Φαίδων Θεοφίλου, ΤΗ ΛΕΓΑΝ ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ ΜΑ ΑΛΛΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΧΕ... από τη συλλογή του "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

ΤΗ ΛΕΓΑΝ ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ ΜΑ ΑΛΛΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΧΕ...

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Αναφέρεται στο 2ο μχ. αώνα, με τις ψυχογραφικές ανακλάσεις μιας γυναικας να φτάνουν ως το σήμερα, αφού, ό,τι συνέβη ανάμεσα σε δυο ερωτευμένους τότε, μπορεί να συμβεί και το 2050, ή και το αντίθετο. Είναι από τη συλλογή μου "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης". Καλή ανάγνωση
************************


Φοβόταν το ανάστημα του….όχι το φυσικό.
Περισσότερο ακόμα, που κοίταζε βαθιά,
ως εκεί που ήταν τα άδυτά της…
Κεντούσε τις μικρές της ατιμίες στο τελάρο
γιατί μεγάλες και να ήθελε, πια δεν μπορούσε.
Δεν ήταν για ,τα όποια, μεγάλα αυτή.
*
Οι ατιμίες της λοιπόν, ήταν το άλας της ζωής
και ο λόγος για να ζει, μη και πεθάνει σ' ένα Τίποτα ασάλευτο
*.
Εκείνος κοίταζε βαθιά και τα ‘βλεπε όλα
της έλεγε να σταματήσει να κεντά,
όχι τόσο που ήταν ατιμίες, μα επειδή τανε μικρές..
Δεν έμοιαζε με κανέναν απ’ τους άντρες της ζωής της.
Τούτος ,ήθελε να ‘ναι Θεός της στην αγάπη
και σκλάβος της στον έρωτα.
*
Όμως, κοίταζε βαθιά …
κι αυτή αισθανόταν κάτω απ’ το βλέμμα του ολόγυμνη
μήτε το ένα της πρόσωπο να κρύψει, μήτε το άλλο της να δείξει…
Έτσι τον αγαπούσε σαν εχθρό.
*
Σερνόταν πίσω από αναμνήσεις, ξόρκιζε έρωτες παλιούς,
κρυβόταν πίσω από κολόνες, ρωτούσε για νταβατζήδες άμισθους,
για μπαρόβιους θαμώνες, που με τέσσερα ποτήρια όλα τα ξέρουν,
λεξούλες και τραγούδια, έβαζε παγίδες, μη και πιαστούν σκιές,
δίχως να λογαριάζει τη φθορά που άτσαλα την έσκαβε…
*
Εκείνος κοίταζε βαθιά….
Κι έβλεπε πάνω της το κοριτσάκι που ήταν ,
την έφηβη, τη νέα γυναίκα και την ώριμη, όλες , σε μία.
Της έταζε το φώς, να σβήσει τα σκοτάδια της..
Εκείνη τον αγαπούσε , σαν εχθρό.
Της ζήταγε ολοκαίνουργοι να γίνουν..
Τον έβλεπε ως κίνδυνο στη τάξη της ζωής της
είχε βλέπεις συνηθίσει μια ηδονή παράξενη :
Να είναι έρμαιο άλλων.
Μόνο αυτό αναζητούσε,
ανακαλώντας μέσα σε έκσταση τις μνήμες της …
*
Η ζωή της ξοδευόταν στα πατώματα,
της έρχονταν πιο βολικό αυτό, όπως και το σκοτάδι
που προστατευτικά έκρυβε την αλήθεια της,
ενώ, στο φως της μέρας, έπαιζε
την αξιοπρέπεια και την έπαρση
κοιτάζοντας αλλού, σα να μην ήταν η ίδια.
*
Άνθιζε η οργή της σαν αγκάθι, γι αυτόν
που όλα τά βλεπε ,
Ίσως και να ντρεπόταν που εκείνος τηνε διάβαζε
ως τα κατάβαθά της.
*
Κάποτε, απομάκρυνε για πάντα
τον άντρα που κοίταζε βαθιά...
Τότε, και μόνο τότε,
έφθασε στην κορύφωση ,
του πιο μεγάλου,
του πιο σπουδαίου της
οργασμού…

*******************************************************************************************

Φαίδων Θεοφίλου
2/5/2015 · 

ΕΠΕΣ’ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΣΕΝ… Από τον ΦΑΙΔΩΝΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΕΠΕΣ’ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΣΕΝ…
Από τον ΦΑΙΔΩΝΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Η θλιβερή άλωση της Πόλης , συγκλόνισε , και συγκινεί ακόμα και τώρα, όλο τον Ελληνισμό και αποτελεί ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός. Αυτή είναι η μια πλευρά του ίδιου νομίσματος, που μόνιμα ασχολούμαστε επετειακά και περισσότερο με το συναισθηματικό χαρακτήρα της. Η άλλη πλευρά είναι τα συμπεράσματα που εξάγονται από την άλωση αυτή, της «βασιλεύουσας» της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας που ήκμασε και ακτινοβόλησε…

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πόλης από τον Μωάμεθ τον Β΄, ο στρατός της πόλης δεν ήταν επαρκής αριθμητικά, και τούτο επειδή, η πολιτική εξουσία της Κων/πολης, σφιχταγκαλιασμένη σε μόνιμη διαπλοκή με την Εκκλησία και τον κλήρο, είχε αποδεχτεί και τα προνόμιά της, ένα από τα οποία ήταν: Όσοι κατέφευγαν στα μοναστήρια για να γίνουν καλόγεροι, απαλλασσόταν από την στρατιωτική υποχρέωση και θητεία.

