Λογοτεχνικά αναλόγια: Μπαμπασάκης Γιώργος

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπαμπασάκης Γιώργος - Ίκαρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015

Θάνος Ανεστόπουλος - Αρχίζω με το σ᾽ αγαπώ, Εκδόσεις Bibliothèque

Αρχίζω με το σ' αγαπώ
Σχέδια και ποιήματα
Θάνος Ανεστόπουλος
εικονογράφηση: Θάνος Ανεστόπουλος
Bibliotheque, 2015
80 σελ.
ISBN 978-618-81382-9-2
Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1]
Σχέδιο (ζωγραφική) [DDC: 741.2]

http://www.biblionet.gr/book

Θάνος Ανεστόπουλος- Ένας επίμονος τροβαδούρος! Για το ποιητικό βιβλίο του Θάνου «Αρχίζω με το σ' αγαπώ». 29.10.2015 Πηγή: www.lifo.gr

1. Από τον ΓΙΩΡΓΟ-ΙΚΑΡΟ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ

Διάκονος της Ποίησης.

Πάνω από δύο δεκαετίες, ο Θάνος Ανεστόπουλος (Αλεξανδούπολη, 1967) διακονεί δυνατά την ποίηση του ροκ και το ροκ της ποίησης. Ψυχή και leader της πιο συνεπούς ελληνικής ροκ μπάντας, μαζί με τις Τρύπες του Γιάννη Αγγελάκα, ο Θάνος είναι το παλλόμενο σύμβολο μιας αντοχής που υφίσταται και ανθίσταται, μιας ευαισθησίας που ξέρει να εγείρει τα απαιτούμενα «όχι» στον εκχυδαϊσμό και να πετάει στα σκουπίδια της Ιστορίας τις κάλπικες λίρες και τα επιχρυσωμένα τίποτα. Τα επίθετα γνήσιος, αυθεντικός, ατόφιος συνοδεύουν τον ήχο του Θάνου από την πρώτη στιγμή που επέλεξε να δώσει την ψυχή και το κορμί του, το μυαλό και το ταλέντο του στην υπόθεση της έκφρασης μέσα από τη μουσική και τους στίχους, μέσα από τις νότες και τις λέξεις, μέσα από το βινύλιο και το χαρτί. Τα τελευταία χρόνια, μετά την άρση της δραστηριότητας των Διάφανων Κρίνων, ο Θάνος στράφηκε με πάθος στην ποίηση, ενώ δεν έπαψε να καταπιάνεται και με τη ζωγραφική. Παράλληλα, ανανέωσε το πνεύμα και την κατάνυξη των παλαιών μπουάτ, επιλέγοντας να κάνει εμφανίσεις, σπονδές στη μελαγχολία και τον λυρισμό, σε μικρούς ατμοσφαιρικούς χώρους, προσφέροντας πολύτιμες στιγμές στους πιστούς θαμώνες του θάλπους. Ξέρει να περιπλανιέται στο κατατεμαχισμένο, αλλά πάντα συνταρακτικό, αστικό τοπίο της εποχής μας ο Θάνος Ανεστόπουλος, και να το χαρτογραφεί ποιητικά.

2. Γράφει ο Θάνος Ανεστόπουλος.

«Επιστροφή - Τελικός Προορισμός Αθήνα - Εξάρχεια - Ώρα Αναχώρησης - ΤΩΡΑ... έρχομαι, περίμενέ με... ΖΗΝΩΝΟΣ / Δρόμος/ Που έκλεισε από τα νερά των στεναγμών τους/ Τόπος/ Που εξόρισαν τα ανονείρευτα βήματά τους/ Ανολοκλήρωτοι από τα σκοτεινά αδιέξοδα / Οι φόβοι / Των μοναχικών ωρών / Μετά απ᾽ τα χιλιάδες γεύματα / Τα ραγισμένα οστά του παρελθόντος / Η σάρκα / Η καρδιά / Που ασφυκτιούσαν// Τα βαμμένα μωβ βλέφαρα που ασφυκτιούσαν / Τα χαμένα τριάντα κιλά του / Δρόμος / Που έλιωσε τα παπούτσια του / Ώρες αναμονής / Στη λασπωμένη Ζήνωνος / Ένα πακέτο τσιγάρα μελλοθάνατα / Βιαστικές ματιές / Στο προσκέφαλο μιας ανώνυμης πόρτας / Γρήγοροι είσοδοι / Με το βλέμμα πίσω από την πλάτη / Έξω / Οι άνθρωποι χαμένοι στο παραμιλητό της τοξικής / Νύχτας / Μέσα / Οι άνθρωποι γαντζωμένοι / Aπ' την ελπίδα / Του τέταρτου / Tου όγδοου / Του επουράνιου ορόφου / Πάνω από την βοή της πόλης / Πάνω / Από τους ανώνυμους μικρούς θανάτους / Έξω / Πάντα βρέχει / Το δράμα στον ομφαλό / Της αφιλόξενης πρωτεύουσας / Μέσα / Στα γκρίζα δωμάτια / Ανθίζουν / Κλαίγοντας / Κάποια / Λουλούδια».

3. Θάνος Ανεστόπουλος,

Απόγονος της Νύχτας. Απόγονος της νύχτας, αλλά και γιος του ήλιου της δημιουργικότητας, ο Ανεστόπουλος έρχεται τώρα να μας προσφέρει μια συγκομιδή από ποιήματα και σχέδια του πρόσφατου καιρού. Όλα όσα ξέρουμε για τον Θάνο και τη θητεία του στα Διάφανα Κρίνα φιλοξενούνται, πυκνωμένα και δυναμικά, μεστωμένα και ατίθασα, στο κομψο τομίδιο Αρχίζω με το σ᾽ αγαπώ (εκδ. Bibliothèque). Με τον τρόπο της Κατερίνας Γώγου αλλά και του Gregory Corso, του Μιχάλη Κατσαρού αλλά και του Nick Cave, στον οποίο άλλωστε αφιερώνει ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του βιβλίου, ο Ανεστόπουλος ξέρει να συνυφαίνει τον θυμό με την περίσκεψη, την οργή με την περισυλλογή, το εμπρηστικό ξέσπασμα με τη μελωδική γαλήνη της πείρας, με την επεξεργασία των δεδομένων, με τη σοφία εν τέλει. Το συναίσθημα δεσπόζει στην ποίηση του Θάνου, αλλά δουλεμένο από τη μεθοδικότητα του Ανεστόπουλου. Ο κατακλυσμός της συγκίνησης πάει χέρι-χέρι με την ακαριαία ισχύ του αποφθέγματος. Γράφει ο Θάνος Ανεστόπουλος. «Αφέθηκε στα χέρια μου η λύπη της / Άνοιξε αυλάκια η γέρικη ψυχή / Ίδρωσαν τα οστά μου και έσπασε η λαλιά μου / Όταν χειμώνιασε το πρόσωπό της / Η αγάπη πλέον έγινε το σφυροκάλεμο / Που σκαλίζει στο μάρμαρο του άπνοου έρωτα / τη λέξη "ΦΟΒΟΣ" / Όπως και να' ναι, η λύπη της τρέφεται τώρα / Απ' το αδύναμον της επιθυμίας του σώματος / Και απ' την παράλυση των ημερών / Που τα αισθήματα και οι αναμνήσεις / Έγιναν πουλιά που έφυγαν πετώντας από μέσα της / Παίρνοντας μαζί τους / Το θάρρος / Και τις καλές ελπίδες / Αφέθηκε στα χέρια μου η λύπη της / ζητώντας να γλιτώσει απ' τη χαρά / Ιούνιος μήνας... κι είναι Χειμώνας / Η διάρκεια είναι που κάνει την παύση σιωπή».

4. Ζωγραφιές.

Η έκδοση κοσμείται από σχέδια και ζωγραφιές του ίδιου του Θάνου, ο οποίος χρόνια τώρα παλεύει δημιουργικά με τα μολύβια και τις μπογιές. Τον θυμάμαι, σχεδόν κάθε μεσημέρι στο αλησμόνητο Closer, στη Σίνα, ανάμεσα στους ήχους των Pixies και των Tindersticks, να φιλοτεχνεί μια πελώρια τοιχογραφία, φορώντας το αιώνιο μαύρο κομμένο γάντι του. Τον θυμάμαι σε ένα μεταντανταϊστικό ντοκιμαντέρ να ζωγραφίζει παράλληλα με τον ταλαντούχο εικαστικό Δημήτρη Τάταρη. Τον θυμάμαι να ζωγραφίζει διαρκώς στα στέκια μας (ιδίως στον Μύλο, στη Ζωοδόχου Πηγής & Ναυαρίνου), και, όπως ο Νίκος Καρούζος, να δωρίζει τις ζωγραφιές του, χαμογελώντας μειλίχια. Τα σχέδια στο βιβλίο Αρχίζω με το σ' αγαπώ δείχνουν πόσο ανάγκη έχουν οι τροβαδούροι και οι ποιητές να μετατρέπουν τα λόγια τους σε εικόνες, να περιπλανιούνται στην τέχνη των μορφών και των χρωμάτων για να μπορούν καλύτερα, και γόνιμα, να ανασάνουν. radiobookspotting.blogspot.gr Πηγή: www.lifo.gr

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Μουσική Λογοτεχνία Live@Πολιτιστικό Κέντρο "ΦΛΟΙΣΒΟΣ" / Μπαμπασάκης-Τρίκας vs Mούσας-Γκόφα-Κασαρτζής- Λούστας (free entrance)

Ο συγγραφέας Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης και ο δημοσιογράφος Δημήτρης Τρίκας κουβεντιάζουν για τα βιβλία "ΑΓΑΠΗ/LOVE" - εκδόσεις Εστία και "Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας", εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ και διαβάζουν χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

LIVE μουσική από τους Kobane Quartet. Πρώτη παρουσίαση του νέου μουσικού project του Τηλέμαχου Μούσα με Τζαζ στάνταρτς σε ύφος "Μπαρόκ" !

