Ιωάννα Φραγκιά ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Η θάλασσα του Σεπτέμβρη είναι άπειρα πιο ερωτική από την αυγουστιάτικη θάλασσα. Δροσερή, γλυκά θλιμμένη μέσα στην εγκατάλειψή της απ’ τους ανθρώπους που γύρεψαν να δροσιστούν στα σπλάχνα της, να παίξουν, να δοκιμάσουν τις αντοχές τους, να ονειρευτούν.

Η θάλασσα του Σεπτέμβρη ανοίγει το σεντούκι της και τακτοποιεί με ευλάβεια τα μυστικά που της εμπιστεύτηκαν. Κρύβει στο βάθος του οδύνες, απώλειες κι εφιάλτες κι από πάνω αραδιάζει αναμνήσεις και όνειρα, έρωτες μυστικούς και φανερούς, μπάνια νυχτερινά, κι εκείνο το αδιάκοπο μουρμουρητό των ανθρώπων, πότε να ξημερώσει ο Σεπτέμβρης κι επιτέλους να εκπληρώσει τους πόθους που επιμένουν να γίνουν πραγματικότητα.


Το σεντούκι της θάλασσας γέμισε μέχρι τη μέση. Είναι η στιγμή να τακτοποιηθούν χαρές και γέλια, παιχνίδια στον αφρό, ανέμελες βουτιές, το κρυφοκοίταγμα των τολμηρών κολυμβητών στο βυθό της, το ψάρεμα των κοχυλιών κι όλα τα ατέλειωτα σκισίματα στην επιφάνεια απ’ τις βάρκες και τα καϊκια που γλεντούσαν την καλοκαιρινή ευδαιμονία.

Στην κορυφή έμεινε χώρος για την Υπόσχεση, πως όλα θα συνεχιστούν αδιατάρακτα, με κάθε κόστος και θυσία, πως το επόμενο καλοκαίρι όλα αυτά θα γίνουν πάλι πραγματικότητα, πάλι παιχνίδι φωτός, λαχτάρας κι εξομολόγησης στην αγκαλιά της.

Αν όλα αυτά δεν είναι έρωτας, τότε τι είναι; Θα μου πεις, στη δική μου περίπτωση δεν θα 'πρεπε να μιλάω έτσι, αφού οι έρωτές μου δεν ζουν πια, τα ανέμελα παιχνίδια έχουν τελειώσει, τα μπάνια εκείνα τα μυστικά μέσα στη νύχτα είναι όνειρα μακρινά, ο αυγουστιάτικος φλοίσβος ανάμεσα στα δάχτυλα που μάζευαν κοχύλια έχει κι αυτός ξεμακρύνει. Λοιπόν, θα σου πω κάτι. Έτσι είναι, όπως τα λες. Αλλά κάτι όμορφο στη θάλασσα του Σεπτέμβρη, η έννοια της να χωρέσουν όλα στο σεντούκι, να φυλαχτούν με αγάπη όπως μόνο η μάνα ξέρει να φυλάει τα πολύτιμα, ίσως αυτή να είναι κι η δική μου λύτρωση, έτσι το νιώθω. Ίσως ο έρωτας τελικά να υπερβαίνει το εφήμερο κι ίσως ο Σεπτέμβρης να είναι η ίδια η υπόσχεση πως μέχρι τον επόμενο Αύγουστο, κάτι καλό θα έχει συμβεί.

Ιωάννα Φραγκιά
φωτο Zisimopoulou Sissy

Με το κείμενο αυτό συμμετέχω στην εκδήλωση
της Αίθουσας Τέχνης ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα
Μετρό Ακρόπολη.
Με χαρά σας περιμένουμε
την Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου στις 8.00 το βράδυ.

Ioanna Frangia
11 Σεπτεμβρίου 2016 ·

Φραγκιά Ιωάννα, Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Μια προσεκτική ματιά σ' αυτή την εποχή, μας βεβαιώνει πως βιώνουμε συχνά την ανάγκη να σκύψουμε βαθιά στον εσωτερικό μας καθρέφτη, τις επιθυμίες, τους φόβους, του ποιοι τελικά είμαστε. Αναρωτιώμαστε απ' την αρχή, τι προθέσεις έχουμε κι αν μας νοιάζει ή όχι να τις μετατρέψουμε σε πράξεις.

