Κουκάκης Γιάννης, ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΜΕ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ

ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΜΕ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ

Όλη την νύχτα τραγουδούσα,
μόνο για εκείνη,
σαν ένα αεροπλάνο χωρίς φτερά,
πιάστηκα από τον βράχο της ελπίδας,
όλα τ΄αστέρια άκουγαν,
το μελωδικό τραγούδι, ..

Αν και δεν μπορώ να πετάξω μακριά,
θα πάω μέχρι το τέρμα,
να παίξω με τα σύννεφα,
δάκρυα να βρέχει ο ουρανός,
η μέρα να γίνει νύχτα, ..

Στη ζωή μπορεί να προσποιούμαστε,
να κοιτάμε αλλού όταν μας κοιτάζουν,
να κρύβουμε τον πόνο μας,
να μην τρομάζουν οι άλλοι,
αλλά σήμερα ξέρω,
ότι δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου,
σαν μπαλαρίνα που γέρασε,
δεν θα χορέψω μαζί της, ..

Ω, .. η καταιγίδα έρχεται,
και η νυχτιά ήταν μεγάλη,
άκουγα με υπομονή τον άνεμο να φυσάει,
απόψε άλλαξα ζωή,
άλλαξα και κρεββάτι,
σταμάτησα τα χαμόγελα,
κοιμήθηκα επάνω στο πιάνο,
κι εσύ διαβάτη,
ακίνητο όταν με βρεις,
να παίξεις με φυσαρμόνικα,
τραγούδια μόνο για μένα, ..

Είμασταν δυο πουλιά χωρίς φτερά,
και η ζωή μας τσάκισε,
μα μόλις θα ξαναγεννηθώ,
να ξέρεις άγνωστε,
πάλι θα τραγουδώ,
τραγούδια μόνο για εκείνην, ..

© Yannis Koukakis

Yannis Koukakis
12 Ιανουαρίου 2016 · 

Γιάννης Κουκάκης Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ

Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ

Υπάρχουν δύο κατηγορίες «ντροπής», σεμνοτυφίας : αυτή της «άγνοιας ή της αμάθειας» και η «ενημερωμένη». Η πρώτη «αναβάλλει συνέχεια για αργότερα», το να μάθει γιατί είναι απαγορευμένη. Δεν θέλει να γνωρίσει, αν και ξέρει ό,τι υπάρχει. Είναι παιδιάστικη, αυτοπροβληματίζεται, κοκκινίζει, τρέχει μακριά για να κρυφθεί, αποφεύγει συστηματικά να συγκρουστεί.

«Φτάνει», λέει από μέσα της, «πάει πολύ, ή μάλλον καλλίτερα είναι ακόμα πολύ νωρίς, δεν ήρθε η ώρα για τέτοια». Τα «δεν πρέπει», τα «δεν αρμόζει» και τα «δεν κάνει», παρελαύνουν θριαμβευτικά μπροστά στα μάτια της, δικαιολογώντας έτσι με όλα τα υπάρχοντα μέσα στην διάθεση της την ακράδαντη πίστη της, … που χτίστηκε σε σταθερές βάσεις επάνω στη κινούμενη άμμο, …!!

Καλή τύχη λοιπόν μέσα στη μηχανή του χρόνου, μες στον χρόνο,… αλάνθαστη πυξίδα που οδηγεί όλους τους ναυαγισμένους της αμάθειας χωρίς σωσίβια, .. στη σοφία της όχθης.

Η δεύτερη ξέρει, .. γνωρίζει καλά, .. και γι’αυτό αυτοπροστατεύεται. Ξέρει ό,τι δεν θα απολαύσει, αν δεν υπάρχει βαθειά ντροπή απ” έξω της. Χωρίς την ντροπή απλώς δεν …. υπάρχει, αυτοαναιρείται, σβήνει.

Αυτή η συγκεκριμμένη «ντροπή» έχει δύο εχθρούς : το σεμνότυφο πουριτανισμό και την πορνογραφική βία (πουριτανική επίσης που λειτουργεί με άλλους κώδικες), που εμποδίζουν να βγεί προς τα έξω η θεσπέσια εσωτερική μουσική απόλαυση.