Παίζουν:
Τηλέμαχος Μούσας: Κιθάρες.
Αλέξανδρος Κασαρτζής: Τσέλο.
Στέργιος Λούστας: Βιολί.
Νάσια Γκόφα: Τραγούδι.

Την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014 ώρα 19.30, στο Πολιτιστικό Κέντρο "ΦΛΟΙΣΒΟΣ", Λ. Ποσειδώνος (απέναντι από την πλατεία Φλοίσβου).

Διαβάστε επίσης τα σχετικά άρθρα για τα βιβλία του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη
"ΑΓΑΠΗ/LOVE" - εκδόσεις Εστία http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2014/12/love-2014.html
και "Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας", εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ
http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr/2014/12/blog-post_5.html

Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας – Εκδότης ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ

ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΙΟΥΑΡΝΤ ΜΠΑΡΟΟΥΖ:

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ
ISBN13 9789609514652
Εκδότης ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ
Σειρά RADIO PROPAGANDA
Χρονολογία Έκδοσης Σεπτέμβριος 2014
Αριθμός σελίδων 32
Διαστάσεις 21x14
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ/

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Υπάρχουν επαναστάτες που από μόνοι τους αποτέλεσαν μιαν ολόκληρη Κεντρική Επιτροπή (κλασικό παράδειγμα: ο Γκυ Ντεμπόρ). Υπάρχουν συγγραφείς που από μόνοι τους αποτέλεσαν μια ολόκληρη σχολή (κλασικό παράδειγμα ο Μπόρχες). Υπάρχουν καλλιτέχνες που από μόνοι τους αποτέλεσαν ένα ολόκληρο κίνημα (κλασικό παράδειγμα: ο Μαρσέλ Ντυσάν).
Υπάρχει μία προσωπικότητα, μια εμβληματική μορφή του Εικοστού Αιώνα που υπήρξε και τα τρία, και όχι μόνο στο συμβολικό επίπεδο: επαναστάτης, συγγραφέας, καλλιτέχνης, και, συνάμα, κεντρική επιτροπή, σχολή, κίνημα. Άκουγε στο όνομα Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ. (Από την έκδοση)

Πηγή : http://www.politeianet.gr/books

Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας

Ένας αιώνας από τη γέννησή του (1914-2014)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ-ΙΚΑΡΟ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ
Aναδημοσίευση από www.lifo.gr τις 5/2/2014

