"Ανάσα από πηλό" μυθιστόρημα του Γιώργου Δουατζή

Ανάσα από πηλό, μυθιστόρημα, Γιώργος Δουατζής, εκδόσεις Πάπυρος 2015 (από το Vakxikon.gr), του Απόστολου Μπενάτση, τ.καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα καινούριο βιβλίο του Γιώργου Δουατζή, είτε ποίηση είτε μυθιστόρημα, αποτελεί για μένα μια ευχάριστη έκπληξη. Το ίδιο ισχύει και για το μυθιστόρημά του Ανάσα από πηλό, το οποίο αποτελεί μια νέα πρόταση στο χώρο του μυθιστορήματος.

Διαβάζοντας κανείς το νέο έργο του Γιώργου Δουατζή Ανάσα από πηλό βρίσκεται μπροστά σε χαρακτηριστικές αντιθέσεις. Η ζωή και ο θάνατος, η πληρότητα και η στέρηση, τα πάθη και η υπέρβασή τους αποτελούν μερικές απ’ αυτές. Ασφαλώς όλα αυτά αποτελούν ένα εύφορο έδαφος για να ασχοληθεί ένας σημειωτικός.

Στην αρχική σκηνή περιγράφεται ο θάνατος του πατέρα του Κώστα Μοίρα, πρωταγωνιστή του έργου. Πρόκειται ασφαλώς για μια μετάβαση από την οικογενειακή πληρότητα στην συναισθηματική στέρηση. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και μια διαδικασία μύησης στη ζωή και ένταξης του ήρωα στον κόσμο των μεγάλων. Μέσα από υπόγειες συζεύξεις και συναρτήσεις ο θάνατος υπερβαίνεται και η προσωπική πληρότητα καθιστούν τον Μοίρα ικανό να συνεχίσει τη ζωή του. Πρόκειται θα λέγαμε για μια δοκιμασία χαρακτηρισμού, όπου ο ήρωας αναδεικνύεται ικανός να αντιμετωπίσει τις μεταγενέστερες προκλήσεις της ζωής.

Από την άλλη μεριά προβάλλει ένα πλήθος οπτικών που φωτίζουν από διαφορετικές γωνίες τα δρώντα πρόσωπα του κειμένου. Αν προσέξουμε την Ελένη θα διαπιστώσουμε τους πολλαπλούς της μετασχηματισμούς. Αρχικά είναι η κόρη του Καρτάλου που βρίσκεται κάτω από μια οικογενειακή πίεση. Στη συνέχεια θα μεταβληθεί σε μια εξαιρετική σύντροφο του ήρωα που με την δράση της τον αναδεικνύει σε εξέχουσα καλλιτεχνική μορφή στο χώρο των πλαστικών τεχνών. Στο τέλος, όμως, θα εμφανιστεί ως ένα πλάσμα που κινδυνεύει και χρειάζεται τη συμπαράσταση του Μοίρα για να υπερβεί τον κίνδυνο του θανάτου. Απ' αυτή την άποψη οι μετασχηματισμοί θα θεωρηθούν ως δρόμοι που οδηγούν από τη μια κατάσταση στην άλλη και συντελούν και στον μετασχηματισμό της ψυχικής διάθεσης του αναγνώστη, ο οποίος βλέπει τα γεγονότα κάθε φορά, από άλλη σκοπιά. Υπάρχει ακόμη στο κείμενο ένας θυμικός μετασχηματισμός που προκαλείται από τη σύγκρουση του πατέρα της Ελένης με τη μητέρα της. Σ' αυτή τη φάση της ακολουθίας πάθους οι ήρωες δεν έχουν τίποτε να ανταλλάξουν παρά σημεία σκληρότητας και αδιαφορίας καθώς και θυμικές χειραγωγήσεις.

Σπουδαία είναι και η χρήση του χρόνου. Ο χρόνος κινείται μπρος-πίσω συνδέοντας το παρόν και το παρελθόν των ηρώων και επιτρέπει στο συγγραφέα να τονίζει τα γεγονότα που θεωρεί σημαντικά. Ο τρόπος αυτός γραφής καθιστά το κείμενο εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Σκόπιμο είναι να τονιστεί η λειτουργία της τυχαιότητας σ΄ αυτό το έργο. Ο Δουατζής αναδεικνύει σε βασικό στοιχείο της μυθιστορίας του την αρκετά πρόσφατη ιδέα της τυχαιότητας, σε αντίθεση με το παλιότερο μυθιστόρημα όπου τα γεγονότα είχαν μια συνεχή διαδοχή, όπου το ένα πυροδοτούσε το άλλο. Η αποκοπή του από αυτή την τάση και η αποδοχή μιας καταιγιστικής τυχαιότητας, όπως είναι ο σεισμός, έχει άμεση σχέση με τη διαδικασία διαφοροποίησης των ηρώων, που έχουν πια να αντιμετωπίσουν καινούργιες καταστάσεις και να τις υπερβούν και κυρίως να περάσουν από τον κίνδυνο του θανάτου σε μια νέα ολοκληρωμένη ζωή με την απόκτηση ενός παιδιού.

Θα θέλαμε, τέλος, να μείνουμε σε τρία δρώντα πρόσωπα που είναι φίλοι του πρωταγωνιστή, συμμετέχουν στη δράση και κυρίως σχολιάζουν τα γεγονότα και μιλούν για σύγχρονες καταστάσεις. Λειτουργούν θα λέγαμε ως ο χορός της αρχαίας τραγωδίας που ως θεατής παρακολουθεί το "θέαμα" και ερμηνεύει τη σημασία του, είτε για δικό του λογαριασμό είτε, συχνότερα, για το αναγνωστικό κοινό. 0 λόγος τους μπορεί να αναλυθεί ως λόγος της πειθούς, ο οποίος σκοπό έχει να καταστήσει τους ήρωες ενεργούς, αλλά και να κάνει το κοινό να αποκτήσει μια συγκεκριμένη εικόνα της δικής του ταυτότητας.