Όσοι αναζητούν την εσωτερική απόλαυση, την ηδονή είναι ντροπαλοί αν και συχνά σκέφτονται στα κρυφά, .. ή ασχολούνται με ό,τι έχουν απαρνηθεί δημοσίως. Η αναισχυντία, η αισχρότητα, η βρωμολογία είναι μέσα στα «μυαλά», στη σκέψη μόνο αυτών που επικρίνουν τους άλλους όχι σ΄ αυτούς που αναζητούν την απόλαυση. Είναι θέμα εσωτερικής αναπαράστασης του ερωτισμού.

Η φαντασία του εισαγγελέα Pinard στον δέκατο ένατο αιώνα, είχε ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα της «Μαντάμ Μποβαρύ» ή «Τα άνθη του κακού». Φλωμπέρ, Μπωντλαίρ, Προυστ, Ναμπόκοφ υπήρξαν μεγάλοι ντροπαλοί. Ο Ρεμπώ ήταν πολύ πιο σεμνοτυφής από ό, τι ο Verlaine ή o André Gide. Στον Ζαν Πωλ Σαρτρ έλειπε η σεμνότητα του Genet, κλπ.

Η ντροπή είναι μια πισίνα μέσα στην σκιά, μιά «τεχνογνωσία» που δημιουργεί μες στο σκοτάδι. Οι υποστηρικτές της αυθεντικότητας, της αλήθειας με κάθε κόστος, της διαφάνειας, του λευκού και του μαύρου δεν έχουν ιδέα τι χάνουν να μη την γνωρίσουν, ή μάλλον την αισθάνονται, την αναζητούν, την θέλουν, αλλά πολλές φορές από φόβο την αποφεύγουν ή και την μισούν επειδή έρχεται σαν σκιά στην πραγματικότητα τους. Κι όμως, ένα βηματάκι χρειάζεται, … για να κολυμπήσουν στην πισίνα των ανθρώπινων αισθήσεων.

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο, για αυτές τις στιγμές, παρά μόνο να χαθεί η ντροπή μέσα στην ντροπή, … Να χαθούν οι όμορφες στιγμές μέσα στην ψυχρή λογική. Τίποτα δεν είναι πιο αντι-ολοκληρωτικό από ότι η σεμνότητα, η ντροπαλότητα που σε κυριεύει και δεν σ΄αφήνει να δεις αλλιώς τα πράγματα.

Τελικά καταφέρνει να πάρει το βραβείο και να φαίνεται ως επαναστατική, όσο και αριστοκρατική, μόνο για ολίγους, … άθλημα για γνώστες και ασκητές του πνεύματος, καλλιεργητές του ωραίου …

——————-

Στο βάθος όμως πριν εμβαθύνουμε της έννοιες της ντροπής ή της ενοχής δεν θα ήταν καλλίτερα να δούμε τι σημαίνει σκιά για να κατανοήσουμε καλλίτερα ορισμένα πράγματα ;

Ο εννοιολογικός ορισμός της σκιάς

Μεταφορικά η έννοια της σκιάς και του φωτός υποδηλώνει το ζευγάρι των αντιθέσεων, δυο δυνάμεων, δυο θέσεων, δυο αντιθέτων, .. Δεν είναι μια σχέση που συμπληρώνει αρμονικά τον συνδυασμό των αντιθέτων, .. δεν ανήκει στη λογική της έλλειψης μιας τάξης πραγμάτων, .. δεν υπάρχει από αναγκαιότητα να συμπληρώσει κάτι, .. παρά είναι ανεξάρτητη έννοια και τόπος, πράγμα και κατάσταση, .. χωρίς ερωτηματικά, .. μια αντίθετη ροπή και ροή πραγμάτων, ..

«Η διαμόρφωση της έννοιας της σκιάς δεν ορίζεται από την λογική συνέπεια του ό,τι υπάρχει φως, άρα ίσως υπάρξει και η σκιά των φωτισμένων πραγμάτων αλλά ορίζεται από το αναπόφευκτο απέναντι σε ό,τι έχει επιτευχθεί και έφτιαξε ο άνθρωπος διερωτώμενος, αμφισβητώντας και προχωρώντας και ρωτάει με την παρουσία της με ποια τιμή και ποιο ύψος κόστους πνευματικό και ψυχικό πληρώθηκαν όλα αυτά για να τα φτιαχτούν, .. «

Η οργάνωση της σκιάς

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που δηλώνει ό,τι είναι και σε κάθε ιδεολογία υπάρχουν μέσα της και τα αντίθετα ρεύματα με αντίθετες συνέπειες από αυτή που φαίνεται σαν «βιτρίνα». Κάθε πολιτισμένος άνθρωπος έχει και την ωμή του «ζωική» συμπεριφορά, κάθε θεός αντιστοιχεί και σ΄ένα ζώο κλπ.