Υπάρχουν επαναστάτες που από μόνοι τους αποτέλεσαν μια ολόκληρη Κεντρική Επιτροπή (κλασικό παράδειγμα: ο Γκυ Ντεμπόρ). Υπάρχουν συγγραφείς που από μόνοι τους αποτέλεσαν μια ολόκληρη σχολή (κλασικό παράδειγμα ο Μπόρχες). Υπάρχουν καλλιτέχνες που από μόνοι τους αποτέλεσαν ένα ολόκληρο κίνημα (κλασικό παράδειγμα: ο Μαρσέλ Ντυσάν). Υπάρχει μια προσωπικότητα, μια εμβληματική μορφή του εικοστού αιώνα που υπήρξε και τα τρία, και όχι μόνο στο συμβολικό επίπεδο: επαναστάτης, συγγραφέας, καλλιτέχνης, και, συνάμα, κεντρική επιτροπή, σχολή, κίνημα. Άκουγε στο όνομα Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ. Επηρέασε τους πάντες και τα πάντα. Επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την τέχνη, επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Επηρέασε το γράψιμο, την εικαστική έκφραση, τον κινηματογράφο, το ροκ. Ανακάτεψε την τράπουλα ξανά. Ανέτρεψε τα δεδομένα. Ήταν από εκείνους που δεν παίζουν με τους κανόνες αλλά τους αναδημιουργούν, τους επινοούν, και τους επιβάλλουν – όχι με τη βία αλλά με μια σπάνια μειλιχιότητα, με μια καταλυτική και ακαταμάχητη ηδύτητα. Τέτοιος ήταν ο γαλανομάτης Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ. Γεννήθηκε σαν σήμερα, 5 Φεβρουαρίου του 1914, πριν από έναν αιώνα. Ο Μπάροουζ υπήρξε εξαρχής ένας ανήσυχος πειραματιστής. Οι απανωτοί πειραματισμοί με τη μορφή είχαν σκοπό να μπορέσει να εκφραστεί όπως αρμόζει στο καλειδοσκοπικό, τεθλασμένο, ιλιγγιώδες, συνταρακτικό περιεχόμενο. Ο Μπάροουζ συνθέτει έργα που είναι μυθιστορίες και συνάμα κοινωνιολογικές έρευνες, γλωσσολογικές καταβυθίσεις στο χάος, αδιάλλακτα μανιφέστα εξέγερσης, τολμηρές διαγνώσεις, ψύχραιμες καταγραφές ασύλληπτων εμπειριών, διεξοδικά δοκίμια πάνω στη φύση και στον προορισμό του ανθρώπου. Με τη μέθοδο του cut-up και του fold-in, καταφέρνει να διεισδύσει στο οργιαστικό κενό του 20ού αιώνα, να διαβεί τις ναρκοθετημένες ζώνες του, να χαρτογραφήσει τις ανεξερεύνητες περιοχές του. Και θα είναι αμείλικτος, οδηγώντας ενάντια στην Αρρώστια του Ελέγχου και του Συστήματος έναν πάνοπλο ουλαμό, ένα πειθαρχημένο «τσούρμο» που απαρτίζεται από το Χιούμορ και την Αγανάκτηση, τη Συγγραφική Ιδιοφυΐα και την Τόλμη της Πρωτοτυπίας, την Ακρίβεια της Επιστήμης και το Πάθος της Τέχνης (όπως έλεγε, όχι και τόσο στα αστεία, ένας άλλος μεγάλος συγγραφέας, ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ). Ο Μπάροουζ γράφει, γράφει και γράφει, γιατί ζει και ζει και ζει: Τζάνκι, Γυμνό Γεύμα, Απολυμαντής, Το εισιτήριο που εξερράγη, Νόβα Εξπρές, Η μαλακή μηχανή, Σε ποιον ανήκει η θανατηφόρος TV, Οι τελευταίες λέξεις του Ντατς Σουλτς, Τα άγρια αγόρια. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι στη χώρα μας οι εκδοτικοί οίκοι Απόπειρα, Ελεύθερος Τύπος και Μαύρος Ήλιος κοινοποίησαν κάτω από όχι και τόσο ευνοϊκές συνθήκες το έργο του Μπάροουζ. Γόνιμες συζητήσεις για το έργο του διεξήχθησαν σε βαθμό πυρωμένων και πωρωμένων διαξιφισμών μέσα από τις σελίδες των τότε κραταιών μουσικών περιοδικών «Ήχος», «Μουσική», «Pop & Rock», «Phenomenon». Φυσικά, τα λεγόμενα «κατεστημένα» λογοτεχνικά έντυπα καθώς και οι εφημερίδες δεν έδιναν σημασία. Φωτεινή εξαίρεση η «Ελευθεροτυπία», όπου ιερουργούσε κυβοφουτουριστικά και ηλεκτρολετριστικά για τα ελληνικά δεδομένα ο Ευγένιος Αρανίτσης, ο οποίος δεν έχανε ευκαιρία να γράψει για τον Μπάροουζ. Είχαμε μάλιστα αναλάβει, ο Ευγένιος κι εγώ, να γράψουμε ένα μεγάλο βιβλίο για τον συγγραφέα του Γυμνού Γεύματος, το οποίο εντέλει έγραψα μόνος, για λογαριασμό των εκδόσεων Οξύ. Την περίπλοκη και δύσκολη γραφή του μετέφρασαν άρτια παθιασμένοι αναγνώστες του όπως ο μακαρίτης φίλος μας Νίκος Μπαλής, η Ιουλία Ραλλίδη, ο Άγγελος Μαστοράκης, ο Γιώργος Γούτας, ο Γιάννης Τζώρτζης, ο Κώστας Ματσούκας, ο Βασίλης Κιζήλος. Σήμερα, οι εκδόσεις Τόπος έχουν πάρει τη σκυτάλη και εκδίδουν συστηματικά το έργο του Παππού του Πανκ, του Βαρυμεταλλικού Αόρατου Πιστολέρο, του Μπάροουζ. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει το αποκατεστημένο πλήρες Γυμνό Γεύμα, την οριστική έκδοση του Τζάνκι και το θρυλικό πειραματικό μυθιστόρημα Και έβρασαν οι ιπποπόταμοι στις γούρνες τους που συνέθεσε ο Μπάροουζ μαζί με τον Τζακ Κέρουακ το μακρινό 1945! Όλα αυτά τα βιβλία είναι επιμελέστατα μεταφρασμένα από τον άξιο Γιώργο Μπέτσο. O Mπάροουζ στα ελληνικά. Στη χώρα μας οι εκδοτικοί οίκοι Απόπειρα, Ελεύθερος Τύπος, Μαύρος Ήλιος και Τόπος κοινοποίησαν το έργο του. Την περίπλοκη και δύσκολη γραφή του μετέφρασαν ο Νίκος Μπαλής, η Ιουλία Ραλλίδη, ο Άγγελος Μαστοράκης, ο Γιώργος Γούτας, ο Γιάννης Τζώρτζης, ο Κώστας Ματσούκας, ο Βασίλης Κιζήλος. Γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, λαμπρός φοιτητής, ένας απ' τους γενάρχες του κινήματος των μπιτ, ακούσιος φονιάς της συζύγου του, ποιητής, περιπλανώμενος, ιδιωτικός ντετέκτιβ, απολυμαντής, αέναος πειραματιστής, ανατρεπτικός μελετητής της γλωσσικής λειτουργίας, εικαστικός καλλιτέχνης και τόσα άλλα. Σωστά, πολύ σωστά, η ιέρεια του αμερικανικού πανκ, η Πάτι Σμιθ, λέει: «Ήταν ο παππούς όλων μας». Χώθηκε στον λαβύρινθο των τεχνητών παραδείσων, αλλά δεν χάθηκε. Βρήκε την Αριάδνη του, το γράψιμο, και βγήκε από κει. Φαίνεται ότι για τα δημιουργικά πνεύματα ο λαβύρινθος της Τέχνης είναι πιο θελκτικός, πιο απαιτητικός, πιο περίπλοκος. Έως τον θάνατό του, ο Ουίλιαμ Σιούαρντ, όπως και ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ο λατρεμένος του, παρέμεινε σ' αυτόν το λαβύρινθο, στον Λαβύρινθο της Στρατιάς των Είκοσι Τεσσάρων Γραμμάτων. Αυτοί οι δύο Ουίλιαμ Σ. είχαν πολλά κοινά (να ποια θα ήταν η υπέρτατη φιλοφρόνηση για τον πρώτο Ουίλιαμ Σ. – μια τέτοια συσχέτιση με τον Μεγάλο Βάρδο θα τον έκανε πάντα ευτυχή). Το κυριότερο κοινό χαρακτηριστικό τους ήταν η επίγνωση ότι γράφοντας αλλάζουν την τάξη του κόσμου, κινούν τον κόσμο έστω κατά ένα εκατομμυριοστό της ίντσας, όπως έλεγε ένας άλλος ποιητής. Λιγότερο από έναν χρόνο προτού πάρει τα χειρόγραφά του παραμάσχαλα και πάει να συναντήσει στις Βιβλιοθήκες του Ουρανού τον Τζέιμς Τζόις και τον Τζόζεφ Κόνραντ, ο συγγραφέας του Τόπου των νεκρών δρόμων σημείωνε στο ημερολόγιό του: «Ναι, για όλους εμάς της Συμμορίας Σαίξπηρ, το γράψιμο είναι αυτό ακριβώς: όχι μια φυγή από την πραγματικότητα αλλά μια απόπειρα να αλλάζουμε την πραγματικότητα». Γι' αυτό και ο Μπάροουζ δεν ακολούθησε πορεία γραμμική, προβλέψιμη, βατή. Αλλά τεθλασμένη, όλο ποιοτικά άλματα, γεμάτη απρόβλεπτα, με αλλεπάλληλους ελιγμούς και σχεδόν πολεμικού τύπου τακτικές και στρατηγικές. Ήταν κάτι πέρα από συγγραφέας, μολονότι θεωρούσε ύψιστη τιμή αυτό που είχε δηλώσει ο Μπέκετ για τον Μπάροουζ: «Ναι, είναι ένας συγγραφέας». Όπως πολλοί συγγραφείς που σέβονται τον εαυτό τους, ο Μπάροουζ επέδειξε από μικρός αδιαφορία για τις αθλήσεις, τα ομαδικά παιχνίδια, τους εφηβικούς κομπασμούς. Του άρεσε να παίζει σκάκι, του άρεσε να απομονώνεται, του άρεσε να διαβάζει. Και πάνω απ' όλα, ήθελε να γίνει συγγραφέας. Ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Ανατόλ Φρανς, ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο Αντρέ Ζιντ, θα είναι απ' τους πρώτους αγαπημένους του μάστορες του λόγου. Παρατηρούμε ότι κανένας δεν είναι Αμερικανός. Ήδη από τότε. Αλλά και αργότερα, ο Μπάροουζ, ένας συγγραφέας πάντα πρόθυμος να επιδαψιλεύσει φιλοφρονήσεις σε όσους καλλιτέχνες, φίλους και ανθρώπους εκτιμούσε, φρόντιζε να είναι στα γραπτά του παρόντες ο Αρθούρος Ρεμπώ, ο Ζαν Ζενέ, ο Σάμιουελ Κόλεριτζ, ο Τόμας ντε Κουίνσι, και, κυρίως ο Μεγάλος Βάρδος, ο άλλος Ουίλιαμ Σ., ο Σαίξπηρ. Ελάχιστοι Αμερικανοί, συνήθως συγγραφείς αστυνομικών ιστοριών ή επιστημονικής φαντασίας δευτεροκλασάτοι, αγνοημένοι, λησμονημένοι, εμφανίζονται στο έργο του Μπάροουζ. Μία εξαίρεση (αλλά τι εξαίρεση!): ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Πάπα Χεμ, ο απόλυτος Άνθρωπος και Συγγραφέας, η κολοσσιαία προσωπικότητα που στοιχειώνει το μυαλό κάθε άντρα που έπιασε κάποτε χαρτί και μολύβι, αποφασίζοντας να αφιερώσει τη ζωή του στο γράψιμο. Ο Μπάροουζ θα σπουδάσει φιλολογία στο Χάρβαρντ, όπου θα διακριθεί. Συνεχίζει με σπουδές ιατρικής στη Βιέννη, ενώ μετέπειτα θα παρακολουθήσει σεμινάρια εθνολογίας και αρχαιολογίας. Θα ταξιδέψει. Πολύ. Στην Ευρώπη. Στη Νότια Αμερική. Στη Βόρεια Αφρική. Θα καταγράφει διαρκώς τις εμπειρίες του σε σημειωματάρια που με τον καιρό έγιναν μικρά εικαστικά έργα και που έμελλε να αποτελέσουν πολλές φορές το πρώτο υλικό για τα πρωτότυπα αφηγήματά του. Και είναι μία από τις χαρακτηριστικές μεθόδους του: η καταγραφή όσων βλέπει σε συνδυασμό με την καταγραφή όσων αισθάνεται βαθιά μέσα του και όσων συνειρμών διεξάγονται εκείνη την ώρα στον εγκέφαλό του. «Είμαι ένα όργανο καταγραφής» θα πει ο Μπάροουζ. «Ένας χαρτογράφος, ένας εξερευνητής των περιοχών της ψυχής, για να χρησιμοποιήσω τη φράση του κυρίου Αλεξάντερ Τρόκκι, ένας κοσμοναύτης του εσωτερικού Διαστήματος». Στα μέσα της δεκαετίας του 1940 ο Μπάροουζ θα συνδεθεί φιλικά με τους Άλεν Γκίνσμπεργκ και Τζακ Κέρουακ, με τους οποίους θα αποτελέσει τον αρχικό και κεντρικό πυρήνα της περιλάλητης γενιάς μπιτ, εκείνου του κινήματος που έμελλε να συγκλονίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, αλλά και του 1960, όχι μόνο με τα έργα όσο με τον τρόπο ζωής και τις συμπεριφορές που προπαγάνδιζαν αυτά τα έργα. Ο αντικομφορμισμός, η παραβίαση κάθε λογοτεχνικού κανόνα χάριν της ανεμπόδιστης έκρηξης των δημιουργικών δυνατοτήτων, η διαρκής περιπλάνηση από τόπο σε τόπο, ένας ιδιότυπος νομαδισμός, η λατρεία της τζαζ και ο εκθειασμός της παραβατικότητας σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής αποτελούν τα κυριότερα χαρακτηριστικά του κινήματος. Ο Μπάροουζ θα είναι η πιο σεβαστή προσωπικότητα ανάμεσα στους άλλους μπιτ συγγραφείς και ποιητές, ο αδιαφιλονίκητος αντι-ηγέτης και κρυφός καθοδηγητής τους. Σκοτώνει κατά λάθος τη γυναίκα του και για να εξιλεωθεί γράφει και γράφει και γράφει. Το αχανές, αταξινόμητο, χαοτικό υλικό θα λάβει, με τον καιρό, μορφή. Ο Τζακ Κέρουακ θα επιχειρήσει μια κρίσιμη τακτοποίηση όλων εκείνων των εκρηκτικών σελίδων και θα τους προσφέρει το όνομα που τις έκαναν τόσο γνωστές: Naked Lunch. Δεν είναι άλλο από το εφιαλτικό, πρωτότυπο, εκρηκτικό μυθιστόρημα Γυμνό Γεύμα (1959), ένα έργο τέχνης που αναγορεύτηκε σε οδόσημο της πρωτοπορίας του εικοστού αιώνα, εξίσου σημαντικό πια με το Άσπρο Τετράγωνο σε Άσπρο Φόντο του Καζιμίρ Μάλεβιτς, με τη σιωπή στη μουσική του Τζον Κέιτζ, με το μουστάκι στην Τζοκόντα του Μαρσέλ Ντυσάν, με το πειραματικό φιλμ χωρίς εικόνες Ουρλιαχτά για χάρη του Σαντ του Γκυ Ντεμπόρ. Όπως θα έλεγε ο ποιητής Νίκος Καρούζος, εδώ ο Μπάροουζ επιχειρεί «να γυμνάσει τη σκέψη σε απογύμνωση». Ο λόγος είναι φαινομενικά τραχύς, άμεσος, ωμός, ακαριαίος. Ο εφιάλτης είναι πάντα παρών, απαλλαγμένος από καρυκεύματα, γυμνός. Το χιούμορ αγγίζει τα όρια ενός αχαλίνωτου, αλλά μεθοδευμένου, τελικά, σαδισμού. Ο Μπάροουζ εκθέτει φριχτά τις συνθήκες στις οποίες ζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Τις εκθέτει με βάναυση ειλικρίνεια, με μιαν αμεσότητα που προκαλεί αλλεπάλληλα αφυπνιστικά σοκ. Τα ωμά γεγονότα περιγράφονται με ωμό τρόπο, απλώνονται στις σελίδες εντελώς γυμνά. Με έναν σχεδόν διεστραμμένο καταιγισμό αλλόκοτων εικόνων και περιστατικών, ο Μπάροουζ εξαπολύει το «κατηγορώ» του σε μια παραπαίουσα κουλτούρα και θέτει τα θεμέλια μιας διευρυμένης κοσμοαντίληψης που θέλει να καταργήσει τις πεπαλαιωμένες σχέσεις πνεύματος/σώματος, γλώσσας/επικοινωνίας, τέχνης/επιστήμης. Στο Γυμνό Γεύμα καταγγέλλονται ρητά οι υπερεξουσίες της ιατρικής, των αυταρχικών πολιτικών συστημάτων, της θρησκείας. Όπως και άλλα έργα του Μπάροουζ, αυτό το εμπρηστικό μυθιστόρημα είναι ένα θορυβώδες ελεγείο για τις χαμένες αξίες, μια αδυσώπητη καταγγελία για τα δεινά που σωρεύουν τα συστήματα ελέγχου και καταστολής, καθώς και μια προφητική δυστοπία. Ύστερα από ένα τέταρτο του αιώνα όλο εξορίες, περιπλανήσεις, περιπέτειες, ο Μπάροουζ θα επιστρέψει στην Αμερική. Θα πίνει πολύ βότκα. Θα κάνει περιοδείες διαβάζοντας δημοσίως αποσπάσματα από το έργο του. Ανάμεσα στο 1974 και το 1987 διάβασε σε μεγάλα ακροατήρια 150 φορές, αποκομίζοντας 75.000 δολάρια. Το 1977 διάβασε μαζί με τον θρυλικό Τένεσι Γουίλιαμς, τον συγγραφέα του Λεωφορείον ο Πόθος. Το 1981 διάβασε μαζί με τον μετρ του θρίλερ, τον Στίβεν Κινγκ. Η μορφή του θα επηρεάζει ολοένα και περισσότερο το ροκ. Ήδη οι Beatles τον είχαν συμπεριλάβει στο εξώφυλλο του «Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band», ενός από τους πιο ξακουστούς δίσκους στην ιστορία της μουσικής. Θα τον επισκέπτονται συχνά ο Φρανκ Ζάππα, ο Ντέιβιντ Μπερν, ο Ντέιβιντ Μπάουι, η Ντέμπι Χάρι (η φοβερή και τρομερή Μπλόντι), ο Ίγκι Ποπ, και, φυσικά, η Πάτι Σμιθ. Όλη η ενδιαφέρουσα σκηνή της Νέας Υόρκης θα πίνει νερό, κρασί, βότκα, τεκίλα και ουίσκι στ' όνομά του! Κι άλλοι θα έρθουν να τον συναντήσουν. Η Λόρι Άντερσον, η οποία θα συνεργαστεί με τον Μπάροουζ. Ο Τζον Κέιτζ, ο συνθέτης της πρωτοπορίας που εισήγαγε τη σιωπή στη μουσική. Ο «πάπας της ψυχεδέλειας» Τίμοθι Λήρυ. Ο μινιμαλιστής Φίλιπ Γκλας. Ο Μπάροουζ είναι πια ένας σταρ! Η περιλάλητη τηλεοπτική βεντέτα Λορίν Χάτον θα τον παρουσιάσει σε ένα κοινό εκατό εκατομμυρίων θεατών. Θα πει ότι ο Ουίλιαμ Μπάροουζ είναι ο μεγαλύτερος συγγραφέας της Αμερικής. Και δεν είναι λίγο. Δεν είναι καθόλου λίγο αυτό. Διάσημα πια ροκ και ηλεκτρονικά συγκροτήματα εμπνέονται από τον Μπάροουζ. Οι Soft Machine διαλέγουν τον όνομά τους από το μυθιστόρημά του με τον ίδιο τίτλο. Το κινηματογραφικό αριστούργημα της επιστημονικής φαντασίας Blade Runner παίρνει τον τίτλο του από ένα βιβλίο του. Η video art, το ηχητικό κολάζ της hip-hop και της electronica, αντλούν από το έργο του Μπάροουζ πολλές θαυμάσιες στιγμές τους. Ο Κερτ Κομπέιν των Nirvana ηχογραφεί το «The Priest they call him», ένα εφιαλτικό σόλο ηλεκτρικής κιθάρας, με τον Μπάροουζ να απαγγέλλει. Ο σκηνοθέτης Γκας Βαν Σαντ τον καλεί να εμφανιστεί σε μια ταινία του. Ο Μπάροουζ και το έργο του είναι πια ένα και το αυτό. Παιδί και θραύσμα, μαζί με τον Μπόρχες, τον Μπέκετ και τον Μπάλαρντ, της λυτρωτικής έκρηξης που προκάλεσε το Finnegans Wake του Τζέιμς Τζόις, ο Μπάροουζ θα δοκιμάσει κάθε τέχνασμα προκειμένου να μιλήσει για τα δεινά που σαλεύουν φρικιαστικά στη χοάνη του αιώνα μας. Το Νταντά και ο Υπερρεαλισμός αποτελούν τις δύο άλλες καθοριστικές επιρροές που δέχτηκε. Ο λησμονημένος (μάλλον ο άγνωστος) κόμης Αλφρεντ φον Κορζίμπσκι, καταλυτικός πολέμιος της αριστοτελικής λογικής, είναι πάντα η κρυφή αναφορά του. Ο Νίτσε και ο Γέρος του Βουνού, επίσης. Βαθιά ηθικός, όσο κι αν διασκεδάζει καταγράφοντας απτούς εφιάλτες, όσο κι αν μιλάει ολοένα για δυστοπίες, ο Μπάροουζ θα συνθέσει και το magnumopus του, την τριλογία Οι πόλεις της κόκκινης νύχτας, Ο τόπος των νεκρών δρόμων και Western Lands, και δεν θα πάψει να πειραματίζεται με τη ζωή και την τέχνη. Δεν θα πάψει να αγαπάει τους φίλους του. Δεν θα πάψει να αγαπάει τις γάτες. Τα τελευταία του λόγια, χαραγμένα στο ημερολόγιό του, στις 30 Ιουλίου του 1997, δεν θα πάψουν ποτέ να με συγκλονίζουν: «Τίποτα. Μήτε αρκετή σοφία, εμπειρία – τίποτα. Μήτε Άγιο Δισκοπότηρο, μήτε Ύστατο Σατόρι, καμία τελική λύση. Μονάχα σύγκρουση. Το μόνο που μπορεί ν' ανακουφίσει τη σύγκρουση είναι η Αγάπη. Η Αγάπη. Τι να 'ναι; Το πιο φυσικό παυσίπονο. Αυτό είναι. Η ΑΓΑΠΗ». Πηγή: www.lifo.gr

