το Βασιλάκη, στη μέση της χρονιάς.
Εκείνα τα παλιά χρόνια ο Βασιλάκης μάζεψε τα τετράδια με τα ποιήματα που έγραφε για την αγαπημένη του καθηγήτρια και μετά τα Χριστούγεννα, αφού γέμισε την κοιλίτσα του με γεμιστή γαλοπούλα και χοιρινές μπριζόλες και κουραμπιέδες και μελομακάρονα, φίλησε σταυρωτά στα μάγουλα τη μανούλα του, έσφιξε το χέρι του πατέρα του κι έφυγε να βρει την τύχη του στην Πρωτεύουσα. Όλη τη μέρα των Χριστουγέννων χιόνιζε ασταμάτητα. Το έλκηθρο ενός ξυλοκόπου κατάφερε να τον μεταφέρει μέχρι το Σιδηροδρομικό Σταθμό. Ο Βασιλάκης χουχούλιασε τα χεράκια του δίπλα στη μεγάλη μαντεμένια ξυλόσομπα στην αίθουσα αναμονής και περίμενε, περίμενε. Η αμαξοστοιχία είχε μεγάλη καθυστέρηση και περίμενε-περίμενε το Βασιλάκη τον πήρε ο ύπνος. Στον ύπνο τον επισκέφτηκαν πολλά πρόσωπα να του ευχηθούν τα Χρόνια Πολλά και να του τραγουδήσουν τα κάλαντα σε διάφορες γλώσσες. Πέρασαν οι αγαπημένοι του συγγραφείς ένας-ένας με τη σειρά και του έσφιξαν το χέρι: ο Ντοστογιέφσκι, ο Ζολά, ο Τολστόι, ο Καμύ, ο Μπέκετ, ο Καραγάτσης, ο Χέμινγουεϊ. Πέρασαν εικόνες γραμμένες σε στίχους, ονειρεύτηκε τα ποιήματα που θα έγραφε μετά από τριάντα χρόνια στα πενήντα του.
Βρέθηκε ξαφνικά στην Πρωτεύουσα και πήγε με λαχτάρα να συναντήσει κανα-δυό ζώντες λογοτέχνες που τους είχε γνωρίσει από τα περιοδικά που ήταν συνδρομήτρια η αγαπημένη του καθηγήτρια. Πριν φτάσει στο καθορισμένο τους ραντεβού ο Βασιλάκης πέρα από τα βήματά του πάνω στο χιόνι, άκουγε και τους κτύπους της καρδιάς του: φοβόταν μην τον πιάσουν αδιάβαστο, σαν το μαθητή που τρέμει πριν τις εξετάσεις, ο Βασιλάκης δεν άντεχε στην ιδέα πως δεν θα ήξερε να απαντήσει στις πιο απλές ερωτήσεις: «έχει η θάλασσα πρόβατα;», «είσαι με τον Κάλβο ή τον Σολωμό;», «ποιος είναι ο Πισινόπουλος;». Κοκκίνιζε στην ιδέα πως δεν θα μπορούσε να παρακολουθήσει τις κουβέντες τους αλλά από την άλλη δεν ανέβαλε τη συνάντησή του μαζί τους. Είχε αποφασίσει πως θα έμεινε σιωπηλός, θα άκουγε μονάχα τους καταξιωμένους λογοτέχνες που λάτρευε να μιλούν για τα υψηλά ιδεώδη της λογοτεχνίας και θα ρουφούσε την κάθε τους λέξη. Μέσα στο όνειρό του, αγαλλίαζε με τη σκέψη πως οι λογοτέχνες της Πρωτεύουσας θα του άνοιγαν νέους ορίζοντες στο περιορισμένο οπτικό πεδίο του, ένας φρέσκος άνεμος θα έπνεε μέσα από τα γεμάτα καπνούς καφενεία τους, νέα ποιήματα και νέοι άθλοι ανοίγονταν μπροστά του. Θα βρίσκονταν επιτέλους με ανθρώπους που αγαπούσαν την Τέχνη περισσότερο από αυτόν, κι ο Βασιλάκης μαζί τους θα μάθαινε να αγαπάει και να υπηρετεί ακόμα πιο πιστά την Τέχνη.
Ονειρεύτηκε όμως λίγο πριν ξυπνήσει, πως η συνάντηση με τους αγαπημένους του λογοτέχνες, ήταν ένας εφιάλτης: αντί για Τέχνη οι λατρεμένοι του λογοτέχνες μιλούσαν μόνο χλευαστικά για τους ομότεχνούς τους. Ο Μέγας είχε βγει εκτός εαυτού γιατί η κόρη του είχε αρραβωνιαστεί κρυφά με έναν Τούρκο. Ο Δείνα συνήθιζε να πλατάγιζε τη γλώσσα του εκφέροντας τον ήχο «τσου» απροειδοποίητα εκεί που μιλούσε. Ο Άλφα έκανε τον κερατά εν γνώση του. Ο Βήτα αγόρασε πακέτο μηνυμάτων από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και πήρε πρώτος το Βραβείο Αναγνωστών. Ο Γάμα κληρώνεται πάντα σε όλες τις κληρώσεις της Εταιρείας Συγγραφέων για να διαβάσει ποιήματά του στο εξωτερικό. Πάνω εκεί ξύπνησε. Ήταν ακόμη δίπλα στη ξυλόσομπα. Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα. Μετά από μια βδομάδα που είχαν αποκατασταθεί πλέον οι συγκοινωνίες, χωρίς να έχει απομακρυνθεί από τη ξυλόσομπα. Όταν έφτασε στο χωριό του, κανένας δεν πίστεψε πως δεν είχε φτάσει μέχρι την Πρωτεύουσα, και επειδή ο Βασιλάκης επαναλάμβανε συνέχεια τα όνειρα που είδε εκείνες τις επτά ημέρες που κοιμόταν συνεχώς δίπλα στην ξυλόσομπα, πίστεψαν πως είχε πάει στην ξελογιάστρα την Πρωτεύουσα, και ήταν όλα αλήθεια.