Η σκιά είναι οργανωμένη σε τρεις βάσεις :
– μια διαδοχή απορριπτέων θέσεων,
– στο αντίθετο της ανάπτυξης,
– στην αναγνώριση και ταυτοποίηση της σκέψης του άμεσου περιβάλλοντος.

Η συνειδητή ανάπτυξη της έννοιας της σκιάς χαρακτηρίζεται από μια διαδοχή απορρίψεων : ταμπού, απαγορεύσεις, αρνήσεις για τα κοινωνικά σύνολα που έχουν προέλευση εκτός του στενού κύκλου του περιβάλλοντος, καταπιέσεις, άμυνες προστατευτικές με γνώμονα την προστασία μόνο προσωπικών συμφερόντων, υποκειμενικές θέσεις χωρίς κοινωνικό υπόβαθρο που έχουν άμεση επιρροή για να δημιουργηθούν εσφαλμένες καταστάσεις, θέσεις , αντιλήψεις, ..

Αυτές οι καταπιέσεις ποτέ δεν διαγράφονται, .. είναι πάντα εκεί, .. και στην χειρότερη των περιπτώσεων τρυπώνουν μέσα στο σώμα και φωλιάζουν εκεί ή απλώνονται σαν αλήθειες κοινώς παραδεκτές μέσα σ΄ ένα περιβάλλον κοινωνικό, θρησκευτικό, εθνικό, .. που δεν επιτρέπει καμία εισβολή από καμία επιρροή προερχόμενη από εξωγενείς παράγοντες, .. που δεν ανήκουν στο συμβατό και στο κοινώς αποδεκτό, ..

Η συνειδητή ανάπτυξη της έννοιας της σκιάς δεν αναπτύσσεται μόνο σε αντίθεση με τα πρωτόγονα ενστικτώδη πρότυπα, αλλά και σε αντίθεση με την καλώς οργανωμένη οργάνωση αρχών και αξιών ως ανάδοχος νέων μορφών (αρχετύπων). Έτσι, η σκιά σχηματίζεται ως αποτέλεσμα της διπλής απόρριψης σε σχέση με τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με τις αξίες του μοντέλου άνθρωπος – ζώο (λογικό ον).

Ο ιουδαιοχριστιανισμός έχει αναπτύξει ένα μέρος από αυτή την οργάνωση θέτοντας στο φως μια εξαιρετική θέα του ανθρώπου, του ιδεώδους ανθρώπινου δυναμικού, όπου οποιαδήποτε ανάπτυξη της συνειδητής απόφασης προοδευτικά να μας απομακρύνει από τις ενστικτώδεις πηγές του γίγνεσθαι.

Η φυσική και αναγκαία αντίδραση σ΄ αυτή την παθογόνο κατάσταση της απομάκρυνσης της φύσης έχει μέσα της μια σκιά που ενισχύει ένα άλλο είδος καταπίεσης. Η απελευθέρωση των ιουδαιοχριστιανικών ταμπού οδηγεί ώστε να ευνοούνται οι άμεσες φόρμες της ικανοποίησης και να απωθείται ό, τι φαινόταν εξαρτώμενο παιδιάστικο και παθητικό, .. Η σκιά σχηματίζεται από την πλευρά της αδυναμίας και έχει τα χαρακτηριστικά του «καθυστερημένου παιδιού» που ο καθένας φέρει μέσα του και που δεν θέλει μα και δεν πρόκειται να δείξει ποτέ, ..

Τα συστατικά που έχουν εξαιρεθεί από την συνειδητή ανάπτυξη δρουν έμμεσα, .. μέσα από εκρήξεις, …

Το μαύρο σκοτάδι είναι ένας άλλος δρόμος για την γέννηση της σκιάς, .. Ο άνθρωπος διαβεβαιώνει με τις αισθήσεις του, τα μάτια του, ό,τι δεν αναγνωρίζει ένα μέρος από αυτό που βιώνει, .. είναι η απόκλιση της συνείδησης του μέσα από την αντίδραση του να μην δεχθεί ορισμένα πράγματα, .. αγνοώντας τα, ..

