ΔΙάΘεσηΗΜέΡας *
ενώ του έπαιρναν τη σημαία απ΄το χέρι
τον ρώτησε ο καθηγητής του αυστηρά
γιατί παιδάκι μου
δεν γύρισες το κεφάλι σου να χαιρετήσεις
προς τη μεριά
που στεκόταν ο δήμαρχος και οι επίσημοι
όταν πέρασες από μπροστά τους
ενώ αυτός
προσπαθούσε να βγάλει μια σκλήθρα
απ΄το κοντάρι που του είχε μπει στο χεράκι
και θυμήθηκε που επέμενε
η μάνα του – καλή της ώρα –
να φορέσει άσπρα γάντια
για να τον καμαρώνουν και να τον χειροκροτούν
τα ξαδέλφια του στη παρέλαση αλλά ντρεπότανε
μην και τον πούνε αδελφή γιατί πίστευε πως γάντια
δεν φοράνε οι άντρες
παρά μονάχα τα κορίτσια
όταν περιμένουν τη μέρα του ευαγγελισμού
έναν αρχάγγελο να τους φέρει τη χαρμόσυνη
είδηση του οριστικού τέλους της περιόδου
της παρθενίας
η άνοιξη δεν συλλαμβάνεται
από λεπτομέρειες και ιστορικά ανέκδοτα
και ο Αθανάσιος Διάκος σουβλίστηκε
ώστε αυτός ποτέ στη ζωή του να μη χρειαστεί
να κάνει πόλεμο παρά μονάχα με τον διαβήτη
την αρτηριακή του πίεση
και το αλτσχάιμερ που τον περίμενε
στη στάση του λεωφορείου
και πως όταν θα γύριζε σπίτι του
όλα αυτά δεν θα ήσαν παρά μονάχα ένα ψέμα
που όταν θα έπεφτε να κοιμηθεί
αντί για καληνύχτα
θα του έλεγαν και του χρόνου
για να τον πείσουν πόσο σημαντικό ρόλο
είχε παίξει κι αυτός στην εξέγερση του εικοσιένα
έστω κι από σπόντα
αφού τους ήρωες η κοινωνία μας στο βαθύ της ύπνο
εδώ και χρόνια και καιρούς
τους ονειρεύεται
σαν ευζωνάκια στο καρναβάλι
[* Η ΔΙάΘεσηΗΜέΡας έχει γραφείγια να διαβαστεί με υπόκρουση
την προτεινόμενη μουσική]
