Μου γράφεις
με το τόνο της ψυχής σου
ξεκρεμάς από το δένδρο του έρωτα
καρπούς αδοκίμαστους
αφουγκράζομαι τις σιωπές σου
από το κατώι της αποθυμιάς
ξεθάβεις κιτρινισμένα θέλω
γίνεσαι βροχή
σε διψώ
ξεντύνεσαι το πανωφόρι
της απουσίας
πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα
σε αγκαλιάζω
μας πρόφτασαν οι ηδονές
ξεγελάστηκε το πεπρωμένο
θρίαμβος
νικήθηκε η λησμονιά..
Αναρτήθηκε από Νίκος Κωφίδης στις 5:47 π.μ. Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014
