Κωνσταντίνος Κομιανός, Θάλασσα Στίχοι από την, προς έκδοση συλλογή ‘’Ποιητικές αφηγήσεις’’

.

Θάλασσα

Το δάκρυ σου πλατύ

ο νόστος σου βαθιός

το λάδι σου αρμυρό

ο πυρετός σου κρύος

Κι αν ίδρωσα στον κόρφο σου 

ο αναπαημός μου Θείος
Στίχοι από την, προς έκδοσιν συλλογή μου ‘’Ποιητικές αφηγήσεις’’ 

Στη φωτογραφία: Κύθνος 

ή αλλιώς...

Ελλάδα

Γη, του Μεγαλειώδους

ελάχιστου

Κ. Κ

Konstantinos Komianos

21 Ιουλίου ·

Χορεύοντας στις στάχτες 

ενός ηφαιστείου - σπινθηρίζω 

λαβωμένες σκευωρίες εκρήξεων

Κ. Κ.

Konstantinos Komianos 

7 Ιουλίου 

Κωνσταντίνος Κομιανός, ‘Ομηροι ζωής - (όπου γης Βραζιλίες)

‘Ομηροι ζωής - (όπου γης Βραζιλίες)

Σπίτια φυλακές ορθογώνιες καθ’ ύψος·

ρόγες άνθρωποι στις κληματαριές μπαλκόνια, 

απλωμένες σταφίδες στων ασπρόρουχων τ’ αρμίδι

Και πόσες θλίψεις σταφιδιασμένες

στης παλάμης την απλοχεριά

© Κων/νος Κομιανός

Konstantinos Komianos

16 Ιουνίου ·

Κωνσταντίνος Κομιανός, Βαδίζων κατά μόνας

Βαδίζων κατά μόνας

Στο πεδίο που πατώ

της ζωής μου στρέψιμο ίχνος

γιομάτ’ η γη αφανώς 

ανίχνευτα - ναρκοπέδια

Να ενεργήσω αξιοπρεπώς

μη αντιστρέψιμων εκρήξεων

την κατάντια ν’ αποφύγω

© Κων/νος Κομιανός 

Στη φωτο σουρεαλιστική μινιατούρα του Frank Kunert


Konstantinos Komianos


12 Μαΐου

 

Κωνσταντίνος Κομιανός, 25η Μαρτίου 1821

Konstantinos Komianos
25/3/2014

25η Μαρτίου 1821

Μιάν ασπαθιά υπερήφανη

να μετατρέψω σέ ζωή που δεν υπήρξε

Στο σκοτάδι ανάσαινα

μυριάδες χρόνια μπαλωμένος

Με του κουράγιου την κλωστή

βαλάντωνα τη δίκορφη σκισιά

σάν απόστημα που δέν εγένει

της πρέπουσας οργής του

Ο ταραγμένος του αφρός

που τρόμαζε τους μαλθακούς

όσων διασπάθισε η ραστώνη

όπου αδιάφοροι ερθήκαν

ανάσαινε συνεκτικός κι αψύς

με της ανάλωσής μου το θυμό

Κι εγώ, την σύνταξή μου να συνδράμω

ευθυτενής κι αμάλγαμ’ ατσαλένιο

διάρρηξα στου δόλου την απάθεια

Nα ορθοποδήσω μέ πυγμή

της έντασης τον πόθο

και να σαλέψω τον εμπύρετο

της αλλαγής βωμό

Στη σύννομη των ομοθρήσκων μου

αγέλη ζωντανός το πόδι να πατήσω 

της ύβρης το θυμίαμα ν’ αφήσω

γι’ άλλους αλλόθρησκ’ ασεβείς

Και σάν το ικμάδι της ψυχής μου καταθέσω 

να διαλαλήσω ημιθανής!

© Κων/νος Κομιανός

Σημ. Επειδή οι καιροί είναι παράξενοι και γιά να μήν στοχοποιηθώ ως εθνικιστής ή ενάντιος του δικαιώματος της ανεξιθρησκίας, σπεύδω να αποσαφηνίσω πώς το ποίημα μπαίνει στο πετσί του ‘Ελληνα επαναστάτη εκείνης της εποχής που επιθυμούσε διακαώς ν' αποτινάξει από πάνω του ένα μακραίωνο και βάναυσο ζυγό υποτέλειας. Απλά και ξάστερα, όσο ξάστερο είναι το δίκιο.

Κωνσταντίνος Κομιανός, ΕπΩΔόΣ

ΕπΩΔόΣ

Κοίταξα σε ορίζοντες φωτός

και πλατινένια φεγγάρια

που μου υποσχέθηκαν 

καλειδοσκοπική ευτυχία,

αλλά με πούλησαν στην αναμονή 

της εκπλήρωσης του θαυμαστού.

Απώλεσα άμπωτες ανόθευτης ευγένειας 

αναμένοντας θρασύδειλες παλίρροιες

και κύματα βιαστικών αναδρομών

που τα θολά νερά τους έπνιξαν

την αθωότητά μου.

Άντεξα τη ραπισμένη γεύση 

του λυγμού της μετάνοιας,

στην εναγώνια πάλη μου ν' αναπαυθώ

απ' την επανάληψη των δοκιμασιών.

Δοκίμασα την έντεχνη προσπάθεια

να διατίθεμαι βορά 

στης κίβδηλης πρόθεσης την αγυρτεία 

έχοντας σαν ελπίδα να υπερβώ 

την πραγματικότητα του προβλέψιμου. 

Στη στασιμότητα του ενεργού χρόνου 

όμως, θάμπωσα

το συναισθηματικό μου Μέλος.

Γύρεψα Μελωδία να μειδιά

στων αναγκών μου τους εκβιασμούς

και να τραγουδά στης υλικής μου 

υπόστασης την Τραγωδία 

Με Τραγική όμως συνέπεια

κι αξιοθαύμαστη συνέχεια 

η φάλτσα Χορωδός ζωή

διάνυσε με κύκλους Χορού

και λεπτόηχες κορώνες 

το χρονικό εύρος του βίου μου...

Κωνσταντίνος Κομιανός, Διάφανο δέρας

Konstantinos Komianos
10 Δεκεμβρίου 2013

Διάφανο δέρας

Στο λαγούμι της ζωής φτυαρίζω

ώρες και μέρες 

Κάθε φτυαριά,

μερικά δράμια αυταπάτης έξω απ’ το λάκκο

μερικούς πόντους εγγύτερος,

στη σάρκα και τά οστά της ύπαρξής μου

σοδειάζοντας ότι έχω σπείρει

Καί η ψυχή, από ψηλά νά κοιτάει

ίδια κι' απαράλλαχτη

‘Οπως την πρώτη μέρα, που άρχισα να σκάβω

© Κων/νος Κομιανός