Ο Δουατζής με τη συνύπαρξη των αντιθέτων, τους συνεχείς μετασχηματισμούς των ηρώων, την εναλλαγή των οπτικών γωνιών, τη χρήση της τυχαιότητας και το συνεχές πέρασμα από το παρελθόν στο παρόν, δημιουργεί ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα όπου οι ήρωες μετατρέπονται σε σύμβολα της καθημερινής εμπειρίας και της υψηλής τέχνης. Γνωρίζει πολύ καλά την ψυχολογία των ηρώων και την αναδεικνύει σε όλες τις περιπτώσεις. Η αντιπαράθεση δε ζωής-θανάτου δίνει στο κείμενο μια διάσταση αρχετυπική. Και αυτό, νομίζω, πως είναι το επίτευγμά του.
Πηγή : Γιώργος Δουατζής 27 Οκτωβρίου ·


Ο Κ.ΜΑΡΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΠΗΛΟ" ΣΤΟ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η δημιουργία και η καταστροφή, ο έρωτας και ο θάνατος, το παρελθόν και η λήθη, η ενοχή και η κάθαρση, τα σκοτεινά μυστικά και η αποκάλυψη, η δίψα και ο κορεσμός, η δόξα και το καταστροφικό χρήμα, το μοιραίο και το οριστικό, αναδύονται από τις σελίδες του νέου μυθιστορήματος του Γιώργου Δουατζή “Ανάσα από πηλό” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πάπυρος, με προμετωπίδα το προκλητικό ρηθέν του Μισέλ Φουκώ “Όποιος έχει πεποιθήσεις είναι ηλίθιος”.

Ο γνωστός δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας, συνεχίζει την πορεία του στα γράμματα με το εικοστό δεύτερο βιβλίο του, που είναι μια απολαυστική ιστορία για το προαιώνιο θέμα της σχέσης ανάμεσα στον άνδρα και στη γυναίκα, για τα οικογενειακά βιώματα, για τη δύναμη της τέχνης, για τον ανταγωνιστικό χώρο των εικαστικών, για τη δύναμη της φιλίας, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων.

Ο γλύπτης Κώστας Μοίρας εργάζεται στην αφάνεια αποφεύγοντας κάθε επαφή με τον κόσμο της αγοράς της τέχνης, παραμένοντας πιστός σε αξίες και ιδανικά . Η Ελένη, μια νέα γυναίκα , ιστορικός της τέχνης, ζει φορτωμένη με ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν. Τους ενώνει ο έρωτας για την τέχνη και τη ζωή, αλλά τους χωρίζουν καταστάσεις.

Ο συγγραφέας αρχίζει με τον πενηντάχρονο ήρωά του να ανοίγει ένα πολυκαιρισμένο μπλόκ και να διαβάζει όσα είχε γράψει χρόνια πριν για το θάνατο του όμορφου, σκληρού, αγαπημένου του πατέρα, που πέθανε μόλις στα τριάντα ένα χρόνια του…

“Ε, λοιπόν, εγώ στο σπίτι δεν έκλαψα. Το έκαναν όμως για λογαριασμό μου, σαν παράσταση σε αρχαίο δράμα, οι μοιρολάτρες του νησιού, διατηρώντας τα έθιμα κατά βάρβαρο τρόπο, στα παιδικά μου μάτια. Η μάνα μου έσπευσε να αλλάξει ρούχα, μαύρα έβαλε βεβαίως, ίσως για να μη διανοηθεί κάποιος ότι δεν πενθεί. Δεν έκλαψα λοιπόν, λες και γνώριζα ότι θα είχα όλον τον καιρό, όλες τις αιτίες να κλάψω, χρόνια αργότερα, για πολλές ακόμα απώλειες, για πολλές ακόμα συμφορές. Αλλά, προπάντων, εγώ ήμουν πάντα εκεί για να αντέξω, να αναλάβω ευθύνες.

“Θυμάμαι τώρα, τόσα χρόνια μετά, τις λέξεις-αναγγελία: Ο πατέρας πέθανε. Θυμάμαι την αποχαιρετιστήρια εικόνα του. Θυμάμαι τα μοιρολόγια που μου έσκισαν την καρδιά. Τη βιάση να οδηγηθώ στο κρεβάτι μου για ύπνο με τη μικρότερη αδελφή μου. Το μαύρο περιβραχιόνιο που μου έβαλαν για να διαλαλώ το πένθος μου. Τις φωνές, τα κλάματα, τις αναπάντητες ερωτήσεις προς τη μάνα μου: “Τι θα κάνεις τώρα, έρμη, με δύο ορφανά;” Τα ορφανά ήμουν εγώ και η αδελφή μου. Τις μυρωδιές θυμάμαι, κεριού, λιβανιού, σαπουνιού, αφού έπρεπε να είμαστε όλοι πεντακάθαροι στην κηδεία. Των λουλουδιών τις μυρωδιές θυμάμαι. Μου τις θύμιζαν για δεκαετίες αυτές των επιταφίων. Ναι, ακόμα θυμάμαι και βουρκώνω, καμιά φορά κλαίω με λυγμούς κιόλας, λες και έχω δάκρυα χρεωστούμενα, για ποιον άραγε και πότε και γιατί, αλλά τι σημασία έχει πια; Η απώλεια δεδομένη. Η πορεία καθορισμένη. Θυμάμαι το αίσθημα αποστροφής που είχα για όσα γινόταν. Προφανώς, δεν ήθελα να παραδοθώ στη θλίψη. Το θυμάμαι καλά αυτό. “Δεν θα λυγίσω” είπα. Θα μπορώ να λέω “δεν θα λυγίσω” και αύριο;”. (…).

“Ο Κώστας Μοίρας έκλεισε το μπλοκ με κινήσεις που πρόδιδαν σεβασμό, με μεγάλη προσοχή, σαν να κρατούσε το πιο εύθραυστο, το πολυτιμότερο κρύσταλλο του κόσμου. Αναστέναξε με βαθιά εκπνοή και έβαλε το μπλοκ στο κομοδίνο. Σε περιπτώσεις που δυσκολευόταν να πάρει σημαντικές αποφάσεις ή σε στιγμές συναισθηματικής έξαρσης, το καταφύγιο του ήταν η ανάγνωση αυτού του αποσπάσματος από τα χειρόγραφά του. Η ανάγνωση αυτή του γύριζε αρκετά χρόνια πίσω, τον πονούσε, αλλά του έδινε μια γλυκιά δύναμη”.