'Αθραυστος ο εσωτερικός μας καθρέφτης, πάντα θα μας απαντάει την Αλήθεια, αντίθετα με τους εξωτερικούς, που είτε μας κολακεύουν και τους κρατάμε, είτε μας απογυμνώνουν και τους θραύουμε ή, απλά, τους γυρίζουμε την πλάτη.

Ας ενδώσουμε στο αίτημα του, όποια κι αν είναι η Αλήθεια του: Να συνάψουμε φιλία, συμμαχία μαζί του, ίσως και αγάπη. Αν και δεν το θυμόμαστε συχνά, πρόκειται για την πιο σταθερή κι ακλόνητη σχέση μας, ακόμα κι αν όλες οι άλλες ταλαντεύονται ή γίνονται πυροτεχνήματα ή θαλασσοπνίγονται ή απλά απογυμνώνονται και δεν ξέρουν πού να πάνε να κρυφτούν.
Καλά να περνάμε, όσο γίνεται πιο καλά κι ακόμα περισσότερο!





Ioanna Frangia
16 Μαρτίου 2016

Φραγκιά Ιωάννα - Το διαλυτικό

ΤΟ ΔΙΑΛΥΤΙΚΟ
Την κρατούσε σφιχτά, παραπατούσαν μεθυσμένοι από έρωτα. Ο διάσημος ζωγράφος της Αθήνας που είχε κολλήσει στη χυμώδη γυναίκα, ήταν εκείνος που λίγες μέρες πριν έδινε όρκους αιώνιας αφοσίωσης στην Έλενα, μια αγαπημένη φίλη.
"Δεν καταλαβαίνω" ψιθύρισα όπως περνούσαν δίπλα μου.
"Α, η ζωή" χαμογέλασε αυτός, "ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει. Βλέπεις, με τη δικιά σου χωρίσαμε... το πρωί".
"Και πότε πρόλαβες..."
"Την Έλενα, θα κάνω καιρό να την ξεπεράσω".
"Μα την ξεπέρασες κιόλας, λες και δεν ήταν άνθρωπος, παρά μόνο ένα χρώμα στο πινέλο σου. Ήταν αρκετό να το βουτήξεις στο διαλυτικό κι αμέσως ξεκινάς με άλλο χρώμα!"
Η χυμώδης κυρία έκανε μια γκριμάτσα κι έπειτα γέλασε δυνατά.
"Λάθος έχεις" έσκυψε στο αυτί μου ο ζωγράφος, "ετούτη εδώ δεν είναι άλλο χρώμα, είναι το μπουκάλι με το διαλυτικό! Μ' αυτήν θα ξεπεράσω την Έλενα. Κι έπειτα... από χρώματα άλλο καλό, όρεξη να υπάρχει!"
*
Έλενα αγαπημένη, τουλάχιστον εσύ είχες πάρει προαγωγή, κοντζάμ χρώμα ήσουν στην παλέττα του μαίτρ. Ενώ η άλλη, ένα ταπεινό, ανώνυμο διαλυτικό...


Ioanna Frangia
26 Μαΐου 2015 ·

Ιωάννα Φραγκιά, ΤΟ ΚΛΙΚ

ΤΟ ΚΛΙΚ

Πόσες φορές ξαναπήγα, πόσες πόρτες, ασανσέρ, φράσεις του τύπου "λυπούμαστε, το αίτημά σας θα το δούμε αύριο, μεθαύριο, του χρόνου... δεν υπάρχει αρχείο ενημερωμένο, έχουμε έλλειψη προσωπικού, οι ώρες εξυπηρέτησης κοινού είναι περιορισμένες, με τους ωρομίσθιους δεν προχωράει, τα ξέρετε τώρα..."

Ούτε χθες τα κατάφερα, όλα διαλυμένα, λάθη και παραλήψεις τους στην πλάτη μου, ο άλλοτε ακμαίος Δημόσιος Οργανισμός έσερνε τα σακατεμένα πόδια του μπροστά μου χωρίς νοιάξιμο για τίποτα, μα τίποτα πια.


