Δημήτρης Ιατρόπουλος, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

*Επιτέλους! Ας ανοίξει ο μυστικός δρόμος, Ας περάσουν μπροστά Τα αλλιώτικα μηνύματα Έστω κι αν λυγίσει, -Όμως δεν θα σπάσει- Η ατσάλινη ίνα της διαδρομής μας..

*Θα μας πουν ιδιαίτερους οι φίλοι Ξεχωριστούς οι αγαπημένοι μας Παράδοξους οι επιφυλακτικοί Επικίνδυνους οι κακόβουλοι Ανατρεπτικούς οι εχθροί μας Εξεγερμένους οι ιστορικοί..

*Επιτέλους λοιπόν! Βγάλε Ελλάδα, τα Κλειδιά, Κι άνοιξε τη μεγάλη πόρτα Να ξεχυθούν τα Απροκάλυπτα Όνειρα Να θριαμβεύσουν τα Απόκρυφα Περάσματα Να θεραπεύσουν τις ανωμαλίες Τα Ιερά Προστάγματα Να ξαναγεννήσουν την ένδοξη χαρά Οι Φοβεροί Παιάνες..

*Επιτέλους ανδρωθείτε! Μεσήλικες λυγμοί Κουρασμένα παράπονα, Θλιβερά τοπία, διαγραφείτε, Απ το χάρτη της ανάσας μας

*Ζητάω μια Νεολαία Να φορέσει την ώρα της Ιστορίας Να δικάσει τους κήνσορες της παρακμής Να χαράξει την καινούργια ανάγκη Να οδηγήσει τον λαό μου στο δρόμο του..

*Επιτέλους Ελλάδα μου! Βγάλε απ το μυστικό ερμάρι, Τα δοξασμένα σπαθιά Τους χάρτες με των άστρων τα περάσματα Τους Ιερούς Στοχαστές Και τους Άγιους Στρατηλάτες σου, Τους Ποιητές σου και τους Γεωμέτρες..

*Μια φούχτα κρυμμένος ήλιος Ένα δακρυσμένο πεύκο Κι ένα παμπάλαιο τραγούδι Είναι όλο κι όλο το προσφάι μου, Πατρίδα μου, χιλιοπροδομένη Κυρά της Ανθρωπότητας..

*Δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω, Λίγα γραμμένα λόγια Κι ακόμη πιο λίγα άγραφτα Είναι η ζωή μου όλη..

* Όμως αν μου βγάλεις μπροστά Ένα πανάξιο τέκνο σου, Να πάρει τον Καιρό στα χέρια του, Να ξέρεις, εγώ θα έρθω δίπλα του, Να προστατέψω τη γλώσσα του, Να ξεσκονίσω το Χρέος του, Να τραγουδήσω τη Μοίρα του..

*Επιτέλους Ελλάδα μου! Φέρε μου εδώ, τώρα, αμέσως, Έναν Αληθινό Μπροστάρη..

*Γιατί, Δεν δέχομαι να έρθω στην κηδεία σου, Δεν καταδέχομαι να ζήσω σκλάβος Δεν παραδέχομαι πως όλα τέλειωσαν Μπότζι είναι, θα περάσει, Θα ξανανθίσουν οι πασχαλιές Θα ξαναπαίξουν τα παιδιά στις γειτονιές Θα ξανατραγουδήσουν τα πουλιά..

*Μόνο ν’ ανέβει τα σκαλιά της Ιστορίας, Ένα ένδοξο πρωί, Αυτός, Ο Ένας!

*Θα τον περιμένω, όσο η ανάσα μου Θα λάμπει στα σπλάχνα μου Όσο η ψυχή μου Θα φωτίζει τους δρόμους μου Όσο το μυαλό μου Θα κεντάει μεθοδικά την αλήθεια..

*Κι όσο οι Αγέννητοι Έλληνες Θα μου στέλνουν μηνύματα Όπως ετούτο που μόλις τώρα σου χάραξα Με τη ματωμένη πένα μου, Πατρίδα μου.