Το δεύτερο κεφάλαιο με την Ελένη:

“Ξαφνικά η γη άρχισε να τρέμει. Βουητό τρομακτικό ερχόταν από τα έγκατα της γης. Τριγμοί φοβεροί ακούγονταν, έτριξε όλο το οικοδόμημα, έτοιμο, λες, να λυγίσει. Ο σεισμός ήταν μεγάλος, με ασυνήθιστη διάρκεια και προφανώς με το επίκεντρο κοντά. Τους βρήκε στο εκθετήριο, να φωτογραφίζουν τα γλυπτά. Η Ελένη έβγαλε μια κραυγή τρόμου, έτρεξε ασυναίσθητα και κρύφτηκε στην αγκαλιά του Κώστα. Εκείνος, ψύχραιμος, την αγκάλιασε προστατευτικά και δεν κινήθηκε διόλου. Έμειναν έτσι για δευτερόλεπτα αγκαλιασμένοι στη μέση του εκθετηρίου. Ξαφνικά ο θόρυβος εντάθηκε από τη μαζική πτώση των γλυπτών στο πάτωμα. Τα έβλεπε να τρέμουν στα βάθρα τους και σε δευτερόλεπτα να πέφτουν σχεδόν ταυτόχρονα, με έναν θόρυβο που θα του έμενε στη μνήμη έως θανάτου, ως ο εφιαλτικότερος ήχος της ζωής του”. (…).

Ένα μυθιστόρημα – καταβύθιση στον ψυχισμό των ηρώων, που είναι και δικοί μας άνθρωποι.

Κώστας Μαρδάς, ΑΘΗΝΑ, ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή : Γιώργος Δουατζής 22 Νοεμβρίου ·

Γιώργος Δουατζής, Ανάσα από πηλό -κριτική από την Ιφιγένεια Σιαφάκα (δημοσιευμένη τις 15/12/2015 http://staxtes.com/2003/?p=7809 )

Εκδόσεις Πάπυρος 2015

Το μυθιστόρημα του Γιώργου Δουατζή «Ανάσα από πηλό» πραγματεύεται το κλασικό θέμα της ζωής και του θανάτου, χρησιμοποιώντας αυτήν τη φορά ως μοχλούς και φορείς τους το ζεύγος έρωτα-τέχνης. Ο κεντρικός ήρωας ασχολείται με τη γλυπτική, ενώ η κεντρική ηρωίδα με την ιστορία της τέχνης και την κριτική των έργων τέχνης. Τα ονόματά τους Κώστας και Ελένη σηματοδοτούν πολλαπλώς τη σχέση, τους διπλούς ρόλους που έκαστος υιοθετεί στο πλαίσιο αυτό αλλά και την «ιερότητα» του στόχου της μυθιστορηματικής τους εμπλοκής. Άξιο προσοχής είναι ότι ο Δουατζής συλλαμβάνει και χειρίζεται τα σημαίνοντα που ο ίδιος δημιουργεί σε όλο το μυθιστόρημα, χωρίς να παραλείπει να δημιουργεί κάθε φορά συνειρμούς στον αναγνώστη και να τα επανατοποθετεί σε νέο συγκείμενο: το χώμα, το νερό και η ανάσα διαχέονται νοηματικά στο βιβλίο, υποστηρίζοντας και τη δομή του, έως ότου να φθάσουμε στο τέλος κυριολεκτικά στη δυσοσμία του θανάτου, στην άπνοια αλλά και στην ανάσα της ζωής. Χαρακτηριστικά αναφέρεται: «Πρώτη του ύλη, το απλούστερο των υλικών, ο πηλός. Χώμα και νερό. Όπως έλεγε ο Κώστας, συμβόλιζαν γι’ αυτόν τη μάνα γη, που θρέφει τους ανθρώπους, και τον ουρανό, που στέλνει με τη βροχή ζωογόνο νερό και κάνει την ανθρωπότητα να ονειρεύεται. Το σκεπτόταν συχνά αυτό όταν δούλευε και ένιωθε μια ιδιαίτερη τρυφερότητα για τον πηλό, έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να υπάρχει και ο ίδιος, υλικά και πνευματικά. Ο πηλός ήταν το μέσο να επιβιώνει με τα κεραμικά του και παράλληλα να εκφράζει ως καλλιτέχνης τα βαθύτερα της ψυχής του, με τα γλυπτά του. Ο πηλός ήταν ο ίδιος ο εαυτός του».

Η αφήγηση είναι άλλοτε τριτοπρόσωπη, στο όνομα του παντογνώστη αφηγητή, και άλλοτε πρωτοπρόσωπη, είτε με τη μορφή εσωτερικού μονολόγου είτε διά μέσου στιχομυθίας στη φόρμα του θεατρικού διαλόγου. Ο αναγνώστης καλείται να παρακολουθήσει την υπόθεση όχι μόνον της δημιουργίας με πηλό αλλά και της λάσπης, όταν τα «υλικά» δεν μετουσιώνονται, όπως επίσης της «οξυγόνωσης» και της «στάχτης» των ηρώων: «Όλοι οι τοίχοι, όλα τα αντικείμενα που υπήρχαν στο εκθετήριο ήταν σκεπασμένα με σκόνη. Ο Κώστας σκέφτηκε πως αυτή η σκόνη, η σκόνη από τα δημιουργήματά του, είχε μπει στους πνεύμονες της Ελένης. Αυτή η σκόνη την έστελνε τόσο κοντά στο θάνατο», προς χρήσιν παραδείγματος.

Από την άλλη, το εύρημα του ξαφνικού σεισμού δρα δομικά στον τρόπο επεξεργασίας του χρόνου, έτσι ώστε τα συμβάντα να μην παρουσιάζονται ευθύγραμμα. Αντίθετα, δημιουργούνται δυο διαφορετικές χρονικές ακολουθίες, μία παροντική και μία παρελθοντική, όπου επιτρέπουν να αποκαλυφθούν σπονδυλωτά τόσο οι χαρακτήρες όσο και ο κόσμος που τους περιβάλλει σηματοδοτώντας την εξέλιξή τους, πάντα όμως σε σχέση με ένα ανατρεπτικό παρόν και με τις συνέπειές του. Η θέση αυτή προοικονομείται ήδη στο μότο του βιβλίου: Όποιος έχει πεποιθήσεις είναι ηλίθιος (Φουκώ). Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο αναγνώστης καλείται να παρακολουθήσει τους ήρωες, που βαδίζουν προς την αυτογνωσία και την αποδοχή της πραγματικότητάς τους, ύστερα από πολλαπλές προδοσίες, απωθήσεις και κούφιες συγκαλύψεις της προσωπικής τους αλήθειας – «Ένα μυστικό του πηλού για να μη σκάει είναι να τον αφήνεις να στεγνώνει σιγά-σιγά. Να μένει λίγο ξεσκέπαστος, χωρίς τις βρεγμένες λινάτσες, για να αναπνέει και να στεγνώνει σταδιακά, μέχρι να μείνει όλο το έργο ξεσκέπαστο, ανοιχτό στον αέρα. Σαν κάποιος να έρχεται από έναν άλλο κόσμο και πρέπει εσύ να του μαθαίνεις να παίρνει μικρές ανάσες στην αρχή, μέχρι τελικά να προσαρμοστεί και να μπορεί να παίρνει βαθιές αναπνοές. Αυτό δεν πετύχαινε πάντοτε και λίγο-πολύ όλα τα έργα έπρεπε για σιγουριά να ψηθούν στο φούρνο», αναφέρει ο Γιώργος Δουατζής και αν ο αναγνώστης συγκρατήσει τις φράσεις αυτές, θα κατανοήσει και το τέλος του βιβλίου, που έρχεται να επιβεβαιώσει την τραγική ειρωνεία ή και τον σαρκασμό, ακόμη, αυτής της φαινομενικά αθώας πληροφορίας.