Μπαμπασάκης Γιώργος-Ίκαρος

Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1960. Είναι ποιητής, μεταφραστής και συγγραφέας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, άρχισε να γράφει σε έντυπα όπως το "Ιδεοδρόμιο" του Λεωνίδα Χρηστάκη και η "Χιονάτη" του Βαγγέλη Κοτρώνη, και να συνθέτει ποιήματα και πεζογραφήματα. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά όπως η "Οδός Πανός", ο "Ήχος", το "Κάππα", η "Λέξη", η "Πολιορκία", και άλλα. Συνεργάστηκε για δέκα χρόνια με την εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" και το περιοδικό "Έψιλον". Διατήρησε τη σελίδα του βιβλίου στην εφημερίδα "City-Press". Ο τρόπος ζωής του τον οδήγησε στη συστηματική μελέτη των λεγόμενων "ιστορικών πρωτοποριών" (Φουτουρισμός, Dada, Υπερρεαλισμός), των Beat ποιητών και συγγραφέων, καθώς και του ρεύματος για την "υπέρβαση και την πραγμάτωση της Τέχνης" (Cobra, Λεττριστές, Καταστασιακοί). Καρπός αυτών των αναζητήσεών του είναι τα πολυσυζητημένα του βιβλία για τον William S. Burroughs, για την Internationale Situationniste, για τον Guy Debord, για τον Μάη του '68. Ίδρυσε και διηύθυνε την επιθεώρηση "Propaganda", όπου δημοσιεύτηκαν κρίσιμα κείμενα για την πολιτική και την κουλτούρα των καιρών μας. Έχει εργαστεί στο ελληνικό ραδιόφωνο, και συγκεκριμένα στο Δεύτερο Πρόγραμμα, στην ΕΡΑ4, στον Εν Λευκώ, στο Κόκκινο 105,5, και στο Κανάλι 1 Πειραιάς 90,4. Σήμερα διευθύνει τη σειρά "Αιφνίδια Ντοκιμαντέρ" στις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το λογοτεχνικό περιοδικό/εγχείρημα "ΚΟΡΕΚΤ", μαζί με τον ποιητή Θάνο Σταθόπουλο, στις εκδόσεις Νεφέλη. Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.

