όχι, όχι μη μου λέτε εμένα
ότι πιαστήκαμε στον ύπνο.
τα άρματα δεν έρχονται στις μύτες των ποδιών τους
τα άρματα τα ακούς από χρόνια μακριά...
Σταύρος Σταύρου, Ήταν κάποτε μια χώρα


|
Έφτιαξα κόσμο στην παλάμη μου βαθιά
Έβαλα χρώματα, κι αστέρια και βουνά
Και με τα κύματα ζωγράφισα νησιά
Μόνο για σένα...
Κι έτσι που σου `σβησα στα χείλη τη σιωπή
Τον ήλιο κρέμασα στου κόσμου το σχοινί
Να ταξιδεύει μες τη θάλασσα η ψυχή
Πάντα για σένα...
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...
Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..
Έφτιαξα κόσμο στης παλάμης τις γραμμές
Όταν σα σύννεφα θα φεύγουν οι εποχές
Να θέλω αυτά που `χεις τη δύναμη να θες
Να θέλω εσένα...
Ξέρω καρδιά μου θα `ρθουν δύσκολοι καιροί
Κι όμως η φλόγα αυτή που ανάβει στο κερί
Όσο κι αν λιώνω μου μαθαίνει απ’ την αρχή
Να καίω για σένα..
Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...
Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..
Εκεί για σένα θα `μαι
Εκεί, για σένα
Ένα γέλιο θα `μαι
Μια στιγμούλα θα `μαι
Κι ίσως να `μαι κάτι
Που να μοιάζει αγάπη
Θα `μαι εκεί για σένα
Δυο κορμιά σαν ένα
Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...
Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..
Μόνο για σένα.
|