Ελένη Ζάχαρη Δεν έχει σήμερα στάση στο χρόνο

Ελένη Ζάχαρη
24 Ιουνίου
Δεν έχει σήμερα στάση στο χρόνο
μονάχα βιαστικά περάσματα
από σκέψεις, εικόνες και πεθυμιές
Οριζόντιο μου μοιάζει
τούτο το Καλοκαίρι να διαπερνά
τις μέρες και τις νύχτες
με οράματα και απειλές Βόρειων Δεσμών
Αυτή η απρόσκλητη ακολουθεία του Κύκνου
μέσα στο πεδίο ορισμού του Σείριου
έδιωξε παιδιά με χαμόγελα
που 'γίναν δάκρυα απελπισίας
Γι' αυτό συννεφιάζει κι όλο βρέχει
είναι τα προσφυγάκια τ' ουρανού
Ιούνιος και πάει να γείρει για φευγιό
πότε ήρθε κι ετοιμάζει αναχώρηση
Πάλι μαζέψαμε πληγές και πίκρες
έτσι που και το λίγο της χαράς κρυμμένο
Διάχυτη η απογοήτευση, ο θυμός, η οργή
πια δεν κρύβεται μπροστά στο κάλπικο
Τόσο ψέμα
Τόση ανάγκη να κοροϊδέψει κανείς
Τόσο μεγάλη η αποστασία
Τόσο ύπουλο το καλοκαίρι
Στους δρόμους παλιάτσοι περιφέρονται
ντυμένοι κουρέλια ιδεών κι αισθημάτων
Σε κάτι γωνιές μόνο κρύβεται το τραγικό
ξεπουλώντας τη μοίρα του
Ώρα να φεύγουμε
Μήτε καιρός για αινίγματα, μήτε αναλήψεις
μήτε Ερινύες να σου πουν πως και ο Ήλιος....
Αυτό το Καλοκαίρι μας ξεγέλασε
με ύπουλα δώρα της φωτιάς και οι παρέες
των παιδιών σκορπίστηκαν όπως η άμμος
Θα μας μείνουν πάντως οι ζωγραφιές των
κοχυλιών...
Ε*
©Λένη.......

Ελένη Ζάχαρη, Μισό λεπτό σιγής ...

Μισό λεπτό σιγής 

για τα χαμένα χρόνια 

ή τα καμένα όνειρα

εδώ μιλούν πια 

γλώσσα ακατανόητη 

μπορεί κι ανόητη

μισό λεπτό σιγής 

για τις πουτάνες 

ή τις αγίες

για τους κυνηγούς ονείρων 

τους αυτόχειρες 

τους τρομοκράτες

εδώ μιλούν πια 

για εντολές Θεών της λήθης 

για παραβάτες της ζωής

Μισό λεπτό σιγής 

για τα δόντια 

που κροταλίζουν έννοιες 

και στάζουν αίμα

Περιμένω ανυπόμονα 

το πρωί, να δω 

το χρώμα του ήλιου

Κάποιος πρέπει 

να ντραπεί 

για όλα αυτά

Μισό λεπτό σιγής 

για την αδιαφορία...

Ε* 

©Λένη.....

Ελένη Ζάχαρη
9/6/2014 · 

Ελένη Ζάχαρη- βαθιά ύπνωση αφήνουμε τα τέρατα ...

Ελένη Ζάχαρη


4/6/2014 ·

βαθιά ύπνωση αφήνουμε τα τέρατα στον

πολλαπλασιασμό τους με ταχύτητες απίθανες

Ματώνει η άσφαλτος, ματώνουν τα χέρια μας

κάποιοι κρατούν υποκόπανους και χτυπάνε

θρηνούν οι μέρες μου το δάκρυ που λησμονάμε

Σηκώνω δυο σημαίες, μια κόκκινη του Αγώνα

μια γαλανόλευκη της αδελφοσύνης όλοι τυφλοί

Μεγαλύνω την υπόσταση μου ως άνθρωπος

και πάλι μόνη στέκω μπροστά στα θηρία του χθες

Καλώ με τα χέρια απλωμένα, στις καλημέρες

να γράψουμε Εμπρός! πεντάμονη στο τίποτα

Μόνο ο θρήνος τ' ουρανού για τα σφαγεία που

μένουν λεύτερα να συνεχίσουν το ένδοξο έργο

Νικητές νικημένοι με το κεφάλι κάτω... Γιατί;;

Θρηνούν οι μέρες μου για την αδυναμία της ψυχής....

Ε*.

©Λένη....