Εργογραφία:
Ι. Ποίηση
- "Σκοτεινά τοπία" (Ερατώ, 1986)
- "Εκδρομή στο παρελθόν" (Ερατώ, 1990)
- "Έγγραφος ίλιγγος" (Άρκτος, 1993).
- "Paris, Παρίσι" (Κέδρος, 2003)
- "La Vie est Belle, et Facile" (Ερατώ, 2004)
- "Ω!" (Οξύ, 2007)
- "Hotel Hegel" (Αρμός, 2012)
- "Η λεγεώνα των φίλων" (Περισπωμένη, 2012)

ΙΙ. Πεζογραφία
- "Κόκκινες νύχτες" (Ερατώ, 1985)
- "Η λογική των γεγονότων" (Οξύ, 1996)
- "Βιβλίο συμβάντων και αναφορών" (Ερατώ, 1996)
- "Η μουσική των γεγονότων" (Ερατώ, 1998)
- "Au Revoir" (Νεφέλη, 1999)
- "Harmolypi's Blues" (Μεταίχμιο, 2003)
- "Η φυλή των Happy Few" (Ηλέκτρα, 2006)
- "Διασυρμός" (Εστία, 2012)
- "Η Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων" (Γαβριηλίδης, 2013)
- "Ουζομαυσωλείον Καπετάν Μιχάλης" (Γαβριηλίδης, 2013)
- "Δώδεκα φυσιογνωμίες" (μαζί με την Ελεάννα Μαρτίνου, Γαβριηλίδης, 2013).
- "Ιστορία των παθών" (Γαβριηλίδης, 2014)
- "Ένοικος: μια θητεία" (Γαβριηλίδης, 2014)
- "Λουζιτάνια ροκ" (Γαβριηλίδης, 2014)
- "Αγάπη/Love" (Εστία, 2014)

ΙΙΙ. Μελέτες
- "Βορειοδυτικό πέρασμα" (Ελεύθερος Τύπος, 1992 και Οξύ, 2001)
- "Προλογίζοντας Έναν Αιώνα (Οξύ, 1995)
- "William S. Burroughs" (Οξύ, 2001)
- "Πολύ αργά για ήρωες" (Κέδρος, 2001)
- "Μάης του '68: Η περιπέτεια" (Ερατώ, 2001)
- "Guy Debord" (Printa, 2001)
- "Μάης '68/Το Λεύκωμα" (Οξύ, 2008)
- "Ζενερίκ" (Λογείον, 2011)

ΙV. Συνεργασίες
- "Η Έρημη Γη" (με τον Ηλία Λάγιο και τον Νάσο Βαγενά, Ερατώ, 1996)
- "Robert Fischer: Μια αυτοδίδακτη μεγαλοφυΐα" (με τον Ηλία Κουρκουνάκη, Διόπτρα, 2004)
- "Jose Raul Capablanca: Διαισθητικό ταλέντο" (με τον Ηλία Κουρκουνάκη, Διόπτρα, 2005)
- "Ελεύθερη πτήση/Ελεύθερη πτώση" (με την Ελεάννα Μαρτίνου, και τους Βάσο Γεώργα, Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο, Anthony Reynolds, Οξύ, 2010)

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Αγάπη / Love, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2014) Ένοικος, Γαβριηλίδης
(2014) Ιστορία των παθών, Γαβριηλίδης
(2014) Λουζιτάνια ροκ, Γαβριηλίδης
(2013) Δώδεκα φυσιογνωμίες, Γαβριηλίδης
(2013) Η Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων, Γαβριηλίδης
(2013) Ουζομαυσωλείον Καπετάν Μιχάλης, Γαβριηλίδης [κείμενα, φωτογράφιση]
(2012) Hotel Hegel, Αρμός
(2012) Διασυρμός, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2012) Η λεγεώνα των φίλων, Περισπωμένη
(2011) Ζενερίκ, Λογείον
(2008) Μάης 68, Οξύ
(2007) Ω!, Οξύ
(2006) Τροβαδούροι, Ιανός
(2004) La vie est belle, et façile, Ερατώ
(2004) Η φυλή των happy few, Ηλέκτρα
(2003) Harmolypi 's Blues, Μεταίχμιο
(2003) Paris, Παρίσι, Κέδρος
(2001) Guy Debord [1931-1994], Printa
(2001) Βορειοδυτικό πέρασμα, Οξύ
(2001) Μάης του '68, Ερατώ
(2001) Πολύ αργά για ήρωες, Κέδρος
(2000) William S. Burroughs, Οξύ
(2000) Η λογική των γεγονότων, Οξύ
(1999) Au revoir, Νεφέλη
(1998) Η μουσική των γεγονότων, Ερατώ
(1996) Βιβλίο συμβάντων και αναφορών, Ερατώ
(1992) Έγγραφος ίλιγγος, Άρκτος
(1985) Κόκκινες νύχτες, Ερατώ
(1982) Marilyn Monroe, Βασδέκης
Βορειοδυτικό πέρασμα, Ελεύθερος Τύπος

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2013) Γιάννης Δουβίτσας 1943-2003, Νεφέλη
(2012) Αληθινές ιστορίες, Μεταίχμιο
(2012) Ο Χρήστος Βακαλόπουλος, Αιγαίον
(2011) Ελεύθερη πτήση - Ελεύθερη πτώση, Οξύ
(2010) Ραπτομηχανικά, Kalfayan Galleries
(2006) Ιστορίες καπνού, Μίνωας
(2005) Jose Raul Capablanca, Διόπτρα
(2004) Bobby Fischer, Διόπτρα
(2003) Αληθινές ιστορίες, Μεταίχμιο
(1995) Γκυ Ντεμπόρ: Ουρλιαχτά για χάρη του Σαντ, Οξύ [κείμενα, μετάφραση, επιμέλεια]

