Τα Σάββατα έχουν μια υπερβατική ένταση. Γι' αυτό και τ' αγαπούν οι φοιτητές. Βρίσκουν την ευκαιρία να ρίχνουν διεισδυτικές ματιές σε "καινούργιους κόσμους". Στις Σαββατιάτικες εξόδους, είναι έντονη η κατανάλωση ενέργειας.
Η αρχή γίνεται με την πνευματική, μέσα από έντονες πολιτικές συζητήσεις και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Μετά έρχεται η σειρά της σωματικής. Υπάρχει ένας άγραφος νόμος, που τα Σάββατα καταργεί τους κανόνες, και έτσι όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά επιβάλλονται κιόλας οι ερωτικές ατασθαλίες. Εξ' άλλου το έμμετρο ποιηματάκι που ήταν γραμμένο σ' ένα ρεμπετάδικο το δηλώνει χαρακτηριστικά.
Το Σάββατο είναι απαραίτητα
Το ρεμπετάδικο και η ξεπέτα
Όπως στο μνημόσυνο τα κόλυβα
Και στο γάμο τα κουφέτα.
Όταν μπήκε ο Στρατής στο σπίτι, το βρήκε γεμάτο κόσμο. Τον περίμεναν να έρθει για να ξεκινήσουν την Σαββατιάτικη περιπλάνηση.
''Λοιπόν σηκωθείτε'' λέει ο Παντελής. ''Κάθε λεπτό που περνάει, αφαιρείται από τη διασκέδαση. Προτείνω ποτό στο ΝΤΟΡΕ και μετά κρασοκατάνυξη στο ΣΕΡΓΙΆΝΙ.
''Περίμενε ρε! Ακόμα δεν ήρθα. Κάτσε να βγάλω τις φόρμες, να βάλω κανένα ρούχο, να γνωριστούμε με την νιόφερτη κοπέλα και μετά πάμε. Αλλά ούτε στο ΝΤΟΡΕ και πολύ περισσότερο στο ΣΕΡΓΙΑΝΙ. Κατ' αρχήν είναι μακρυά κι' έπειτα πάμε για διασκέδαση και όχι για επανάσταση. Εκεί μόνο αντάρτικα παίζουν. Θα μας κάνουν να πάρουμε τα όπλα και να βγούμε στο βουνό. Οι Γερμανοί όμως φύγανε, το μόνο που απομένει είναι να κυνηγιόμαστε μεταξύ μας. Αν τώρα θέλεις να κάνουμε επανάσταση,'' και λέγοντας αυτά, υψώνει το χέρι του και με τεντωμένο το δάχτυλο το κουνάει, παριστάνοντας κατά κάποιον τρόπο τον Λένιν, συνεχίζει,''ενάντια στο κατεστημένο, ενάντια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που απομυζά τις σάρκες του λαού, ενάντια στους ιμπεριαλιστές που σκλαβώνουν τα έθνη και τους λαούς. Τότε φίλε Παντελή ας αργήσει μια νύχτα η επανάσταση και την κάνουμε αύριο πουρνό - πουρνό. Απόψε λέω να πάμε στο ΜΕΡΑΚΛΗ να μερακλώσουμε με ρεμπέτικα και λαϊκά. Πρώτα όμως θα περάσουμε από μια έκθεση ζωγραφικής. Τι λέτε, συμφωνείτε;'' Και γυρίζοντας προς την νεοφερμένη κοπέλα, πιάνει το χέρι της. ''Στρατής'' της λέει και το φιλά.
''Ελπίδα, από Αθήνα. Φίλη της Δέσποινας. Χαίρομαι που σε βλέπω από κοντά. Έχω ακούσει τόσα πολλά για σένα που θεωρώ ότι σε γνωρίζω.''
''Η δική μου χαρά μεγαλύτερη. Ελπίζω Ελπίδα μου, να υπάρχει κάτι καλό σε αυτά που άκουσες, και να μην είναι όλα φτυαριές θαψίματος.''
