Γιάννης Λειβαδάς Έλληνας ποιητής - εξειδικευμένος μελετητής του μοντερνισμού, της μπιτ και της αμερικανικής μεταμοντέρνας λογοτεχνίας, καθώς και του χάικου

Ο Γιάννης Λειβαδάς (Yannis Livadas) είναι Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε τις 26 Σεπτεμβρίου 1969 στην Καλαμάτα. Είναι επίσης εξειδικευμένος μελετητής του μοντερνισμού, της μπιτ και της αμερικανικής μεταμοντέρνας λογοτεχνίας, καθώς και του χάικου. Πέραν της ποίησης ασχολείται συστηματικά με την λογοτεχνική μετάφραση και τη δοκιμιογραφία. Παράλληλα αρθρογραφεί ως ανεξάρτητος συνεργάτης λογοτεχνικών περιοδικών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.[«BiblioNet».] Ο Γιάννης Λειβαδάς τόσο στην ποίηση όσο και στα δοκίμιά του, εισήγαγε την ιδέα της "οργανικής αντιμετάθεσης", την ποίηση που δημιουργείται από την κλιμακούμενη απροσδιοριστία των εννοιών, και την συντακτική παραβολή. Ο ίδιος πιστεύει ότι η ποίηση είναι δημιουργία και πως απέχει παρασάγγας από την εκφραστική, ή τη, λεγόμενη, έντεχνη γραφή. Σύμφωνα με τον ίδιο "η ποίηση είναι η μέγιστη διαφορά μέσα στο ίδιο πράγμα". Ποιήματα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευθεί σε ποιητικές επιθεωρήσεις και λογοτεχνικά περιοδικά, ανά τον κόσμο, σε επτά γλώσσες. Ζει στο Παρίσι.

 Γιάννης Λειβαδάς 

Το μπλογκ του : http://livadaspoetry.blogspot.fr/2014/01/blog-post_23.html
Το προσωπικό του προφίλ στο facebook :  Yannis Livadas

Εργογραφία
Ποίηση
Strictly Two (Sea Urchin Editions, Rotterdam, Holland 20150)
Το Ξίγκι της Μύγας (Κέδρος 2015)
Ηχούν Οστά (Ιωλκός 2014)
Στο Σταντ του La Manne στο 90 της Claude Bernard (Ιδιωτική Έκδοση, Παρίσι 2013)
La Chope Daguerre + Ποιήματα Κελύφους (Κέδρος 2013)
Bezumlje (Peti Talas, Serbia 2012)
Ravaged By The Hand Of Beauty (Cold Turkey Press, France 2012)
Kelifus (Cold Turkey Press, France 2011)
Άτη/Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009 (Κέδρος 2011)
The Margins Of A Central Man (Graffiti Kolkata, India 2010)
The Star Electric Space/An International Anthology Of Indie Writers [ανθολογείται με 4 ποιήματα] (Graffiti Kolkata, India 2010)
Ξέρω πως Είσαι Κάθε τι (Ιδιωτική Έκδοση, Αθήνα 2010)
40α (Ιδιωτική Έκδοση, Αθήνα 2009)
Άπτερος Νίκη-Μπίζνες-Σφιγξ (Ηριδανός 2008)
John Coltrane & 15 Poems for Jazz (C.C. Marimbo, Berkeley-California, USA 2008)
John Coltrane & 13 Ποιήματα για την Τζαζ (Απόπειρα 2007)
Οι Κρεμαστοί Στίχοι της Βαβυλώνας (Μελάνι 2007)
Νοέμβριος στον Kόσμο / November In the World (Άκρον 2004)
Παράρτημα Εύκρατης Συγκίνησης (Ίνδικτος 2003)
Απόδειξη Λιανικής Ποίησης (Άκρον 2002)
Εξπρεσιονιστική Ανάδραση (Άκρον 2000)

Το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής "Το Ξίγκι της Μύγας" του Γιάννη Λειβαδά