Η εικόνα που έχει για τον εαυτό του βγαίνει μέσα από ορισμένα στοιχεία τα οποία διέπουν από την μια πλευρά την συμπεριφορά του αλλά από την άλλη δεν έχουν καμιά απολύτως θέση στην συνείδηση του, ..

Άρνηση εκούσια να υπάρξουν, ..

Η σκιά όμως δεν είναι το άθροισμα των μερικών απορρίψεων που ανήκουν στον άνθρωπο και ο οποίος δεν μπορεί να απορρίψει, .. να ξεφορτωθεί, ..

Το ερώτημα στο ζήτημα της σκιάς είναι «Τι έκανες σ΄ αυτόν ή σ΄ αυτήν που θα μπορούσες να ήσουν; «

Αν ο άνθρωπος δεν παραμένει στο μονομερές του συστήματός του, κι αν ο ίδιος προσπαθεί και ψάχνει να δώσει ένα χώρο, μια θέση στη σκιά του, παρασύρεται σε μια πλήρη ανατροπή περισσότερο ή λιγότερο πλήρη, του λόγου της ύπαρξης του μετατρέποντας την σκιά του ή τις σκιές του σε φως.

Στον δρόμο όμως για την κατάκτηση αυτών των πεδίων μάχης κινδυνεύει ο ίδιος χωρίς να διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία και χωρίς να κάνει τις κατάλληλες ενέργειες, να χάσει την αξία του και τις αξίες μέσα στις οποίες έφτιαξε τον κόσμο του.

Σ΄ αυτό το σημείο της αναζήτησης, η οργάνωση της σκιάς αναφέρεται σε μηχανισμούς απόρριψης που δημιουργούν την δυναμική αποσύνθεσης και σύνθεσης αναδιοργανώνοντας το όλο σύστημα, ..

Αγώνας μεγάλος και ουκ ολίγον εύκολος, ..

Έτσι οι περισσότεροι δέχονται τη σκιά σαν ένα φυσιολογικό μηχανισμό της μη ανάπτυξης αποφεύγοντας την, .. !!!!!

Έτσι χτίζονται «εκκλησίες» δογματικές που τα πάντα βρίσκονται και αναλύονται μέσα στο νόμο της δυαδικότητα τους, .. το ένα και το αντίθετο του, .. το συνειδητό και το ασυνείδητο, .. το καλό και το κακό, ..

Έτσι γεννιέται ο κανόνας της γενικής δυαδικότητας ο οποίος δεν είναι στατικός αλλά δυναμικός και απορρίπτει το κάθε τι που δεν είναι σύμφωνο με την πληρότητα του, ..

Έτσι αντί να φτιάξουμε ένα κόσμο με αγάπη, φτιάχνουμε ένα κόσμο εγωιστικό και κυνικό διότι οι σκιές δεν επιτρέπουν την ένωση του, ..

Η σκιά είναι πρώτη ύλη, .. είναι η ταυτότητα του Είναι μας, .. » Είμαι μια ύπαρξη, .. με πολλά, .. μέσα σ΄ ένα σώμα, .. «

Όλοι μοιάζουν να είναι σαν και μένα , .. αλλά κανείς δεν είναι ή δεν θέλει ή δεν μπορεί να είναι σαν και μένα, .. άλλοι φέρονται σαν γέροι, .. άλλοι σαν παιδιά, ..

Αν όλοι αυτοί δεν καταφέρουν να ζήσουν αρμονικά μέσα σε μια ενιαία ιστορία, ο εαυτός μου δεν μπορεί να ορισθεί, ..

Το εγώ μου υφίσταται μέσα από την προσωπική μου αντίληψη και κρίση, .. είναι η απόφαση της τάξης των συναισθημάτων μου. Αυτό όμως επιτυγχάνεται όταν λάβω υπ΄ όψη μου και τα μέρη που απέρριψα και ανάτρεψα από την εμπειρία των φυσικών νόμων της αναστρεψιμότητας και του σχετικού χαρακτήρα της προσωπικότητας, ..

Χωρίς την γνώση της σκιάς δεν μπορώ να επιτύχω, .. να ζωγραφίσω το εγώ μου, ..

