Κωνσταντίνος Κόλιος _ Ο Χαμένος Αισθησιασμός

Σαν τη γλυκιά, αυγουστιάτικη νύχτα ο αισθησιασμός
για το ξάστερο του φεγγαριού βλέμμα
στων λιγνών σκοταδιών τ' απλόχερο σέλας
αλυχτά σαν φευγαλέο θρόισμα η μαγεία του
σαν το μετάξι αγγίζει την ασημένια κοιλιά σου.
Σε πέπλο μυστηρίου τυλιγμένη, των αισθήσεων,
κι η θρησκεία του σιωπηλού κορμιού σου.
Πόσο λυπάμαι εκείνη τη στέρφα μαγκιά των εραστών
που δεν ανακαλύπτουν τίποτα άλλο στο σώμα σου
παρά την παρακμή και την θυσία τους
στον πόθο του ανεξερεύνητου εγώ

Εκείνης την απρόσωπης ηδονής
της διαφεύγει ολάκερος ο έρωτας
μέσα απ’ το χέρι σαν τον άπιστο άνεμο
σαν την ανάγκη που 'χουν
τα ηφαίστεια για ανάσα
βαθιά στο χώμα μέσα

Τον οικτίρουν, τον λαθεύουν,
κι είναι η λάβα τους στο κύλισμα
συνθλιβεί για τα άνθη της ψυχής
που φυτρώνουν στις πλαγιές του χρόνου
κι είναι μια ήττα για το ψηλό βλέμμα
πού 'χουν όλες οι θάλασσες
για μια εκτίμηση της ζωής
πιο ελεύθερη, πιο λαύρα

Κι είναι για τα χρώματα μιά ήττα
της διάθεσης το γκρίζο περίβλημα
κι είναι για τον θεό μιά ήττα
η άκαρπη λάσπη της ξιφασκίας
κι οι αρένες της αδικίας

Η ανομβρία των καιρών
κι η γλυφή ξηρασία των υβριστών
στα κρεβάτια του πένθους
η άτολμη ξηρασία
η ξηρασία
η ξηρασία

Ήττα που σκαρφαλώνει στο αίμα
πολεμώντας ακόμα
και βλαστημώντας στην ομορφιά
της ηλιαχτίδας το φέγγος

Η σφαγή των ζωγράφων
είναι εδώ.
Το αίμα τρέχει
στους μεταλλικούς σκελετούς
των ειδώλων
στα μηνίγγια μέσα
μιάς ατμοσφαιρικής λήθης
αφρόντιστης εφηβείας

Λάθος εποχή γέννησης Κύριε
υπήρξα απροσάρμοστος
συχνό το λάθος σας.
Όσο υπήρξαμε, υπήρξαμε
να σας πω: πάρτε με πίσω;
τι θα λέγατε για μία δεύτερη
ευκαιρία γέννησης σε άλλο χρόνο;
Σκεφτείτε το κι απαντήστε μου Κύριε
σε  ένα όνειρο πρωινό
σε μιά μέθη απάνω.




~ Κ. Κόλιος ~~~ 18/5/2012

Κόλιος Κωνσταντίνος, Το Καλό με τη Δυσκολία

Δυσκολία μου

όσο με πιέζεις βαθαίνω

όσο βαθαίνω αντέχω

όσο αντέχω δυναμώνω

όσο δυναμώνω γίνομαι πιο ισχυρός

όσο γίνομαι ισχυρός γίνομαι ακατανίκητος

με φορτώνεις βάρος και γίνομαι ικανός να το σηκώνω·

μήπως δεν είναι καλή ιδέα να με πιέζεις τελικά.

Όσο θέλεις το κακό μου μού φτιάχνεις καλό

με παραμελείς - μαθαίνω να με φροντίζω

δεν μ' αγαπάς - αγαπιέμαι 

με απομονώνεις και πολλαπλασιάζομαι

κάτω με πατάς κι ανεβαίνω·

μήπως να το σκεφτείς 

πως δεν μπορείς να με βλάψεις 

και κάτι κάνεις λάθος μαζί μου.

