Ανεβαίνω στο τόξο της Ίριδας
Θρυμματίζω το βιτρό του ουρανού
Ανασαίνω τον αέρα της δύναμης
Απ' τον αιθέρα της ψυχής,
Και μέσα απ τα Υπόγεια της Δύσης
παίρνω το δρόμο για τον Οίκο της Θεάς.
Από πάνω Γαλάζιοι Αετοί Μου δείχνουν τον δρόμο
Μια τρελή μάγισσα μου γνέφει:
Δεν έκανα λάθος.
Μπροστά μου το κόκκινο τούνελ
Εκεί που ανοίγεται η απέραντη Υγρή Φωτιά Εκεί που ο αέρας παρασύρει από κάτω προς τα πάνω
Εκεί που τα μυστικά της πέτρας Μιλάνε τη γλώσσα των σπηλαίων.
Εκεί, η Πύλη που χωρίζει το έξω από το μέσα,
Γκρεμίζεται.
Όλα έχουν μια πρωτόγευστη
Μοβ Μυρωδιά.
Και από κάτω, οι Λευκοί Κύκνοι,
Γλιστρούν στις μαλακές λίμνες.
* Άραγε λοιπόν, είναι η ματιά μου που βλέπει τα πράγματα ανατρεπτικά, αλλιώτικα, απρόοπτα, απροσδόκητα, άλλοτε καταμόβ, άλλοτε κατακόκκινα; * Ή είναι τα ίδια αυτά, τα πράγματα, έτσι που πέφτουν επάνω μας πια, που μετατρέπονται σε ανοιχτές πύλες και με καλούν να τα αφουγκραστώ οπτικά; * Είναι άραγε το Φως, ή μήπως η απόσταση που δημιουργεί την ‘Ελξη, ανάμεσα στον Παρατηρητή και το Παρατηρούμενο; * Ίσως όμως, πίσω από όλα αυτά, είσαι Εσύ τελικά, που κοιτάζεις αυτό που βλέπω κι απ αυτή την επαφή γεννιέται κάτι πάνω σε άγραφη λευκή επιφάνεια, το οποίο ως τότε δεν υπήρχε, μήτε στη Φύση, μήτε στην ως εκείνη τη στιγμή, γνωστή ζωή μας, έτσι όπως αυτή διεξάγεται πλέον.
* Κι αυτό, ακόμη το ψάχνω..
-----------------------------------------------------------
Ποίημα της Κατερίνας Καραγιάννη από το μυθιστόρημά της το Ψώνιο εκδόσεις Λιβάνης.
Φωτογραφία του βιβλίου από
http://despinarion.files.wordpress.com/2010/07/p1010087.jpg