Πεζογραφία
Το Σύμπλεγμα του Λαοκόοντα (Λογείον 2012)
Τζαζ
`Round About Jazz (Lulu.com, France 2012)
Μεταφράσεις
Jack Kerouac - Οράματα του Κόντυ (Ηριδανός 2015)
William Blake - 16 Ποιήματα (Κουκούτσι 2015)
Frank O' Hara - Ποιήματα (Ηριδανός 2014)
Kenneth Rexroth - Ποίηματα (Ηριδανός 2014)
Charles Bukowski - Η απουσία του ήρωα (Ηριδανός 2014)
Ezra Pound - 32 Ποιήματα (Κουκούτσι 2013)
Charles Bukowski - Σκοτώνοντας την ώρα (Ηριδανός 2012)
Charles Bukowski - Ένα τετράδιο με λεκέδες από κρασί (Ηριδανός 2012)
Harold Norse - Ποιήματα (Ηριδανός 2012)
Charles Bukowski - Η πιο όμορφη γυναίκα στην πόλη (Ηριδανός 2012)
Helen Weaver - Ο Αφυπνιστής (Ηριδανός 2011)
Jack Kerouac - Μπιτ Γενιά [θεατρικό] (Ηριδανός 2011)
Τα οράματα μιας απίθανης γενιάς / Στοιχεία για την Beat Generation: Jack Kerouac, Allen Ginsberg, Gregory Corso, Frank O’Hara, Ted Joans, Amiri Baraka, Diane DiPrima, Peter Orlovsky, Jack Micheline, Harold Norse, Kenneth Rexroth, Lawrence Ferlinghetti, Lew Welch, Bob Kaufman, John Wieners, Philip Whalen, Gary Snyder, Michael McClure, Philip Lamantia, Jack Hirschman, Robert Creeley, Sinclair Beiles, David Meltzer, Carl Solomon, Howard Hart, John Clellon Holmes, Charles Bukowski, Charlie Parker, Paul Bowles, Brion Gysin, Herbert Huncke, Fred W. McDarrah(Κέδρος 2011)
Charles Bukowski - Στου τελευταίου ποτηριού το σφυροκόπημα (Ηριδανός 2010)
Gregory Corso - Ποιήματα (Ηριδανός 2010)
John Berryman - Ποιήματα (Ηριδανός 2010)
Jack Kerouac - Ορφέας Ανέδυσε (Ηριδανός 2009)
Jack Kerouac - Τριστέσσα (Ηριδανός 2009)
Jack Kerouac - Mexico City Blues (Ηριδανός 2009)
Jack Kerouac - Η Σούτρα της Χρυσής Αιωνιότητας (Απόπειρα 2009)
Santoka Taneda – Φύλλα Πορείας (Έλευσις 2008)
Charles Bukowski - Ο καπετάνιος έχει κόψει αλυσίδα και το πλοίο είναι στα χέρια των ναυτών (Ηριδανός 2008)
Denise Levertov – Ποιήματα (Ηριδανός 2008)
Charles Bukowski – Ποιήματα (Ηριδανός 2008)
Ανθολογία Αμερικανικής Ποίησης του Εικοστού Αιώνα: Carl Sandburg, Wallace Stevens, W. C. Williams, Ezra Pound, Robinson Jeffers, Τ. S. Eliot, Maxwell Bodenheim, e. e. Cummings, Charles Reznikoff, Hart Crane, Langston Hughes, Countee Cullen, Louis Zukofsky, Kenneth Rexroth, Theodore Roethke, George Oppen, Charles Olson, Kenneth Patchen, William Everson, Delmore Schwarz, John Berryman, Brion Gysin, Harold Norse, Robert Lowell, Lawrence Ferlinghetti, Barbara Guest, Charles Bukowski, Jack Kerouac, Denise Levertov, Louis Simpson, James Schuyler, Cid Corman, Bob Kaufman, Paul Blackburn, Frank O’ Hara, James Merrill, Allen Ginsberg, Philip Lamantia, John Ashbery, James Wright, Larry Eigner, Howard Hart, W. S. Merwin, Robert Creeley, Jonathan Williams, Gregory Corso, Sylvia Plath, Jack Hirschman, Peter Orlovsky, Amiri Baraka, Richard Brautigan, Charles Simic, George D. Slater, Ron Padgett, Michael Palmer, Andrei Codrescu, David Lehman, August Kleinzahler, Elaine Equi (Ηριδανός 2007)
e. e. cummings – Ποιήματα (Ηριδανός 2007)
W. C. Williams – Ποιήματα (Ηριδανός 2007)
Jack Kerouac – Ποιήματα (Ηριδανός 2007)
Ποιητές του κόσμου: Nicanor Parra, Dylan Thomas, Miroslav Holub, Yevgeny Yevtushenko, John Fles, Antoine-Roger Bolamba, Sitakant Mahapatra, Ezra Pound, Allen Ginsberg, Lawrence Frelinghetti, Philip Larkin, Tsogyam Trungpa, D. J. Enright, Joy Wishart, Basil Bunting, Johannes Bobrowski, Carl Sandburg, Robert Creeley, J. P. Angold, Shinkichi Takahashi, Jean Joseph Rabearivelo, Blaise Cendrars, Pierre Reverdy, Rober Graves, Andrei Voznesensky, James Right, Kenneth Rexroth, Dan Fante, Manuel Durán, Giuseppe Ungaretti, Charles Tomlinson(Έλευσις 2007)
Allen Ginsberg - Ουρλιαχτό [δίγλωσση έκδοση] (Ηριδανός 2007)
Jack Kerouac – Ο γυρισμός του ταξιδευτή (Απόπειρα 2007)
Jack Kerouac – Γραφές της αιωνιότητας (Απόπειρα 2006)
Ανθολογία Κινέζικης Ποίησης (Ροές 2005)
Ανθολογία Μπιτ Ποίησης: Jack Kerouac, Allen Ginsberg, Gregory Corso, Frank O’Hara, Ted Joans, Amiri Baraka, Diane DiPrima, Brenda Frazer,Peter Orlovsky, Jack Micheline, Harold Norse, Kenneth Rexroth, Lawrence Ferlinghetti, William Everson, Lew Welch, Bob Kaufman, John Wieners, Philip Whalen, Gary Snyder, Michael McClure, Philip Lamantia, Jack Hirschman, Robert Creeley, Sinclair Beiles (Ροές 2003)
Ανθολογία Ιαπωνικής Ποίησης (Ροές 2002)
Ann Charters - Τζακ Κέρουακ [Βιογραφία] (Printa 2002)
Santoka Taneda - Χαϊκού (Άκρον 2000)
Σειρά φυλλαδίων ποίησης: Allen Ginsberg - Μπλουζ του πορθμού του Μπέρινγκ, Philip Lamantia - Αυτόματος Κόσμος, Charles Olson - Ο Μάξιμος απαντά στον εαυτό του, Gregory Corso - Για τον Όμηρο, Jack Hirschman - Στο τρελό ξενοδοχείο της τελευταίας, Robert Duncan - Μνήμες της φυλής, Denise Levertov - Ο ήλιος δύει πάνω στην οργή μας, Ezra Pound - Κάντο xvii, Basil Bunting - Κόντρα στου χρόνου τα τεχνάσματα, Harold Norse - Πρωινό Όραμα, Wang Wei - Άσμα της άνοιξης της ροδακινιάς, (Άκρον 2000)
Χαϊκού (εκδ. της Λίμνης 1995)
Lawrence Ferlinghetti - Εικόνες του Φευγάτου Κόσμου (εκδ. της Λίμνης 1995)
Η Μπιτ Ποίηση(εκδ. της Λίμνης 1995)
Άλλα
Εισαγωγή, επιμέλεια, σημειώσεις και μερική μετάφραση στα "23 ποιήματα και μία συνέντευξη" του Blaise Cendrars (Κουκούτσι 2012)
Πρόλογος στην ανθολογία "Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές" (Ηριδανός 2010)
Πρόλογος στα "Σαράντα Ποιήματα" του Carlos Edmundo de Ory (Ηριδανός 2008)
Εισαγωγή και επιμέλεια στην "Πρόζα του Υπερσιβηρικού και της μικρής Ιωάννας της Γαλλίας" του Blaise Cendrars (Άκρον 2003)
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://livadaspoetry.blogspot.fr
http://en.wikipedia.org/wiki/Yannis_Livadas
http://www.recoursaupoeme.fr/po%C3%A8tes/yannis-livadas
http://www.poema.gr/dokimio.php?id=324&pid=
http://www.recoursaupoeme.fr/essais/po%C3%A9sie-et-situation/yannis-livadas
http://paraphes.unblog.fr/2013/07/17/yannis-livadas-nepenthes-n%C2%B07juillet-2013/
http://www.kedros.gr/product_info.php?manufacturers_id=0&products_id=8235
http://www.logeion.gr/products.php/Livadas/osCsid,ebc6087ab4e0198206062deb3fa26ccb
http://es.scribd.com/doc/80942133/El-perseguidor-83-revista-de-limba-spaniola-din-Tenerife
http://www.kritya.in/0810/En/poetry_at_our_time.html
http://www.kritya.in/0810/En/poetry_at_our_time2.html
http://alpialdelapalabra.blogspot.fr/search/label/Yannis%20Livad%C3%A1s
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CF%82