Όσο με ωθείς στο σκοτάδι ανακαλύπτω το φως

μου κλείνεις τα παράθυρα και βλέπω καλύτερα

μου κλείνεις τις πόρτες κι ανοίγω διάπλατα 

με σφραγίζεις και ξεκλειδώνομαι·

μήπως να το παραδεχτείς

πως τη φυλακή που προσπαθείς να με κλείσεις

τη γνωρίζω καλύτερα.

Μήπως να το σκεφτείς δυσκολία

πως στο λαβύρινθο που με ρίχνεις εγώ παλιά τον έχτισα

και κράτησα αντίγραφο του σχεδίου.

Μήπως να το σκεφτείς δυσκολία

πως είσαι ο ευεργέτης μου. 

Το Καλό με τη Δυσκολία https://triala.blogspot.gr/2016/05/blog-post_20.html

Κωνσταντίνος Κόλιος Η Μορφή του που Ξεθώριαζε

Πριν καιρό, ένα μουδιασμένο καλοκαίρι, ξεκινούσα με την κοπέλα μου για μια εκδρομή στη Χαλκιδική. Καθώς οδηγούσα, εκεί, σε μια στροφή του δρόμου, σε ένα παρεκκλήσι, είδα έναν παιδικό μου φίλο, να ακουμπάει με τον ώμο στον κορμό ενός κυπαρισσιού και να μου χαμογελά. Το χαμόγελό του ήταν αθώο, η ψυχή του γαληνεμένη, οι κινήσεις του ήρεμες, χαλαρές, η μορφή του αχνή, σαν να ξεθώριαζε. Όλη αυτή η εντύπωση ήρθε ως εμένα μα δεν έμεινε, γιατί ο Γ. δεν ήταν καθόλου αυτός που με πλησίασε με την αίσθησή του, αντίθετα ήταν ένας νευρικός, καβγατζής τύπος, διαρκώς επιθετικός, με αύρα μισοσκότεινη.
"Ποιος ήταν αυτός που χαιρέτισες?" Με ρώτησε η κοπέλα.
"Ένας παιδικός φίλος", απάντησα, "τον είδες κι εσύ?"
"Φυσικά τον είδα, μα τι ερώτηση είναι αυτή?"
"Δεν ξέρω, κάτι συμβαίνει".


Ακόμα πιο πίσω στο χρόνο είμαι νεαρός και φτιάχνω παρέα με τα πλουσιόπαιδα. Έχουμε στην παρέα Τζιπ και Μερτσέντες, πηγαίνουμε για σκι, συχνάζουμε στα καλύτερα ρεστοράν και τα πιο φημισμένα μπαρ, πίνουμε τα πιο ακριβά ποτά, ντυνόμαστε πάντα με ρούχα φίρμες κι έχουμε τις πιο λουστραρισμένες γκόμενες, είμαστε μια παρέα χλιδή και περνούμε τον καιρό μας στα γυμναστήρια και τα πιο φίνα ξενοδοχεία.
Είμαστε σφιγμένοι μέσα σε γραβάτες και κολλαριστά πουκάμισα, φορούμε παπούτσια όχι και τόσο βολικά που όμως αστράφτουν, κι είτε μας θαυμάζουν είτε μας φτύνουν, όμως για εμάς και το φτύσιμο ακόμα, μας φτάνει με εκείνη την εντύπωση πως το κάνουν για να μη μας ματιάσουν.