Ελένη Ζάχαρη

Ελένη Ζάχαρη
20/5/2014 ·

Ο τόπος 

μια ανυπέρβλητη παρουσία 

από μνήμες 

ολοένα ταξιδεύει 

στις σιωπές 

στις κραυγές 

συνοδοιπόρων που χάθηκαν 

σ' άλλες ιδέες 

σ' άλλα νοήματα 

Έγιναν πρωινές νεφέλες 

έρχονται 

σαν μάθημα ιστορίας 

πάνω απ' τα γύρω βουνά 

να θυμίσουν 

πόσο εύκολα 

χάνονται τα πρόσωπα 

ή πέφτουν οι μάσκες 

Το καλοκαίρι του Υμηττού 

γεμίζει νότες 

κι η Αθήνα 

αλλοτινή Θεά 

εκτρωματική πια 

στέκει παραβιασμένη 

με τ' άλλα γύρω της βουνά 

να θρηνεί 

τις μεγάλες εγκαταλείψεις 

Αποχή απ' το άστυ 

και Τείχη να φτάσει 

η οιμωγή ως το Λιμάνι 

πια δεν υπάρχουν 

Σκοτώσαμε τις άμυνες 

χάριν μιας κάποιας 

- άραγε ποιας; - 

ελευθερίας. 

Τώρα 

χαμένοι 'κείνοι 

που αγαπήσαμε 

άλλοι νεκροί, 

άλλοι ζωντανοί νεκροί, 

μας αφήνουν χώρο 

στο απόλυτο της μοναξιάς μας. 

Ε* 

©Λένη......

Ελένη Ζάχαρη

Ανάποδα μετράω τον ουρανό απόψε• κάθε πέντε οργιές γράφω κι ένα ποίημα δίχως τέλος • στο έχω ξαναπεί, θα τρυπάω το σύννεφο για να στάζει μελάνι.

Ε*

©Λένη..

Ελένη Ζάχαρη με ταγκ για τη  Vennis Mak


14 Μαΐου 2014 · 

Ελένη Ζάχαρη Μύθοι και Λίθοι/ Λήθη...

Ελένη Ζάχαρη


8/5/2014 ·

Μύθοι και Λίθοι/ Λήθη...

κάτω απ' το αίμα της Πανσελήνου

Ποια οχλοβοή κλείνει τ' αυτιά των άστρων

κι όλες οι ευχές σκορπίζονται άηχα

σε στάχυα διχασμένα και διψασμένα

να καμπυλώνουν ισότιμα την ερημιά

Ανεβαίνω στην κορφή σκονισμένων ιχνών

δικάζω τη μεροληψία της σιωπής

λέω να πέσω στο κενό, πέτρα ομιλούσα

κι ύστερα πάλι επιστρέφω, αλλότρια λάμψη

Δεκατρείς φορές με συνέπεια υπηρετώ

θητεία ιεροπρεπή άνεϋ όρων ή ενστάσεων

τώρα εις χείρας σου παρατίθημι λογισμούς

βαδίζω με τα ά- λογα, ένδυμα επίσημο ηλίου

Στο παρα ένα του χαμού ακριβοδίκαια

με μοιράζουν στα δυο, με καλούν Ιππολύτη

βάπτισμα άδικο, γελάνε αδέξια οι μνήμες

ακόμα και σ' αυτό άγριο ξέσπασμα χαράς

Ε*

©Λένη...

Ελένη Ζάχαρη

Ελένη Ζάχαρη


24/4/2014 ·

Σώπασαν, πήραν τη σοκολάτα και το κονιάκ

Ξάπλωσαν στον φαρδύ καναπέ με την κουβέρτα

κι έτσι αμίλητοι μετρούσαν τις σταγόνες της βροχής

μαζί με τον εγωισμό τους που τους κρατούσε μακριά

Ο Έρωτας περίμενε για λίγο

οι αναίτιοι καυγάδες είχαν γίνει ο καμβας της ημέρας

μέχρι που έτριψε τα μάτια του!

Αυτοί οι δυο διάβαζαν, όπως παλιά, και φιλιόντουσαν!

Επιτέλους....ξανασκέφτηκε! Βαρέθηκα να περιμένω!

Έπρεπε κάτι να κάνω κι εγώ!

©Λένη......

Ελένη Ζάχαρη

Ελένη Ζάχαρη
21/4/2014 ·

Θαυμάζω τις λέξεις που γίνονται

οι ακριβότεροι σύμμαχοί σου

έτσι που ανοίγεσαι σαν ζεστό

καρβελι ψωμί και μοιράζεσαι

σαν αλήθεια δίχως φόβο και πάθος.

Το μόνο που μαθαίνω είναι η ανάσα

πίσω απ' τις οργισμένες λέξεις

τον αφανή πόνο για όνειρα ξεθωριασμένα

με κάτι χαρακιές από πάνω

ως κάτω, τη γραμμη του Ορίζοντος

Δεν ξέρω αν βλέπεις κόκκινα γράμματα

ή ελπίδες στο βάθος των λιβαδιών

Δε μας τελειώσαν οι ευχές ούτε καν

οι μικροί ή μεγάλοι πόλεμοι των αδίκων

Σε περιμένω, σ' ένα ποτάμι γάργαρο

να σου χαρίσω ένα φιλί αναστάσιμο

κι ένα κόκκινο λουλούδι να σημαίνει

πόση πίστη έχω στη δική σου Επανάσταση....