*

©Ιφιγένεια Σιαφάκα

Γιώργος Δουατζής - Το πουκάμισο

Που λες, εγώ συνέχισα να απλώνω τα πουκάμισα με τον ίδιο τρόπο. Τα έπλενα τακτικά, διότι ο αγαπημένος μου ήταν πεντακάθαρος και δεν φορούσε ρούχο για δεύτερη φορά. Μετά το πλύσιμο, λοιπόν, δεν άπλωνα τα πουκάμισα του στο σύρμα του απλώματος ρούχων, αλλά τα έβαζα σε κρεμάστρα, κούμπωνα τα πρώτα πάνω δύο κουμπιά και κρεμούσα την κρεμάστρα στον ήλιο.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το είδος απλώματος, ήταν το παιχνίδι με τον άνεμο. Με το φύσημα του ανέμου το πουκάμισο όχι μόνο έπαιρνε όγκο σαν να το φορούσε κάποιος, αλλά κουνιόταν, έτσι που αυτό το αέρινο σώμα έπαιρνε διάφορες στάσεις, με πλησίαζε, έσκυβε, αποτραβιόταν, ξανασίμωνε, άπλωνε τα χέρια, υποκλινόταν, έφευγε με απαρέσκεια.
Έτσι που το χάζευα να ζει με την αέρινη σάρκα του, έβλεπα τον ποιητή μου να κινείται, όπως τότε που ζούσε και μου χάριζε για καλημέρα ένα καινούργιο ποίημα.

Βέβαια, τώρα δεν τολμάω να του πω “Σήμερα δεν μου είπες καλημέρα”, διότι το αέρινο σώμα του δεν θα μάθει ποτέ να γράφει ποιήματα...

**

Ο Γιώργος Δουατζής ζει στην Αθήνα. Έχει εκδώσει ποίηση, μυθιστόρημα, διηγήματα, δοκίμια και μελέτες: Γραφτά (ιδ. έκδοση 1976), Τοπική Αυτοδιοίκηση (εκδόσεις Εξάντας 1986), Τα Μικρά(εκδόσεις Κάκτος 1996), Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη (εκδόσεις Κέδρος 1997), Προς Δέκα Επιστολή(εκδόσεις Μίλητος 2001), Προς Δέκα Επιστολή - Τα Ανεπίδοτα (εκδόσεις Κάκτος 2003), Σπονδές(εκδόσεις Εξάντας 2004), Τα Μικρά β’ (εκδόσεις Εξάντας 2004), Τα Κόκκινα Παπούτσια (εκδόσεις Εξάντας 2004, εκδόσεις Vakxikon.gr 2012, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014 [ελληνικά-ισπανικά]), Το Κουμπί(εκδόσεις Εξάντας 2004, εκδόσεις Ιωνικό Κέντρο 2011), Μη Φεύγετε Κύριε Ευχέτη (εκδόσεις Λιβάνης 2008), Περί Δημοσιογραφίας (εκδόσεις Πεδίο 2010), Φωτοποιήματα (εκδόσεις Καπόν 2010), Πατρίδα των Καιρών (εκδόσεις Καπόν 2010), Το Σπασμένο Παιχνίδι, Κώστας Αξελός (εκδόσεις Καπόν 2011),Σχεδίες (εκδόσεις Καπόν 2012), Να Βγω από Μένα, Γιάννης Δάλλας (εκδόσεις Καπόν 2013), Τα 99 Μικρά (εκδόσεις Vakxikon.gr 2013), Η Άλλη Λέξη (εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014), Κράτα την Άνοιξη(εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014 [ελληνικά-γαλλικά & μουσικό cd]), Ανάσα από πήλο (εκδόσεις Πάπυρος 2014).

Πηγή http://www.vakxikon.gr/

Γιώργος Δουατζής, Προς δέκα επιστολή

«Προς δέκα επιστολή», ονομάζεται το  βιβλίο του Γιώργου Δουατζή,  από τις εκδόσεις «Μίλητος». Τα σχέδια και η ζωγραφική είναι του Μιχάλη Αμάραντου.

 Στον πρόλογο του βιβλίου ο Μάνος Στεφανίδης γράφει: «Ο Γ. Δουατζής συνθέτει μια σειρά επιστολιμαίων "προσωπογραφιών", έναν κύκλο ανεπίδοτων γραμμάτων που μπορούν να έχουν παραλήπτη οποιονδήποτε από μας. Τον οποιοδήποτε; Όχι αναγκαστικά. Ο Δουατζής επιμένει στους νέους, στον καινούριο κόσμο που έρχεται ακάθεκτος και προς αυτούς κυρίως απευθύνεται. Τα γράμματά του, αν και δοκιμιακής υφής κατά βάθος, έχουν την αμεσότητα του καθημερινού λόγου, την ποιητική διάθεση της εξομολόγησης, αραιά, τέλος το απρόβλεπτο του παραληρήματος. Πρόκειται για ένα συγκρατημένο μεν λόγο, που όμως θέλει συνειδητά να αποσυναρμολογηθεί, "να σπάσει", μήπως και έτσι διεκδικήσει κάποια ψήγματα αλήθειας».