Όμως σε εμένα, αυτή η κατάσταση με τον καιρό περνά στην πλήρη αδιαφορία. Μια άλλη τάση αρχίζει μέσα μου να διαφαίνεται. Ένας τύπος - που είναι ο Γ. και δεν ανήκει στην παρέα – κερδίζει το ενδιαφέρον μου και με συγκινεί, αρχίζω να τον θαυμάζω, γίνεται για μένα κάτι σαν ίνδαλμα, σαν ξεσηκωμός, σαν επανάσταση.
Περιφρονεί τους πάντες και τα πάντα, γίνεται κάθε βράδυ σκνίπα στο μεθύσι στα πιο κακόφημα μπαρ, έχει χεσμένη τη γνώμη του κόσμου και μάλιστα το φωνάζει επιδεικτικά, κυκλοφορεί με τα πιο φρικιά γκόμενες, έχει μια αξιοθαύμαστη ελευθερία στην φυσιογνωμία του που με συναρπάζει, η ζωή του μπροστά στην βαρετή πλούσια ζωής μας μου μοιάζει σαν μια έκρηξη των αισθήσεων.
Το αποτέλεσμα είναι να ξεκόψω αργά απ’ την λουστραρισμένη παρέα και να τον ακολουθήσω, γιατί εκτός των άλλων μου ασκεί μια παράξενη, απόκοσμη γοητεία, σε εμένα κι όλους. Είναι ίδιος ο Ντόριαν Γκρέυ, με τα μακριά σγουρά του μαλλιά, τα κυματιστά, τα αρχαιοελληνικά κι έντονα ανδροπρεπή χαρακτηριστικά του προσώπου του, την κάπως μεγάλη μύτη του.
Τον αγαπώ αυτόν τον τύπο εκτός του ότι τον θαυμάζω, ενώ είναι ένα ρεμάλι, πραγματικό ρεμάλι. Όμως με βγάζει από μια πλήξη, πραγματική πλήξη και γίνομαι κολλητός του, με μεγάλη απογοήτευση κι απορία απ’ την νεόπλουτη παρέα μου, αδυνατώντας να καταλάβουν πως αφήνω με τόση ευκολία τα τζιπ για να κυκλοφορώ με ένα ζευγάρι τρύπιες αρβύλες. Αργότερα θα καταλάβω πως απ΄το τζιπ ως την τρύπια αρβύλα είναι μια σκέψη δρόμος.

Όμως εμένα με σώζει απ’ τον εαυτό μου αυτή η κίνηση, αυτή η μετάθεση και μου χαρίζει ένα τόσο πλούσιο νόημα στη ζωή… που ο πλούτος μπροστά του ωχριά. Με βάζει σε έναν άλλο κόσμο που ως τότε δεν τον ξέρω, ωστόσο είναι μια πλευρά μου αυτή που με παρακινεί να τον γνωρίσω, κι αργότερα κατανοώ, πως ετούτη η αθέατη πλευρά μου, με βάζει σ’ αυτόν τον νέο σκοτεινό κόσμο για να γνωρίσω εκείνη, την σκοτεινή πλευρά μου.


Όμως τώρα είναι δύο μέρες που έχω φτάσει Χαλκιδική κι απολαμβάνω το μπάνιο όταν χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή μου λέει πως ο Γ. πέθανε, μια νύχτα στον ύπνο του. "Την προηγουμένη μέρα πέρασε απ’ όλα τα στέκια και μας χαιρέτισε όλους με χειραψία", μου λένε. "...Κι όταν τον ρωτούσαμε γιατί το κάνει αυτό απαντούσε: εγώ τώρα φεύγω".
Μένω με ένα τεράστιο κενό κι ένα ερωτηματικό, προσπαθώντας να καταλάβω και να συνταιριάσω το χρόνο, αν τον είδα εκεί στο παρεκκλήσι πριν ή μετά τον θάνατό του, γιατί το ότι πέρασε να με χαιρετίσει είναι βέβαιο.
Κι ακόμα δεν έχω δώσει την απάντηση. Ήταν τόσο ήρεμος, γαλήνιος, λυτρωμένος απ΄τα βάσανά του, και το πρόσωπό του γλυκό, έχει χαραχτεί στην μνήμη μου η μορφή του που ξεθώριαζε.

http://triala.blogspot.gr/2015/08/blog-post_62.html

Κωνσταντίνος Κόλιος Ανοιχτό Τοπίο

Πολλές φορές με απασχόλησε το ζήτημα του θεού

εάν υπάρχει και εάν είναι σύμφωνος με τις εντολές του

και διαπίστωσα - όπως και άλλοι φαντάζομαι -

ένα πολύχρωμο παζλ να επικρατεί γύρω απ’ το ζήτημα

όπου η σκέψη ακυρώνει την έννοια του καλού θεού

επειδή το καλό δεν το βλέπεις.