Πριν βάλω το κεφάλι κάτω, είπα να κάνω το τελευταίο καθήκον ως Ελλην πολίτης και να φιλήσω κατουρημένες ποδιές μια φορά κι εγώ, μήπως πάει γούρι. Να τα πω χύμα, αδύνατον, δυστυχώς με συγκρατούν πάντα εκείνο το πιάνο και τα Γαλλικά. Αλλά θα εύρισκα τρόπο, το σθένος, το ευθύ βλέμμα, την υπόγεια ικεσία, το επείγον του ιερού θέματος και ό,τι άλλο διέθετε το φτωχό μου οπλοστάσιο.

"Στον 6ο όροφο, ο Διευθυντής, αλλά δεν θα καταφέρετε τίποτα, να το ξέρετε" με απείλησε ο υπάλληλος. Κι εκείνο το όνομα "6ος" ... αλλά τώρα δεν ψαρώνουν, προχωρούν και παλεύουν. Άνθρωποι σκυθρωποί στον προθάλαμο περίμεναν τον Διευθυντή. Τοίχοι θλιβεροί, το μοναδικό κάδρο με το θέμα ξεκολλημένο που κρεμόταν πίσω από το πλαίσιο, μια γλάστρα κάποτε δροσερή.

Πονούσε το σώμα μου από κάθε κούραση. Πλησίασα το παράθυρο που έβλεπε σε φωταγωγό - στον 6ο ακόμα κι οι φωταγωγοί δίνουν φως. Ακούμπησα το κεφάλι στο τζάμι. Μπροστά μου, στον παρακάτω όροφο της απέναντι πολυκατοικίας μια σειρά από παλιά θρανία κολλητά στο παράθυρο περίμεναν, τι; Μετανάστες; Παιδιά; Εργάτες να τα κάνουν καυσόξυλα;

Έμεινα ακουμπησμένη στο τζάμι, τα μάτια να αρνούνται να δεχτούν τα δάκρυα που ξαφνικά ζητούσαν να αναβλύσουν. Ποια παιδιά κάποτε κάθισαν εκεί για μια καλύτερη ζωή; Ποια όνειρα χάραξαν το ξύλο εκείνων των θρανίων; Ποιες προσμονές, ποιοι έρωτες, ποιες τιμωρίες 100 φορές "δεν θα ξαναμιλήσω στο μάθημα", τι άλλο ζητάει ως αντάλλαγμα, το αύριο;

Χάθηκε ο 6ος και οι κρυμμένοι άσσοι στο μανίκι μου, που θα πετούσα έναν-έναν σε κάθε δισταγμό του Διευθυντή. Αν κατάλαβε κανείς τι με έπιασε, τι κλικ με έστειλε κατ' ευθείαν σπίτι να ξεσπάσω ανεμπόδιστα, ας μου το πει κι εμένα.


Ioanna Frangia
13 Μαΐου στις 3:37 μ.μ. · 

Ιωάννα Φραγκιά, ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ


- Έχω μέσα μου εικόνες, που θέλω... που πρέπει να γίνουν λέξεις...

- Μίλησέ μου γι' αυτές.

- Δεν μπορώ, θέλω να τις γράψω.

- Να τις γράψεις, λοιπόν.

- Ντρέπομαι να τις δουν...

- Πες μου, ποιες είναι, να πάρεις θάρρος.

- Ντρέπομαι να στις πω.

- Γράψ' τες και κρύψε το γραπτό σου στο συρτάρι.

- Θέλω να τις μοιραστώ με τους άλλους.

- Αλλά ντρέπεσαι.

- Είναι... τολμηρές...

- Να τολμήσεις.

- Λογοκρίνομαι συνέχεια, έχω ένα ψαλίδι στο μυαλό μου και χρουτς! Κόβει κάθε τολμηρή εικόνα, πριν γίνει λέξη.

- Μα αυτό είναι το γράψιμο, η μεταμόρφωση των εικόνων σε λέξεις.

- Θα διαβάσουν ξένοι άνθρωποι, θα δούν λέξεις και θα πλάσουν εικόνες...

