Σιγά τα ωά!
Λες και ένας χρόνος παραπάνω θα με πτοήσει!
Μόνο που λήγει το δίπλωμα οδήγησης..Φτού έξοδα.
Καλημέρα στα 65 μου!
Σου το υπόσχομαι πως όλα θα γίνουν όπως πρώτα.
Μόλις κολλήσω το μαγικό μου το ραβδί.
Θυμάσαι;
Το κράταγα εκείνη την βραδιά...που περπατούσαμε χέρι με χέρι.
Μου έδειχνες ένα χαρτάκι πεταμένο...κι εγώ τόκανα αμέσως μαργαρίτα.
Ενα αστέρι που τρεμόσβηνε...κι εγώ με λάμψη πενταπλή
τόβαζα στα μαλλιά σου.
Ελεγες "τόση μας γύρω ερημιά" και μ ένα τσαφ,
ο δρόμος γέμιζε με γέλια...πάνω σε πρόσωπα που μας χαιρέταγαν.
"Ακου", σου είχα πει, "κάτι μας λένε τα φουρτουνιασμένα τα κλαδιά".
Μα εσύ χαιρόσουν τόσο με τα μαγικά μου...που έκλεισα κι εγώ τ αυτιά.
Και αλλάζαμε μορφή στο κάθε τι, που άσχημο μας φάνταζε.
Τα κουρέλια...σε νέες φορεσιές.
Της προσμονής το κλάμα...σ΄αγκάλιασμα συνάντησης.
Το αρρωστημένο γκρίζο...σε κόκκινο φλογάτο.
Την αδιάλεχτη μοναξιά...σε χτύπημα στην πόρτα.
"Ακου", μου είπες, "κάτι φωνάζουν τα κλαδιά".
Μα πρίν αφουγκραστώ.
Κύκλο μας γύρω... οι αποξηραμένοι ηθικολόγοι.
Και σπάσαν το ραβδί στο γόνατο.