*Μεγάλη Κυρά της Ανθρωπότητας..
------------------------------------------

ΙατροπουλοςΑ Δημητρης
27/7/2014

Δημήτρης Ιατρόπουλος ΑΝΤΙΟ ΘΡΑΚΗ ΜΟΥ..

ΑΝΤΙΟ

ΘΡΑΚΗ

ΜΟΥ..

----------------

*Την υπαρξιακή σχέση μου με τη Γλώσσα μας, πιστεύω την έχετε καταλάβει όσες και όσοι μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε και εδώ.


*Ζω μέσα απ τις Λέξεις της, για τις Λέξεις της και με τις Λέξεις της.. Και τα Γράμματά της, είναι για μένα τα ιερά, κρυφά διαμάντια της ψυχής μου..


*Εκεί λοιπόν που έμαθα τα αποτελέσματα των εκλογών στην Θράκη μας, πριν ανοίξω πια το παράθυρο του μυαλού μου, να περάσει ο Άγιος Ύπνος, να με ταξιδέψει στα μυστικά μου τοπία, όπως κάθε νύχτα, σ’ όλη την μέχρι τώρα ζωή μου, έρχεται μπροστά μου το ΗΤΑ, βουρκωμένο..


*-Τι έπαθες εσύ, υπέροχο φωνήεν μου; Ρωτάω..

*-Φεύγω..Μου αποκρίνεται.. *- Μα γιατί, πού πας;

*-Δεν βλέπεις τι έχω επάνω μου; Μου λέει και μου δείχνει το Ταυ του. Δίπλα του ακριβώς ένα άλλο Ταυ, κολλημένο σαν δεκανίκι!


*-Δεν είμαι πια, ΗΤΑ μου ξαναλέει..Έγινα ΗΤΤΑ πλέον.. Και πρέπει να φύγω..

*-Και τι θα γίνω δίχως εσένα τώρα; Ρωτάω γεμάτος έκπληξη και αγωνία..


*-Τίποτε..Θα σου αφήσω ένα ΜΗΔΕΝ να βάλεις στη θέση μου και πορέψου όπως μπορείς πια με δαύτο..Και θα παρακαλέσω τη Λέξη που θα σου εμπιστευτώ, το δεύτερο ΗΤΑ να το αφήσει όπως είναι, για με θυμίζει σε σένα..


*-Μα γιατί; Ξαναρωτάω όλος πικρή περιέργεια..

*-Γιατί κάθε ΗΤΤΑ φέρνει πίσω της πάντοτε το ΜΗΔΕΝ, μου απαντάει και χάνεται από μπροστά μου..


*Κάνω λίγο πιο πέρα τα μάτια μου και βλέπω να ξετυλίγεται μπροστά μου η φρίκη: Στην φράση: «Ο ι Έ λ λ η ν ε ς α π ό ψ ε ψ Η φ ι σ α ν », εγώ διαβάζω:«Ο ι ΄ Ε λ λ η ν ε ς α π ό ψ ε ψ Ο φ η σ α ν » ..


*Ψάχνω για το νόημα αυτού του συμβολισμού πριν περάσω στις μαλακές παλάμες του Ύπνου μου για το ταξιδάκι που σας είπα στην αρχή..


*Κι έρχεται μέσα μου να σφηνωθεί η φράση:


*«Α ν τ ί ο , Θ ρ ά κ η μ ο υ . .»

------------------------------------------------------------------------------------

ΙατροπουλοςΑ Δημητρης
26 Μαΐου 

Μ Υ Σ Τ Ι Κ Ο Α Π Ο Γ Ε Υ Μ Α Δημήτρης Ιατρόπουλος

Μ Υ Σ Τ Ι Κ Ο Α Π Ο Γ Ε Υ Μ Α
----------------------------------------------------

* Μυστικό απόγευμα Ο χρόνος διορθώνεται μέσα στην απόκοσμη αίσθηση Μιας δέσμης από παλιές μυρωδιές, μιας ανείπωτης νοσταλγίας Για κάτι που δεν χάθηκε ποτέ, μα ούτε και βρέθηκε ακόμα.

* Και μιας αλλοτινής γεύσης σκέψεων Που ίπτανται δίχως προορισμό, Αλλά με ξεκάθαρο το νόημά τους: Μια γλυκιά στιγμή και μια υπόγεια θλίψη.

