Γουίλιαμ Μπατλερ Γέητς
Οι απόγονοί μου. Στοχασμοί από την εποχή του εμφυλίου πολέμου .(1922)
Ως ήμουν τυχερός και κληρονόμησα από τους γέροντες προπάτορες
Πνεύμα γερό και ρωμαλέο, οφείλω όνειρα να κάνω ανάλογα
Και απογόνους μου ν’ αφήσω μια γυναίκα κι έναν άντρα
Το ίδιο ρωμαλέους στο μυαλό, και παρά ταύτα μοιάζει
Η ζωή μου ίσα να κατορθώνει σα φευγαλέο άρωμα στον άνεμο
Ν’ αδράχνει, μόλις ν’ απλώνει λίγη δόξα εωθινή στις χαρωπές αχτίδες .
Κουρελιασμένα πέταλα των λουλουδιών – συνωμοσία αυτού του κήπου -
Γύρω σκορπίσαν, για ν’ απομείνει η χυδαία πρασινάδα , μόνο αυτό .
Κι ανίσως οι απόγονοι χάσουν το σπάνιο τούτο άνθος
Από μια φυσικήν αδυναμία της ψυχής ,
Από τη ματαιόσπουδη τρεχάλα τους στο χρόνο ,
Απ’ τα παιχνίδια τα πολλά ή κι απ’ το γάμο μ’ ένα βλάκα;
Θα κινδυνέψει η κλίμακα η περίτεχνη κι ο αυστηρός της πύργος
Να καταντήσουν ρημαδιό ξεσκέπαστο κι η κουκουβάγια
Θα φωλιάσει στη σπασμένη του ξυλοδεσιά θρηνώντας
Σ’ ουρανό απελπισμένο , τη μαύρη της απελπισιά .
Το πρώτο κινούν που μας έπλασε
Όρισε και οι γλαύκες κύκλω να πετούν .
Κι εγώ ,που αρέσκομαι να θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή
Καθώς τριγύρω νιώθω να καρποφορούν αγάπη και φιλία ,
Για χάρη ενός γέροντα γειτόνου μου εδιάλεξα να χτίσω αυτό το σπιτικό .
Το αναστήλωσα και το σανίδωσα για την αγάπη μιας μικρής κυράς
Και είμαι βέβαιος πως, ό,τι κι αν συμβεί ,θες αναγέννηση ή μαρασμός ,
Αυτές οι πέτρες θ’ απομείνουν , εκείνην μα κι εμένα να θυμίζουν .
απόδοση Μαριάννα Παπουτσοπούλου