''Ένα από αυτά που έμαθα και το βρίσκω πολύ γοητευτικό και όμορφο, είναι ότι γράφεις ποίηση. Θαυμάζω τους ανθρώπους που καταφέρνουν με τις λέξεις και οργώνουν τις ψυχές των ανθρώπων. Κάποια στιγμή θα ήθελα να διαβάσω μερικά ποιήματά σου.''
''Πολύ ευχαρίστως Ελπίδα μου.''
''Πήγαινε ρε να ντυθείς να φύγουμε και άσε την ποίηση και τις μικροαστικές συμπεριφορές και χαιρετούρες.''
''Πόθεν συνάγεται ρε Παντέλο ότι η ποίηση και το χειροφίλημα είναι μικροαστικές συμπεριφορές; Σε πληροφορώ ότι, ούτε μικροαστικές είναι, ούτε μεγαλοαστικές. Το χειροφίλημα είναι ένα ελάχιστο δείγμα ένδειξης θαυμασμού, σεβασμού και εκτίμησης προς την γυναίκα - άνθρωπο, που αξίζει κάθε είδους θυσία. Όσο για την ποίηση είναι άδολος τρόπος έκφρασης συναισθημάτων. Επειδή θα με ρωτήσετε και τι είναι ποιητής; Θα σας πω αυτό που είπε ο Ουγκώ 'ποιητής είναι κάποιος που σκέφτεται κάτι άλλο'. Συμφωνείτε κορίτσια;''
Όλες κούνησαν καταφατικά το κεφάλι τους. Μόνο η Ερμιόνη το κούνησε μ' έναν τρόπο σαν να έλεγε από μέσα της. 'Ά! Ρε μαλαγάνα, ούτε θηλυκιά γάτα δεν αφήνεις να περάσει από μπροστά σου χωρίς να γυαλίσει το μάτι σου.
''Σε πέντε λεπτά είμαι έτοιμος, όμως περιμένετε να καλωσορίσω και τη Δέσποινα.'' Πάει κοντά της την αγκαλιάζει και τη φιλά στα μάγουλα. ''Καλώς όρισες Δέσποινα μου.'' Και με το χέρι του χτυπά απαλά το κεφάλι του Γιάννη.''Αιντε ρε! Απόψε θα ζουφώσει ο έρωτας στο κρεβάτι σου. Και να δεις τι φίλος είμαι, μόλις πάμε στο ΜΕΡΑΚΛΗ θα σου αφιερώσω ένα τραγούδι.''
''Και ποιο θα είναι αυτό το τραγούδι;''
''Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό.''
''Είχες δεν είχες, την είπες τη μαλακία σου. Ρε συ! Ερωτευμένος είμαι, όχι μετανάστης;''
''Ξέρω τι λέω. Την ίδια τυράννια έχουν.''
Βγήκαν έξω και πήραν το δρόμο προς το Γαλλικό ινστιτούτο. Ο καιρός ήταν ο ορισμός του φθινοπώρου. Ελαφριά συννεφιά, σιγανή βροχή που ο απαλός βαρδάρης καθόριζε τη γωνία που χάιδευε τα πρόσωπά τους.
Μέσα σε γέλια και πειράγματα έφθασαν στην ΧΑΝΘ. Η Ερμιόνη είχε πιάσει από το μπράτσο τον Στρατή. Ο Παντελής και ο Βαγγέλης είχαν ανάμεσά τους την Μαργαρίτα και την Κατερίνα. Η Δέσποινα και η Ελπίδα τον Γιάννη.
Κάποια στιγμή η Ελπίδα ρωτάει τον Γιάννη.''Ο Στρατής τα έχει με την Ερμιόνη;''
''Όχι Ελπίδα μου. Ο Στρατής δεν τα έχει με καμία, είναι ελεύθερος σκοπευτής. Ο,τι του κάτσει, όπου του κάτσει και όπως του κάτσει το πυροβολεί. Όχι δεν λέει ποτέ στο ντουφέκι του. Γιατί ρωτάς; Θέλεις να παίξει κάτι μεταξύ σας;
Νικος ΠαρασΓιαννης
Φωτογραφία :
Νικος ΠαρασΓιαννης https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2902981376933&set=a.1391252744662.2054108.1332434518&type=1&theater
