Λύκος Παραβάτης

Τόση ασωτία η Άνοιξη,

τόση αλητεία τα μύρα,

τέτοια έκρηξη τα χρώματα, κι όμως:

Δεν υποχωρεί η μαγεία σου, Γυναίκα !

Λύκος Παραβάτης

Λύκος Παραβάτης Γ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Γ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Χαίρε η κόρη, το θήλυ, γυναίκα καί γραία,

συλφίδα, σεμνή, μαινάδα, πιστή καί μοιραία.

Χαίρε στον ερχομό σου αγκάλες π’ ανοίγεις,

στην φυγή σου τον νου με τρέλα που σμίγεις.

Χαίρε η παρουσία σου βλεμμάτων σαγήνη 

καί απουσίας σου κενό, το μέγα, π’ αφήνει.

Χαίρε τών οφθαλμών σου χαρά επιγείων

καί τ’ άλγους σου ρέοντες αστέρες δακρύων.

Χαίρε η ενδεδυμένη, φαντασίαν ελκύουσα

το πένθος αγγέλων, γυμνή σου, ιδρύουσα.

Χαίρε στην μέθη τής κλίνης ημάς εξωθούσα,

Οδυσσέως παμφάγου, ανδροφάγος η Μούσα.

Χαίρε ιδρύουσα οίκους, κοσμημένους σιωπής,

συζύγους καθείργουσα, ταξειδιώτου ροπής.

Χαίρε το άσμα ασμάτων, καντάτα καί θρήνος, 

αμνών αμβροσία η μόνη, τού Λύκου ο οίνος.

Λύκος Παραβάτης

27/3/2015 · 

Εικόνα : Χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.... / Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι....

http://www.saint.gr/187/saint.aspx

Νίκος Περδίκης Η ΓΝΩΣΗ ΜΟΥ

Η ΓΝΩΣΗ ΜΟΥ

Έμαθα πως ‘κάναν Συνέδριο οι Θεοί καί κίνησα γιά κεί.

Ιδέα δεν είχα γιά τον τόπο συνάντησής τους, αλλά όχι, με τίποτα δε θά ‘φηνα τέτοια ευκαιρία... Ακόμα κι αν ήταν να περάσω οδύσσεια.

Έτσι, πήρα τον δρόμο προς Εμμαούς, προσπέρασα τον λίθο Καάμπα, έψαξα γιά την Συναγωγή καί χάθηκα στα στενά τής Τζερουσάλεμ. Από κει τράβηξα κατά την έρημο Ταρ, όπου ακίνητοι Σαμάνοι μού υπέδειξαν το δέντρο τού Μπόντχι, στον Γάγγη κοντά. Πράγματι, εκεί ήταν ο Μπούντχα, που δέχτηκε να με ορμηνέψει σωστά:
-Στον Όλυμπο μαζεύτηκαν ! Με τον δικό σου χρόνο, έχεις χρόνο. Τράβα...
Έσπευσα κατά κεί, ασθμαίνοντας τόσο, που σχεδόν ...θορυβούσα στο ανέβασμα ! Φθάνοντας στην κορυφή, τά ‘χασα ! Ο τόπος τού Συνεδρίου ήταν γεμάτος χιτώνες, κιπά, σαρίκια, κοράνια, τορά, επιστολές, βέδες, μέχρι κι ένα ακάνθινο στεφάνι ! Όλα τους πεταμένα, σημάδι βιαστικής αναχώρησης. Δεν υπήρχε ...ψυχή ! .....Ή όχι;; Απ’ τις φυλλωσιές ξεπρόβαλε το γνωστό ερπετό, τινάζοντας την δαιμονισμένη του γλώσσα:
-Πανικός τους έπιασε μόλις σε κατάλαβαν, αφεντικό !
-Α, έκανα. Εσύ; Δεν φοβάσαι, εσύ;;
-Εγώ, γιατί; Εγώ δεν είμαι δημιούργημα πίστης, αλλά ...φόβου !
-Τι;; κόρωσα. Θαρρείς ότι ΕΓΩ φοβάμαι εσένα;
-Δε κατάλαβες, σύριξε κι ορθώθηκε στο ύψος μου, προκαλώντας με: Έλα, είναι πολύ απλό....Χτύπα με καί θα καταλάβεις...
Τέντωσα το χέρι μου, στοχεύοντας εκείνο το ανατριχιαστικό του χαμόγελο. Κράααακ ! Στην στιγμή ο τόπος ...γέμισε γυαλιά καί μάζεψα το κατακομμένο χέρι μου, βλαστημώντας:
-Διάβολε ! Έσπασα τον καθρέφτη...! Νίκος Περδίκης

Λύκος Παραβάτης


20 Ιουλίου 2014

Νίκος Περδίκης ΧΕΙΡΟΜΑΛΑΞΗ !

