«ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»
Mετραει αντιστροφα ο χρονος Οι δεικτες στο ρολοι του μυαλου πισωγυριζουν Μια κλεψυδρα σταματημενη στο νοητο αυριο, στο ηδη περασμενο παρον, στο παρελθον που ανασαινει ακομα Για ποια ονειρα μιλας??? Ποιανου υποσυνειδητου εικονες?? Τι νομιζες ? Πως ξεφυγες?? ΓΕΛΑΣΤΗΚΕΣ!!! Ο,τι ζεις ειναι συνεχεια απο ενα χθες που εμεινε μισο Ειναι οι πινελιες στο πινακα που δεν τελειωσες ποτε Ειναι οι ρυτιδες σε ενα προσωπο που γερασαν οι αναμνησεις Σημαδια απο πληγες που πονανε οταν αλλαζει ο καιρος Για να θυμασαι... Να μην ξεχνας... ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ!!! Μα αληθεια μπορεις??? Το χθες εγινε βιωμα σου πια Παραφυλαει στις γωνιες του νου και της ψυχης για καιρο καλα κρυμμενο Κουρνιαζει στην αγκαλια των περασμενων, των παλιων και περιμενει Κρυβεται στις κιτρινισμενες σελιδες του βιβλιου της ζωης σε εκεινες που μουλιασαν τα δακρυα Αφηνει ιχνη στο τωρα Δηλωνει την παρουσια του Αλλες φορες αμειλικτο, σκληρο Αλλες παλι τρυφερο και νοσταλγικο Δεν ξερω πότε Δεν ξερω πως Δεν ξερω γιατι Καποτε θα ερθει η εξηγηση Καποτε... Οταν πια ... δε θα χρειαζεται...
Vasia Secretlife Απρίλιος 2011 ·