Άρθρα στην "Ελευθεροτυπία"
http://www.enet.gr/?i=news.el.search&t=0&s=r&cat=18&typ=6&author=%CE%9B%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CF%82%20%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82
Συνεντεύξεις
http://artic.gr/giannis-leibadas-i-kritiki-tis-poihtikis-texnis/
http://pandoxeio.com/2014/02/12/aithrio144leivadas/
http://www.bookbar.gr/yannis-livadas-i-monadiki-coultoura-einai-i-eleftheria/liqueurs
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.interviews&id=326425
http://blues.gr/profiles/blogs/an-interview-with-the-poet-yannis-livadas
http://livadaspoetry.blogspot.fr/2011/11/victor-lefevre.html
http://livadaspoetry.blogspot.fr/2011/11/blog-post_1910.html


Με τον όρο μπιτ γενιά ή γενιά μπιτ (αγγλ. Beat Generation) αναφερόμαστε στο λογοτεχνικό κίνημα που έδρασε στην Αμερική τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Αν και στην πραγματικότητα αποτέλεσε μια ολιγάριθμη ομάδα, η επίδραση της στην αμερικανική λογοτεχνία και κοινωνία ήταν αρκετά σημαντική ώστε να χαρακτηριστεί ως μια καλλιτεχνική γενιά.
Ειδικότερα, θεωρείται πως η μπητ λογοτεχνία είχε ουσιαστική επιρροή στα μεταγενέστερα κινήματα των χίπις και του πανκ. Στην Ελλάδα ο πρώτος, μα μερικός, εισηγητής της μπιτ λογοτεχνίας ήταν ο Σπύρος Μεϊμάρης, κατόπιν ο ποιητής Γιάννης Λειβαδάς ειδικός μελετητής της μπιτ λογοτεχνίας, παρουσίασε τις κυριότερες τεκμηριωμένες εργασίες, καθώς και τη μεγαλύτερη σειρά ουσιαστικών μεταφράσεων έργων των μπιτ λογοτεχνών.

Ο όρος μπιτ (beat) σημαίνει κυριολεκτικά το ρυθμό ή το κτύπημα. Ως περιγραφικός όρος της γενιάς των Μπιτ εισήχθη από τον Τζακ Κέρουακ περίπου το 1948 όταν θέλησε να περιγράψει τον κοινωνικό και καλλιτεχνικό του περίγυρο στο μυθιστοριογράφο John Clellon Holmes και με αυτό τον τρόπο δήλωνε επιπλέον τις έννοιεςκουρασμένος, χτυπημένος, νικημένος ή ακόμα μακάριος (beatific). Ο όρος συνδέεται ακόμα και με το ρυθμό της τζαζ μουσικής.

Πολύ συχνά ο αμερικανικός Τύπος προωθούσε τον όρο μπίτνικ, ο οποίος ήταν μεταγενέστερος. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Herb Caen της εφημερίδας San Francisco Chronicle το 1958 και είχε προέλθει από το όνομα του ρωσικού δορυφόρου Sputnik. Ο όρος αυτος πολύ σύντομα καθιερώθηκε και —χωρίς να εκφράζει την γενιά των μπιτ— συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με το στερεότυπο, του αριστερού επαναστάτη, του αντικοινωνικού και μη συμβατικού στοιχείου.

Όπως και πολλά ακόμα λογοτεχνικά ή καλλιτεχνικά ρεύματα, η γενιά των Μπιτ είχε ως αφετηρία μια ολιγομελή ομάδα λογοτεχνών που συνδέονταν φιλικά μεταξύ τους. Ο κεντρικός πυρήνας των μπήτνικς περιλάμβανε τον συγγραφέα Τζακ Κέρουακ, τον ποιητή Άλεν Γκίνσμπεργκ και τον Ουίλιαμ Μπάροουζ, οι οποίοι γνωρίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1940 στην περιοχή του Μανχάταν και με επίκεντρο το Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Σταδιακά προστέθηκαν και άλλες μονάδες, όπως οι ποιητές Gary Snyder, Michael McClure και Gregory Corso και o συγγραφέας και εκδότης Lawrence Ferlinghetti, ειδικότερα με την μετακίνηση της ομάδας στην περιοχή του Σαν Φρανσίσκο.

Κεντρικό ρόλο στην εξάπλωση της μπιτ λογοτεχνίας διαδραμάτισαν δύο σημαντικά έργα, το μυθιστόρημα Στο Δρόμο (On the road, 1951) του Κέρουακ και το ποίημα Ουρλιαχτό (Howl, 1955) του Γκίνσμπεργκ, που αποτελούν έως σήμερα τα πλέον δημοφιλή δείγματα της μπητ λογοτεχνίας. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση τουΟυρλιαχτού ο Γκίνσμπεργκ οργάνωσε μια βραδιά ανάγνωσης ποίησης, στις 7 Οκτωβρίου του 1955, στη Γκαλερί 6 στο Σαν Φρανσίσκο. Η ανάγνωση είχε τον τίτλο"Έξι ποιητές στη Γκαλερί 6" και αποτέλεσε τον καταλύτη που συγκέντρωσε το λογοτεχνικό ύφος της ανατολικής ακτής και των ποιητών των δυτικών ακτών της Αμερικής. Ο Michael McClure, ο οποίος παρευρίσκετο στην ανάγνωση ποίησης γράφει χαρακτηριστικά:

150 άνθρωποι στο ακροατήριο εκείνη τη νύχτα αποθέωσαν τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ καθώς έφθανε στον επίλογο του Ουρλιαχτού. Ο καθένας ήξερε ότι ένα ανθρώπινο εμπόδιο είχε σπάσει και ότι μια ανθρώπινα φωνή και ένα σώμα είχε εκσφενδονιστεί ενάντια στο σκληρό τοίχο της Αμερικής και όλων των στρατών, ναυτικών, ακαδημιών και άλλων οργάνων.