Μεταφράσεις
(2014) Bukowski, Charles, 1920-1994, Γυναίκες, Μεταίχμιο
(2014) Franzen, Jonathan, 1959-, Κραδασμοί, Ψυχογιός
(2014) Kushner, Rachel, Τα φλογοβόλα, Ίκαρος
(2014) Joyce, James, 1882-1941, Το κονάκι του Φιν, Ψυχογιός
(2013) Jacobson, Howard, 1942-, Αστική ζωολογία, Ψυχογιός
(2013) Jacobson, Howard, 1942-, Αστική ζωολογία, Ψυχογιός
(2013) Ballantyne, Lisa, Ο μόνος ένοχος, Μεταίχμιο
(2013) Rushdie, Salman, 1947-, Σατανικοί στίχοι, Ψυχογιός
(2013) Bukowski, Charles, 1920-1994, Τοστ ζαμπόν, Μεταίχμιο
(2012) Franzen, Jonathan, 1959-, Η εικοστή έβδομη πολιτεία, Ψυχογιός
(2012) Franzen, Jonathan, 1959-, Η εικοστή έβδομη πολιτεία, Ψυχογιός
(2012) Sebestyen, Victor, Η πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, Ψυχογιός
(2012) deWitt, Patrick, Οι αδελφοί αδελφές, Ψυχογιός
(2012) deWitt, Patrick, Οι αδελφοί αδελφές, Ψυχογιός
(2012) Joyce, James, 1882-1941, Οι γάτες της Κοπεγχάγης, Ψυχογιός
(2012) Joyce, James, 1882-1941, Οι γάτες της Κοπεγχάγης, Ψυχογιός
(2012) Bingham, Harry, 1967-, Οι νεκροί μιλάνε ακόμα, Ψυχογιός
(2012) Bingham, Harry, 1967-, Οι νεκροί μιλάνε ακόμα, Ψυχογιός
(2012) Hazlitt, William, 1778-1830, Περί της ηδονής του να μισείς. Ο αγώνας. Περί λογικής και φαντασίας, Ποταμός
(2011) Johnson, Denis, Δέντρο από καπνό, Εκδόσεις Πατάκη
(2011) Jacobson, Howard, 1942-, Η περίπτωση Φίνκλερ, Ψυχογιός
(2011) Sebestyen, Victor, Η πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, Ψυχογιός
(2011) Ιστορίες του Ζεν, Ροές
(2011) Συλλογικό έργο, Ο Γαλιλαίος στη φυλακή, Λογείον
(2011) Miller, Henry, 1891-1980, Ο τροπικός του Αιγόκερω, Μεταίχμιο
(2011) Miller, Henry, 1891-1980, Ο τροπικός του Αιγόκερω, Μεταίχμιο
(2011) Miller, Henry, 1891-1980, Ο τροπικός του καρκίνου, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη
(2011) Doyle, Arthur Conan, 1859-1930, Σέρλοκ Χολμς: Σπουδή στο κόκκινο, Ερατώ
(2011) James, Henry, 1843-1916, Το πορτρέτο μιας κυρίας, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2011) Nin, Anais, 1903-1977, Χένρι και Τζουν, Μεταίχμιο
(2010) Orwell, George, 1903-1950, Βιβλία εναντίον τσιγάρου, Μεταίχμιο
(2010) Crisell, Andrew, Η γλώσσα του ραδιοφώνου, Αιγόκερως
(2010) Jefferies, Richard, 1841-1925, Η ιστορία της καρδιάς μου, Printa
(2010) Thomas, Dylan Marlais, 1914-1953, Ντίλαν Τόμας: Ερωτικές επιστολές, Μεταίχμιο
(2010) Frankl, Viktor E., Το νόημα της ζωής, Ψυχογιός
(2010) Frankl, Viktor E., Το νόημα της ζωής, Ψυχογιός
(2010) Vasari, Giorgio, Τρεις καλλιτέχνες της Αναγέννησης, Ερατώ
(2009) Fitzgerald, Francis Scott, 1896-1940, Η απίστευτη ιστορία του Μπένζαμιν Μπάτον, Ερατώ
(2009) Rushdie, Salman, 1947-, Η γητεύτρα της Φλωρεντίας, Ψυχογιός
(2009) Miller, Henry, 1891-1980, Κλιματιζόμενος εφιάλτης, Μεταίχμιο
(2009) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Μια ρωσίδα καλλονή, Ερατώ
(2009) Richler, Mordecai, Ο Τζόσουα τότε και τώρα, Πόλις
(2009) Miller, Henry, 1891-1980, Ο τροπικός του Καρκίνου, Μεταίχμιο
(2009) Lethem, Jonathan, 1964-, Όπλο μετά μουσικής, Ελληνικά Γράμματα
(2009) Wallace, Melanie, Χειμώνας, Πόλις
(2008) Kasparov, Garry, Η ζωή είναι μια παρτίδα σκάκι, Εκδόσεις Πατάκη
(2008) Kulesov, Lev, Η τέχνη του κινηματογράφου, Αιγόκερως
(2007) Nin, Anais, 1903-1977, Anais Nin και Henry Miller, Μεταίχμιο
(2007) Holt, Anne, Αυτό που μου ανήκει, Ορφέας
(2007) Miller, Henry, 1891-1980, Μαύρη άνοιξη, Μεταίχμιο
(2007) Mosley, Walter, 1952-, Ο διάβολος με το γαλάζιο φόρεμα, Εκδόσεις Πατάκη
(2007) Rushdie, Salman, 1947-, Όνειδος, Ψυχογιός
(2007) Collins, Michael, Χαμένες ψυχές, Πόλις
(2006) Miller, Henry, 1891-1980, Ο τροπικός του Αιγόκερω, Μεταίχμιο
(2006) Dylan, Bob, 1941-, Τραγούδια 1962-2001, Ιανός
(2005) Schiff, Stacy, Βέρα: Η κυρία Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Διόπτρα
(2005) Monbiot, George, Η εποχή της συναίνεσης, Ψυχογιός
(2005) Miller, Henry, 1891-1980, Ήσυχες μέρες στο Κλισί, Μεταίχμιο
(2005) Miller, Henry, 1891-1980, Ο κόσμος του σεξ, Μεταίχμιο
(2005) Miller, Henry, 1891-1980, Ο τροπικός του Καρκίνου, Μεταίχμιο
(2005) Rushdie, Salman, 1947-, Παραφορά, Ψυχογιός
(2005) Thirlwell, Adam, Πολιτική, Εκδόσεις Πατάκη
(2005) O' Hagan, Andrew, 1968-, Προσωπικότητα, Πόλις
(2005) Nin, Anais, 1903-1977, Χένρι και Τζουν, Μεταίχμιο
(2004) Ellroy, James, 1948-, Ρέκβιεμ για τον Μπράουν, Μεταίχμιο
(2003) La Rochefoucauld, 1613-1680, Αξιώματα ή αφορισμοί και αξιώματα ηθικής, Ερατώ
(2003) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Η άμυνα του Λούζιν, Μεταίχμιο
(2003) Richler, Mordecai, Ο κόσμος του Μπάρνεϋ, Πόλις
(2003) Συλλογικό έργο, Το μοντάζ, Αιγόκερως
(2003) Highsmith, Patricia, 1921-1995, Χωρίς ενοχές, Μεταίχμιο
(2002) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Mary, Μεταίχμιο
(2002) Bauman, Zygmunt, Η μετανεωτερικότητα και τα δεινά της, Ψυχογιός
(2002) Fisher, Tibor, Η συμμορία της διανόησης, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Λολίτα, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) DeWitt, Helen, Ο τελευταίος Σαμουράι, Ψυχογιός
(2002) Συλλογικό έργο, Πέντε συνεντεύξεις, Printa
(2001) Knowlson, James, Σάμουελ Μπέκετ, Scripta
(2001) Συλλογικό έργο, Τρεις συνομιλίες, Printa
(2000) Levine, Andrew, Η γενική βούληση, Στάχυ
(2000) Conrad, Joseph, 1857-1924, Η καρδιά του σκότους, Ερατώ
(2000) Vanderhaeghe, Guy, Το αγόρι του Εγγλέζου, Κέδρος
(2000) Συλλογικό έργο, Το δικαίωμα στην απληστία, Ερατώ
(1999) McEwan, Ian, 1948-, Άμστερνταμ, Νεφέλη
(1999) Gale, Matthew, Νταντά και υπερρεαλισμός, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1999) Goldman, Francisco, Ο μούτσος, Κέδρος
(1999) O' Brien, Tim, Στη λίμνη του δάσους, Κέδρος
(1998) Michaels, Anne, 1958-, Κομμάτια φυγής, Κέδρος
(1998) Marx, Karl, 1818-1883, Μανιφέστο του κομμουνιστικού κόμματος, Ερατώ
(1998) Hammett, Dashiell, 1894-1961, Ο αδύνατος άντρας, Ερατώ
(1998) Woolrich, Cornell, 1903-1968, Το κορμί της Τζαίην Μπράουν, Ερατώ
(1997) Nin, Anais, 1903-1977, Henry and June, Σμίλη
(1997) Kafka, Franz, 1883-1924, Αφορισμοί, Ερατώ
(1997) Lukes, Steven, 1941-, Ο παράδοξος διαφωτισμός του καθηγητή Καριτάτ, Στάχυ
(1997) Thompson, Jim, Οι κλέφτες, Οξύ
(1997) Bernstein, Michèle, Όλα τα άλογα του βασιλιά, Οξύ
(1997) Hoffman, John, Πέραν του κράτους, Στάχυ
(1997) James, Henry, 1843-1916, Το πορτρέτο μιας κυρίας, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1996) Forsyth, Frederick, 1938-, Η γροθιά του Θεού, Εκδόσεις Πατάκη
(1996) Golding, William, 1911-1993, Η διπλή γλώσσα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1996) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Ρήγας, ντάμα, βαλές, Ερατώ
(1996) Vasari, Giorgio, Τρεις καλλιτέχνες της Αναγέννησης, Ερατώ
(1996) Oe, Kenzaburo, 1935-, Τσάκισέ τα από μικρά, σκότωσέ τα από παιδιά, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1995) Ford, Ford Madox, Ο καλός στρατιώτης, Δελφίνι
(1995) Walters, Minette, 1949-, Οι φόνοι της οδού Λέβεν, Εκδόσεις Πατάκη
(1995) Klein, Richard, Τα τσιγάρα είναι θεσπέσια, Οξύ
(1993) La Rochefoucauld, 1613-1680, Αξιώματα ή Αφορισμοί και αξιώματα ηθικής, Γαβριηλίδης
(1993) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Το μάτι, Ερατώ
(1992) Ballard, James Graham, 1930-2009, Crash, Απόπειρα
(1992) Christie, Agatha, 1890-1976, Δέκα μικροί νέγροι, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(1992) Conrad, Joseph, 1857-1924, Με τα μάτια ενός δυτικού, Ερατώ
(1992) Gold, Horace L., Μια υπόθεση μορφής, Γαβριηλίδης
(1992) Charles, Jackson, Το χαμένο σαββατοκύριακο, Ερατώ
(1991) Capote, Truman, Μύριαμ, Ερατώ
(1984) Nabokov, Vladimir, 1899-1977, Λολίτα, Ερατώ

Λοιποί τίτλοι
(2005) Löwy, Michael, Το άστρο του πρωινού, Ερατώ [επιμέλεια]
(2002) Μαντά, Μαργαρίτα, Η μνήμη ακίνητη, Μεταίχμιο [επιμέλεια]
(2002) Charters, Ann, Τζακ Κέρουακ, Printa [επιμέλεια]
(2000) Trocchi, Alexander, Αλεξάντερ Τρόκκι, Οξύ [επιμέλεια]
(2000) Voyer, Jean Pierre, Εισαγωγή στην επιστήμη της δημοσιότητας, Ερατώ [επιμέλεια]
(2000) Προλογίζοντας έναν αιώνα, Οξύ [επιμέλεια]

Κριτικογραφία

σελ. 1 2 3 ... 8 Η Γιορτή της Ποίησης, "Lifo", 13.12.2014Χορεύουνε βαρύ ζεϊμπέκικο οι λέξεις [Ευτυχία Παναγιώτου, Χορευτές], "Lifo", τχ. 410, 27.11.2014Λίγα λόγια για τα Φλογοβόλα της Rachel [Rachel Kushner, Τα φλογοβόλα], "Lifo", τχ. 409, 20.11.2014Όταν η Γενιά του Πολυτεχνείου (δεν) συναντά τη Γενιά της Μεταπολίτευσης, "Lifo", τχ. 408, 13.11.2014Σμίγουν γενιές, I [Δημήτρης Πετσετίδης, Επί τέσσερα], "Lifo", τχ. 407, 6.11.2014Από το Α στο Ω. Συμβάντα και αναφορές με τη μορφή της αλφαβήτας, "Lifo", τχ. 406, 30.10.2014Περιπέτεια και Ποίηση, "Lifo", τχ. 405, 23.10.2014Κοινωνιολογία και Νόμπελ, "Lifo", τχ. 404, 16.10.2014Αναγνωστική πρόγευση, "Εφημερίδα των Συντακτών", 11.10.2014Θεός και κράτος, "Lifo", τχ. 403, 9.10.2014Βεντάλια Βιβλίων, "Lifo", τχ. 402, 2.10.2014Δύο σπουδαίοι σκαπανείς, "Lifo", τχ. 401, 25.9.2014Πεζογραφία σε πρώτο πρόσωπο, "Εφημερίδα των Συντακτών", 20.9.2014Τρεις Γυναίκες, "Lifo", τχ. 400, 18.9.2014September Song / September Spot, "Lifo", τχ. 399, 11.9.2014Πρώτες Σκηνές, "Lifo", τχ. 398, 4.9.2014Ένα περιοδικό και ένα πεζογράφημα [Μάνες Σπέρμπερ, Δάκρυ στον ωκεανό: Πιο βαθιά κι απ' την άβυσσο], "Lifo", τχ. 395, 17.7.2014Προτάσεις για ένα καλοκαίρι, ΙI, "Lifo", τχ. 394, 10.7.2014Η απόλυτη ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ [Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, Ποίηση 1963 - 2011], "Lifo", 8.7.2014Προτάσεις για ένα καλοκαίρι, Ι, "Lifo", τχ. 393, 3.7.2014Νέες Αφίξεις, "Lifo", τχ. 392, 26.6.2014Birthday Party, "Lifo", τχ. 391, 19.6.2014Διάβαζε ο Θεός λογοτεχνία;, "Lifo", τχ. 390, 13.6.2014Η τζαζ είναι ποίηση, και η ποίηση είναι τζαζ, "Lifo", τχ. 389, 5.6.2014Μέλβιλ και Θουκυδίδης, "Lifo", τχ. 388, 29.5.2014Ebony & Ivory / Έβενος και Ελεφαντόδοντο, "Lifo", τχ. 387, 22.5.2014Μια παρατεταμένη άρια [Colm Toibin, Η διαθήκη της Μαρίας], "Lifo", τχ. 384, 30.4.2014J.D.S. (1919-2010) [J. D. Salinger, Στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης], "Lifo", 24.4.2014Έαρ, "Lifo", 17.4.2014Πολύτιμη Πολυτονική Ποίηση, "Lifo", τχ. 381, 10.4.2014Τέσσερις ανάσες για μια εβδομάδα, "Lifo", τχ. 380, 3.4.2014Τρία μυθιστορήματα ατμόσφαιρες, "Lifo", τχ. 379, 27.3.2014Τα Εαρινά, "Lifo", τχ. 378, 20.3.2014Copy-paste και σποτάκια, "Lifo", τχ. 375, 27.2.2014Η αντοχή των υλικών, "Lifo", τχ. 374, 20.2.2014Μισός αιώνας άσματα [Μάνος Ελευθερίου, Τα λόγια και τα χρόνια], "Lifo", τχ. 373, 13.2.2014Όλα συνδέονται, "Lifo", τχ. 372, 6.2.2014Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο παππούς όλων μας, "Lifo", τχ. 372, 4.2.2014Δύο καταφάσεις δεν κάνουν μία άρνηση, "Lifo", τχ. 371, 30.1.2014Ποίηση & Φιλοσοφία, "Lifo", τχ. 370, 23.1.2014Περιπέτεια, μυστήριο, δράση made in Europe, "Lifo", τχ. 369, 16.1.2014Ένας Αντιήρωας του Καιρού μας & Μία Μεγάλη Κυρία της Λογοτεχνίας [Πατρίσια Χάισμιθ, Ο Ρίπλεϋ σε βαθιά νερά], "Radiobookspotting", 12.1.2014H ζωή και το πεπρωμένο του Βασίλι Γκρόσμαν [Βασίλι Γκρόσμαν, Ζωή και πεπρωμένο], "Lifo", τχ. 368, 9.1.2014Η Απόλυτη Επικαιρότητα του Χένρυ Μίλλερ [Φ. Ζ. Ταμπλ, Herny Miller], "Radiobookspotting", 4.1.2014Η Αρχιτεκτονική της Σκόρπιας Ζωής [Τόμας Μπέρνχαρντ, Διόρθωση], "Radiobookspotting", 2.1.2014Η Επιστροφή της Ταξιαρχίας Immanuel Kant, Ι, "Radiobookspotting", 23.12.2013Η Επιστροφή της Ταξιαρχίας Immanuel Kant, ΙΙ, "Radiobookspotting", 23.12.2013Βιβλία που με συντροφεύουν αναμένοντας το νέο έτος, "Lifo", τχ. 367, 19.12.2013Με καρδιά από φλόγα, με μυαλό από πάγο, "Lifo", τχ. 365, 5.12.2013Μικρή μνεία σ’ ένα μεγάλο έργο, "Lifo", τχ. 364, 28.11.2013