- Αυτό είναι το διάβασμα, η μεταμόρφωση των λέξεων σε εικόνες.

- Πώς θα με κρίνουν, γεννώντας μέσα τους τολμηρές εικόνες απ' τις λέξεις μου ; Αλλά ούτε μπορώ να περιμένω άλλο, ήρθε η ώρα της γέννας, θέλω να γεννήσω λέξεις, πάνω στο χαρτί...

- Ποννάει η γέννα, μα βγάζει θησαυρό...

- Κι αν βγάλει τέρας; Αν χάσω το μυαλό μου κάνοντας ωθήσεις πάνω απ' τις αντοχές μου; Αν δω μπροστά μου λέξεις που δεν αντέχω να τις έχω γεννήσει; Αν πουν, κοίτα τον τι πήγε κι έγραψε, τον μασκαρά;


Έριξε κάτω το βλέμμα αποφεύγοντας το χαμόγελό μου, που ήξερε πως έβγαινε από χείλια έμπιστα, από καρδιά ταγμένη στην αξία που ήξερα πως είχε. Κάθισε στο γραφείο αναστενάζοντας, καμπούριασε πάνω απ' τη λευκή σελίδα να μη βλέπω πίσω από την πλάτη του κι άρχισε μυστικά να σκαλίζει λέξεις, Έβγαζε τον αέρα με βογγητά και φυσήματα, γέννα αληθινή, παιδιού πρωτότοκου, θηρίου ολόκληρου που έπρεπε, έτσι είπε, έπρεπε να γεννηθεί!

Πήγα για ύπνο με μουσική υπόκρουση τους αναστεναγμούς του πάνω στο χαρτί. Πότε πότε μουρμούριζε κάποια βρισιά ή μερικές τυχαίες νότες, κάπως παιδικές, ένα λα λα λα άρρυθμο, που με έκανε να χαμογελώ στο σκοτάδι. Τόσο συνεπαρμένος που είχε στήσει όλοκληρο κόσμο μέσα του, φωνές, σάλπιγγες, πόλεμο κι τραγούδια, κοσμογονία αυθαίρετη, παντοδύναμη. Έτριζε η καρέκλα, χτυπούσε πότε το χέρι, πότε το πόδι και πότε ξερόβηχε πριν από εκείνο το αστείο λα λα λα. Ήξερα πως το πρωί θα κρατούσε στα χέρια το νεογέννητο, και λυτρωμένος θα καμάρωνε γι' αυτό, όσο κι αν θα ήταν αμήχανος και ντροπαλός να επιτρέψει στο φως να εισχωρήσει. Επιτέλους...!

Ιωάννα


φωτο: Colin Campbell













Ioanna Frangia


21/7/2014

Ιωάννα Φραγκιά, PERSONAL BELONGINGS

PERSONAL BELONGINGS

Βιάστηκα να προλάβω τον συρμό, μόνη μέσα στην άμορφη μάζα του κόσμου, που έσπρωχνε στην αποβάθρα. Γέμισε το βαγόνι ασφυκτικά, πού να βάλω τα χέρια, πού να πατήσω, τι ερημιά αβάσταχτη να στριμώχνεσαι στο πλήθος. Άνθρωποι βλοσυροί δεν κοιτούν πουθενά, κρύβουν το βλέμμα να μη φανούν πως έχουν μάτια, γυρνούν το κεφάλι αλλού να μη φανούν πως έχουν αυτιά.

Έκλεισαν αυτόματα οι πόρτες, κούρνιασα ανάμεσα από παλτά, χνώτα και σήματα τηλεφωνικά σε τσέπες και τσάντες. Σφύριξε ο αέρας στη σήραγγα που κατάπινε γοργά τα βαγόνια, το κορίτσι ακούστηκε ευγενικά απ΄το μεγάφωνο "Αγαπητοί επιβάτες, παρακαλείστε όπως προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα" - κι αμέσως η μετάφραση για τους αδαείς "Dear passengers, please mind your personal belongings".
Έσφιξα κι άλλο την τσάντα στο μέρος της καρδιάς, πόσο πιο βαθιά να την αγκαλιάσω; Μάταια, ανόητα έδειξα υπακοή στο κάλεσμα, τι προσωπικά αντικείμενα να προστατέψει μια κενή καρδιά, πώς να γεμίσουν τα αγγεία με αίμα, ποιος παλμός ρυθμικός να στείλει ζωή, κι από πού; Σκεφτόμουν δυνατά, με τράνταζαν τα σφηνωμένα σώματα στο ρυθμό του συρμού. "Καλά τα λες" ούρλιαξε η σήραγγα και συνέχισε να καταπίνει τα βαγόνια.