Ο εκδότης Λώρενς Φερλινγκέττι, ο οποίος παρευρέθηκε στην εκδήλωση, έστειλε στον Άλλεν Γκίνσμπεργκ ένα τηλεγράφημα στο οποίο του δήλωνε την προσφορά του να δημοσιεύσει την ποίησή του, στον εκδοτικό του οίκο City Lights. Το Ουρλιαχτό πολύ σύντομα απαγορεύτηκε ως άσεμνο, αλλά έπειτα από μια σειρά δικών επετράπη τελικά η δημοσίευσή του. Η δημοσιότητα που συγκέντρωσαν οι δικαστικές διαμάχες συντέλεσαν καθοριστικά στην εξάπλωση του έργου και της μπητλογοτεχνίας γενικότερα. Ο εκδοτικός οίκος City Lights δημοσίευσε έκτοτε πολλά έργα μπητ λογοτεχνών και αποτέλεσε σε ένα βαθμό σύμβολο της μπητ λογοτεχνικής παραγωγής.

Επίδραση

Η Μπιτ γενιά θεωρείται πως δεν έδωσε απλά ένα νέο ύφος στην αμερικανική λογοτεχνία αλλά προκάλεσε μια γενικότερη εξέγερση ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις της συντηρητικής κοινωνίας της δεκαετίας του '50. Την εποχή εκείνη κυριαρχεί στην κοινωνική ζωή η έννοια του αμερικανικού ονείρου. Η απόκτηση υλικών αγαθών έχει αναχθεί σε απόλυτο ιδανικό ενώ παράλληλα το ψυχροπολεμικό κλίμα ευνοεί την καταδίκη κάθε μη συμβατικής συμπεριφοράς.

Οι δε μπίτνικς έδρασαν μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα και αντέδρασαν, επιδερμικά, μέσω της λογοτεχνίας ή της ποίησης ενάντια στον κονφορμισμό και την αλλοτρίωση της αμερικανικής κοινωνίας. Οι τρόποι ζωής που η ομάδα των μπιτ συγγραφέων υιοθέτησε ήταν αντίθετοι προς τη χαρακτηριστική οικογενειακή ζωή της δεκαετίας του '50 ενώ αρκετοί από αυτούς πειραματίστηκαν με ψυχοτρόπες ουσίες, κυρίως παραισθησιογόνα, αποτυπώνοντας παράλληλα τις εμπειρίες τους στα έργα τους. Αρκετοί συγγραφείς ήρθαν σε επαφή και με τις Ανατολικές θρησκείες και ιδιαίτερα τον ζεν βουδισμό. Πολλοί ακόμα προέβαλαν στα έργα τους οικολογικά μηνύματα, όπως ο Gary Snyder ή ο Michael McClure.

Περισσότερο "συντηρητικοί" ποιητές και κριτικοί δεν αποδέχθηκαν τη θετική επίδραση που είχε το ρεύμα των μπιτ στη λογοτεχνία ή την κοινωνική ζωή. Ο Norman Podhoretz, εκδότης της εφημερίδας Commentary, άσκησε έντονη κριτική περιγράφοντας το κίνημα της μπιτ λογοτεχνίας ως "πρωτογονισμό, εχθρικό απέναντι στον πολιτισμό" καθώς και "επανάσταση των πνευματικά καθυστερημένων". Εξίσου χαρακτηριστικά, ο ποιητής George Barker γράφει σε κωμικό ύφος για τα έργα του Kerouac:
Now Jack, dear JackThat ain't fair wagesFor laboring throughProse that takes agesJust to announceThat Gods and MenOught to studyThe Book of Zen.If you really thinkSo low of the soulWhy don't you writeOn a toilet roll?

Ωστόσο, παραμένει γεγονός, πως το κίνημα των μπιτ ως φαινόμενο, άσκησε γενικά σημαντική επιρροή σε ολόκληρη τη Δυτική κουλτούρα, αμφισβητώντας τις παραδοσιακές ή συμβατικές αξίες. Η Μπιτ ποίηση και λογοτεχνία, αποτελεί σήμερα μέρος των προγραμμάτων σπουδών αρκετών αμερικάνικων κολλεγίων. O Γκίνσμπεργκ αποτέλεσε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων, ενώ το 1986 έγινε επίτιμος καθηγητής φιλολογίας στο Brooklyn College. Πριν από το θάνατό του, ο Κέρουακ αναγνωρίστηκε επίσης για το πειραματικό ύφος της πεζογραφίας του ενώ συγκαταλέγετα από πολλούς στους μείζονες αμερικανούς συγγραφείς.

Επιλεγμένα έργα
Το Ουρλιαχτό (Howl and other Poems), Allen Ginsberg (1956)
Στο Δρόμο (On the Road), Jack Kerouac (εκδ. 1957)
Οράματα του Κόντυ (Visions of Cody) Jack Kerouac 1972
Γυμνό γεύμα (Naked Lunch), William S. Burroughs (1959)

