Πόπη Τρεμούλη
14 Ιανουαρίου
Σταλαχτίτες, καρφωμένοι αμετακίνητα στο υστέρημα του χρόνου, οι παγιωμένες αποφάσεις σου αυτομόλησαν στην επικράτεια της αναίρεσης, μάταια, προσπαθώντας ν’ ανασυνθέσουν αξίες. Ευπλόκαμες συγκινήσεις ξεπαγώνουν στο καυτό χνώτο σου – μια ανάσταση δίχως ψυχή, ασυνείδητη, ανάλγητη στο γόο της σιωπής σου.
Τίποτα δεν απαλύνει την κραυγή της πτώσης στη διάρκεια της ανίας, τίποτα δεν θεραπεύει τον έκπτωτο αποχωρισμό των φτερών της νόησης, καμιά αποδοχή δεν επαρκεί για την αποκομιδή του κορνιαχτού στην χοάνη του πεπρωμένου.
Προχώρησες λίγο πιο βαθιά στον λαβύρινθο, δίχως να συναντήσεις την Αριάδνη, και η επιστροφή μηνάει άρνηση στο ρίσκο σου.
Ψήλωσε τη θωριά σου και συνέχιζε να σπάζεις τους σταλαχτίτες ώσπου η σάρκα σου να λιώσει στα δάχτυλα, να τριφτούν σκόνη τα οστά σου κι άσε τη δύναμη της απόγνωσης να συνεχίσει το άσκοπο ξεκάρφωμα της ειμαρμένης, χωρίς προσμονή, μόνο και μόνο για να γευτείς την ήττα, ν’αδειάσεις ως τον πάτο τη ζωή σου.
Δική σου είναι.
Alter Ego