σελ. 1 από τις υπόλοιπες 2 3 ... 8 της κριτικογραφίας του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη που μπορείτε να δείτε εν συνεχεία http://www.biblionet.gr/author

Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης, Αγάπη / Love, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2014

Αγάπη / Love

Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης

Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2014

104 σελ.

ISBN 978-960-05-1615-9,

Νεοελληνική πεζογραφία -

Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

"Ο Φοίβος ήπιε μια γουλιά, άφησε το τσιγάρο να καίγεται στο σταχτοδοχείο, σηκώθηκε από τον μαύρο καναπέ, τράβηξε τις κουρτίνες, έβαλε στο πικάπ τα ταξίμια του Ιορδάνη Τσομίδη. Ετοίμασε το απογευματινό ούζο της Έλλης, έκοψε την ντομάτα τριαντάφυλλο, έβαλε τις ελιές στο μικρό πιάτο, μούσκεψε τον ντάκο, άπλωσε ρίγανη και χοντρό αλάτι. Έγειρε από πάνω της, χώρισε τα μαλλιά της, φανέρωσε τον αυχένα της, φίλησε απαλά το χνούδι της, την ένιωσε να αναρριγεί.
Η Έλλη γύρισε, του χαμογέλασε.
Ο κόσμος εξακολουθούσε να υπάρχει."

Σε μια Αθήνα που τρεκλίζει, σε έναν κόσμο που παραπαίει, μία γυναίκα και ένας άντρας αποφασίζουν να ζήσουν όπως αγαπάνε, με όσα αγαπάνε και για όσα αγαπάνε. Ζούνε σε μια κατοικία στον λόφο, ακούνε Μπετόβεν και Τσιτσάνη, δεν έχουν τηλέφωνο.
Αυτή γράφει ένα βιβλίο για το Κακό. Αυτός της γεμίζει το ποτήρι, της ετοιμάζει το κολατσιό, της ανάβει το τσιγάρο, της λούζει τα μαλλιά, την πνίγει στα φιλιά.

Μετά τον "Διασυρμό", αυτό το εγκώμιο της φιλίας, ο Μπαμπασάκης, στο δεύτερο μέρος της Τριλογίας του Χάους, "Αγάπη / Love", αποθεώνει την αγάπη.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Αντώνης Φράγκος, Αγάπη / Love, Λουζιτάνια ροκ, "Το Περιοδικό", 8.11.2014Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης,

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης: «Ο έρωτας είναι μεγάλη ευλογία. Μην ακούτε που λένε για πολέμους και κολάσεις. Ο έρωτας είναι παράδεισος», "Fractal", Νοέμβριος 2014
Συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη //

«Το μυθιστόρημα Αγάπη/Love είναι το δεύτερο μέρος της Τριλογίας του Χάους, που ξεκίνησα με τον Διασυρμό (εκδ. Εστία, 2012). Ο Διασυρμός ήταν η εποποιία της παρέας, της φιλίας, του τρελού χαοτικού συλλογικού σαματά. Η Αγάπη/Love είναι ένα γουέστερν του έρωτα». Με αφορμή αυτό το «γουέστερν του έρωτα» ο Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, μιλά στο fractal σχεδόν για τα πάντα: τον έρωτα και τα βιβλία, την κρίση κι εμάς, τους συγγραφείς και το εκδοτικό τοπίο, την τέχνη και την τεχνική της ζωής: «Θα τους πρότεινα να σκεφτούν και να ξανασκεφτούν, όπως σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα κι εγώ, την ταμπέλα που είχε ο ανυπέρβλητος σουβλατζής κύριος Κώστας στο μικροσκοπικό του σουβλατζίδικο στην οδό Αδριανού: “Όχι άγχος”. Θα τους πρότεινα να σκεφτούν και να ξανασκεφτούν, όπως σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα κι εγώ, την επίμονη συμβουλή του μεγάλου μερακλή μπάρμαν Νίκου Λώρα: “Να πίνετε πάντα ένα λιγότερο!” Θα τους πρότεινα να σκεφτούν και να ξανασκεφτούν, όπως σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα κι εγώ, την μεγαλοφυή ατάκα του Νίκου Καρούζου, “Η ζωή δεν έχει πώμα”. Επίσης, θα τους πρότεινα να κάνουν το δικό τους και όχι των άλλων, να ζούνε τη δική τους τρέλα και όχι την τρέλα των άλλων». Του ζητάμε και μας προτείνει. Και προτού να αρχίσουμε την ανάγνωση της συνέντευξης, ένα μάταιο άλγος έχει ήδη εξαφανιστεί.

-Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί το βιβλίο Αγάπη/Love», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία, κύριε Μπαμπασάκη;

Η αφορμή ήταν τα όσα βλέπω γύρω μου τα τελευταία χρόνια. Λειτουργώ και εγώ, όπως και άλλοι πριν από εμένα (ο William S. Burroughs, π.χ.), σαν ένα μηχάνημα καταγραφής και επεξεργασίας των όσων συμβαίνουν στον εξωτερικό, στον κοινωνικό χώρο. Το μυθιστόρημα Αγάπη/Love είναι το δεύτερο μέρος της Τριλογίας του Χάους, που ξεκίνησα με τον Διασυρμό (εκδ. Εστία, 2012). Ο Διασυρμός ήταν η εποποιία της παρέας, της φιλίας, του τρελού χαοτικού συλλογικού σαματά. Η Αγάπη/Love είναι ένα γουέστερν του έρωτα. Μια συνωμοσία των δύο. Ένα τυπωμένο σε καμιά εκατοστή σελίδες φιλμ με happy end, ναι, με αίσιο τέλος.

-Το βιβλίο είναι γραμμένο με μοντέρνο τρόπο γραφής. Αυτή η τεχνική εξυπηρετεί τις ανάγκες της γραφής;

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε στρωτά ελληνικά, με ύφος που θυμίζει προφορικό λόγο, κοφτό και γρήγορο. Είναι μια τεχνική που θέλει να θυμίσει το πώς μιλάμε όταν είμαστε τρυφεροί και αγαπημένοι. Και, βέβαια, πώς φερόμαστε όταν είμαστε τρυφεροί και αγαπημένοι. Θέλει να θυμίσει όλο τον (βαρύ, τελικά) πλούτο που κουβαλάμε, όταν αγαπάμε, και που θέλουμε να προσφέρουμε, δώρο, σ’ αυτόν που αγαπάμε. Το βιβλίο είναι γραμμένο για να θυμίζει ότι το να μιλάμε απλά δεν σημαίνει ότι μιλάμε ανόητα, και ότι δεν είναι ντροπή να δίνεις, να ξαναδίνεις, και να δίνεις ακόμα μια φορά, τα πάντα.

-Η αγάπη ως έννοια έχει αρκετές σημασίες. Γιατί έχει σημαντική αξία για όλους τους ανθρώπους;

Η αγάπη έχει μία σημασία, και μόνο: της προσφοράς, του μοιράσματος, της δωρεάς. Πώς να μην έχει σημαντική αξία, την πιο σημαντική μάλιστα, αφού ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να δίνεται στον άλλο άνθρωπο; Αυτή η δωρεά είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί, και όχι μόνο, όχι τόσο, σ’ αυτόν που λαμβάνει, που δέχεται τη δωρεά, όσο σ’ αυτόν που δίνει. Το μεγαλείο της ζωής είναι να βρεις κάποιον να του δωρίσεις τον πλούτο που έχεις, τον πλούτο που είσαι.