Πηγή
http://www.rizospastis.gr/story.do?id=1054210&publDate=1/12/2001





Προς δέκα επιστολή

Γιώργος Δουατζής
εικονογράφηση: Μιχάλης Αμάραντος

Μίλητος, 2001
61 σελ.
ISBN 960-8460-19-0, ISBN-13 978-960-8460-19-5, [Κυκλοφορεί]
Ζωγραφική, Ελληνική [DDC: 750.495]
Νεοελληνική λογοτεχνία [DDC: 889]







Δουατζής, Γιώργος

Ο Γιώργος Δουατζής γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 1948. Σπούδασε οικονομία στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και Κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Δημοσιογράφος από το 1974 εργάστηκε σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, ως ρεπόρτερ, αρθρογράφος, πολιτικός αναλυτής, διευθυντής. Πρώτη του εμφάνιση το 1971 στην Ποιητική Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Γενιάς των εκδόσεων "Άγκυρα". Δεύτερη εμφάνιση, η παράσταση χοροδράματος, βασισμένη στο ποίημά του "Αντικρουόμενα σύμβολα και πορεία στο φως" τον Μάιο 1973 σε μουσική Γ. Τσαγκάρη και χορογραφία Έλλης Παρασκευά. Έργα του:
1. "Γραφτά", 1976, Ποίηση
2. "Τοπική αυτοδιοίκηση", 1986, δοκίμιο, Εξάντας
3. "Τα μικρά", 1996, Ποίηση, Κάκτος
4. "Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη", 1997, ανθολόγηση, Κέδρος
5. "Προς δέκα επιστολή", 2001, Ποίηση, Μίλητος
6. "Προς δέκα επιστολή - Τα Ανεπίδοτα", 2003, Ποίηση, Εξάντας
7. "Σπονδές", 2004, Ποίηση, Εξάντας
8. "Τα μικρά β'", 2004, Ποίηση, Εξάντας
9. "Τα κόκκινα παπούτσια", 2004, Ποίηση, Εξάντας
10. "Το κουμπί", 2004, μονόπρακτο, Εξάντας
11. "Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη", 2008, μυθιστόρημα, Λιβάνης
12. "Περί δημοσιογραφίας", 2010, δοκίμιο, Πεδίο
13. "Φωτοποιήματα", 2010, Ποίηση - φωτογραφία, Καπόν
14. "Πατρίδα των καιρών", 2010, Ποίηση, Καπόν
15. "Το κουμπί", έκδοση αναθεωρημένη" 2011, Ιωνικό Κέντρο
16. "Το σπασμένο παιχνίδι", Κώστας Αξελός, 2011, Καπόν
17. "Σχεδίες", 2012, Ποίηση, Καπόν
18. "Γιάννης Δάλλας, Να βγω από μένα", 2013, Καπόν
Συλλογικά
1. "Περί σχεδίου ο λόγος", 2006, Κάκτος
2. "Συνομιλία με το νυχτερινό επισκέπτη", 2008, Κέδρος
Φωτογραφίες του έχουν εκτεθεί στις γκαλερί της Αθήνας "Εικαστικός κύκλος" (συλλογική) το 2007 και "Αγκάθι" (ατομική) το 2008.



Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Η άλλη λέξη, Γαβριηλίδης
(2013) Τα 99 μικρά, Vakxikon.gr
(2013) Τα 99 μικρά, Vakxikon.gr
(2012) Σχεδίες, Καπόν
(2012) Τα κόκκινα παπούτσια, Vakxikon.gr
(2010) Πατρίδα των καιρών, Καπόν
(2010) Περί δημοσιογραφίας, Πεδίο
(2008) Μη φεύγετε, κύριε Ευχέτη, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(2004) Προς δέκα επιστολή. Τα ανεπίδοτα, Εξάντας
(2004) Σπονδές, Εξάντας
(2004) Τα κόκκινα παπούτσια, Εξάντας
(2004) Τα μικρά β΄, Εξάντας
(2004) Το κουμπί, Εξάντας
(2002) Προς δέκα επιστολή. Τα ανεπίδοτα, Κάκτος
(2001) Προς δέκα επιστολή, Μίλητος
(1996) Τα μικρά, Κάκτος
(1986) Τοπική αυτοδιοίκηση, Εξάντας

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2014) 5 οικουμενικοί Έλληνες στοχαστές, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
(2013) Γιάννης Δάλλας: Να βγω από μένα..., Καπόν
(2013) Πρακτικά τριακοστού δεύτερου Συμποσίου Ποίησης: Ποίηση και όνειρο, Μανδραγόρας
(2011) Το σπασμένο παιχνίδι, Καπόν
(2010) Φωτοποιήματα, Καπόν [κείμενα, φωτογράφιση]
(2008) Τάσος Λειβαδίτης, Κέδρος [επιμέλεια, κείμενα]
(2006) Περί σχεδίου ο λόγος, Κάκτος

Λοιποί τίτλοι
(2006) Λειβαδίτης, Τάσος, 1922-1988, Απάνθισμα, Κέδρος [ανθολόγηση]



Κριτικογραφία
Η άλλη λέξη μου… [Γιώργος Δουατζής, Η άλλη λέξη], "Το Ποντίκι", 15.5.2014Κονσέρτο για σιωπή [Γιάννης Π. Σμυρλής, Κονσέρτο για σιωπή], www.vakxikon.gr, Νοέμβριος 2013Κατά χρόνον ευαγγέλιο [Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, Κατά χρόνον ευαγγέλιο], www.vakxikon.gr, τχ. 22, Ιούλιος 2013Η Ποίηση στο έργο του, "Εφημερίδα των Συντακτών", 29.6.2013Τάσος Λειβαδίτης: Ταύτιση έργου και ζωής., www.poeticanet.gr, τχ. 18, Απρίλιος 2013Το Στοίχημα των Ανθρώπων - Ανάγνωση του Μιχάλη Σπέγγου [Μιχάλης Σπέγγος, Το στοίχημα των ανθρώπων], www.vakxikon.gr, τχ. 15, Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 2011Αφύλακτη διάβαση [Άγγελος Αντωνόπουλος, Αφύλακτη διάβαση], www.vakxikon.gr, τχ. 14, Ιούνιος - Αύγουστος 2011Στην άκρη του ονείρου [Γιάννης Η. Παππάς, Στην άκρη του ονείρου], www.diapolitismos.net, 11.11.2008

http://www.biblionet.gr/author/15408/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%94%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AE%CF%82

Θέμα αξιοπρέπειας του Γιώργου Δουατζή

Θέμα αξιοπρέπειας
του Γιώργου Δουατζή

“O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας”.
Σύνταγμα της Ελλάδος: 'Αρθρο 2: (Πρωταρχικές υποχρεώσεις της πολιτείας), § 1.

Αξιοπρέπεια: Η λέξη κλειδί. Πριν και μετά. Τώρα και πάντα.