Ε*

©Λένη....

......εξαιρετικά αφιερωμένο....

Ελένη Ζάχαρη Καλή Ανάσταση......εκεί....

Ελένη Ζάχαρη
18/4/2014 ·

Τούτη την Άνοιξη σε καρτερούσα 

μέσα στις καμπάνες της θλίψης 

στις ραγισμένες ώρες εγκατάλειψης 

Τούτη την Άνοιξη σε περίμενα 

να νικήσουμε το χρόνο 

στην έκπληξη της Ανάστασης 

στο παρόν που γίνεται αεί 

ζητώντας μια από πριν δικαίωση 

Τούτη την Άνοιξη έγινα μικρή ικεσία 

στα βρεγμένα μάτια σου 

υπόσχεση κι ανταμοιβή δακρύων 

μέσα σε απέραντη ιεροπρεπή σιωπή 

αδυνατώντας ν' αρθρώσω 

λέξη ματωμένη ή πονεμένη 

Τούτη την Άνοιξη μεταμορφώθηκα 

σ' ό,τι είμαι κι αρνήθηκες 

προσδοκώντας την αλλοίωση 

μέσα απ' το Πάθος για το λάθος 

Τούτη την Άνοιξη ετελεύτησαν 

τα λόγια κι οι πίκρες των αντιδικιών 

μας πήραν τα χρόνια 

που δεν καταργήσαμε πάνω στο Ξύλο 

τώρα βαδίζουμε αμίλητοι κι άκαμπτοι 

συντριμμένοι κι αθώοι 

ζητιανεύοντας μια ιδέα Φωτός...

Ε* 

©Λένη....

Καλή Ανάσταση......εκεί....

Ελένη Ζάχαρη Ήθελα να λησμονήσω να σ' αγαπώ..

Ελένη Ζάχαρη

18/3/2014 ·

Ήθελα να λησμονήσω να σ' αγαπώ 

μα εσύ επίμονη παρουσία στο χρόνο 

Σκορπιζόμουν στις ερήμους χρόνος 

και μαζευόμουν στα χέρια σου άμμος 

Διάττων αστέρας βαφτίστηκα 

κι έπεφτα άγριος κεραυνός στις θύμησες 

Μ' εγκλωβίζουν οι λίμνες των ματιών σου 

ακέραιη μεταξύ έως πότε και γένοιτο 

Λαθραία υπάρχεις, υπάρχω, υπάρχουμε 

κάτω από άγρυπνα μάτια εωσφόρου ουρανού 

ανεκτίμητα μόνοι, ανένδοτοι γελάμε πικρά 

στη ροή μια περιδίνηση ανέμων 

Ακόμη μ' εγκλωβίζουν τα μάτια σου 

κι αφήνομαι..... 

Ε* 

©Λένη...

Ελένη Ζάχαρη Ξέρεις τι με τρομάζει περισσότερο;

Ελένη Ζάχαρη
24/01/2014
Ξέρεις τι με τρομάζει περισσότερο;
Που οι άνθρωποι γύρω μου έπαψαν να βλέπουν το Θάνατο ως μυστήριο, όπως και τη Ζωή.