-Το παιχνίδι στον έρωτα είναι μια δυναμική που έχει απίστευτες εκρήξεις. Μοιάζει με την φουρτουνιασμένη θάλασσα;

Ο έρωτας είναι μεγάλη ευλογία. Μην ακούτε που λένε για πολέμους και κολάσεις. Ο έρωτας είναι παράδεισος. Είναι ό,τι καλύτερο για να βγαίνεις από το εγώ σου και να εισβάλεις στο εγώ του άλλου. Και ταυτοχρόνως να δέχεσαι το εγώ του άλλου μες στο δικό σου εγώ. Είναι πολλαπλασιασμός του εγώ, και όχι αφανισμός του, όπως λένε διάφοροι μετα-μετα-μετα-μεταμοντέρνοι. Μια χαρά παράδεισος είναι ο έρωτας. Ακόμα κι αν τείνει να μείνει ανεκπλήρωτος, πάλι μια χαρά είναι. Πυροβολεί την πλήξη στον σταυρό ο έρωτας.

-Γράφετε ότι «γεννιόμαστε όλοι τρελοί. Άλλοι κάποτε με κόπο, θεραπευόμαστε». Αυτοί που αγαπούν τρελά έχουν καμία θεραπεία;

Η μοναδική θεραπεία για όποιον αγαπάει τρελά είναι να συνεχίσει να αγαπάει τρελά, και αγαπήσει ακόμα πιο τρελά, και να τον αγαπήσουν επίσης τρελά, ώσπου όλη αυτή η τρέλα να γίνει μια λαμπρή λογική. Ή ώσπου να τιναχτεί στον αέρα το σύμπαν.
-Αναφέρετε τον Μπάροουζ και τους μπήτνικ. Γιατί είναι διαχρονική η αξία τους;

Ο William S. Burroughs είναι μεγάλος δημιουργός. Και κάθε μεγάλος δημιουργός έχει διαχρονική αξία. Ο Allen Ginsberg είναι μεγάλος ποιητής. Και κάθε μεγάλος ποιητής έχει διαχρονική αξία. Ο Jack Kerouac είναι μεγάλος συγγραφέας. Και κάθε μεγάλος συγγραφέας έχει διαχρονική αξία.

-«Όταν πιάνω τη λογοτεχνία, αφήνω τον Μπουλιόζι. Κι όταν αφήνω τον Μπουλιόζι, πιάνω τον Λου Ριντ. Κι όταν πιάνω τον Λου Ριντ θέλω κι άλλο ούζο». Η λογοτεχνία και η μουσική έχουν συγγενική σχέση; Γιατί σας γοητεύουν και τα δύο;

Οι τέχνες φλερτάρουν η μία με την άλλη, κι όλες μαζί με το ουίσκι και με το ουζάκι και με τη φιλοσοφία Ο Μπουλιόζι, έχει γράψει ένα πολυσυζητημένο βιβλίο για τη δολοφονία του Τζων Κέννεντυ, πάνω από χίλιες σελίδες για εκείνα τα μοιραία δευτερόλεπτα.

-Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ κέρδισε τους νέους με την υπαρξιακή του θεωρία. Εξακολουθεί να γοητεύει ακόμη η θεωρία του;

Πολλά από όσα είπε ο Sartre είναι πια ξεπερασμένα. Αξεπέραστη παραμένει η τρομερή ενεργητικότητά του, η γραφομανία του, η προσωπικότητά του. Σχεδόν κανένας δεν γοητεύεται πια από τα φιλοσοφικά του βιβλία, αλλά ξέρω πολλούς που διαβάζουν ξανά και ξανά τα λογοτεχνικά του έργα, τη Ναυτία, ας πούμε, και τις Λέξεις.

-Είστε μια πολύπλευρη προσωπικότητα. Γράφετε ποίηση, πεζογραφία αλλά και δοκίμια. Υπάρχει ελεύθερος χρόνος;

Ποτέ δεν κατάλαβα την έννοια του ελεύθερου χρόνου. Είμαι σκληρός δουλευταράς, εικοσιτετραώρου απασχολήσεως κομάντο της Συμμορίας Σαίξπηρ, γράφω για να ζω, ζω για να γράφω, διαβάζω για να ζω, ζω για να διαβάζω, ακούω μουσική για να ζω, ζω για να ακούω μουσική, κατεβάζω ιδέες για να ζω, και ζω για να κατεβάζω ιδέες. Μπορεί κανείς να πει ότι για μένα, τελικά, μόνο ελεύθερος χρόνος υπάρχει!

-Είστε ικανοποιημένος από την πορεία σας στα ελληνικά γράμματα;

Απολύτως.

-Ποια είναι η σχέση σας με το διαδίκτυο; Ενημερώνεστε από τον ηλεκτρονικό τύπο αλλά και τα αντίστοιχα περιοδικά;

Πολύ καλή είναι η σχέση μου με το διαδίκτυο. Δεν ενημερώνομαι απλώς, αλλά ψάχνω και βρίσκω πολλά πολύτιμα πράγματα. Κι ακόμα, επικοινωνώ με φίλους που βρίσκονται σε άλλες χώρες, σε άλλες πόλεις, σε άλλες γειτονιές. Μοιραζόμαστε ιδέες, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, μιλάμε για αγάπες, όπως ο Thomas Pynchon, ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, ο Πάνος Γαβαλάς και ο Άκης Πάνου, ο David Foster Wallace και ο Don DeLillo, και τόσες άλλες, αγάπες μεγάλες.

-Οι νέοι χάνονται στο διαδίκτυο. Αυτό δεν τους περιορίζει τον ελεύθερο χρόνο για να διαβάσουν κανένα βιβλίο;

Ποιος λέει ότι οι νέοι χάνονται στο διαδίκτυο; Πουθενά δεν χάνονται οι νέοι. Οι νέοι είναι οι καιροί τους, η εποχή τους, ο κόσμος ο παρών αλλά και ο μελλοντικός κόσμος. Που αυτοί, οι νέοι, τον φτιάχνουν. Και τον φτιάχνουν με ό,τι υλικό έχουν διαθέσιμο. Οι νέοι διαβάζουν. Πολύ περισσότερο από ό,τι διάβαζαν παλαιότερα. Είμαι κατά της νοσταλγίας. Είμαι υπέρ του να φτιάχνουμε ξανά και ξανά τον κόσμο. Και ο κόσμος φτιάχνεται από τους νέους. Μαζί με τους νέους. Με αρχηγούς τους νέους.

-Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει και το χώρο του βιβλίου. Υπάρχει ελπίδα να ξεπεραστεί αυτή η κρίση;

Όλες οι κρίσεις περνάνε. Φεύγουν. Κι αφήνουν πίσω τους συντρίμμια. Άλλες μεγαλύτερα και πιο οδυνηρά συντρίμμια. Άλλες όχι και τόσο συντριπτικά συντρίμμια. Και αυτή η κρίση θα περάσει. Πάντως, η ποιότητα και η ποσότητα των βιβλίων που εκδίδονται τα τελευταία χρόνια είναι πολύ σε πολύ υψηλά επίπεδα. Οι αναγνώστες, οι επιστήμονες, οι δημιουργοί, όσοι διαβάζουν, τέλος πάντων, δεν έχουν παράπονο. Δεν μπορούν να έχουν παράπονο. Οι εκδότες το παλεύουν γερά. Ιδίως όσοι έχουν μεθύσει με το αθάνατο δονκιχωτικό κρασί της προσήλωσης στη δουλειά τους. Μισό λεπτό να πω και ονόματα για να μην ξεχνιόμαστε: Εύα Καραϊτίδη και Εστία. Νίκος Γκιώνης και Πόλις. Γιώτα Κριτσέλη και Κίχλη. Σάμης Γαβριηλίδης και εκδόσεις Γαβριηλίδης. Θέμις Μίνογλου και Κριτική. Σταύρος Πετσόπουλος και Άγρα. Αιμίλιος Καλιακάτσος και Στιγμή. Αναστασία Λαμπρία και Ποταμός. Μανώλης Μανουσάκης και Ερατώ. Λουκάς Ρινόπουλος και Πλέθρον. Σωτήρης Σελαβής και Περισπωμένη. Και οι συνεχιστές/διάδοχοι: Περικλής Δουβίτσας και εκδόσεις Νεφέλη. Νίκος Αργύρης και εκδόσεις Ίκαρος.

-Τι θα προτείνατε στους αναγνώστες που θα διαβάσουν την συνέντευξή σας;

Θα τους πρότεινα να σκεφτούν και να ξανασκεφτούν, όπως σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα κι εγώ, την ταμπέλα που είχε ο ανυπέρβλητος σουβλατζής κύριος Κώστας στο μικροσκοπικό του σουβλατζίδικο στην οδό Αδριανού: «Όχι άγχος». Θα τους πρότεινα να σκεφτούν και να ξανασκεφτούν, όπως σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα κι εγώ, την επίμονη συμβουλή του μεγάλου μερακλή μπάρμαν Νίκου Λώρα: «Να πίνετε πάντα ένα λιγότερο!» Θα τους πρότεινα να σκεφτούν και να ξανασκεφτούν, όπως σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα κι εγώ, την μεγαλοφυή ατάκα του Νίκου Καρούζου, «Η ζωή δεν έχει πώμα». Επίσης, θα τους πρότεινα να κάνουν το δικό τους και όχι των άλλων, να ζούνε τη δική τους τρέλα και όχι την τρέλα των άλλων.

Μπαμπασάκης Γιώργος-Ίκαρος