© Yannis Koukakis

——————-

http://yannis.koukakis.eu/2015/05/08/%CE%B7-%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CF%83/

Ο Yannis Koukakis κοινοποίησε τις
8 Μαΐου στις 11:56 π.μ. ·





Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ

YANNIS.KOUKAKIS.EU

Γιάννης Κουκάκης

Κουράστηκες ν΄ αγαπάς, .. ;

.. κι εγώ νόμιζα πως θα φθάναμε μαζί,

στου λαμπρού ήλιου τη χώρα, ..

Γιάννης Κουκάκης

30 Ιανουαρίου

Γιάννης Κουκάκης, ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Μες στο λιοπύρι του καλοκαιριού,


μες στην ατέλειωτη βροχή που επιμένει,


μες στη γαλήνια νυχτιά της άνοιξης,


ή μες στη θλιβερή ημέρα του φθινοπώρου,


μια σιλουέτα ακολουθεί,


με εμφανή και ταραγμένη ματιά,


τη ζωντανή σκιά της αγαπημένης του,


αναζητώντας ειδικά,


αν υπάρχει ανάμεσα τους,


ένας υποτιθέμενος αντίπαλος,


να τον επισκιάζει, ..






Η σκέψη τρελαίνεται,


η λογική χάνει τον προσανατολισμό της, ..


είναι μόνη της ή συνοδεύεται ;


είμαι ο μοναδικός ή ο τελευταίος ;


πρέπει να μείνω ή να φύγω ;


τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται,


σαν τα μικρά ψωμάκια,


η θανατηφόρα αμφιβολία εγκαθίσταται,


στα έγκατα της καρδιάς του, ..




Μια φωνή μέσα του λαλεί, ..


άνοιξε τα φτερά σου,


ελεύθερα άπλωσε τα πανιά,


η αμφιβολία πάντοτε μεταμορφώνεται,


σε νεκροθάφτη αγάπης, ..






© Yannis Koukakis


------------






Γιάννης Κουκάκης


22 Αυγούστου


Twitter : http://t.co/ZT2sw66oP6

Tumblr : http://tmblr.co/ZExuqv1O--Raa

Γιάννης Κουκάκης Έτσι απλά...

https://www.facebook.com/pages/Γιάννης-Κουκάκης/170655573049093?fref=photo

Εάν επιθυμείς να δημιουργήσεις, .. 

να ζήσεις, .. 

απλά κάτι όμορφο στη ζωή σου, … 

πιάσε "σφιχτά", … 

Η ζωή είναι πολύ σύντομη, .. 

απόλαυσε κάθε στιγμή της, .. 

ερωτεύσου, .. 

τραγούδησε, .. 

χόρεψε, .. 

αγάπησε, …

---------------

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, ..

Έλεγες τότε μόνη σου, 

ότι όλα αυτά, 

ήταν απλά,

απλοϊκά, .. 

μα υπέροχα ωραία, ..

Έλεγες ότι μια απλή ελπίδα,

δεν οδηγεί σε τίποτα,

ήσουν ενάντια στο τίποτα,

έτσι απλά, .. έλεγες, ..

Έλεγες και άλλες,

απλές αλλόκοτες ασυναρτησίες,

και εκεί που δεν περίμενες τίποτα, 

κανέναν στο καθόλου,

χωρίς να χάνεις το χρόνο σου,

χωρίς να μετανιώνεις,

χωρίς να γευθούν πίκρα τα χείλη σου,

ένιωσες τη μεγάλη χαρά,

χωρίς αιτία,

μια μεγάλη αληθινή χαρά,

χωρίς ίχνος φαντασίας,

και επιπλέον,

μια ιδιαίτερη ανακούφιση,

ότι όλα είναι τόσο απλά, ..

σαν ένα απαλό χάδι του αγέρα, ..

και είπες μέσα σου,

ναι, .. 

γιατί όχι, ..