Μα δίχως βιασύνη και βιαστικά συμπεράσματα...

χωρίς εκείνη τη διάθεση να πετάξω από πάνω μου

του χρόνου τις περιοριστικές κατασκευές...

χωρίς εκείνη τη διάθεση για μια ελευθερία

του να κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς τιμωρία ...

κοίταξα μέσα μου βαθιά και βρήκα τα λόγια

του θεού σωστά.

Κι όχι σωστά για μια άλλη ζωή αλλά για την τωρινή

είπα πως αν υπάρχει και κάποια άλλη παντοτινή

της τωρινής συνέχιση θα είναι·

μετά έριξα γύρω μου μια ματιά

και είδα όλους να διψούν για αυτά τα λόγια τα απλά.

Είπα τότε: αν αφαιρέσει κανείς απ’ τις γραφές

μερικά μόνο συστατικά - όπως είναι η τιμωρία, ο φόβος

κι η δουλεία - τότε ό,τι απομένει είναι φως.

Γιατί η τιμωρία, ο φόβος κι η δουλεία

αποκλείεται να είναι συστατικά του φωτός

εφόσον κάτι τέτοιο δεν είναι ελευθερία

κι ό,τι δεν είναι ελευθερία γεννά το κακό

την οργή και τον θυμό, όπως εξάλλου και η καταπίεση.

Όμως ακόμα και τότε προσπάθησα να δικαιολογήσω τις γραφές

είπα πως ίσως κάτι περισσότερο γνωρίζουν

και γέμισαν τον τόπο με παρόμοιες διδαχές

πως ο θεός τάχα είναι τιμωρός

θρέφεται απ’ τον ανθρώπινο φόβο

και θέλει δούλους, υπηρέτες κι υποτακτικούς

γιατί θα ήταν τότε, σαν άνθρωπος να θέλει

απ’ τα μυρμήγκια υποταγή.

Τι άνθρωπος θα ήταν αυτός?

Έριξα μια ματιά στο σύμπαν κι είπα:

Μα είναι δυνατόν! Τα μεγέθη ήταν δυσανάλογα

ήταν σαν μια θάλασσα να έχει

παράλογες απαιτήσεις απ’ τις σταγόνες της.

Κι είπα μια νύχτα τότε βαθιά:

Να αγαπάς χωρίς όρους

να είσαι καλός, να συμπονάς

να σέβεσαι, να εκτιμάς

να αναγνωρίζεις, να γελάς

να είσαι φιλικός, ευτυχισμένος

να θέλεις, να ποθείς το φως

όλα αυτά μου μοιάζουν

να τα κάνεις γιατί τα νιώθεις καλά·

για τη ζωή την τωρινή, για την ψυχή

την κοινωνία, την ανθρωπότητα

κι όλα του κόσμου τα παιδιά,

για την ειρήνη και την ομορφιά·

μα αν τα κάνεις καταναγκαστικά

γιατί περιμένεις κάποια ανταμοιβή

μου φαίνεται να είναι

πεταμένα λεφτά.

Κωνσταντίνος Κόλιος Ποιος στέκει ανάμεσά μας

Ποιος στέκει ανάμεσά μας

κι όταν σε αγγίζω παίρνεις το μέρος σου.

Εγώ με ποιον είμαι νομίζεις, αν όχι με το χέρι μου.

Όταν σε πλησιάζω γιατί βυθίζεσαι 

κι όταν αναδύεσαι η Αφροδίτη

γιατί με φιλάει πεισματικά.

Πόσο απ’ το θέλω σου μπορείς;

Πόση από σένα θέλεις να στερηθείς 

συμφωνείς να σε κρατήσω ολόκληρη εγώ.