Ελληνικές εκδόσεις:
Λόρενς Φερλινγκέττι - Εικόνες του Φευγάτου Κόσμου, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (εκδ. της Λίμνης 1995)
Άλλεν Γκίνσμπεργκ - Μπλουζ του πορθμού του Μπέρινγκ, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Άκρον 2000)
Philip Lamantia - Αυτόματος Κόσμος, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Άκρον 2000)
Γκρέγκορυ Κόρσο - Για τον Όμηρο, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Άκρον 2000)
Jack Hirschman - Στο τρελό ξενοδοχείο της τελευταίας, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Άκρον 2000)
Χάρολντ Νορς - Πρωινό Όραμα, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Άκρον 2000)
Ann Charters - Τζακ Κέρουακ [Βιογραφία], εισαγωγή, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Printa 2002)
Ανθολογία Μπιτ Ποίησης, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ροές 2003)
Τζακ Κέρουακ – Γραφές της αιωνιότητας, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2006)
Τζακ Κέρουακ – Ο γυρισμός του ταξιδευτή, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2007)
Άλλεν Γκίνσμπεργκ - Ουρλιαχτό [δίγλωσση έκδοση], εισαγωγή, μετάφραση και σημειώσεις Γιάννης Λειβαδάς(Ηριδανός 2007)
Τζακ Κέρουακ – Ποιήματα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2007)
Ανθολογία Αμερικανικής Ποίησης του Εικοστού Αιώνα, επιλογές, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2007)
Τσαρλς Μπουκόβσκι – Ποιήματα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2008)
Τσαρλς Μπουκόβσκι - Ο καπετάνιος έχει κόψει αλυσίδα και το πλοίο είναι στα χέρια των ναυτών, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2008)
Τζακ Κέρουακ - Η Σούτρα της Χρυσής Αιωνιότητας, εισαγωγή, μετάφραση και σημειώσεις Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2009)
Τζακ Κέρουακ - Mexico City Blues, εισαγωγή, μετάφραση και σημειώσεις Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2009)
Τζακ Κέρουακ - Τριστέσσα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2009)
Τζακ Κέρουακ - Ορφέας Ανέδυσε, εσαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2009)
Γκρέγκορυ Κόρσο - Ποιήματα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2010)
Τσαρλς Μπουκόβσκι - Στου τελευταίου ποτηριού το σφυροκόπημα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς(Ηριδανός 2010)
Τα οράματα μιας απίθανης γενιάς / Στοιχεία για την Beat Generation, συγγραφέας Γιάννης Λειβαδάς(Κέδρος 2011)
Τζακ Κέρουακ - Μπιτ Γενιά [θεατρικό], εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2011)
Έλεν Γουίβερ - Ο Αφυπνιστής, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2011)
Τσαρλς Μπουκόβσκι - Η πιο όμορφη γυναίκα στην πόλη, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2012)
Χάρολντ Νορς - Ποιήματα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2012)
Τσαρλς Μπουκόβσκι - Ένα τετράδιο με λεκέδες από κρασί, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2012)
Τσαρλς Μπουκόβσκι - Σκοτώνοντας την ώρα, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς(Ηριδανός 2012)
Τσαρλς Μπουκόβσκι - Η απουσία του ήρωα, μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2014)
Τζακ Κέρουακ - Οράματα του Κόντυ, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2015)
Βιβλιογραφία
Charters, Ann. Ed. 1992. The Portable Beat Reader. Penguin Books. ISBN 0-670-83885-3
Knight, Arthur Winfield. Ed. The Beat Vision (1987) Paragon House. ISBN 0-913729-40-X ή ISBN 0-913729-41-8
Beat Culture and the New America 1950-1965. ISBN 0-87427-098-7 ή ISBN 2-08-013613-5
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπητ Λογοτεχνία: Open Directory Project
Βιογραφίες μπητ συγγραφέων και ποιητών
Φωτογραφικό υλικό, του Larry Keenan
Fathers of Beat: Website on Beat Generation Writers and run-ins with the law
Beat Generation and Bohemian Culture - the movement at digihitch
Πηγή https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC_%CE%9C%CF%80%CE%B7%CF%84

Παρνασσισμός

Παρνασσισμός




Ο παρνασσισμός είναι ένα λογοτεχνικό κίνημα που εμφανίζεται στη Γαλλία γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, ως αντίδραση προς το ρομαντισμό, ο οποίος εκείνη την εποχή βρίσκεται ήδη στη φάση της παρακμής. Το νέο λογοτεχνικό κίνημα θα διατηρήσει τη σημασία του για τρεις περίπου δεκαετίες (1850-1880) και σιγά σιγά θα εξαπλωθεί σε μερικές ακόμη χώρες, μεταξύ των οποίων και στη δική μας.

Η ονομασία «παρνασσισμός» οφείλεται σε μια ποιητική ανθολογία που εκδόθηκε στη Γαλλία με τον τίτλο «Σύγχρονος Παρνασσός», και περιλάμβανε ποιήματα της δεκαετίας 1866-1876 με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Με βάση αυτή την ανθολογία αλλά και τις δημοσιεύσεις των αμέσως επόμενων ετών, μπορούμε να πούμε ότι στη Γαλλία, τη χώρα της γέννησής του, ο παρνασσισμός εκπροσωπείται από ποιητές όπως οι Leconte de Lisle, Théophile Gautier, François Coppée, Théodore de Banville, Sully Prudhomme, ενώ κάποια παρνασσικά στοιχεία μπορούμε να εντοπίσουμε και σε ορισμένους πολύ σημαντικούς ποιητές του 19ου αιώνα, όπως στο Charles Baudelaire, το Stéphane Mallarmé, το Lautréamont κ.ά.

Ο παρνασσισμός δίνει μεγάλη σημασία στην ακρίβεια της έκφρασης και στη λεπτομέρεια, καθώς προσπαθεί να καλλιεργήσει μιαν απρόσωπη και αντικειμενική ποίηση, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό το επιστημονικό πνεύμα της εποχής. Σε ό,τι αφορά την επεξεργασία του στίχου, σέβεται τους ρυθμικούς, μετρικούς και στιχουργικούς κανόνες, καθώς και την ομοιοκαταληξία, και γενικά ενδιαφέρεται υπερβολικά για τη μορφή.

Οι παρνασσικοί ποιητές αντλούν τα θέματα και τις εικόνες τους απ' τη μυθολογία και την ιστορία και αναζητούν την έμπνευσή τους στους χαμένους πολιτισμούς της αρχαιότητας, ιδίως στον ελληνικό και τον ινδικό. Αυτό που τελικά επιδιώκουν είναι η απουσία κάθε συναισθήματος, πάθους ή έντασης· θέλουν κυρίως να εκφράσουν την ηρεμία, τη γαλήνη, την απάθεια και γι' αυτό το σκοπό υιοθετούν ως ένα βαθμό την πλαστικότητα και την αρμονία της κλασικής τέχνης. Για τους παρνασσικούς ποιητές, το ποίημα πρέπει να έχει την ομορφιά ενός αρχαίου αγάλματος.

