κοιλοπονούν οι λέξεις ανυπόμονα
να σπάσουν βίαια το φράγμα
μη και προλάβουνε τα επερχόμενα
και επουλώσουμε το τραύμα....
αδειάζω ψυχή μου το έρμα
σκουπίδια ονείρατα σαπισμένα
τώρα στου ΄ήλιου το γέρμα
να ξαλαφρώσω γυρεύω στην πένα.
σκοτάδι ξεχείλισε και τυλίγει την πόλη
άπνοια χαράς και λειψά τα χαμόγελα
περπατάς και σε χαιρετάνε λογής χαχόλοι
ανοίγεις το βήμα να ξεμακρύνεις τα μάλα.
Σφαδάζω, πνιγμένος ουρλιάζω, αντιστέκομαι
στην όποια επιμονή της εξουσίας και εμμονή
και στα καρφιά τα σκουριασμένα αντιπαρέρχομαι
μα με κρατά η όποια διαφυγής επιλογή.....
ενοχικά τα χρόνια που διανύουμε
μα ενοχικός ο χρόνος ...
ενοχικές οι απολαύσεις που όσο το φως της αστραπής κρατάνε
ολίσθημα ακέραιο μια ένοχη στιγμή...
μα σε ενοχικούς χρόνους ακέραιους,
κομματιαστήκαμε, ακρωτηριαστήκαμε, κι'αρμενίζουμε
καταμεσίς των ενοχών, περιφερόμενοι ασκόπως.
ανασκουμπωμένοι κρύβουμε την ενοχή
σκότος και φως που όρμηξε να μας φιλήσει'
και 'μεις ενοχικά τσουλάμε το χρόνο που τυχαία συναντήσαμε...
