Γρήγορα που φεύγει η μέρα.
Πάνω σ 'αρρωστημένες ματιές
κυλάει η μούχλα της ρουτίνας.
Μήπως και αδράξουμε σα πεινασμένοι,
εκείνο που λέγεται "ευτυχία"
Τι λέξη κι αυτή... Ευτυχία!
Ποδοπατημένη από κλειστά μάτια,
κλειστά αυτιά και άναρθρη σιωπή.
Τα βήματα μας πάνε και επιστρέφουν.
Μαζεύουν τη σκόνη.
Στολίζονται από παγκάκια μ' άστεγους.
Μισό κουλούρι στα δύο και μοναξιά ολόκληρη.
Στρίβουμε σε στενά μη κι απαντήσουμε,
εκείνο που λέγεται "αγάπη"
Τι λέξη κι αυτή... Αγάπη!
Ευνουχισμένη από το πάρε δώσε
από σφαλισμένες καρδιές.
Κρυβόμαστε σε γρανιτένιους τοίχους
ασφάλεια γυρεύοντας πλαστή.
Κουβέντα πιάνουμε για να μιλάμε.
Ρωμαίος και Ιουλιέτα.. μόνο στα παραμύθια.
Με φοβισμένες πλάγιες ματιές,
τον πόθο ψαχουλεύουμε στο πέρασμα μας.
Ψιλικατζίδικα αγγίγματα μη και μας κάψει,
εκείνο που λέγεται "έρωτας"
Τι λέξη κι αυτή ... Έρωτας!
Αλυσοδεμένος από άλλοθι ευπρέπειας.
Του κόσμου η κρίση... αφεντικό.
Το ξέφρενο του να ονειρευόμαστε τις νύχτες,
μονάχα νοερά... φωτιά να μας ματώνει.
Είναι
πιο σίγουρο ανήθικους να λέμε
όσους με τόλμη τον γνωρίσαν.
Πόσο γοργά και πάλι έρχεται η νύχτα.
Θεσσαλονίκη
5/10/2013
