απόρριψη
Μόλις είχαμε γνωριστεί. Δεν είπαμε πολλά. ίσως και τίποτα. Απλά πήγαμε στο κρεβάτι. Την άλλη μέρα με πήρες τηλέφωνο να πάμε σε μια συγκέντρωση. Ήμουνα τρελαμένος, αλλά δεν ήθελα να στο δείξω. “Έχω δουλειά”, σου εξήγησα, προσπαθώντας να δείξω αυτοσυγκράτηση. Εκεί, σε αυτό το αναθεματισμένο “έχω δουλειά”, τελείωσαν όλα. Η ινσουλίνη δεν σε άφηνε να εμπιστευτείς κάποιον, που δεν θα έτρεχε άμεσα σε κάθε σου κάλεσμα. Εκείνη η απόφασή μου για αυτοσυγκράτηση, ήταν και η δική σου απόφαση “Αυτός δεν είναι για μένα.” Δεν χωρίσαμε. Πώς να χωρίσουμε, αφού δεν τα είχαμε φτιάξει; Βγήκαμε πολλές φορές, με ανεχόσουν. Προσπαθούσες να μείνεις σοβαρή κι εγώ πάντα τα κατάφερνα να σε κάνω να γελάς. Δεν ήταν αρκετό. Κοιμηθήκαμε πολλές φορές, είχα βρει τα κουμπιά σου. Πήγαμε και διακοπές. Δεν με κάλεσες ποτέ ξανά κάπου. Δεν με δέχτηκες ποτέ, μετά από εκείνο το “έχω δουλειά”.
Τώρα, ένα έχω να σου πω. Δεν είχα δουλειά.
Μόλις είχαμε γνωριστεί. Δεν είπαμε πολλά. ίσως και τίποτα. Απλά πήγαμε στο κρεβάτι. Την άλλη μέρα με πήρες τηλέφωνο να πάμε σε μια συγκέντρωση. Ήμουνα τρελαμένος, αλλά δεν ήθελα να στο δείξω. “Έχω δουλειά”, σου εξήγησα, προσπαθώντας να δείξω αυτοσυγκράτηση. Εκεί, σε αυτό το αναθεματισμένο “έχω δουλειά”, τελείωσαν όλα. Η ινσουλίνη δεν σε άφηνε να εμπιστευτείς κάποιον, που δεν θα έτρεχε άμεσα σε κάθε σου κάλεσμα. Εκείνη η απόφασή μου για αυτοσυγκράτηση, ήταν και η δική σου απόφαση “Αυτός δεν είναι για μένα.” Δεν χωρίσαμε. Πώς να χωρίσουμε, αφού δεν τα είχαμε φτιάξει; Βγήκαμε πολλές φορές, με ανεχόσουν. Προσπαθούσες να μείνεις σοβαρή κι εγώ πάντα τα κατάφερνα να σε κάνω να γελάς. Δεν ήταν αρκετό. Κοιμηθήκαμε πολλές φορές, είχα βρει τα κουμπιά σου. Πήγαμε και διακοπές. Δεν με κάλεσες ποτέ ξανά κάπου. Δεν με δέχτηκες ποτέ, μετά από εκείνο το “έχω δουλειά”.
Τώρα, ένα έχω να σου πω. Δεν είχα δουλειά.
