Έκλεισε τα ποιήματα του ο ποιητής
με ευλάβεια σ’ ένα μικρό ξύλινο κουτάκι
σε αυτό που έβαζε η μητέρα του παλιά
τις κουβαρίστρες και τα βελόνια της...
Ήθελε να τα αφήσει εκεί μερικές μέρες
να ωριμάσουν αλλά να ωριμάσει και αυτός
για να τα δει ακόμη μια φορά
πριν τα πάει στο τυπογραφείο...
Δεν ήθελε βιαστικά πράγματα
πίστευε βαθιά μέσα του πως όλα τα πράγματα
θέλουν τον χρόνο τους πριν βγουν στον αέρα
να ανασάνουν και να αφήσουν το άρωμα τους.
Η ποίηση είναι σαν το παλιό κρασί
συνήθιζε να λέει μονολογώντας
πρέπει να το κλείσεις σε δρύινο βαρέλι
και να το πιεις όταν ωριμάσει και ξεθυμάνει.
Πρέπει λοιπόν να τα αφήσεις
να πάρουν τις ανάσες τους
και μετά να την δώσεις τροφή στα λαίμαργα
βλέμματα των εραστών της ποίησης...
Αντώνης Σαμολαδάς
22/11/2020