Ιωάννα


Ioanna Fragkia
· 30/01/2014 ·

Ιωάννα Φραγκιά ΕΛΕΙΠΕ, ΜΑΛΛΟΝ, ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ...

ΕΛΕΙΠΕ, ΜΑΛΛΟΝ, ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ...

Ανάσα δεν έπαιρνε. Η μια κίνηση ματαίωνε την άλλη, το ένα σχέδιο ακύρωνε το προηγούμενο, η μια της σχέση έκανε την άλλη αδιέξοδη. Θύμωνε, αγανακτούσε με το μυαλό της, πώς τα 'χε καταφέρει τόσο ανάποδα; Λίγο καιρό πριν θα 'λεγε κάποιος πως είχε τον κόσμο στα πόδια της - διότι, τι της έλειπε; Τίποτα, είχε δόξα, πλούτη κι έναν καθρέφτη να κλείνει τολμηρά το μάτι στην έντονη φιλαρέσκειά της...
Κι όμως, έλειπε κάτι. Κανείς δεν το λογάριαζε για βασικό, τι να τον κάνει έναν καρπό, τυχαίο, έτσι όπως τον είδε στο χέρι μιας γυναίκας που περνούσε δίπλα της, έτσι όπως την κοίταξε να τον δαγκώνει με βουλιμία, μισοκλείνοντας τα μάτια.
Χαρά στο πράγμα, είπε και γύρισε απ' την άλλη, πήγε να προσπεράσει, όμως η εικόνα της άγνωστης με το βλέμμα να ονειρεύεται, λες και τη στοίχειωσε, αυτή ποτέ δεν έτρωγε καρπούς περπατώντας στο δρόμο, ούτε μισόκλεινε τα μάτια αδιαφορώντας για το θέαμα που θα παρουσίαζε. Λες και κάτι στράβωσε ανεπανόρθωτα, μια τρύπα ένιωσε μέσα της να μεγαλώνει, ένα πηγάδι να την καταβροχθίζει σιγά σιγά, όπως ακριβώς η άλλη καταβρόχθιζε ανέμελα τον καρπό.
Από εκείνη την ημέρα όλα τυλίχτηκαν στην ομίχλη. Μάταια προσπάθησε να μιμηθεί την ξένη γυναίκα, τίποτα, η μέρα με τη νύχτα, οι δυο τους. Πήρε έναν ίδιο καρπό στο σπίτι της, όμως κάθε φιλότιμη προσπάθεια κατέληγε στο ίδιο, μίζερο κι άνοστο αποτέλεσμα, δάγκωνε και πονούσε το στόμα της ανόητα, στράβωνε η έκφρασή της... κι από χυμό, μηδέν. Έφτυσε στο τέλος το λιωμένο υπόλειμμα, πλύθηκε γρήγορα λες κι ήταν από δηλητήριο εκείνη η σάρκα κι είπε να τα ξεχάσει όλα, γρήγορα, πριν της γίνουν εμμονή. Όμως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. "Μάλλον, σου λείπει το βασικό" είπε με θράσος μια φωνούλα μέσα της κι από κείνη την ημέρα, το ένα λάθος έφερνε το άλλο, αμάξι χωρίς σύστημα φρένων έμοιαζαν οι κάποτε σοφές της αποφάσεις. Ήταν πολύ αργά, μάλλον, όταν πια παραδέχτηκε πως ήθελε όλα, να τα είχε έγκαιρα ανταλλάξει μ' εκείνον τον καρπό...

Ιωάννα

Ioanna Franghia

12/01/2014