© Yannis Koukakis

-----------------

Steve Hunter : Blue

http://youtu.be/ACpDyN_WPWw

Yannis Koukakis
26 Μαΐου

Επισκεφτείτε και τη σελίδα του https://www.facebook.com/pages/Γιάννης-Κουκάκης/170655573049093?fref=photo

Ω, .. ΜΑΝΤΙΜΠΑ, .. Γιάννης Κουκάκης

Η σκέψη μου είναι αφιερωμένη στο λαμπρό έγχρωμο ουράνιο τόξο που μας άφησε μονάχους, που έφερε το όνομα Nelson Rolihlahla Mandela και είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό με το φυλετικό του όνομα Μαντίμπα που γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1918 στο Mvezo και απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 2013 στο Γιοχάνεσμπουργκ

Ω, .. ΜΑΝΤΙΜΠΑ, ..

Με μαύρο χρώμα στο δέρμα σου γεννήθηκες,
το ένδοξο ουράνιο τόξο που σε γαλούχησε,
το ρίζωσες βαθιά μέσα μας,
καπετάνιε της ελευθερίας,
και βλάστησε στο λίκνο της ανθρωπότητας,
στις γαλανές καρδιές μας.

Αγγελιαφόρος έγινες,
στης φυλακής τα σίδερα,
του ιδεώδους επί της γης,
με το κάλεσμα σου,
για μια πανανθρώπινη αγάπη,
ξεριζώνοντας τη βαρβαρότητα,
από τα ανθρώπινα τα στήθη,
εξύψωσες τον άνθρωπο,
σε ύψη δικαιοσύνης.

Λαμπερέ ήλιε,
φώτισες επάνω τις κορφές,
τη μητρική ειρήνη,
τώρα που έφυγες από τη ζωή,
θαυμάζεις το έργο σου,
πετώντας μαύρε αητέ,
πιο ψηλά από τα σύννεφα,
Ω, .. Μαντίμπα της καρδιάς μας, ..

Η ημέρα που ξημέρωσε στο λυκόφως της ζωής μας,
η ημέρα σου άγιε Μαντέλα,
είναι το εγερτήριο του κόσμου,
από τον λήθαργο της πτώσης,
είναι η ανάσα στην ενεργό συνείδηση,
αυτής της ωραιότατης και λαμπρής,
τρισεύγενης ελευθερίας.

Στο πρόσωπο σου φύτρωσαν ελιόκλαδα ειρήνης,
στο μέτωπο σου βλάστησαν δάφνινες αγάπες,
από υπερηφάνεια έγχρωμη λαμπύρισε το δέρμα σου,
η μαύρη αξιοπρέπεια σου,
η φωνή της λευτεριάς,
να’σαι ελεύθερος,
να περπατάς ελεύθερος,
να μιλάς ελεύθερος,
να σκέφτεσαι ελεύθερος,
γέμισαν τον ουρανό από χιλιάδες αστέρια,
το χαμόγελο σου έγινε ανθοσπηλιά,
ανθρώπινης βαθιάς συγνώμης,
φως αιώνιο που φέρει το όνομα σου,
με τη πυγμή σου σηκωμένη στον ουρανό,
να πλάθει την ειρήνη,
στην καινούργια χώρα σου,
την Mandeland,
βαφτιστήκαμε όλοι μας,
λάτρεις της μεγάλης αλήθειας.

Ω, .. Μαντίμπα, .. ουράνιο τόξο φωτεινό,
η δύση σου στο αγρόκτημα της μοναξιάς,
είναι ανατολή για τους μικρούς,
χιουμορίστες, .. πολιτικούς, ..
τσαρλατάνους, .. θαυματοποιούς, ..
που ωχριούν όταν κορδώνονται,
μπροστά στην απέραντη ομορφιά σου, ..

Τώρα που έφυγες, ..
μετράει η σκιά σου,
της γης τούτα τα χώματα,
για να ξυπνήσουν ούλοι οι καταδυναστευμένοι,
να ακούσουν όλοι τον πατριάρχη της ελευθερίας,
τον ιχνηλάτη του αιώνα των πανανθρώπινων αξιών,
να βαδίσουν στα χνάρια του οδηγού,
στον αγώνα, ..
στο όραμα για ελεύθερη δημοκρατία.