Ωστόσο, στην προσπάθειά τους να καλλιεργήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την απρόσωπη και αντικειμενική έκφραση, αυτόν τον απόλυτα ισορροπημένο και ψυχρό ποιητικό τόνο και ύφος, οι παρνασσικοί δημιούργησαν μια ποίηση χωρίς αληθινή ζωή ή ανθρώπινη παρουσία, μακριά από κάθε συναίσθημα. Αρνούμενοι, δηλαδή, το ρομαντισμό, έφτασαν τελικά στους αντίποδές του.

Σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική λογοτεχνία, ο παρνασσισμός κάνει την εμφάνισή του με την ποιητική γενιά του 1880, τη λεγόμενη Νέα Αθηναϊκή Σχολή. Και στη χώρα μας εμφανίζεται στο προσκήνιο ως αντίδραση προς το ρομαντισμό, ενώ έχει όλα τα χαρακτηριστικά του γαλλικού παρνασσισμού, τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο σε σχέση με το ρομαντισμό, είναι ότι ο παρνασσισμός αρνείται την καθαρεύουσα και στρέφεται προς τη δημοτική (οι Έλληνες παρνασσικοί ποιητές ανήκουν στη λεγόμενη γενιά του δημοτικισμού).

Οι Έλληνες ποιητές εμπνεύστηκαν απευθείας από τη γαλλική ποίηση· προσπάθησαν, όμως, να προσαρμόσουν τα θέματα και τις ποιητικές τους ιδέες στα ελληνικά δεδομένα. Παρνασσικά ποιήματα έγραψαν κυρίως οι Κωστής Παλαμάς, Ιωάννης Γρυπάρης, Γεώργιος Δροσίνης, Ν. Καμπάς, Αριστομένης Προβελέγγιος, Λορέντζος Μαβίλης κ.ά., καθώς και οι κάπως μεταγενέστεροι Άγγελος Σικελιανός και Κώστας Βάρναλης.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι με τον παρνασσισμό, η ποίηση, και ιδιαίτερα η ελληνική, επανέρχεται σε μια ισορροπία, μετά το ξέφρενο συναισθηματικό και πολύ συχνά αρρωστημένο ξέσπασμα του ρομαντισμού. Από την άποψη αυτή, ο παρνασσισμός συνιστά ένα είδος νεοκλασικισμού. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εποχή του αλλά δεν είχε μεγάλη διάρκεια ή συνέχεια, ούτε στην Ευρώπη ούτε στη χώρα μας. Εξάλλου, περιορίστηκε στην ποίηση ορισμένων μόνο χωρών και δε γνώρισε τη μεγάλη διάδοση του ρομαντισμού σε πολλές χώρες ή σε πολλές τέχνες. Ειδικά για τη νεοελληνική λογοτεχνία, ιδιαίτερη σημασία έχει η υιοθέτηση της δημοτικής γλώσσας, καθώς και η επεξεργασία του στίχου, στοιχείων που απέρριπταν ή δε φρόντιζαν οι ρομαντικοί.

(Βλ. Σχολή, ρεύμα, κίνημα)

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A111/683/4523,20488/

Φουτουρισμός

Η πρώτη σελίδα της παρισινής εφημερίδας Le Figaro, με το μανιφέστο του φουτουρισμού, γραμμένο από το F. T. Marinetti. Πάνω δεξιά ξεχωρίζει αμυδρά η ημερομηνία: 20 Φεβρουαρίου 1909

Φουτουρισμός


Με τον όρο «φουτουρισμός» χαρακτηρίζουμε ένα από τα τέσσερα πρωτοποριακά κινήματα που εκδηλώθηκαν στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας και κυριολεκτικά άλλαξαν το περιεχόμενο, τη μορφή αλλά και το ρόλο της τέχνης (οι άλλες τρεις πρωτοπορίες είναι ο εξπρεσιονισμός, το νταντά και ο υπερρεαλισμός). Η ονομασία «φουτουρισμός» προέρχεται από την ιταλική λέξη futurismo, που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «μελλοντισμός».

Το φουτουριστικό κίνημα γεννιέται ουσιαστικά στις 20 Φεβρουαρίου 1909, όταν ο εισηγητής του, ο Ιταλός ποιητής F. Τ. Marinetti δημοσιεύει στην παρισινή εφημερίδα Le Figaro το φουτουριστικό μανιφέστο (το Παρίσι είναι εκείνη την εποχή το επίκεντρο κάθε νέας καλλιτεχνικής και λογοτεχνικής προσπάθειας).

Όπως όλες οι πρωτοπορίες, ο φουτουρισμός δε συνδέεται μόνο με τη λογοτεχνία. Μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι επηρέασε κυρίως τις εικαστικές τέχνες (π.χ. ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική) και λιγότερο τη λογοτεχνία ή το θέατρο. Ωστόσο, ειδικά σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνία, που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα εδώ, τα βασικά χαρακτηριστικά του φουτουρισμού είναι τα εξής:
- έντονη αντίδραση σε καθετί παραδοσιακό και ολοκληρωτική απόρριψη του παρελθόντος και όλων όσων το αντιπροσωπεύουν, όπως είναι τα μουσεία, οι ακαδημίες και το σύνολο της παλαιότερης τέχνης
- όπως λέει και το όνομά του, μέσα από αυτή την απόρριψη του παρελθόντος, ο φουτουρισμός επιθυμεί να υμνήσει το μέλλον και ειδικά αυτό που θα προσφέρει στην ανθρωπότητα ο σύγχρονος τεχνολογικός και βιομηχανικός πολιτισμός· γι' αυτό και φουτουριστές καλλιτέχνες υμνούν τη δύναμη, την ταχύτητα, τη μηχανή, ακόμη και τα πολυβόλα ή τον πόλεμο, αφού με αυτά αλλάζει ο κόσμος: έμβλημά τους είναι το τετράπτυχο «ελευθερία, δράση, ταχύτητα, μηχανή»
- προσπάθεια για τη δημιουργία μιας νέας αισθητικής, η οποία θα μεταμορφώσει κυριολεκτικά την τέχνη· για τους φουτουριστές, όλα τα θέματα και όλες οι μορφές είναι κατάλληλες για την τέχνη και τίποτε δεν πρέπει να αποκλείεται εξαρχής
- συστηματική προσπάθεια για δημιουργία νέων μορφών τέχνης· οι φουτουριστές εγκαταλείπουν όλους τους καθιερωμένους ποιητικούς ρυθμούς και προωθούν τον ελεύθερο στίχο, τη χαλαρή και ανορθόδοξη πολλές φορές σύνταξη, την ολοκληρωτική απουσία στίξης, τα λεγόμενα γεωμετρικά ή σχηματικά ποιήματα, τις τεχνικές του κολλάζ και του μοντάζ, τη μέθοδο των ελεύθερων λέξεων σε συνδυασμό με τις πιο αναπάντεχες και συναρπαστικές εικόνες, ένα εντελώς νέο ποιητικό λεξιλόγιο το οποίο περιλαμβάνει ακόμη και μαθηματικά σύμβολα κτλ.

