Τι αναστάτωση που προκαλεί στα φυλλοκάρδια,
τούτος ο θόρυβος ο εκκωφαντικός,
στη ατέρμονη του Σίσυφου τη διαδρομή,
το κενό της ανυπαρξίας έντονο,
αναδύει τσαλακωμένο ήχο στριγκλιάς,
από ανοξείδωτες λαμαρίνες, σε τενεκέδες αδειανούς…
η απουσία του εντός περιεχομένου,
σε ευθύ συσχετισμό, με την δύναμη της έντασης,
χάνουν οι δονήσεις το νόημα,
των απαράμιλλων μελωδικών κραδασμών,
της συμπαντικής επικοινωνίας…
άμετρες κ ασυνάρτητες, δίχως αιδώ κραυγές,
απελπισμένων νεκροζώντανων υπάρξεων,
η αδυναμία ενσυναίσθησης αλίμονο,
οδηγεί μοιραία στην απώλεια συνείδησης…
φοβίζει το λυκόφως σαν χάνεται
μοιραία στου σκοταδιού τα πέπλα,
μα πιο τρομερό φαντάζει,
της χαραυγής το φώς, σαν γλιστρά κ τρυπώνει,
στου ορίζοντα το στερέωμα απ άκρη σ άκρη…
αχ πως μας καταδυναστεύει τούτη η λάμψη,
ανυπόφορη μες τις σκιές φανερώνεται,
σπορά στο προσωπικό μας μελόδραμα,
ψάχνει την χαμένη αρμονική του,
στου παιδικού ονείρου τις θύμησες...
Μπέττας Φώτιος
Πίνακας : A Sea Spell Dante Gabriel Rossetti
Φώτιος Μπέττας
18 Αυγούστου 2015 ·
