Κωνσταντίνος Σπηλιώτης, ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ -Συλλογή ''Του Πάθους Φτερουγίσματα'', Εκδόσεις ''IOLKOS''

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

Ήταν η σκόνη του ήλιου

και πότιζε, για μια ακόμη φορά,

με το καθαρό της άρωμα

το νου μου,

μέσα απ΄ το μεγάλο παράθυρο

που είχαν ανοίξει τα άφοβα σύννεφα

για τον ίδιο τους τον εχθρό.

Ήμουν ακέραιος, πιστός σ΄ αυτό το άρωμα

ώσπου ήρθες εσύ

που ήσουν απαλή αχτίδα φωτός το απομεσήμερο

κι όμως η θέρμη σου ήταν

πιο γνώριμη απ΄ τη φωτιά,

πιο γνώριμη απ΄ τον ήλιο.

Ήρθες και κατάλαβα πως είχα χαθεί

στην ίδια μου τη γη

γιατί τα λιγοστά δέντρα της

κορδώνονταν σαν μικροί λόρδοι

φτιάχνοντας ένα σκοτεινό, παγωμένο δάσος

στην καρδιά μου.

Τώρα, με τις παλάμες

που κράτησαν ζεστά όλη νύχτα

τα λευκά χέρια της νιότης,

τα χέρια σου,

κρατώ το πρόσωπό μου

να μη δω τη σκόνη

και πιω το άρωμά της.

Να μη λιποψυχήσω απ΄ την ευφορία της.

Άραγε θα γίνεις ο ήλιος του παγωμένου δάσους

και όχι των μηνυμάτων που ακούστηκαν

σαν ένα κήρυγμα,

σαν μια επανάληψη

μέσ' από το μεγάλο παράθυρο; 

Συλλογή ''Του Πάθους Φτερουγίσματα'', Εκδόσεις ''IOLKOS''

Konstantinos Spiliotis

4 Ιουνίου 

Κωνσταντίνος Σπηλιώτης ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ Συλλογή ''Ευχές''

Konstantinos Spiliotis B
4 Φεβρουαρίου

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ

Λευκές νιφάδες του χιονιού 

οι μαγικές ευχές,

ως σπαθοφόροι οιωνοί που θα σαλπάρουν πέρα απ' το λυκόφως,

φαντάζουν μυριάδες λικνιζόμενοι θεοί

και σ' ένα τόσο δα μικρό κατάστρωμα πώς να χωρέσουν;

Μα το λιμάνι, ευγενικό και πράο,

μια αγκαλιά κατευόδια έχει για τους ταξιδιώτες.

Ώρα καλή, μικροί μου αδελφοί,

μονάχα σάς εκλιπαρώ δεχτείτε τούτη την ανάσα δώρο

είναι το φύσημα απ' του εύφορου κάμπου τα πνευμόνια,

δώρο της φύσης προς τη φύση.

Ηρωικές εσείς στιγμές,

φθαρτές ανάσες απ' τα δόντια του άτρωτου καιρού,

αναπολήστε τη φθορά σας.

Παραμερίστε σε μια άσημη γωνιά του καραβιού,

κλείστε τα μάτια κι ακούστε το ταξίδι

είναι η πορεία του χρόνου μες στο χρόνο. 

Συλλογή ''Ευχές'' 

1Μου αρέσει! · · Κοινοποιήστε