Όπως όλες οι πρωτοπορίες, ο φουτουρισμός χαρακτηρίζεται επίσης από μια προκλητική διάθεση προς το κοινό, που πολλές φορές αγγίζει και την περιφρόνηση. Στην προσπάθειά τους να προκαλέσουν αλλά και να συνδέσουν την τέχνη με τη ζωή, οι φουτουριστές οργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις που πολλές φορές έχουν επεισοδιακό χαρακτήρα. Τελικά, με την καθοδήγηση του Marinetti, θα οδηγηθούν στην πολιτική δράση και μετά το 1920 θα συνδεθούν με το φασισμό του Μουσολίνι. Ήδη, όμως, την εποχή αυτή ο φουτουρισμός βρίσκεται σε κάμψη· ειδικά στο χώρο της λογοτεχνίας, μπορούμε να πούμε ότι έχει ουσιαστικά σβήσει. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό ότι το κίνημα αυτό δεν μπόρεσε να εξαπλωθεί πραγματικά εκτός Ιταλίας. Μόνο στη Ρωσία συναντάμε μια ορισμένη εκδοχή του φουτουρισμού, κάπως διαφορετική από την ιταλική: περίπου την εποχή της ρωσικής Επανάστασης του 1917, ποιητές όπως ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι και ο Βίκτορ Χλέμπνικοφ, δίνουν τα καλύτερα δείγματα φουτουριστικής ποίησης. Τέλος, θα πρέπει να πούμε ότι στη χώρα μας ο φουτουρισμός έγινε ελάχιστα γνωστός και ουσιαστικά δεν επηρέασε τη νεοελληνική λογοτεχνία.

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A111/683/4523,20493/

Παρνασσισμός

Με τον όρο παρνασσισμός (απο τον γαλλικό όρο mouvement parnassien) αναφερόμαστε στην ποιητική σχολή που αναπτύχθηκε στη Γαλλία, στα μέσα του 19ου αιώνα και ειδικά στη δεκαετία 1866 - 1876. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1866 από τους Κατούλ Μαντές και Ξαβιέ ντε Ρικάρ όταν εξέδωσαν το φιλολογικό περιοδικό Σύγχρονος Παρνασσός που αποτελούσε αναφορά στο ελληνικό βουνό Παρνασσός και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών. Αργότερα o Αλφόνς Λεμέρ εξέδωσε επ΄ αυτού την ομώνυμη ποιητική ανθολογία του.
Ως λογοτεχνικό ρεύμα, ο παρνασσισμός αποτέλεσε μία αντίδραση στο κίνημα του ρομαντισμού και επανέφερε στην τέχνη στοιχεία του κλασικισμού, ενώ επηρεάστηκε σημαντικά από το έργο του Θεόφιλου Γκωτιέ Η τέχνη για την τέχνη.
Xαρακτηριστικά του Παρνασσισμού

Οι παρνασσιστές, που ήταν περίπου είκοσι σε αριθμό, επιδίωκαν την πιστότητα, τη ρεαλιστική αναπαράσταση και την απάθεια, σε αντίθεση με την υπερπροβολή συναισθημάτων του ρομαντισμού. Χαρακτηριστικό των ποιημάτων τους είναι η στατικότητα, γι' αυτό και παρομοιάζονται με ζωγραφικούς πίνακες. Η πιστότητα στα ποιήματα επιτυγχάνεται με τις ακριβείς περιγραφές και την επιμονή στην αναζήτηση των κατάλληλων λέξεων, ειδικά των επιθέτων. Αντλούσαν την έμπνευσή τους από σκηνές της καθημερινής, κοινωνικής αλλά και ιστορικής πραγματικότητας. Στράφηκαν προς την κλασική (ελληνική και ρωμαϊκή) αρχαιότητα αλλά και προς τον ινδικό πολιτισμό. Ως προς τη μορφή, οι παρνασσιστές επιδίωκαν την απόλυτη τελειότητα. Επεξεργάζονταν πολύ τους στίχους και πειθαρχούσαν απόλυτα στους μετρικούς κανόνες. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ποιημάτων, που κατά τ' άλλα θεωρούνται ψυχρά.
Κυριότεροι εκπρόσωποι
Ανάμεσα στους εκπροσώπους της σχολής των παρνασσιστών συγκαταλέγονται οι Λεκόντ Ντελίλ, Πωλ Βερλαίν, Τεοντόρ ντε Μπανβίλ, Κατούλ Μεντές (Catulle Mendès) και Συλί Προυντόμ. Στην Ελλάδα, επιδράσεις του παρνασσισμού υπάρχουν σε ποιήματα του Κωστή Παλαμά (στα πρώτα του ποιήματα), του Γρυπάρη, τουΜαλακάση, του Πορφύρα, του Μαβίλη και άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορία του Παρνασσισμού (γαλλικά)

Α΄ Αθηναϊκή Σχολή

Με τον όρο Α΄ Αθηναϊκή σχολή εννοούμε το σύνολο των ποιητών της περιόδου 1830-1880 που έδρασαν στην Αθήνα. Η ποιητική παραγωγή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους αναπτύχθηκε σε δύο κέντρα με διαφορετικά χαρακτηριστικά, την Αθήνα και τα Επτάνησα. Στην Αθήνα κυριάρχησαν οι Φαναριώτες ενώ στα Επτάνησα ο κύκλος του Σολωμού. Το κύριο χαρακτηριστικό της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής είναι ο ρομαντισμός. Παρ' όλο που και στην Επτανησιακή ποίηση εντοπίζονται ρομαντικές εκδηλώσεις, έχει επικρατήσει χώρος ανάπτυξης του ρομαντισμού να θεωρείται κυρίως η Αθηναϊκή Σχολή.

