ΣΤΑΘΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ : MAXIMES

ΣΤΑΘΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ : MAXIMES
https://www.academia.edu/13215504/ΣΤΑΘΗ_ΚΟΜΝΗΝΟΥ_MAXIMES

σταθης κομνηνος

23/6/2015 · 

Η ΧΟΑΝΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

To Amanda Seyfried

The melting-pot of the world

All the stars and the light

“I’m walking and walking…” (as always is singing a Little Red Riding Hood)

Thunder
Monogamy
For life

“through the forest when…”

unsummoned, unasked
dazzling
cupidly pined
“the wolf isn’t…”
before the sixteen years old innocence,
stark naked with shamelessness,
tours with uncombed hair the miracle
on four holes is prophesized
its ever-blooming place plus one

“I’m walking and walking
through the forest when
the wolf isn’t there. (ad infinitum)
wolf, oh wolf are you there ?” (timore mortis)

(staccato)
- “I’m putting on my persona and I’m chasing youuuuuuuu”
(scherzando)
(e semplice)

Here are audible all the sounds
No soundless music of subterranean bell-towers
A nightingale’s darkened delirium
A miraculous crest of the hoopoe (immortality)
Eastern clatter of a well hope
Joy’s imprisonment in a drum of a salvaged age
All the intercrossing sounds of the world
Are exploding at sight
Are exploding

“I’m walking and walking
through the forest when
the wolf isn’t there.
wolf, oh wolf are you there ?”
- “I’m putting on my persona and I’m chasing youuuuu”

Circles of circles are circling wreaths


© Steve Komnenos

Η ΧΟΑΝΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

α. Πάντα τα άστρα και το φως

Περπατώ περπατώ Κεραυνός Μονογαμία Ισόβια

Εις το δάσος όταν Ακάλεστα Εκθαμβωτικά Ερωτοπλάνταχτα

Ο λύκος δεν Πριν η αθωότητα μ’ αχτένιστα μαλλιά Περιηγηθεί δεκαεξάχρονη το θαύμα Μ’ αναισχυντία ολόγυμνη Σε τέσσερις τρύπες προφητεύεται Ο τόπος τού αειθαλούς της, συν ένα

Περπατώ περπατώ εις το δάσος Όταν ο λύκος δεν είν’ εδώ (ad infinitum) Λύκε λύκε είσ’ εδώ ; (timore mortis)

(Staccato) Βάζω το προσωπείο μου και σε κυνηγώωω (scherzando) (e semplice) Ακουστοί εδώ οι ήχοι όλοι Άηχη μουσική υπογείων κωδωνοστασίων καμιά Αηδονιού σκοτεινιασμένο παραλήρημα Τσαλαπετεινού λοφίο θαύματος (αθανασία) Ελπίδας αρτεσιανής ανατολικό ποδοβολητό Χαράς κάθειρξη σε τύμπανο σωσμένης ηλικίας Όλοι οι διασταυρούμενοι ήχοι τού κόσμου Εκρήγνυνται στο βλέμμα Εκρήγνυνται

Περπατώ περπατώ εις το δάσος Όταν ο λύκος δεν είν’ εδώ Λύκε λύκε είσ’ εδώ ; Βάζω το προσωπείο μου και σε κυνηγώωω

Κύκλοι κύκλων κυκλώνουν στεφάνια

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

Στάθης Κομνηνός

ΤΟ ΑΜΕΘΥΣΤΟ ΜΕΤΑ

Αγριεμένο όνειρο

Αδιάφορη θάλασσα

Διέσχισα πάλι τη Νύχτα σπουδάζοντας

Τα μεσονύκτια σ' Εσένα

Κι η Νύχτα ένας προδότης

Του βάρους των συγκινήσεων

Που ταμίευσε μοιραίο Πρωινό...

Τ' όνομά Σου προφέρεται με καθαρό Οξυγόνο!...

Αγριεμένο όνειρο

Αδιάφορη θάλασσα

Πώς να εξημερώσω τη θάλασσα που γέννησες λέγοντάς την;

Ω, μυρίζω τα Ανεπίστρεπτα!

Ευδόκησε να γεννηθεί Πρωινό

Κι όλα τα επόμενα θα πάσχουν αναιμία

Απελπισμένα για αιμοδότη.

Πόση ακινητοποιημένη σιωπή;

(γιατί δε μας κατάπιε;)

Αγριεμένο όνειρο

Αδιάφορη θάλασσα

Απίστησα μες στην ακινησία

Και να σε προφέρω ακόμη βυθίζομαι!...

Γίνηκες χώρα μέσα μου

Κι εκτοξεύεις ατσάλινη συγκίνηση

Για να ραγίζουν οι παλμοί!

Θ' απομείνω στο Μετά μας

σ' αυτό τ' αμέθυστο Μετά

Τραγούδι μέθης κι αυταπάτης

Πίσω απ' τ' αρώματα που εξαπολύεις

Να τρέχω

ματαιόπονη γελοιογραφία

ευθυγράμμισης με τον Ήλιο

Μα στέρξε

στέρξε ένα μεθυσμένο Τώρα

ασώματο απ' την απόγνωση

ραγιά της ονειροφαντασιάς

Έστω ένα,

Τώρα

Ανυπάκουο στην τάξη του Κόσμου

Έστω

Μια Νύχτα

με παράλληλες τις ανάσες μας

δεμένες κόμπο στην οροφή.

Θολωτή διασταύρωση βουβών εισιτηρίων!

ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΩΣ ΤΩΡΑ

Ω, πόσο εύστοχα μπλεγμένες οι αφετηρίες σε συναγωγές ανθέων που να μοιάζουν με εύστοχο κατάπλου, όμως τα Ωμέγα σαρκαστικού απόπλου κάθονται ήδη στην εξέδρα του θεάτρου, χειροκροτώντας.

ΚΑΤΟΨΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑΣ

Οι προδιαγραφές ήδη δοσμένες!

Αδύνατο το κώλυμα να βρει τόπο,

να πατήσει,

να αναρριχηθεί μέσα μου.

Έπλασα ξεφτισμένα όλα τα σχοινιά,

οξειδωμένο κάθε κρίκο,

για ν' ανθοφορούν ταξίδια

μια και

ΕΙΜΑΙ ο ηδυπότης των σχισμένων ορίων

ο προγραμματισμένος των προσκλήσεων

το απ' τη μήτρα έρμαιο-λάτρης τους

ο δεξιοτέχνης διαιτητής τους

καθώς

αν πάρουν ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ να γέρνουν

από τη μια πλευρά του ταξιδιού,

ως εθισμένος πλους ακτογραμμής,

κίνδυνος να χαθούν ή να ψευδορκήσουν

οι ρεμπαλδικές τουλάχιστον πόρπες που μας πρέπουν

και που εύστοχα Άγριοι εμείς,

δυνατοί,

φορούμε και καρφώνουμε!

Ω, κάθε σήμερα η σκηνοθεσία είναι Όλα

και κάθε πού παντού!

Έλα! Αφουγκράσου!

ΗΔΗ, περνώ τον πόνο κομποσχοίνι στον καρπό μου

και κομπολόγι στα χέρια μου η ηδονή

μια που λέω Όχι στα χείλη σου,

στην ορυγματική τους γεύση,

που απουσιάζω

απ' τη σιελώδη δερματοστιξία της γλώσσας σου

που ομνύω μόνο στον Απόπλου

–αταλάντευτος παιγνιολάτρης–

ώστε το απόθεμα του παιγνίου και του κομπολογιού

να σκάσει ΖΩΗ στα πρόσωπά μας

ή στα... μούτρα μας,

κι ο επόμενος χρόνος

όταν θα έχει συντελεσθεί η τωρινή μαεστρία

θα είναι το ΑΚΑΡΙΑΙΟ

που θα σοδιάσει

Το χωρίς αιδώ

Χωρίς σκέψη

χωρίς κάλυψη

ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΕΓΓΥΤΗΤΑ

Όσο απουσιάζεις

τόσο αληθεύω

Μυρίζεις ολάχνιστος ανυπαρξία

Όπως σ' έναν πολικό Φλεβάρη από τη γέννα του κουτσό

Μια μεθυστική πνοή οπώρας καλοκαιριού

Όσο απουσιάζεις

τόσο παλμογραφείς διασταυρωμένες ρίζες δίψας και λιμού

να σε κοιμηθώ

να σε πλαγιάσω

Αληθινά μαεστρική μπαγκέτα απονεύρωσης

Που όταν υψώνεται βουβαίνει εγκάρδιες εκστρατείες μεσημεριών

Και χαμηλώνοντας σπιθίζει ήχο γιασεμιών και κυκλάμινων

Στην αόρατη κυκλική γιορτή τού κρυ

φτού σου

Οργιαστικά λαμπροφορώντας σαβανωμένη νηνεμία

Σαν θάλασσα που ακκίζεται ψευδομαρτυρώντας γαλήνη

Με συνδαιτυμόνες όλους τους αλλόφρονες κακόφωνους

Που μεταβάλλονται σε Κανέναν φαιόχρωμης δικαιολογίας

Μα ναι. Αφού δεν ανασαίνεις, ζεις!

Αφόντας σφήνωσες στην απουσία πυρετό προικίζεις τον ύπνο!

Αίμα τις νύχτες εκσπερματίζεις!

Γιορτές θυελλοδοτείς ακατανόητες!

Πάντα θ' απουσιάζεις.

Προσφιλές του φιλιού σου ενδιαίτημα

Ωρολογιακό κενό που αγκαλιάζει

Έξω πάντα θα είσαι.

Μια στεναχώρια δροσιστική

Να κρέμεται πανσέληνος

Στην έρημο αφυδατωμένου λάρυγγα

Αφού δεν ανασαίνεις, ζεις!

Τσαμπί σταφύλι αετονύχι

Το πάντα τού αλλού σου

Μια γεύση πρόκας το γλείψιμο της γλώσσας

Σε λιμενοβραχίονες λαχτάρας τρικυμισμένης

Είναι τα χείλη σου δωρίζοντας ρίγος στον λαιμό μου

Ή η ανυπαρξία τους που με κάνει να καίω;

Πόσο ορθά απουσιάζεις!

Μεθυστικά!

Ευφρόσυνο ποτάμι σιωπής στα ουρλιαχτά

Άφθαστη γεωμετρία κενού! Ασύγκριτη δροσιά μου!

Ρυμοτομεί καταπατημένους φράχτες προσμονής

Πολεοδομεί πολυώροφα σεισμόπληκτα όνειρα

Απροσάρμοστε εραστή, κλεψίγαμε

Ασυντόνιστε

Ασυνάρτητε

Μαθηματικά νυχοπατείς φανέρωση

Κλασματικές ζαλάδες καβαλικεύοντας

Έτσι που να παρθενεύω για να σε κυνηγώ ξανά

Ε λοιπόν, τ' ομολογώ: άφαντος ομορφότερος λάμπεις!

Ωστόσο, κάνε μας τη χάρη

Αγάπα με

Λι

γό

τε

ρο

Όχι με τόσες άδειες νύχτες

Όχι με τόσο εγκαυματικό κενό