ΧΕΙΡΟΜΑΛΑΞΗ !

Τής άρεσε !
Πολλά τής άρεσαν απ’ όσα τής έκανε. Κι ειδικά αυτό. Που τού το παίνευε: “Είσαι μοναδικός. Προσλαμβάνεσαι γιά πάντα” !
Έτσι κι απόψε πάλι, όπως μήνες τώρα, καθώς είχε σπουδαίο λόγο να την καλοπιάσει, πήρε στα χέρια του τ’ αγαπημένα, ανάγλυφα πέλματά της κι άρχισε να τα τρίβει. Χαμογελώντας ως την ένοιωθε χαυνωμένη στον ύπνο της, όχι χωρίς να ρουθουνίζει εκείνους τους εγγαστρίμυθους ήχους, που δύσκολα ξεχωρίζει ο μακρινός ακροατής, αν είναι ηδονής ή μαρτυρίου, μιάς καί έτσι μίζερα τους έδωσε η Φύση, όμοιους.
Φορές, παλιά, έπιανε τον εαυτό του ν’ απορεί, καθώς, με το κορμί της να τραντάζεται στα χέρια του, ο χώρος γέμιζε από μουγκρητά της κι επικλήσεις, κοφτές ανάσες καί παράπονα κι απ’ τα πνιγηρά φωνήεντά της, θαρρείς καί η οδύνη ζευγάρωνε με ηδονή. Μα το συνήθισε, καθώς την έβλεπε να γλύφει τις πληγές τής ορμής του, κοιτώντας τον με ματιές ένοχου θαυμασμού.
Αυτά θυμόταν. Κι έτριβε, μάλασσε, πίεζε, χάϊδευε αργά-αργά τα δυό πέλματα, τα μυρωδιαστά -όλη της ήταν μ’ άρωμα νοτισμένη- χωρίς να παίρνει τα μάτια του, από το καλούπι τους. Ακόμα μιά φορά του έκπληκτος, σαν να ‘χει εκεί δα, δυό μωρά, παράξενα πλάσματα άλλου κόσμου, με μάτια ορθάνοιχτα, σε κάθε μιά απ’ τις πέντε κεραίες τους, έτσι παγιδευμένα στα χοντρά πλοκάμια τών δικών του χεριών.

Κι ήταν κι αυτό σαν ένα τους ζευγάρωμα: Το κορμί της αφημένο στη στρωμνή, ύπουλο αιλουροειδές καί η βάση του, τα δυό ακρόποδά της, τα ζυμωμένα με χνούδι λικίσκου καί λαμπερό μέλι πάνω τους, να τα διαφεντεύει αυτός με αεικίνητα δάχτυλα, άλλοτε επιδρομείς κι άλλοτε ικέτες. Πάντα ελπίζοντας, ο δύστυχος, να ξυπνήσει έτσι, το αιώνιο ρίγος τού πόθου, γιά τα πρώτα της φιλιά. Γιά το κάλεσμα τού επιβήτορα...

Το ακίνητο κορμί της στα αεικίνητα χέρια του. Η δύναμη τής ακινησίας, ζευγάρι με την κίνηση τής δημιουργίας. Βουβό, σύνηθές τους, νυχτερινό κάλεσμα στο φρένιασμα τής επικείμενης, ολάκερης ένωσης...

Κι όλο σκεφτόταν κι όλο ήλπιζε κι έτριβε....καί μάλασσε.....καί χάϊδευε...!

Κι ας μην ήταν αυτή εκεί !

Παρά μόνος του ! Κουλουριασμένος, να ρέει σάλια καί δάκρυα στα γόνατά του. Με τα δάχτυλά του γραπωμένα στα πέλματα. Ν’ αφουγκράζεται...

Μήπως εκείνα, τ’ αγαπημένα άκρα της, τα χορτασμένα περιποίηση καί καλόπιασμα, θα τού ‘φερναν το κορμί της τ’ ανθισμένο πόθο, να ρουθουνίσει ηδονικά καί πάλι στη στρωμνή τους. Την από μήνες ορφανεμένη...




Λ. Π.