Έτσι οι περισσότεροι νέοι άντρες, και με δεδομένη την έντονη θρησκευτικότητα της εποχής που έφτανε ως τη θρησκοληψία, προτίμησαν την τρυφηλή ζωή τού καλόγερου, παρά την απαιτητική ζωή του στρατιώτη… Με αποτέλεσμα «να ανθίζουν» τα μοναστήρια και να «μαραίνεται» (να φθίνει) η στρατιωτική δύναμη της Πόλης.

Λίγα χρόνια πριν την άλωση, ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Παλαιολόγος ο 8ος, επιδίωξε και πέτυχε με πολύ κόπο μια συμφωνία με τη Ρώμη για την ένωση των Εκκλησιών και τη βοήθεια της Ρώμης σε περίπτωση κινδύνου της Πόλης.

Όταν όμως ο αδελφός του Ιωάννη, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που τον διαδέχθηκε στο θρόνο, ζήτησε την εφαρμογή των συμφωνιών της Ρώμης , προ του κινδύνου της πολιορκίας και της άλωσης της Πόλης από τους Οθωμανούς, ξέσπασε η πιο διχαστική, και πιο άγρια αντίδραση θρησκευτικού φανατισμού των «ανθενωτικών» της Πόλης με κεντρικό σύνθημα: «Κάλλιο τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Η Κωνσταντινούπολη φόρεσε τούρκικο φακιόλι.

Το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό που η Ιστορία ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά εμείς, ακόμα δεν θέλουμε να βλέπουμε… Ότι δηλαδή: ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ.... Και οι νοούντες, εννόησαν...
Φαίδων Θεοφίλου
29 Μαΐου 2014 

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΑΕΡΑΚΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ... ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ "Μικρές Αγγελίες"

Φαίδων Θεοφίλου
14/2/2014 

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΑΕΡΑΚΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ...

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Κενό σήμερα.

Κανείς δεν έχει πια κάτι να πει.

Κι εγώ, δεν ξέρω γιατί

δεν έχω πεθάνει ακόμα

με τόσους συσσωρευμένους

θανάτους μέσα μου.

**********************

* "Μικρές Αγγελίες"

Φαίδων Θεοφίλου Απόσπασμα 1 από το ποιητικό του έργο "Ελληνική Νύχτα" σελ. 10-11

Ήρεμη σα λάδι ήταν η θλίψη.

Ήταν νύχτα και κάτω και πάνω

βγήκα στο απέραντό της άνοιγμα

κι ήθελα να φωνάξω :

Έχει ασφυξία κανείς ;

περιμένοντας - κι εγώ - ν'απαντήσω.

Όμως φοβήθηκα την ανάσα της σιωπής

κι αναδίπλωσα τα φτερά του -εγώ-

ασθμαίνοντας τους μονότονους ήχους των γρύλλων.

Ντύνομαι τη νύχτα μου

 και χάνομαι στην νύχτα των ανθρώπων 

Ακούγεται η ψυχή του κόσμου 

όταν το φως κλείνει την πόρτα πίσω του.

Φαίδων Θεοφίλου Απόσπασμα 1 από το ποιητικό του έργο "Ελληνική Νύχτα" σελ. 10-11 

Φαίδων Θεοφίλου ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥ

Φαίδων Θεοφίλου
5 Φεβρουαρίου

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥ

C: Φ Α Ι Δ Ω Ν Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Υ

Σαν περπατώ στις μουντές και βροχερές μέρες , σκέπτομαι πως η εσωτερική λιακάδα είναι δική μου υπόθεση… 

Έτσι έχω δύο σκηνικά: Ένα πραγματικό και ένα υποτιθέμενο. Ανοίγοντας όλα τα παράθυρα του είναι μου, καλωσορίζω δυο αντίθετα: ένα εξωτερικό σκηνικό και ένα εσωτερικό, που μαζί κάνουν ένα ζεύγος ή ένα μικρό «Όλον». 

Σαν περπατώ τα βράδια, αισθάνομαι την άχνα της νύχτας και την εκπνοή από τ’ άνθη της λεμονιάς, σαν δοξάρι βιολιού στις χορδές της ύπαρξής μου.

Μπορεί να είμαστε ευάλωτοι στη θλίψη και συχνά να αφηνόμαστε στον απαλό της κατήφορο, αλλά αυτή η θαυμαστή σύνθεση, που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ, και ποιητής στην αισθαντικότητα, είναι σε θέση να παράγει ΚΑΙ χαρά από το τίποτα, μπορεί να παράγει και δύναμη και αισιοδοξία και μια εξαίσια ευαισθησία για να απολαμβάνει από το πέταγμα μιας πεταλούδας, τη λιακάδα, τη βροχή, το άρωμα ενός καφέ, την τέχνη, το άγγιγμα, ως την αγάπη, που είναι ΟΛΑ.