Ω, .. Μαντίμπα τώρα που έφυγες, ..
σε τούτο το ταξίδι,
αυτό που ήταν αδύνατον,
το έδωσες σάρκα και οστά,
η σκιά σου που περιπλανάται ανάμεσα μας,
μας θυμίζει σαν ένα διάφανο χάδι ελευθερίας,
ότι η αποστολή σου πέτυχε, ..
κι εμείς σ’ ευγνωμονούμε, …

© Yannis Koukakis

Διαβάστε το αφιέρωμα του Γιάννη Κουκάκη για τον Νέλσον Μαντέλα : http://yanniskoukakis.wordpress.com

Γιάννης Κουκάκης, Affaire privée - Προσωπική υπόθεση

Affaire privée - Προσωπική υπόθεση


Αργή κατανάλωση, .. γρήγορη κατανάλωση, .. λαιμαργίες, ..
σκουπίδια πεταμένα, .. σκόνες μαζεμένες, ..
Ομορφιές εφήμερες, .. ομορφιές σ' εγκατάλειψη , ..

Φύση, .. γυναίκες, .. παιδιά, .. χώρες, .. δάση, .. κράτη, ... ο κόσμος όλος, .. παντού, ..

Η παρακμή, .. παντού η παρακμή, προχωράει, ..




Επικοινωνία αποκατεστημένη, .. επικοινωνία κομμένη, ..

τετριμμένα, .. κοινά, .. τα πάντα, .. χάθηκαν τα πλούσια λεξιολόγια,

η ομορφιά βάφηκε με άχρωμα στολίδια,

κατακρεουργήθηκε η πλαστικότητα της γλώσσας,

χυδαιότητες, .. βαρβαρότητα, .. παντού, ..

έξω , .. και μέσα, .. από ξενους, .. από δικούς σου, ..

παντού, .. αίσχος και ασχήμια, ..




Ο έρωτας δυσλειτουργεί, ..

η αγάπη αυτοκτόνησε, ..




Σπίτια μεγάλα, σπίτια μικρά,

φωλίτσες χελιδονιών άδειες, σκονισμένες,

παλατάκια παραμυθένια τσαλακωμένα,

χώροι κατοικημένοι, .. χώροι βουβοί χωρίς ανθρώπινη παρουσία, ..

άδειασαν τα πάντα, ..από το νόημα τους, ..




Μουσεία γεμάτα χρώματα, δίνουν την εικόνα ότι κάποτε υπήρξε,

χαρά, .. ρομαντισμός, .. ευαισθησία, ..




Πως να λειτουργήσουν τα πάντα,

μέσα σ'αυτή την κακοφωνία, στη μιζέρια, την απονιά, τη διχόνια, το μίσος, .. τη βαρβαρότητα, ..




Γυναίκες απαγχονισμένες στα σκλαβοπάζαρα του συμφέροντος,

πετροβολιμένες με πέτρες φτιαγμένες απο ηθική και συζυγικές νευρώσεις, ..




Ζωή με πέθανες, .. πριν να σε ζήσω, .. δεν πρόφτασα, .. δεν πρόλαβα, ίσως να γεννήθηκα σε λάθος εποχή, ..




Μακιγιαρίζομαι το πρωί για να κρύψω ότι μ'απέμεινε από τη εσωτερική ομορφιά, .. να μη το δουν, .. να μη το κλέψουν, .. οι πειρατές της ψυχής.

Να μη μου λεηλατήσουν το τόσο δα,

που κρατάω ακόμα μέσα μου και το σφιχταγκαλιάζω, ..




Η αισθητική γλύστρησε στις "γκλασέ" σελίδες των περιοδικών και του κινηματογράφου, ..

Ρούχα, χρώματα, δημιουργίες πλαστικές, φανταστικές, ύμνοι για την εφήμερη ομορφιά του γάμου, της φύσης, των καθημερινών στιγμών στην αγορά και στα παζάρια, ..

Κι αυτά μόνο για μια ελίτ, μόνο για τους λίγους, αυτούς που υπηρετούν σαν δούλοι τους δυνάστες, ..




Το χρήμα φέρνει την ανισότητα, ..

ο έρωτας πεθαίνει μέσα του, .. αυτοκτονεί, ..




Παντριές από συμφέρον, .. δυσλειτουργίες που φέρνουν καταστροφές, και χρεωκοπίες, ..




Αναρρωτιέμαι, πως αντέχω , ..

Αναρρωτιέμαι, τι μου έμεινε ακόμα δικό μου μέσα στη περιβαντολογική καταστροφή, κράτη, λαοί, χώρες, γυναίκες, ζευγάρια, αξίες, .. τα πάντα καταρρέουυν, ..




Θα σηκωθώ, .. θα φύγω, .. θα τους αφήσω όλους, ..