Αξιοπρέπεια. Έννοια προσδιορισμού της “αξίας του ανθρώπου”. Έννοια, που μας επιτρέπει να λεγόμαστε άνθρωποι. Λέξη, που την ακούω όλο και συχνότερα από γνωστούς, από φίλους, από αγνώστους. Έχει μπει για τα καλά στις πολιτικές συζητήσεις. “Είναι θέμα αξιοπρέπειας” λένε, μιλώντας για δυσβάστακτους φόρους, για ανέργους, για αστέγους, για συνταξιούχους, για εξευτελιστικά αμειβόμενους, για προστατευόμενους φοροφυγάδες και διαπλεκόμενους. “Είναι θέμα αξιοπρέπειας”.


Περιττεύουν πολιτικές αναλύσεις και ιδεολογήματα. Αρκεί μία και μόνο λέξη: Αξιοπρέπεια.

Δεν μπορείς να μην τη σκέπτεσαι:

όταν βλέπεις τους ανάλγητους να σε θεωρούν ηλίθιο τηλεθεατή

όταν οι διαπλεκόμενοι σε λοιδορούν, κλέβοντας τον κόπο σου

όταν σου ζητούν υπέρογκους φόρους, ενώ είσαι άνεργος και το γνωρίζουν

όταν σε εξευτελίζουν οι ουρές στα νοσηλευτήρια

όταν πεθαίνουν οι γονείς και δεν αντέχεις τα έξοδα μιας κηδείας

όταν το παιδί σου μένει εκτός ΑΕΙ, διότι δεν έχεις να πληρώσεις φροντιστήρια

Δεν μπορείς να μην τη σκέπτεσαι όταν, όταν...

Διότι σε προκαλούν καθημερινά, κάθε στιγμή, να την σκέπτεσαι.

Αξιοπρέπεια στην Υγεία, την Παιδεία, την Εργασία, την Αναψυχή, τη Ζωή.

Ένα και μοναδικό αιτούμενο, το οποίο περιλαμβάνει όλα τα συστατικά της έννοιας άνθρωπος, ό,τι ακριβότερο: Αξιοπρέπεια. Το αυτονόητο για κάθε πολιτισμένο λαό, αιτούμενο πλέον στην πατρίδα που γεννήθηκε ο πολιτισμός, οι τέχνες, η φιλοσοφία, η ποίηση, η δημοκρατία.

Αξιοπρέπεια. Ίσως η μόνη κινητήρια δύναμη, για μια σωτήρια ανατροπή...









Γιώργος Δουατζής


19 Ιουνίου

Γιώργος Δουατζής, "Το σπασμένο παιχνίδι Η τελευταία συνέντευξη του Κώστα Αξελού" Μάριος Μπέγζος, Εκδόσεις Καπόν, 2011

Το σπασμένο παιχνίδι
Η τελευταία συνέντευξη του Κώστα Αξελού
Κώστας Αξελός, Γιώργος Δουατζής
Εκδόσεις Καπόν, 2011
80 σελ.
ISBN 978-960-6878-49-7, [Κυκλοφορεί]
Φιλοσοφία, Σύγχρονη [DDC: 190] 
Συνεντεύξεις [DDC: 080] 

Η έκδοση περιλαμβάνει την τελευταία συνέντευξη του Κώστα Αξελού, εκτεταμένο βιογραφικό, πλήρη βιβλιογραφία στα ελληνικά, φωτογραφίες και χειρόγραφο του μεγάλου στοχαστή. Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο Γιώργος Δουατζής περιπλανιέται ανάμεσα στον απόηχο του "παιχνιδιού του κόσμου" και την "ποιητικότητα", έννοιες που αποτελούν καίριες συνισταμένες της σκέψης του Κώστα Αξελού.
Στο επίμετρο, καταγράφονται συνοπτικά οι φιλοσοφικές θέσεις του Κώστα Αξελού από τον καθηγητή Συγκριτικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας Μάριο Μπέγζο.

Το βιβλίο παρουσιάζει μια πλούσια, μοναδική εικόνα των απόψεων, του έργου και της ζωής του μεγάλου Έλληνα φιλόσοφου. Περιέχει ολόκληρη την τελευταία συνέντευξη που έδωσε στον Γιώργο Δουατζή λίγους μήνες πριν φύγει οριστικά, στις 4 Φεβρουαρίου 2010, σε ηλικία ογδόντα έξι ετών. Ο Κ. Αξελός εκθέτει την οπτική του σε ζητήματα καίριας σημασίας, όπως η κοινωνία, ο άνθρωπος, ο έρωτας, ο θάνατος κ.ά. Μιλά ως και για θέματα που έχουν απασχολήσει την προσωπική του ζωή. Απογράφει ψήγματα της προσωπικότητάς του. Τα λόγια του οδηγούν σε νοητική εγρήγορση κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Γιώργος Βαϊλάκης, Περιπλάνηση στον κόσμο του Κώστα Αξελού, "Ημερησία", 11.8.2012Η άνοιξη της σκέψης, "Τα Νέα", 27.12.2011

http://www.biblionet.gr/book/

O Kώστας Aξελός (1924-2010) γεννήθηκε στην Αθήνα. Παράλληλα με τις ελληνικές γυμνασιακές του σπουδές παρακολούθησε μαθήματα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και στη Γερμανική Σχολή. Καθώς η ονομαζόμενη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν παρείχε ικανοποιητική διδασκαλία της φιλοσοφίας, γράφτηκε στη Νομική, αλλά ο πόλεμος τον έστρεψε προς την πολιτική: κατά τη διάρκεια της γερμανο-ιταλικής κατοχής πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση και ακολούθως στον εμφύλιο -στον οποίο είχαν στρατιωτικά εμπλακεί και οι Άγγλοι- ως οργανωτής, δημοσιογράφος και θεωρητικός του κομμουνιστικού κινήματος (1941-1945). Το ΚΚΕ τον διέγραψε από τις τάξεις του και ένα κυβερνητικό στρατοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο. Στο Παρίσι κατέφυγε στα τέλη του 1945, επιβιβαζόμενος στο πλοίο Ματαρόα, με τη συνδρομή του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Octave Merlier. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη, όπου υποστήριξε τις δύο διδακτορικές του διατριβές ("Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής" και "Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία"). Από το 1950 ως το 1957 εργάσθηκε ως ερευνητής στο C.N.R.S. (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας), στο φιλοσοφικό τμήμα. Κατόπιν συνέχισε την ερευνητική του εργασία για τις δύο διδακτορικές του διατριβές, πάνω στον Μαρξ και στον Ηράκλειτο, στην Εcole Pratique des Hautes Etudes (Πρακτική Σχολή Ανωτάτων Σπουδών) ως το 1959. Από το 1962 ως το 1973 δίδαξε φιλοσοφία στη Σορβόννη. Υπήρξε συνεργάτης και αργότερα διευθυντής σύνταξης της επιθεώρησης "Arguments" (1956-1962, εκδ. Minuit), η οποία στην εποχή της τάραξε τα νερά, ενώ παράλληλα μετέφρασε στα γαλλικά έργα των Χάιντεγκερ και Λούκατς. Τον Μάρτιο του 2009, κατά τη διάρκεια της τελευταίας του επίσκεψης στην Ελλάδα, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ. Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Φεβρουαρίου 2010 σε ηλικία 85 ετών.