Δηλαδή μια ατομική επανάσταση που ανεμίζει χαρούμενα εντός του.

Είμαστε και παιδιά της θλίψης ναι! Αλλά έτσι αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα τη διαφορά της χαράς που θα παράγουμε από μια μικρή ή μεγάλη αιτία…

Φαίδων Θεοφίλου ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

Φαίδων Θεοφίλου
2 Φεβρουαρίου

ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ 

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Στην αρχή ήταν το δέος.

Όταν άρχισε να ραγίζει, όλα ξεδιάλυναν.

Βράχια ξεφύτρωναν 

με το νεύμα του Θεού.

Η θάλασσα καθρέφτιζε τις προθέσεις τ' ουρανού.

Ποιητών και Αγίων ψιθυρίσματα,

με τις τέσσερις εποχές να παραστέκουν.

Στο καστρομοναστήρι οι αιώνες ταξινομημένοι

με την πνοή της Ιστορίας.

Τα λόγια του Ιωάννη κεντημένα στον αιθέρα

και τα οράματα να φωλιάζουν στο σπήλαιο.

Μπαίνουμε στο λιμάνι

και μας μηνάει η Πάτμος:

«Στην πέτρα η Δύναμή μου,

η Σοφία μου στο λευκό

οι ισορροπίες της Ψυχής μου στα σχήματα».

Με αρσενοπρέπεια κατεβαίνει ο ήλιος

τη σκάλα του στη θάλασσα.

Οι αποχρώσεις ξεσπούν

σαν παιδικά αισθήματα.

Άγγελοι κρατούν στα κύματα τον ίσο…

Ο Ιωάννης αλλοπαρμένος

απ’ το Ουράνιο Πάθος

αφήνει τη φωνή Του ως εμάς:

«Στου Θεού τον Έρωτα αφεθείτε» Και στων Ανθρώπων, ψιθύρισα

και στων Ανθρώπων,

ενώ το πλοίο έδενε στο ντόκο…

**********************************

* "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

Φαίδων Θεοφίλου Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Φαίδων Θεοφίλου
01/02/2014

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Η δύναμη της άγνοιας,

είναι συχνά πιο ισχυρή

από τη δύναμη της γνώσης...

αφού δεν κουβαλά το κόστος της ευθύνης...

******************************

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Φαίδων Θεοφίλου - Απόσπασμα από τον Παραμυθένιο

....Ο άντρας γονάτισε και άρχισε να προσεύχεται στη Μήτρα της Γυναίκας, στη Μήτρα της Ζωής, στη Μήτρα της Γης, στη Μήτρα της Ανατριχίλας, στη Μήτρα των Ιδεών, στη Μήτρα της Αγάπης, στη Μήτρα της Δημιουργίας, στη Μήτρα του Καλού.

Στο μεταξύ, όσο προσευχόταν ο άντρας, μια ρωγμή είχε ανοίξει στον ορίζοντα, απ' όπου σαν αστραπή, ξεχυνόταν μια μουσική που έφτανε ως το δωμάτιο, γαλήνευε την ατμόσφαιρα και συνόδευε τη ροή της προσευχής τού άντρα ...

Ο ένας προσπαθούσε να χωρέσει μέσα του το είναι του άλλου, με γέφυρα τη γυμνότητα . Μεθυσμένοι από ηδονή, αφήνονταν να τους παρασύρουν τα κύματα του Έρωτα, κάτω από το γλυκό βλέμμα του Θεού και των Αγγέλων Του ...

Η εισβολή της Άνοιξης στο δωμάτιο, έγινε λίγο πριν απ' το Μέγα Τέλος και για το χατίρι της Γυναίκας και του Άντρα, από Εποχή του χρόνου, συμπυκνώθηκε σε μια μεγάλη Στιγμή για να χωρέσει στο χρόνο και στο χώρο του Έρωτά τους. Μυριστικά βότανα και λουλούδια άφησαν την ανάσα τους στο δωμάτιο, Αυγά πουλιών ράγιζαν κι εμφανίζονταν οι νεοσσοί. Τιτιβίσματα παντού στο δωμάτιο, σπόροι να σκάνε, να πρασινίζει ο χώρος, αγκομαχητά ν' ακούγονται από τα έγκατα της γης, να συσπάται η γήινη Μήτρα και να γεννάει να γεννάει να γεννάει Το ένα σώμα διεκδικούσε απελπισμένα το άλλο μέσα σ' ένα κυματισμό σπασμών και λυτρωτικών λυγμών.


Στην Κορύφωση, το σώμα του Άντρα, πέρασε - διαχύθηκε στο σώμα της Γυναίκας κι

έτσι οι δύο έγιναν Ένας, φτάνοντας στο μέγιστο σημείο ευτυχίας και ερωτικής πληρότητας ...
(Φαίδων Θεοφίλου - Απόσπασμα από τον Παραμυθένιο)