 |
| Σπύρος Γεώργας |
εκείνη η γόπα σου .
θα την πάρουν αυτοί που θα πετάξουν τα "άχρηστα" πράγματά μου όταν φύγω .
πόσο δεν θα ξέρουν ...
κατάρα σ' εκείνον που θα την πετάξει .
το συχνό τηλεφώνημα
ουράνια μελωδία η φωνή που λέει συλαλητήρια !
παίρνω πίσω την κατάρα
μπορεί να είναι τ' αδέλφια μου .
έχασε το χρώμα η ανάσα ...
αν ζουλίξεις τα ταξίδια μου πριν με φέρουν , αίμα θα βγάλουν .
κόκκινο σαν την αγάπη πριν το θάνατο .
τοίχοι γεμάτοι εικάσματα άδειοι ...
σκιές προσπάθειας πάνω στην πλαστική μπογιά τους .
κορνίζες οι πόρτες που άνοιγαν στο φως να έλθεις .
μια μουσική που παίζει για πάντα το μάθημά μου .
φόρμες που πέφτουν σαν κουρτίνα στη σφαίρα .
το γράμμα σου μας αποχαιρέτισε νόμισες ...
βοήθεια μας ζήτησες , έχω να στη δώσω .
έχω την ψυχή μου , αυτή μου έμεινε ...