Τι θέλεις να πεις μ' αυτό το σύντομο ταξίδι 

στα στήθια σου

Εσύ κρατάς από μένα λίγον όταν κατεβαίνεις

ή φοβάσαι πως στο τέλος εγώ θα φύγω 

και θα μείνεις μόνη μαζί μου.

Κωνσταντίνος Κόλιος

14/01/2014

Κωνσταντίνος Κόλιος Γιατί άραγε τα πράγματα να μην αρκούνται στη μία φορά;

Γιατί άραγε τα πράγματα να μην αρκούνται στη μία φορά;

Μία φορά να πλένεις τα πιάτα και να είναι για πάντα καθαρά.

Μία φορά να φιλάς και να κρατάει η γλύκα χρόνια

μία φορά να λες το σ΄αγαπώ κι ο άλλος να το δένει κόμπο.

Να τρως μία μόνο μπουκιά ψωμί και να χορταίνεις 

μία γουλιά νερό και να ξεδιψάς 

να έχεις έναν μόνον εαυτό

που θα χρειάζεται έναν φίλο

το πρωί να βγαίνει λίγος ήλιος 

η μηλιά να βγάζει ένα μήλο

το στάχυ έναν σπόρο 

στη θάλασσα να κολυμπάει ένα ψάρι

και στον ουρανό να πετάει ένα πουλί.

Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα 

για αυτό μη μου μιλάς για οικονομία

μίλα μου για αφθονία. 

Πέφτουν στη γη και σαπίζουν τα φρούτα

που παραμένουν στα δέντρα 

κι υπάρχουν τόσα σκουλήκια χορτασμένα 

και τόσα πουλιά νηστικά.

Κωνσταντίνος Κόλιος

13/01/2014

Το Κάψιμο της Στέγης Κωνσταντίνος Κόλιος

Πήρε φωτιά το σπίτι μου, όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά πήρε φωτιά.
Πάντα το έλεγα πως αυτή η φωτιά που με καίει μία μέρα θα εξακοντιστεί.
Για την ακρίβεια κάηκε η σκεπή, ζω σε ένα σπίτι ξεσκέπαστο, η μανία μου να ξηλώνω...
Απ’ τη μία με παγώνει ο χειμώνας, απ’ την άλλη με πυρώνει το τζάκι,
γυρίζω εναλλάξ τις πλευρές μου και διατηρώ φθινόπωρο.


Το πήρα καλά, ψύχραιμα είπαν οι πυροσβέστες. Η αλήθεια είναι πως έδειχνα ψύχραιμος αλλά ήμουν απορημένος, προσπαθούσα να καταλάβω. Τη ζωή να καταλάβω. Έλειψα για δύο ώρες, έφυγα με καλή διάθεση και κατέβηκα μία βόλτα ως τη θάλασσα, κι όταν επέστρεψα βρήκα ένα πλήθος συγκεντρωμένων ανθρώπων, να κοιτάζουν το σπίτι έντονα, δύο πυροσβεστικά οχήματα και πέντε αξιέπαινα παλικάρια της πυροσβεστικής, να δίνουν μάχη με τις φλόγες.
Από κάποια απόσταση ακόμα κατάλαβα. Άκουγα σαν από μακριά να μού λένε κουράγιο και κουράγιο. Εγώ δεν είχα αισθήματα. Κουράγιο; Για ποιο πράγμα να κάνω κουράγιο.
To κουράγιο σε μένα στοίχειωσε, ενσωματώθηκε στην ύπαρξή μου, δεν χρειάζομαι επιπλέον κουράγιο για μία ζημιά, η ζωή μας είναι τέτοια που χρειάζεται κουράγιο.