 Που πια κοιτούν τους πεθαμένους αδιάφορα και ανατριχιάζουν μόνο στην ιδέα να ήταν οι ίδιοι στη θέση τους. Ούτε η Ζωή τους νοιάζει αφού περνάνε από δίπλα της όταν σέρνεται άστεγη και νηστική και τρέμουν μήπως τους ακουμπήσει με τα βρώμικα χέρια και τα βρώμικα ρούχα, μην τους μιλήσει μ' αυτή την ανάσα που μυρίζει αφαγία....
Μέχρι πρότινος τα παγκάκια τα είχαν καταλάβει οι μετανάστες, τώρα κι αυτοί οι ενοχλητικοί άστεγοι... Κάποιος νόμος θα έπρεπε να εφευρεθεί για να μένουν άδεια κι απολυμασμένα, σαν αίθουσες χειρουργείου...
Θυμήθηκα προχθές το ξημέρωμα που διάβαζα για το Φαρμακονήσι τις περιπέτειες αυτού του λαού στα νεότερα και σύγρονα χρόνια... Θυμήθηκα όμως και κάτι απ' την εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας... Την Πολιορκία της Σάμου από τους Αθηναίους και τον τρόπο που κατέλαβαν και τιμώρησαν οι Αθηναίοι τους Σάμιους αλλά και την αξέχαστη στους αιώνες άλωση της Μήλου, με την διαβόητη διατύπωση της Θεωρίας του Δικαίου της Πυγμής..... Μάλιστα....ο ισχυρός έχει δίκιο και το επιβάλλει δια της βίας... πράγμα που σημαίνει καταλύοντας κάθε τι που καταδεικνύει την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής....
Μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Μικρασιάτες Πρόσφυγες; Οι Τούρκοι απ' τη μια έσφαζαν για.....εκκαθάριση - ισχυροί της υπόθεσης- και οι Σύμμαχοι απ' την άλλη, για να τηρήσουν ουδέτερη στάση.... Για δες κάτι πράγματα!!! Έτσι και στο τέλος της Κατοχής! Οι Γερμανοί σκότωναν αντιστασιακούς - κατά προτίμηση αριστερούς - και οι Ταγματασφαλίτες επίσης κυνηγούσαν τους επικίνδυνους για το Έθνος "εαμοβούλγαρους" Κομμουνιστάς!! Μέχρι που φτάσαμε επισήμως και στον Εμφύλιο, αλληλοσκοτωθήκαμε, τραβήξαμε του Χριστού τα Πάθη κι είπαμε να το παίξουμε μετά από τόσα χρόνια " μυαλωμένοι" Δημοκράτες απ' όλες τις παρατάξεις!!! Τόσο που μάθαμε στη Δημοκρατία ώστε όλα τα απωθημένα μας και τα παραλειπόμενα της ιστορίας τα ξεσπάσαμε και τα ξεσπάμε, λόγω πατριωτισμού, στους μελαμψούς που.....κατέλαβαν ξαφνικά κι απροειδοποίητα τη χώρα μας!!! Ναι!!! Δεν γνωρίζαμε! Ήρθαν!!! Οι κακοί, οι κλέφτες, κλπ...
Και για να τους ξεφορτωθούμε είπαμε να τους πνίξουμε....να γίνει η ζωή τους Κόλαση για να φύγουν....
Ξεχάσαμε πως η Ζωή κι ο Θάνατος είναι ιερά απαραβίαστα...
Ε*
©Λένη...

Ελένη Ζάχαρη Μπορείς να δακρύζεις για μια μικρή γάτα

Ελένη Ζάχαρη

Μπορείς να δακρύζεις για μια μικρή γάτα 

που τρίβεται στα πόδια σου 

ή να περιπλανιέται σαστισμένο το βλέμμα σου 

ψάχνοντας το πουλί 

που κελαηδάει καθώς γράφεις 

Μπορείς να μιλάς για ανθρώπους 

με την αδιαφορία που μιλάς για το ξεχασμένο φαγητό 

κι άλλοτε να καίγεσαι σαν να έχεις πυρετό 

μόνο γιατί ανακάλυψες σε μια λέξη 

το μυστικό της απλότητάς τους 

κάποτε κάποτε οργίζεσαι 

και με φλεγόμενα μάτια καταφάσκεις την Τέχνη 

ή απορρίπτεις την υπεροψία 

με την ενθύμηση του τάφου του Ποιητή 

ή ενός ολόλευκου βότσαλου 

που υμνήθηκε με λιτότητα 

Μπορείς να σφάζεσαι από πόνο 

και να γίνεσαι ένα μικρό παιδί απροστάτευτο 

και την ίδια στιγμή 

να υψώνεσαι μέγας δίνοντας του Λόγου δικαίωση 

Κι είμαι εγώ που σε παρατηρώ...από μακριά 

κι αγαπώ κάθε σου κίνηση, 

κάθε ματιά κάθε οργή και λύπη 

Περιμένω....ίσως μια του Χρόνου χάρη 

συγχώρεση και αποδοχή... 

Να σου χαρίσω την αγάπη μου....

Ε*

©Λένη

 14/01/2014 ·

...κι όπου παραμονεύει ... Ελένη Ζάχαρη

...κι όπου παραμονεύει και γυρνάει μυρίζοντας
την ανάσα εκείνου, του ερωτευμένου, θρηνώντας
να παλεύει με την πληγή και το αίμα
εκεί στέκεται περιμένοντας την ήττα, τι ισοδύναμοι
προαιώνια σκίζουν ψυχές και σάρκες στο άκουσμά τους
Μήτε λογιάζουν αν τρυπιέται αετός μήτε άρχοντας
μόνο στήνουν χορό πάνω στο βαχ του λογισμού
που τρέμει, αναντρανίζεται κι η σκέψη δε νογάει
παρά πώς αγαπημένο χέρι θα κρατήσει
κι ύστερα ας κατέβει πέντε πέντε του Άδη τα σκαλιά...
Ε*
©Λένη... 

 Ελένη Ζάχαρη