Στέλλα Δούμου - Γραφάκου, H απείθεια της νύχτας...

Στέλλα Δούμου
2 Απριλίου

H απείθεια της νύχτας να βγάλει απ τον πάγο το φεγγάρι 

δεν τάραξε τους περιπατητές

λαμποκόπησαν χείλη στα εμβαδά των γκρεμών.

άγρια μύρισαν λεβάντα

οι φλέβες

κι η όραση διαλύθηκε άχρηστη.

Aν θες να ξέρεις

η ιθαγένεια του Απριλίου

χαρίζει στους σεληνοδίαιτους

κρυστάλλινα εντόσθια.

Υπέροχη παρενέργεια!

Στέλλα Δούμου - Γραφάκου, Ακεψιμά κι Αειθαλά , Μέλισσες σφουγγαρίζουν τις κοιλάδες

Στέλλα Δούμου
31 Μαρτίου στις 12:36 μ.μ.


[...] Α,είναι η αρμονία που τινάζει χρυσόμυγες κι επικουρούνται οι ποιητές.
Μέσα στη φόδρα τους λάμπουν ευαγγελισμοί.

Στέλλα Δούμου - Γραφάκου, Ώστε κοιμήθηκες στη στάχτη και ξύπνησες καρπός?

Στέλλα Δούμου
24 Μαρτίου
Ώστε κοιμήθηκες στη στάχτη και ξύπνησες καρπός?
Μη μου το λες!
Αδάμ είπαμε σε λένε?
Δεν έρχεσαι στην παρέα μας? Παίζουμε ‘’Φιδάκι’’.
Εγώ, ο Φίδης και κάτι νάνοι.
Με λένε Εύα.
Τους έπιασαν τρεις μέρες αργότερα.
(Τους τρεις δηλαδή, Οι νάνοι πρόφτασαν κι έγιναν καπνός.)
Για λαθρεμπόριο μήλων και άλλων εδώδιμων
όσο και αποικιακών.
Τιμωρήθηκαν με την εσχάτη των ποινών.
Με Πτώση.
Η Εύα ντι Χέβεν με πτώση της μήτρας
Ο Φίδης Γκαστόν με πτώση των άκρων
Και ο Αδάμ μπεν Αδωνάι με πτώση του αμφιβληστροειδούς.
Εκτοτε κοιμούνται μαζί και ο ένας τρώει τις σάρκες του άλλου.
Οι μηλιές σάπισαν όλες από μαρασμό.
Οσοι επωφελήθηκαν, επωφελήθηκαν.
Οι υπόλοιποι συνέχισαν την ζωή τους ανίδεοι.
(Οι νάνοι ακούστηκε πως δραστηριοποιήθηκαν
στο λαθρεμπόριο διαμαντιών, έχοντας για βιτρίνα μια άχρηστη βεζυροπούλα.)

Στέλλα Δούμου, Μονόλογοι της Ερμίνας Ντ’ Eπέστροφα

Στέλλα Δούμου , Μονόλογοι της Ερμίνας Ντ’ Eπέστροφα
Oct29 by stelladou

Photo: Alexandra Nedzvetckaya

Το ‘χεις άραγε συλλογιστεί μικρό αγριοπερίστερο
πώς ξοδεύεται τόσος ουρανός στο πέταγμά σου;

Το ‘χεις άραγε συλλογιστεί μύρτιλο σύννεφο,
πως το ανυπεράσπιστο κλαδάκι της γαζίας,
τρέμει όταν δακρύζεις;

Το ‘χεις άραγε συλλογιστεί ενδόμυχη γύρη λιακάδας,
πως στις μικρές αγκαλιές των λουλουδιών,
σου κρύψανε το σώμα;

Το ‘χεις άραγε συλλογιστεί εκμαγείε Ενεστώτα,
πως υπέροχα, κόβεσαι μες στην λεπίδα των εξαφανίσεων;

Μελάνια τρέχουν.

http://doumoustella.wordpress.com/2013

Στέλλα Δούμου, Μικρή φωλιά περιθωρίου

Στέλλα Δούμου, Μικρή φωλιά περιθωρίου 

Oct23 by stelladou

(Ανδρας στο Γηροκομείο)

Μια λαμαρίνα νύχτας

έκοψε το λαιμό αυτού του μοναχικού άνδρα.

Ιώδια βροχής

θαρρώ πως χειροτέρεψαν τα πράγματα.

Από τον κομμένο του λαιμό

έτρεχε πολύ φεγγάρι

που είχε μέσα του διαπυηθεί

τόσα ψεύτικα χρόνια

σ’ αυτή τη μικρή φωλιά περιθωρίου.

.

.

Καμιά φορά έπλεκε

δαντέλες αρχαιότητας,

το καταλάβαινα από τον τρόπο

που τα μάτια του γίνονταν

δυο μωβ πεταλούδες.

Είχε ξεχάσει πια και να μιλάει ανθρώπινα.

Πότε-πότε του διάβαζα ποιήματα.

Όχι πως ένιωθε.

Ετσι.

”Ράψε με μέσα στον θάνατο σ’ ένα ποίημα”

μου είπε την τελευταία φορά.

Μα, νόμισα πως δεν το εννοούσε.

.

http://doumoustella.wordpress.com/2013/