Θα πάω στην έρημο, .. της Αφρικής, .. να γίνω ζώο, ..




Να γίνω λεοπάρδαλη, να τρέχω για κυνήγι,

πιθηκάκι ερωτικό, για να αγαπήσω,

πουλί του παραδείσου, για να τραγουδήσω την Αγάπη,

λιοντάρι γενναιόδωρο, .. προς τους άλλους.




Την ομορφιά της γης, της φύσης, της μάνας γης, να ξαναγαπήσω, ..




©Yannis Koukakis - Μάιος 2012












Consommation lente, ... consommation rapide, ... gourmandises,...

déchets jetés, … poussières cumulées,

beautés éphémères, … beautés abandonnées,

des femmes, de la nature, du bien-être, du pays, du monde, ..

de tout, … de tout, ... laideurs interminables, ..




La décadence, partout, .. la décadence,

communication établie, aussitôt communication brisée,

tout ne dure qu'un instant, …




Banalités, pertes du vocabulaire, ..

la beauté s'est maquillé avec des bijoux sans couleurs,

la plasticité du langage a été brisée, par des vulgarités, des énormes grossièretés, .. partout, à l'extérieur, … à l'intérieur, … des étrangers, .. même ceux qui étaient des amis hier, ..

Partout une laideur décadente, ..




L'Éros ne fonctionne plus,

l'Amour a été suicidé, …




Des grandes maisons vides, … de petites maisons abandonnées,

des nids d'hirondelles plein de poussière,

de palais de rêve pour les comptes de fées pliées en carton,

des endroits habités, hantés, .. des endroits vides, …

tout est vidé de son sens, .. tout, … partout, …




Des musées plein de couleurs, donnent une impression, une image, que jadis existait la joie de vivre, le romantisme, la gaité, la sensibilité humaine, ..




Comment dans une telle cacophonie, peuvent vivre et exister les choses qu'on aime, … en harmonie, dans la misère du monde, la cruauté, la discorde, la haine, la barbarie, .. .




Des femmes pendues, étranglées dans les marchés d'esclavage d'intérêts,

avec des pierres jetées sur le visage, nourries d'une cruelle morale, d'une névrose de couple sans fin.




Vie, O vie, tu m'as tué, .. avant pouvoir te vivre, .. et pouvoir t'aimer, ..

Je ne suis pas arrivé, … peut-être je suis né à une "fausse" époque, mais pas à la bonne et belle, en tout cas, …




Je me maquille le matin pour cacher,

tout ce qui me reste de ma beauté intérieure, ..

Il ne faut pas qu'ils la prennent, ces pirates, ces voleurs d'âme,

Il ne faut surtout pas qu'ils voient ce qui me reste de précieux, .. pour avancer, …

Je le garde et je l'enferme au fond de moi-même.




L'esthétique a glissé dans les pages de magazines, .. au cinéma, …

Des vêtements, des couleurs, de créations fantastiques, éphémères et plastiques, hymnes pour une éphémère beauté du mariage, de la nature, .. des moments quotidiens de la vie, ..

et tout ça pour une "elit", pour ceux qui sont esclaves des puissants, …




L'argent apporte le déséquilibre, la misère du monde,

l'éros meurt là dedans, il se suicide, …




Des mariages pour les intérêts financiers ou personnels,

l'amour ne fonctionne plus, ..

des dysfonctionnements qui amènent des petites et puis de grandes catastrophes, de banqueroutes, …




Je me demande, comment je résiste,

comment je me tiens encore débout, ..

Je me demande, qu'est-ce qu'il reste encore à moi,

dans un tel désastre environnemental, une catastrophe sans précèdent, des états, des peuples, des pays, des femmes, des enfants, des couples, des valeurs, … tout chute, tout se casse la figure, tout se brise, …




Je m'en vais, .. Je pars, … Je les laisserai tous, …

J'irai en Afrique, dans le désert, me transformer en léopard,

courir libre pour chasser,

singe amoureux, .. pour aimer,

oiseau de paradis, pour chanter l'Amour,

lion généreux envers les autres, …

la beauté de la nature, de la mère Terre, apprendre à aimer, ...




©Yannis Koukakis - Μai 2012
Yannis Koukakis

22 Μαΐου 2012 στις 9:02 π.μ.