Ιστορική εξέλιξη

Ορόσημο για την εμφάνιση του ρομαντισμού της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής είναι το 1831, έτος δημοσίευσης των ποιημάτων Ο Οδοιπόρος του Παναγιώτη Σούτσου και Δήμος και Ελένη του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Τα χρόνια ώς το 1850 ονομάζονται «τα χρόνια της εξόρμησης»[1]. Είναι η περίοδος στην οποία οι ποιητές προσπαθούν να διαμορφώσουν την φυσιογνωμία τους· η Επανάσταση είναι το βασικό γεγονός που τροφοδοτεί την ποίηση, οι λογοτέχνες αναζητούν εκφραστικούς τρόπους και χρησιμοποιούν ακόμα και την δημοτική (ή μία μορφή που την προσεγγίζει) και την καθαρεύουσα. Τα χρόνια 1850-1870 είναι τα χρόνια της ακμής. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι (Αλέξανδρος Σούτσος, Π. Σούτσος, Ραγκαβής) έχουν φτάσει στην ωριμότητα, ενώ εμφανίζονται και νεότεροι (Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος,Σπυρίδων Βασιλειάδης). Τα χρόνια αυτά σηματοδοτούνται από την κυριαρχία των Ποιητικών διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών και την στροφή προς τον αρχαϊσμό, ενώ γίνονται όλο και πιο έντονα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του Αθηναϊκού ρομαντισμού (ατημέλητη μορφή, υπερβολική μελαγχολία, στόμφος και ρητορισμός) τα οποία φτάνουν σε ακραίες μορφές (ακυρολεξία, θανατολαγνεία) κατά την τελευταία περίοδο, της παρακμής (1870-1880), όταν έχουν πεθάνει οι κυριότεροι εκπρόσωποι, έχουν παρακμάσει οι Ποιητικοί διαγωνισμοί και κυριαρχεί η μορφή του Αχιλλέα Παράσχου.
Γενικά χαρακτηριστικά
αυστηρή καθαρεύουσα, χρήση δημοτικής κυρίως σε πατριωτικά ποιήματα που απευθύνονταν στον λαό
έμπνευση από τον γαλλικό ρομαντισμό και τον Μπάϋρον
επιδράσεις της φαναριώτικης στιχουργίας
επιφανειακή μίμηση του δημοτικού τραγουδιού, στα πατριωτικά κυρίως ποιήματα
ατημελησία μορφής, φλυαρία, ρητορισμός, ακυρολεξία
ιδίως κατά την τελευταία δεκαετία (δεκαετία της παρακμής), έντονη απαισιοδοξία και πεισιθάνατη διάθεση (Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος)
Θεματολογία
πατριωτικά ποιήματα, με θέματα από την Ελληνική Επανάσταση
ερωτικά, μελαγχολικά και απαισιόδοξα ποιήματα
σατιρικά ποιήματα (κυρίως οι Αλέξανδρος Σούτσος και Θεόδωρος Ορφανίδης)
Κυριότεροι εκπρόσωποι
Παναγιώτης Σούτσος
Αλέξανδρος Σούτσος
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος
Σπυρίδων Βασιλειάδης
Θεόδωρος Ορφανίδης
Γεώργιος Ζαλοκώστας
Ιωάννης Καρασούτσας
Ηλίας Τανταλίδης
Δημοσθένης Βαλαβάνης
Αχιλλέας Παράσχος
Ποιητικοί διαγωνισμοί

Από το 1851 ως το 1867 στην πνευματική ζωή της Αθήνας κυριαρχούσαν οι ποιητικοί διαγωνισμοί, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε σημαντικό θεσμό, κάτι που αποδεικνύει την εξέχουσαν θέση που κατείχε η ποίηση στην κοινωνία. Ο πρώτος Ράλλειος Διαγωνισμός προκυρήχθηκε το 1851, με στόχο την καλλιέργεια της ποίησης σε καθαρεύουσα γλώσσα, και απέρριπτε όσα ποιήματα υποβάλλονταν σε δημοτική. Το 1861 διακόπηκε ο Ράλλειος Διαγωνισμός και το 1862 προκυρήχθηκε ο Βουτσιναίος.

Κριτές στους ποιητικούς διαγωνισμούς ήταν πανεπιστημιακοί καθηγητές. Οι πιο γνωστοί ανάμεσα σ' αυτούς ήταν οι : Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Στέφανος Κουμανούδης, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και Δημήτριος Βερναρδάκης. Η ανακοίνωση της κρίσης της επιτροπής και του νικητή γινόταν με πανηγυρικό τρόπο κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου και η τελετή ήταν κεντρικό γεγονός της πνευματικής και κοινωνικής ζωής.

Οι κριτές των διαγωνισμών επεδίωκαν να περιορίσουν την επίδραση του ρομαντισμού και επέβαλαν κανόνες που χαρακτήριζαν τον κλασικισμό, όπως η αυστηρή διάκριση των ποιητικών ειδών. Απέρριπταν τις ακραίες εκδηλώσεις του ρομαντισμού κυρίως για πολιτικούς λόγους, και τον κατηγορούσαν ως ξενόφερτο και επικίνδυνο για τα χρηστά ήθη.
Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Κατάλογος Ελλήνων λογοτεχνών
Αναφορές

 Κ. Θ. Δημαράς, «Η ποίηση στον ΙΘ΄ αιώνα», Ελληνικός Ρομαντισμός, Ερμής, Αθήνα 1994, σελ. 169
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Για τον Αθηναϊκό ρομαντισμό (από τον ιστοχώρο Η πύλη για την ελληνική γλώσσα)
Ανθολογία ποιητικών κειμένων του Αθηναϊκού ρομαντισμού (από τον ιστοχώρο Η πύλη για την ελληνική γλώσσα)