Δημοσίευσε (ελληνικά στην αρχή και ακολούθως γαλλικά κατά κύριο λόγο, αλλά και γερμανικά) σειρά βιβλίων που έχουν μεταφραστεί σε δεκαέξι γλώσσες. Έδωσε διαλέξεις σε όλον τον κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων και των διαλέξεών του έχει περιληφθεί στα βιβλία του. Ανατρέχοντας στην ποιητική σκέψη του Ηράκλειτου, και πέρα από τον Μαρξ και τον Χάιντεγκερ, προσπάθησε να προωθήσει, ανιχνεύοντας τον ορίζοντα της περιπλάνησης, μια καινούργια σκέψη του παιχνιδιού της αποσπασματικής ολότητας, σκέψη ιστορική και συστηματική, ανοιχτή και πολυδιάστατη, ερωτηματική και πλανητική, που αντιμετωπίζει το διακύβευμα της εποχής της τεχνικής. Ο Κόσμος, που γίνεται μετά το 1984 ο κόσμος, παραμένει το πρόβλημα, μάλλον το ερώτημα, στο οποίο επικεντρώνεται η σκέψη του, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ατομική και την ιστορικοπαγκόσμια εμπειρία: οι διαφορετικές του εξουσίες και οι σχέσεις μας μαζί του τίθενται υπό ερώτηση. Πέρα από το κλείσιμο, προτείνεται ένα άνοιγμα.

Ο Γιώργος Δουατζής …

Ο Γιώργος Δουατζής σπούδασε οικονομία στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και Κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Δημοσιογραφεί από το 1974. Γράφει συστηματικά από την εφηβεία του. Πρώτη του εμφάνιση το 1971, στην «Ποιητική Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Γενιάς» των εκδόσεων Άγκυρα. Έχει εκθέσει φωτογραφίες του στις γκαλερί της Αθήνας «Εικαστικός Κύκλος» (συλλογική) το 2007 και «Αγκάθι» (ατομική) το 2008.

Εργογραφία
1. Γραφτά, 1976, Ποίηση
2. Τοπική Αυτοδιοίκηση, 1986, δοκίμιο, Εξάντας
3. Τα Μικρά, 1996, Ποίηση, Κάκτος
4. Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη, 1997, ανθολόγηση, Κέδρος
5. Προς Δέκα Επιστολή, 2001, Ποίηση, Μίλητος
6. Προς Δέκα Επιστολή – Τα Ανεπίδοτα, 2003, Ποίηση, Εξάντας
7. Σπονδές, 2004, Ποίηση, Εξάντας
8. Τα Μικρά β’, 2004, Ποίηση, Εξάντας
9. Τα κόκκινα παπούτσια, 2004, Ποίηση, Εξάντας
10. Το Κουμπί, 2004, μονόπρακτο, Εξάντας
11. Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη, 2008, μυθιστόρημα, Λιβάνης
12. Περί Δημοσιογραφίας, 2010, δοκίμιο, Πεδίο
13.Φωτοποιήματα, 2010, Ποίηση - φωτογραφία, Καπόν 14.Πατρίδα των καιρών, 2010, Ποίηση, Καπόν
15.Το Κουμπί, έκδοση αναθεωρημένη, 2011, Ιωνικό Κέντρο
16.Το σπασμένο παιχνίδι, Κώστας Αξελός, 2011, Καπόν 17.Σχεδίες, 2012, Ποίηση, Καπόν

Συλλογικά
1. Περί Σχεδίου ο Λόγος, 2006, Κάκτος
2. Συνομιλία με το Νυχτερινό Επισκέπτη, 2008, Κέδρος


Ο Μάριος Μπέγζος ...

Ο Μάριος Περικλέους Μπέγζος γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε την εγκύκλια μόρφωσή του (1963 - 1969). Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία στα πανεπιστήμια Αθηνών (1969 -1973), Γενεύης (1973 - 1974) και Τυβίγκης (1979 - 1981) με υποτροφίες του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.), του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (W.C.C.), της Γερμανικής Κρατικής Υπηρεσίας Μορφωτικών Ανταλλαγών (DAAD) και του Ερευνητικού Ιδρύματος Alexander von Humboldt. Από το 1975 εργάζεται στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως επιστημονικός βοηθός του Νίκου Νησιώτη τον οποίο διαδέχθηκε μετέπειτα. Αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1985 με διατριβή για τη φιλοσοφία της θρησκείας του φυσικού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. Από το 1986 διδάσκει φιλοσοφία της θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα δίνει μαθήματα φιλοσοφίας της θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου της Γερμανίας (Marburg an der Lahn) κάθε εαρινό εξάμηνο (1991 - 1994) και διδάσκει θρησκειολογικά μαθήματα (φαινομενολογία της θρησκείας, ψυχολογία της θρησκείας) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει αυτοτελή βιβλία και περί τα εκατόν πενήντα άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, πανεπιστημιακές επετηρίδες και αφιερωματικούς τόμους. Είναι τακτικός συνεργάτης επιστημονικών λεξικών και εγκυκλοπαιδειών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Παιδαγωγική και Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια, Φιλοσοφικό και Κοινωνιολογικό Λεξικό, Ελληνική Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια της Εκδοτικής Αθηνών, Theologenlexikon κ.ά.) καθώς επίσης είναι μέλος επιστημονικών εταιρειών (Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία, Φιλολογικός Σύλλογος "Παρνασσός" κ.ά.). Το δοκιμιακό του έργο έτυχε διακρίσεων (Βραβείο Π. Φωτέα, 1999, Βραβείο Ελληνικού Κέντρου P.E.N. Club, 2007). Mελετήματά του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες (αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιταλική, ουγγρική, κινεζική) και έχει εκπονήσει δοκίμια σε αγγλική και γερμανική γλώσσα. Είναι έγγαμος (1979) και πατέρας ενός γιού (1983).