* Μεγαλώνουμε μα δεν γερνάμε, οπότε Ας μείνουμε στην αναπόληση. Καμιά φορά θέλει κι αυτή το αίμα της για να τραφεί Και το δικό της ανεξίτηλο μελάνι για να την περιγράψεις..

* Μυστικό απόγευμα Πίσω, πίσω, πίσω, πού να σε βρω στα χέρια μου Πώς να σε προστατεύσω, έρχεται ο καινούριος καιρός Και χτυπάει λυσσασμένος την πόρτα ..

* Ανοίγω το μικρό παραθυράκι της σοφίτας Και σε διώχνω μυστικό μου απόγευμα, Φυσώντας σε σαν φυσαλίδα..

* Κι απομακρύνεσαι, τρυφερό μου Αιθέριο αερόστατο, για μακρινά ποτάμια Και χώρες που κανένας χάρτης δεν τις φιλοξένησε ποτέ..

* Aντίο; Όχι δα. Εις το Επανιδείν, Ξέρεις πότε και πώς και πού, έτσι δεν είναι; Μυστικό μου απόγευμα, Ολόδικό μου, ατόφιο, ιερό..

Δημήτρης Ιατρόπουλος - Της Χαλιμάς τα παραμύθια

Εγώ πουλάω την ψυχή μου

στον έμπορα για δυο ψωμιά.

Κι εσύ γυρεύεις την αλήθεια

στης Χαλιμάς τα παραμύθια.

Εγώ βαστάω το τιμόνι

να μην μπατάρει το σκαφί.

Κι εσένα σου ’γιναν συνήθεια

της Χαλιμάς τα παραμύθια.

Εγώ το αίμα μου το δίνω

να βρει η γενιά μου οδηγητή.

Κι εσύ στην άμμο χτίζεις σπίτια

στης Χαλιμάς τα παραμύθια.

Εγώ ξεθάβω τους νεκρούς μου, 

τους ξαναβάζω στην γραμμή.

Κι εσύ ξοδεύεις στα ξενύχτια, 

στης Χαλιμάς τα παραμύθια.

Παίξε λοιπόν κι εσύ στα ζάρια, 

αν σου βαστάει, την αλήθεια.

Μα δε γεννιούνται παλληκάρια

στης Χαλιμάς τα παραμύθια!

Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος

Μουσική: Γιάννης Σπανός
Ερμηνευτές

1. Κώστας Καράλης
2. Σοφία Εμφιετζή
3. Αθηναική Κομπανία

Αρχάγγελε μου - Δημήτρης Ιατρόπουλος

Αρχάγγελε μου

Η αγκαλιά σου ένα αρχιπέλαγο γαλάζιο

και το φιλί σου ένα λουλούδι βυσσινί

μέσα στα χέρια σου ανασταίνομαι και μοιάζω

μ'ευτυχισμένη Παναγιά Βυζαντινή

Κι εσύ είσαι ο Άγγελος που κυβερνάει την μοίρα

και μ'οδηγείς από την νύχτα ως το πρωί

μια νύχτα μου' δωσες κι ένα πρωί σου πήρα

ένα πρωί που ήταν όλη μου η ζωή

 Αρχάγγελε μου ζωγράφισε μου

με τις φτερούγες σου στην άμμο μια καρδιά

και τρύπησε τη με ένα βέλος

γιατί δεν έχει αρχή και τέλος

μια τέτοια αγάπη τέτοια χαρά

 Μ'ένα σου βλέμμα δραπετεύω απ'τους ανθρώπους

που τους τυλίγει πάντα η γκρίζα μοναξιά

και ταξιδεύω στους δικούς σου Άγιους Τόπους

εκεί που στήνουνε παλάτια τα πουλιά

Η εποχή μας τρέχει ξέφρενα να φτάσει

σε κάποιο τέρμα μαγεμένο θρυλικό

με το φιλί σου εγώ την έχω ξεπεράσει

και πάω πιο πέρα κι απ'τον ίδιο το Θεό

Στίχοι του Δημήτρη Ιατρόπουλου