Καλή 'βδομάδα, φίλοι μου, σ' όλους ! Απέραντη δροσιά σ' όσους το 'χουν σκοπό (καί ...δυνατότητα...) φυγής καί με το καλό να περνάνε οι 'μέρες, χωρίς μαύρες ειδήσεις. Αφήστε τον Μπάτη να σάς τρελάνει καί την Σελήνη να σάς ...ξελογιάσει ! Είναι τα μυστήρια τού τόπου μας τέτοια. Παραδοθείτε !


Λύκος Παραβάτης


20 Ιουλίου

Νίκος Περδίκης Κι απόψε...

Νίκος Περδίκης


29 Ιανουαρίου
Κι απόψε, όσο τα βλέφαρα δεν με φυλακίζουν, θα έχω την κάφτρα τού τσιγάρου μου γι' αστέρι, τής δικιάς μου νύχτας...
Κι απόψε, πριν πιώ, θα κάνω πρόποση γιά τον αποξηραμένο τόπο: Ακριβώς εκεί που ακούγεται το χτυποκάρδι μου. Σαν κραυγή επιζήσαντος...
Καληνύχτα κόσμε ! Πάντα βρήσκω αιτίες να σε συγχωρώ...

Νίκος Περδίκης ΧΕΙΜΜΑΡΟΣ

Νίκος Περδίκης


29 Ιανουαρίου

ΧΕΙΜΜΑΡΟΣ

Έξω, τελευταίως, βρέχει πνιγηρά.

Δρόμοι πλημμυρίσαν, σπίτια καί καρδιές

όλα τα καλά μας, όλες οι σοδειές,

βράχηκαν τα πάντα. Καί τα σιτηρά.

Γέμισε ο τόπος από τα βροχή,

οι μπουτίκ, τα τζάκια, όλο μας το βιός.

Πώς να σταματήσει, να βοηθήσει ποιός;

Όλοι έχουν σκύψει απ' την ενοχή !

Απ' τα μάτια ρέει δάκρυ συμφοράς,

συναντάει τ' αλλα, δάκρυα διπλανών

καί κυλούν με ήχο χίλιων κεραυνών.

Ποιός ο Νότος, μάννα καί ποιός ο Βορράς;

Ύπνωση καί χάψη, δείπνο με λωτό,

ρεύαμε τα "ζήτω", κλέβαμε "εβίβα',

τώρα είναι, μάννα, η ζωή μας στίβα,

καί κανείς δεν ξέρει από Κιβωτό.

Νίκος Περδίκης ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΣ' ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

Νίκος Περδίκης


29 Ιανουαρίου

ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΣ' ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

Εκείνη την νύχτα, πάλι άργησε να πάει σπίτι. Αλλ’ όχι τόσο.

Συνήθως έφτανε ξημερώματα, με κείνο το χαύνο ύφος, που μύριζε ξένους έρωτες, κλεμμένους απ' τα δάκρυα τής μοναξιάς εκείνης του.

Που τον περίμενε. Αυτόν καί το φιλί του. Το ξοδεμένο σπάταλα.

Μα απόψε η νύχτα του ήταν παράξενη. Κι από τότες που ξεπόρτισε είχε συνέχεια εκείνο τον πόνο στο στήθος, να τον σφάζει. Που τον έκανε να ταχύνει το βήμα τής επιστροφής.

Μήτε κατάλαβε πότε έφτασε καί πως μπήκε στο δωμάτιο της. Όπου τον περίμενε. Όχι ...μόνη !

Με χέρια βουτηγμένα στο αίμα ! Να ξενυχτάει τον άγνωστον άντρα, με χάδια που αναγνώριζε καί λόγια σαν τού πρώτου έρωτα, τού νεκρού τους:

-Είσαι δικός μου τώρα....Ε, αγάπη μου; Να το ξέρεις....Δε μ' αφηνες να στο πω....αλλά....Λατρεύω τη σιωπή σου...... Κι αυτό σου το στήθος, το πλατύ, τ' αντρίκιο....Όλο δικό μου ! Τό 'ξερες ότι πονάει η αγάπη; Ε, ε; ....Εγώ πόναγα, πάντως....να το ξέρεις !

Ακούμπησε το μάγουλό της στα αίματα καί έστρεψε σ’ αυτόν την τρελλαμένη ματιά της. :

-Σσσσσ, μη μιλάς.....Κοιμάται ο άντρας μου.....Δε βλέπεις;;;

Έβλεπε !

Ένα μαχαίρι μπηγμένο βαθειά. Στο ...δικό του στήθος ! Κι αμέσως μετά το νεύμα τού Χάροντα, από δίπλα της:

-Ας την αφήσουμε ήσυχη. Μ’ αυτή την βόλτα σου αργήσαμε, ξέρεις...