Είπαν πως έφταιγε η ξυλόσομπα κι η ξυλόσομπα έφταιγε. Για όλους εκτός από μένα. Η δική μου ερμηνεία είναι πως η ζωή ευθύνεται απ’ τη γέννηση ως το θάνατο. Τα μυστήρια και τα ανεξήγητά της. Οι δρόμοι και τα σταυροδρόμια της, οι συγκυρίες και οι δοκιμασίες, οι κρυφοί λόγοι που έχουν να συμβαίνουν τα πράγματα. Κι αυτά δεν μπορείς να τα δικάσεις, ούτε να τα καταδικάσεις και να τα κρίνεις. Μα στα χαρτιά γράφτηκε πως έφταιξε η ξυλόσμπα. Ωραία λοιπόν, και ποιος είμαι εγώ που θα το αμφισβητήσω. Η ξυλόσομπα θέλετε; Η ξυλόσομπα έφταιξε.


Το πήρα καλά, το πήρα ζεστά χειμώνα καιρό. Κάνει λίγο κρύο, δεν βαριέσαι, και μες το καλοκαίρι πάντα λίγο κρύο έκανε.
Ταβάνι έχασα, δεν έχασα δα και πάτωμα.


Γνώρισα, έμαθα, δύο παλικάρια είδα πρώτα τον καπνό, κι αφού όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά ανησύχησαν. Έτρεξαν, φοβήθηκαν πως είμαι στο σπίτι, σε κάποια γωνιά λιπόθυμος, έσπασαν το τζάμι του παραθύρου, διέσωσαν όσα πράγματα μπόρεσαν, έκαναν επάξια το καθήκον του συνανθρώπου. Κάλεσαν την πυροσβεστική, ήρθαν γοργά, όλα κύλησαν τέλεια. (Τέλεια?) Ναι, τέλεια, καταστροφικά βέβαια αλλά τέλεια.


Όσο για τη σκεπή ποτέ μου δεν την χώνεψα. Τώρα βλέπω, μίλησαν οι φλόγες κι είπαν θα σου πάρουμε την σκεπή. Και την πήραν. Τώρα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος.


Κι αν κλάψω και λιγάκι σε μια γωνιά μοναχός δεν χάθηκε κι ο κόσμος.
Νομίζω πως χαίρομαι και λίγο κατά βάθος, γιατί λιγοστεύουν αυτά που θα μπορούσα να χάσω, και να μείνω άτρωτος στην απώλεια.
Να μην έχω τίποτα να χάσω. Θα ήμουν ελεύθερος.

Το Κάψιμο της Στέγης

Ανάμικτα Αισθήματα Κωνσταντίνος Κόλιος

Ανάμικτα Αισθήματα

Αγαπητό ημερολόγιο εν Ελλάδι 2013.

Παρασκευή, σαββατοκύριακο εν όψη και σιμώνουν Χριστούγεννα.

Πόλεμος μαίνεται στις ψυχές των ανθρώπων:

φτώχεια, εξαθλίωση, πλούτος, συμφέρον, βόλεμα, όλα αντικριστά.

Χριστιανισμός, συμπόνια, φιλανθρωπία, απ’ τη μία

ανασφάλεια, αδυναμία, αποφυγή, μεγαλοστομία, απ' την άλλη.

Η αλήθεια κάπου στη μέση σαστισμένη.

Αληθινή ανάγκη, ψεύτικη ανάγκη

τεμπελιά, χέρι απλωμένο από συνήθεια

ζητιάνος παρδαλός ζητιάνος του ελέους.

Ποιον να πάρεις ποιον να αφήσεις

να βοηθήσεις ή βοήθεια να ζητήσεις;

Ερώτημα δύο άκρων δια παντός αναπάντητο.

Στριμωξίδια, κατηγόριες, εγώ ξέρω εσύ ξέρεις

αλλού για αλλού το δίκιο μας.

Εν το μεταξύ κάποιος φωνάζει για ψωμί

άλλος για λιμουζίνα

ένας τρίτος για του χρόνου

το θεό παρακαλεί

κι ένας τέταρτος από έρωτα πενθεί

κι έρωτα πάλι νοσταλγεί. 

Κάπου σε όλα αυτά ανάμεσα

βρίσκεσαι και εσύ.

Δώσε στίγμα

να σε βρουν ή να σε χάσουν.