Σε όσους με παίρνουν τηλέφωνο τους λέω σχεδόν το ίδιο πράγμα: Εύχομαι να μη ζήσει κανένας άνθρωπος αυτό που ζήσαμε το ξημέρωμα της Δευτέρας. Εκείνο τον τρόμο που έρχεται και σε βρίσκει βίαια, στον ύπνο, εκεί που είσαι ανήμπορος, σου κόβει το ρεύμα και σε χτυπάει αλύπητα ανάμεσα σε τοίχους και σε έπιπλα που σκορπίζονται.
Το εννοώ: Να πω ότι το έζησα εγώ και δεν χρειάζεται να το ζήσει κανένας άλλος. Να με δείχνουν εμένα και όσους το ζήσαμε και να λένε «κοίτα τι τους βρήκε» και να κλείνει εκεί.
-
Κι όμως, αυτό το κείμενο δεν είναι για το σεισμό της Κεφαλονιάς.
-
Να πάτε αλλού να διαβάσετε μπας και πάρετε μια ιδέα. Που αλήθεια κανένα κείμενο και καμιά φωτογραφία δε θα σας τη δώσει. Προσπαθήστε, ωστόσο.
-
Όταν μεγαλώσω θα γίνω φωτογράφος, δεν ξέρω αν το χω πει. Ναι.
Και μέσα στο χαλασμό έπαθα αυτό, δεν μπορούσα να σηκώσω τη μηχανή να φωτογραφίσω οτιδήποτε, δε μου πήγαινε, λυπόμουν, δεν θέλω να το ξαναζώ ή να το ξαναζήσω. Ένα αυτό. Ύστερα ήταν και η ασέβεια απέναντι σε κάτι τόσο αδιαμφισβήτητα δυνατό: Οι τεκτονικές πλάκες χόρεψαν, γλέντησαν, έσπασαν πιάτα, ήταν η δική τους στιγμή – αδιαφορούσαν για τα κλικ των μηχανών και τη δική μας ικανοποίηση.
Άλλαξε ο κόσμος μου, οι δρόμοι που περνάω κάθε μέρα. Γέμισαν θλίψη και απόγνωση και λυγμούς και ανθρώπους που ξέθαβαν άγνωστους εαυτούς, αυτούς της κρίσης: Οι ήρωες, τα γατάκια, οι φίλοι, οι άνθρωποι που έστω και από μακριά έστειλαν ένα μήνυμα. Αυτή η αλλαγή προοπτικών στις ψυχές-
Και όχι μόνο
Η ψυχή μου είναι εξουθενωμένη. Πέρα από τα υπόλοιπα. Κλείνω. Να μοιραστώ δυο-τρεις εικόνες που με χέρια που έτρεμαν τράβηξα, για να τις μοιραστώ.
Το άγαλμα σε μια πλατεία που με τον πρώτο σεισμό άλλαξε (όρθιο) θέση: Από εκεί που κοιτούσε το βουνό, έκανε μια περιστροφή προς την πρωτεύουσα. Αν ήμουν άγαλμα θα ήμουν χαρούμενο. Μα τόσα χρόνια τα ίδια και τα όμοια. «Τώρα κοιτάζω αλλού». Στο δεύτερο σεισμό, έπεσε κάτω, δες, και κοιτάζει τον ουρανό τώρα και κάτι άλλο θα σκέφτεται. Μα σκέψου δεν τον είχε δει ποτέ. Α, και τα αστέρια.Τα ιστιοπλοϊκά πεσμένα σαν ντόμινο, σχεδόν ξαπλωμένα, αφουγκράζονται τις δονήσεις, το βουητό, τι περίεργη αυτή η μικρή τους παραμονή έξω από το νερό. Η αίσθηση της υπεροχής του να σκίζεις τα κύματα και τώρα να σέρνεσαι ανήμπορος έξω από τα νερά σου. Τι θα σκέφτονται όταν θα επιστρέψουν για το επόμενο ταξίδι άραγε-
Και ύστερα, οι βιβλιοθήκες, πεσμένες στο πάτωμα σπίτι μου, ο σωρός, τα μπιχλιμπίδια που δεν έδωσα ποτέ σημασία, βιβλία ανοιχτά σε κάποιες σελίδες που θα ήθελα να τις διαβάσω ή τις διάβασα και τις ξέχασα – φωτογραφίες μέσα σε βιβλία που ξεβράστηκαν στα πατώματα, μικρά σημειώματα, θησαυροί.
-
Ξέρεις τι προσπαθώ να κάνω – να βρω μέσα στην καταστροφή και τη θλίψη εκείνες τις λέξεις που θα με έκαναν να χαμογελάσω λίγο, εκεί μέσα στο σκοτάδι και το φόβο και το κρύο –
Εκείνες τις λέξεις που ψάχνω κάθε φορά και με σώζουν. Από αγάπες, από χαστούκια, αδιέξοδα και …σεισμούς.
-
Και εκείνη η ερώτηση παραμένει, ποιό ρήγμα ειναι πιο βαθύ τελικά, εκείνο των δρόμων ή εκείνο των ψυχών;
Να είστε καλά-
-Posted on 04/02/2014 by spytro