https://www.facebook.com/events/353209308127082/permalink/353212191460127/?stream_ref=2

Γιώργου Δουατζή Η άλλη λέξη Εκδόσεις Γαβριηλίδη

Γιώργου Δουατζή

Η άλλη λέξη

Εκδόσεις Γαβριηλίδη

Σελ. 208, διαστ. 12Χ17

Σχέδιο εξωφύλλου: Μιχάλης Αμάραντος

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Γιώργου Δουατζή “Η άλλη λέξη” από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Πρόκειται για συλλογή εννέα διηγημάτων. Στο οπισθόφυλλο αναγράφεται:

Ο ένας πνίγεται στο μίσος του.

Ο άλλος ερωτεύεται την άψυχη. 

Εκείνος, έγινε νόμισμα στους υπονόμους. 

Εκείνης εξαερώθηκε η ομορφιά.

Εκείνο μιλάει χωρίς αποδέκτη. 

Αυτός παλεύει να μην ξυπνήσει το ζώο μέσα του.

Αυτή βούτηξε σιωπηλή στην παραφορά.

Αυτό είναι εσαεί παρόν.

Όλοι μαζί, συνθέτουν τον άγνωστο εαυτό. 

Τον δικό μας και των άλλων.

Γιώργος Δουατζής
9 Μαρτίου

Γιώργος Δουατζής, από την ποιητική συλλογή του "Σχεδίες", εκδόσεις ΚΑΠΟΝ 2012

Γιώργος Δουατζής, "Σχεδίες"

ΖΩΟΓΟΝΕΣ ΡΙΠΕΣ

Οι ριπές ήταν αδιάλειπτες

με ένα στιγμιαίο σκύψιμο

θα έσωζε την άδεια πια ζωή του

μα το σωτήριο σκύψιμο

θα σκότωνε την περηφάνεια του

Δεν έσκυψε

και οι θανάσιμες ριπές

του χάρισαν ζωή αληθινή

αφού με αυτόν τον τρόπο

πήρε ουσία η ύπαρξή του

Έπειτα

άνοιξε τη μοναδική πόρτα

όπου υπήρχε βήμα

πέρα από το κατώφλι

εκεί που βρίσκονται έφηβες ψυχές

με ίχνη γηρατειών

Όπως ανακαλύπτεις ένα γίγαντα σε παιδικές παλάμες

ή

όπως τρυπούν την κουρτίνα τα χελιδόνια για να φωτίσει

ο άνεμος

Δεν επέτρεψα να του στήσουν ανδριάντα

πάντα σιχαινότανε τις κουτσουλιές...

Κόκκινο

.

Στάζαν οι λέξεις κάτι κόκκινο

αίμα χρώμα

κάτι κόκκινο έσταζαν οι λέξεις

και το ποίημα έδειχνε αιμόφυρτο

.

αλλά κι αν ήτανε κρασί

κόκκινο κατακόκκινο

και μεθυσμένο το ποίημα

πάλι αιμόφυρτο θα έδειχνε

.

σαν το πρώτο παιδικό ποδήλατο

που σκουριασμένο στο υπόγειο

ανακαλεί μνήμες δεκαετιών

κι ακόμα κοκκινίζει τα γόνατα

από παλιές ματωμένες αταξίες

.

Η Ποίηση είναι

— μην ανησυχείς —

με τη σιωπή της γνώσης

κάνει τα όνειρα αληθινά

κι ας είναι αιμόφυρτα ή μεθυσμένα

και φεύγει

μόνο στην πλήρη αποδόμηση κυττάρων

.

, σελ. 33.

ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ

Τούτη η φεγγαροστιχίδα

το ωραιότερο τραγούδι

στα πιο ερημικά γενέθλια

χρόνια μετά

ή

Σαν τον αυτόχειρα

που με το ένα χέρι βουλώνει το αυτί

μην τον ξεκουφάνει

ο πυροβολισμός στον κρόταφο

ή

Εισπράττουν τη μοναδικότητα

εκείνου που φεύγει

μόνο με τη βεβαιότητα της μη επιστροφής

κι έτσι μακραίνουν οι μικροί τους επικήδειους

ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ

Μνήμη Γιάννη Βαρβέρη

Μητέρα φέρε εκείνο το κηροπήγιο είπα κι άρχισα να

γράφω με τα δάχτυλα στο σκοτάδι και τότε πήρε να

μικραίνει ο ίσκιος της ώσπου χάθηκε στο φως διότι τι

σκοτάδι θα ήταν αυτό χωρίς το φως έστω πυγολαμπίδας

κι άρχισαν να με κατακλύζουν οι λέξεις

με σκέπασαν ολόκληρο

αλλά αναπνέω βαθιά

γιατί πάντα με στήριζαν οι λέξεις

σαν εκείνα τα ποιήματα

που ήταν δεκανίκια

για να περάσω απέναντι

μα κάθε πέρασμα

είχε ένα ρέμα πιο βαθύ

Μη μου τα πάρετε φώναξα

βασιλιάδες ή πιερότοι

δεν με διασκεδάζετε

κι έδειξα το μηδενικό στην πλάτη μου

Αυτοί θαρρούσαν ότι έπαιζα με τις λέξεις

δεν κατάλαβαν ότι τα δεκανίκια μου

ήταν τα τεράστια στέρεα γεφύρια

που με πήγαιναν πέρα κι από τους ουρανούς

προς...

Γιώργος Δουατζής, από την ποιητική συλλογή του "Σχεδίες", εκδόσεις ΚΑΠΟΝ 2012

Το κουμπί -Γιώργος Δουατζής

Που λες, για να επανέλθω στα του εγκλεισμού μου εδώ.
Ρωτάς: Θα αντέξω χωρίς αυτήν, να βασανίζομαι συνέχεια, αν υπάρχει, με ποιόν είναι, τι κάνει και να ελπίζω να ξαναβρεθούμε, αλλά να μην το πιστεύω;
Ή την σκοτώνεις και μέσα από το οριστικό του θανάτου, λες εντάξει, θα πιω όλο το ποτήρι της πίκρας, αλλά ελπίδα καμιά...

Το κουμπί -Γιώργος Δουατζής